พิษรักจอมราชันย์ (Yaoi)

  • 97% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 54,672 Views

  • 883 Comments

  • 2,450 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    41

    Overall
    54,672

ตอนที่ 67 : พิษรักจอมราชันย์ : CHAPTER 60 (ตอนจบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    24 ก.พ. 61

พิษรักจอมราชันย์

- ๖๐ -

งานอภิเษกสมรสชายาที่เป็นบุรุษเพศเพียงหนึ่งเดียวของสมเด็จพระจักรพรรดิเติ้งเยี่ยมู่เกาจงผ่านมาได้กว่าขวบปีแล้ว แม้การอภิเษกสมรสจะถูกจัดขึ้นภายใต้ความไม่พอใจของหลายฝ่าย แต่ทว่าเลี่ยงหวงก็เป็นที่ยอมรับมากขึ้น เพราะเขาคอยเป็นคู่คิดให้คำปรึกษารวมถึงสนับสนุนพระสวามีอย่างเต็มกำลัง และความสามารถของเขานั่นเองจึงทำให้แผ่นดินใหญ่เจริญรุดหน้าไปมากกว่าแต่ก่อน และยิ่งเหตุการณ์เมื่อครึ่งปีที่แล้วที่เลี่ยงหวงสามารถต้อนรับและจัดการอุปทูตแคว้นซีเซี่ยได้อย่างราบคาบจนขุนนางเฒ่าหลายคนต้องยอมสิโรราบ

หนอย*...จะเอาผู้หญิงมาเป็นพระสนมของสวามีข้างั้นรึ?*

เลี่ยงหวงนึกมาถึงตรงนี้ก็ให้ขุ่นเคืองหัวใจไม่น้อย เขาเข้าใจว่ามันเป็นการเมืองก็ยากที่จะทำใจที่พระสวามีจะมีสนมอีกคน แต่หากซีเซี่ยถวายผู้หญิงมาเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีเขาก็ไม่อาจขัดได้ โชคดีที่พระสวามีของเขายึดมั่นในคำสัญญาจึงไม่ปรารถนาจะได้สตรีมาเคียงข้างอีกจึงตอบปฏิเสธ แต่พระองค์ก็มิได้ตัดสะบั้นความสำคัญเสียทีเดียว พระองค์จึงมีพระกระแสรับสั่งแต่งให้หญิงที่เป็นเครื่องราชบรรณาการเป็นองค์หญิงและเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีที่สุด ผลลัพธ์ที่ออกมาแม้อุปทูตจากซีเซี่ยจะไม่เป็นดังหวังแต่ก็พอใจกันไม่น้อย

ทว่าเลี่ยงหวงย้อนกลับมาคิดอีกทีก็นึกเสียดาย...

ในทุกวันพระองค์ไม่ห่างจากเขาไม่ว่าจะเป็นทิวาราตรีใด การที่ถูกเอาใจใส่เช่นนี้ทำเอาเขาตื่นตันไม่น้อย แต่ทว่าจนแล้วในที่สุดเขาก็ไม่อาจทนได้ที่พระสวามีจ้องคอยแต่จะเอาเปรียบทุกเมื่อเชื่อวัน แถมยังไม่เคยปล่อยให้เขาได้นอนหลับเต็มอิ่มแม้เพียงครึ่งคืน ดังนั้นเองในค่ำคืนหนึ่งเลี่ยงหวงถือโอกาสในช่วงที่พระองค์เสด็จห้องทรงอักษรช่วงเย็นจึงนอนตั้งแต่หัวค่ำและดับเทียนดับคบเพลิงทั่วทั้งตำหนักจนมืดสนิท หวังในใจว่าพระองค์จะปล่อยให้เขาอยู่เพียงลำพังบ้าง

“ฝ่าบาท...พระชายาทรงบรรทมแล้วกระมังพะย่ะค่ะ” ฉินหวงเอ่ยเตือนนายเหนือหัวกำลังจะเสด็จเข้าหาพระชายาในตำหนัก องค์มู่เกงจงทรงชะงักพระบาทและทอดพระเนตรตำหนักตรงหน้า พระขนงดกหนาขมวดเข้าหาอย่างแปลกใจ ทรงอดคิดไม่ได้ว่าเหตุใดเลี่ยงหวงจึงได้นอนเร็วนัก

“ทหาร!” ทรงตรัสเรียกทหารยามหน้าประตูตำหนักมาสอบถามถามจึงได้ความว่าพระชายาทรงเมื่อยล้าจากการอ่านฏีกาและรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวจึงอยากนอนพักแต่หัววันแถมยังสั่งไม่ให้ผู้ใดรบกวน

องค์มูเกาจงทรงเหล่พระเนตรมองตำหนักที่มืดสนิทก่อนจะมีแววว่าทรงขบขำให้กับคนที่หลบหน้าพระองค์

“เช่นนั้นก็กลับกันเสียเถิดปล่อยให้พระชายานอนพักผ่อนไป อ้อ เรียกหมอหลวงมาตรวจดูพระอาการพระชายาข้าเสียหน่อยแล้วกัน...” ทรงยอมแพ้อย่างง่ายดายทำเอาองครักษ์หนุ่มแปลกใจไม่น้อย

เลี่ยงหวงแอบมองพระสวามีจากทางหน้าต่างและเห็นว่าพระองค์กลับไปแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยพระองค์ก็ไม่ได้เข้ามาหาในวันที่เขาป่วยไข้แถมยังทรงมีน้ำพระทัยอันกว้างขวางส่งหมอหลวงมาดูอาการ ทว่าแม้เวลาจะล่วงเข้ากลางดึกแล้วแต่กลับนอนไม่หลับทั้งที่ตัวเองรู้สึกสบายใจมาก

เป็นเพราะอะไรกัน*?*

เลี่ยงหวงลืมตาโพลงอยู่ในความมืด รู้สึกหนาวๆ อย่างไรชอบกลและแปลกพึลึกเหมือนขาดสิ่งใดไป มือบางเอือมหยิบผ้านวมมาห่มอีกผืนแต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีเท่าไหร่ เขาเอาแต่ขบคิดว่าเป็นเพราะอะไรตนเองถึงเป็นเช่นนี้ หรืออาจจะป่วยไข้ขึ้นมาจริงๆ อย่างตอนสมอ้าง

"เสี่ยวเอี๋ยน..." เขาลองเอ่ยเรียกคนสนิทที่นอนอยู่ข้างเตียง แต่ดึกแล้วมู่เอี๋ยนคงจะหลับไปแล้วเขาจึงไม่ได้รบกวนอีก

เสียงถอนหายใจดังอีกระลอก...

"ข้านอนไม่หลับ..." เขาบ่นเบาๆ กับตัวเองก่อนจะพลิกกายเข้าหาหมอนข้างและกอดเอาไว้แนบแน่นก่อนจะผล็อยหลับไปยามใกล้จะรุ่งสาง

.

.

เจ็ดวันให้หลังพระองค์ไม่เสด็จมาหาพระชายาอีกเลย!

​.

.

.

“นี่เจ้า...พักนี้สังเกตหรือไม่ว่าฝ่าบาทไม่เสด็จมาหาพระชายา” นางกำนัลฉิงเหยาชวนเพื่อนอีกคนสนทนา หลังจากที่เก็บงำความสงสัยมานาน  

“พระองค์คงทรงราชกิจยุ่งกระมัง พักนี้อุปทูตมาพบมิขาดสาย” เสี่ยวซีตอบกลับเพื่อน 

“ใช่แน่รึ แต่ข้าไม่คิดอยากนั้นหรอก ข้ากำลังคิดว่าฝ่าบาทอาจกำลังจะเบื่อพระชายาก็เป็นได้ หากอ้างว่าราชกิจยุ่งคงไม่ใช่เหตุผลที่ดีนักหรอก” พูดพลางขยับมาใกล้เพื่อนมากขึ้น “เจ้าลองคิดดูสิ แต่ไหนแต่ไรไม่ว่าราชกิจจะหนักหนาเพียงใดพระองค์ก็จะเสด็จมาหาและประทับอยู่ด้วยจนย่ำรุ่ง แต่นี่ไม่มาตั้งเจ็ดราตรีแล้วนา เจ้าไม่คิดว่ามันไม่แปลกไปหน่อยหรอ”  

ผู้ฟังนิ่งไปอึดใจหนึ่ง “หรือว่าฝ่าบาทจะทรงมีชายาคนใหม่” 

“นั่นอย่างไร! เจ้าคิดเหมือนข้าเลยใช่ไหม” ฉิงเหยาพยักเพยิดให้เพื่อนเห็นด้วยกับตนพลางวางผ้าเช็ดแจกันลงและป้องปากกระซิบ 

“ข้าว่าพระองค์ก็คงกำลังเบื่อแน่ๆ เจ้าคิดดูสิแม้พระชายาจะงดงามเพียงใดแต่ก็หาใช่สตรีเพศ” 

“อืม...ก็คงใช่นะ” เสี่ยวซีพยักหน้า “ข้าเคยได้ยินมาว่าก่อนพระองค์จะทรงครองราชย์ก็มีนางในเต็มตำหนักแล้ว เดือดร้อนไทเฮาต้องหาพระชายามาเพื่อกำราบนางเล็กๆ พวกนั้น หาไม่อยากนั้นแล้วนางในทั้งหมดอาจจะต้องถวายตัวเป็นได้” 

ฉิงเหยาและเสี่ยวซีสนทนากันอย่างออกรส โดยไม่รู้เลยว่าเลี่ยงหวงได้ยินบทสนทนาทั้งหมด คำพูดเหล่านั้นทำเอาเขาหน้าซีด นึกไม่ถึงว่าความคิดที่เขาแอบคิดเองเงียบๆ จะตรงกันกับสิ่งที่นางกำนัลพวกนี้พูด 

หรือว่าพระองค์จะทรงมีพระชายาคนใหม่...? 

“พวกเจ้านี่บังอาจนัก! ให้ทำงานดีๆ ไม่ชอบ อยากจะถูกโบยนักรึถึงได้กล้านินทาเจ้านาย พวกเจ้านี่มันน่าตบปากนัก!” มู่เอี๋ยนทนฟังอยู่นานก็ไม่อาจทนได้ จึงถือวิสาสะกล่าวตวาดออกไป หาไม่แล้วนางกำนัลสองคนนี้คงจะต้องพ่นคำพูดมากมายให้นายของเขาคิดมากเป็นแน่ 

“ขอทรงอภัยเพคะพระชายา พวกหม่อมฉันผิดไปแล้ว ขอทรงอภัยเพคะ ขอได้ทรงโปรด” สองนางกำนัลต่างร่ำไห้ด้วยเกรงกลัวพระอาญา แต่เลี่ยงหวงไม่ได้พูดกล่าวโทษนางทั้งสอง นอกจากจะให้พวกนางสงวนคำพูดไว้บ้าง หากวันหน้าไปพูดให้คนอื่นได้ยินคงจะต้องโทษตัดลิ้นถอนฟันเป็นแน่ 

แม้เลี่ยงหวงจะบอกตนเองอยู่ในใจว่าไม่คิดมากเรื่องพระองค์แต่ก็ไม่อาจสลัดคำพูดนั้นออกจากห้วงความคิดได้ แม้จะทำใจดีคิดในแง่ดีว่าพระองค์จะทรงราชกิจยุ่งนักหนาแต่ก็อดคิดไม่ได้ คิดไปคิดมาอยู่หลายตลบพาลทำให้ไม่อยากอาหาร เดือดร้อนมู่เอี๋ยนคะยั้นคะยอให้รับอาหารเข้าไป แต่ก็ใช่ว่าจะได้ผลเสียทีเดียว 

เช้าวันต่อมาเลี่ยงหวงไปถวายพระพรพระนางซูฮวาเหมือนเช่นทุกวันและเจอองค์มู่เกาจงอยู่ที่นั่นอยู่ก่อนแล้ว เขาชะงักไปแวบหนึ่งแต่ก็ควบคุมอาการไว้ได้อย่างดีเยี่ยม 

“ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรเสด็จแม่ ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน” เลี่ยงหวงคำนับก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ข้างองค์มู่เกาตามคำเชิญของพระนาง 

“เสี่ยวหวงวันนี้ตื่นแต่เช้าเชียวนะเจ้า” พระนางทรงทักทายด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดูลูกสะใภ้ชายเพียงหนึ่งเดียว “เอ สีหน้าเจ้ามิค่อยสู้ดีนัก ไม่สบายหรือเจ้า” ทรงตรัสถามหลังจากที่สังเกตเห็นว่าเลี่ยงหวงสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก และคำกล่าวของเสด็จแม่นั่นเองทำเอาจอมราชันย์หันขวับและทรงยื่นหัตถ์ทาบทับหน้าผากมนอย่างลืมตัวว่ากำลังทรงแกล้งไม่สนใจพระชายาตัวแสบอยู่ 

“เจ้าไม่สบายไม่เห็นมีใครมาแจ้งข้า”  เลี่ยงหวงสะดุ้งเฮือกพลันปัดพระหัตถ์หนาออกอย่างตกใจ 

“เอ่อ กระหม่อมสบายดีพะย่ะค่ะ ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วง” เลี่ยงหวงตอบเสียงแผ่ว พระนางซูฮวาพยักหนาคล้ายกับเข้าใจก่อนจะเห็นว่าโอรสกับสะใภ้นั้นแปลกไปจึงทรงตรัสขึ้น “พวกเจ้าทั้งสองขุ่นข้องหมองใจอันใดกันก็จงพูดกันเสียให้รู้เรื่อง หากปล่อยไว้นานก็ยากจะประสาน” ทรงตรัสสั่งสอนอย่างผู้ที่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน 

“ขอบพระทัยที่ทรงสั่งสอนพะย่ะค่ะ อันตัวหม่อมฉันนั้นไม่ได้ขุ่นข้องหมองใจพระชายาเลย แต่ไม่รู้ว่าพระชะยาจะหมองใจอันใดหม่อมฉันหรือไม่ อันนี้ไม่อาจทราบได้” ทรงตรัสตอบพระมารดาด้วยพระเนตรวาวโรจน์และยั่วยุไปในทีคนข้างกายไปใน 

เลี่ยงหวงไม่ทันเห็นความแสนกลของสวามีจึงตอบทันใด “ขอบพระทัยเสด็จแม่ที่ทรงสั่งสอน ตัวหม่อมฉันเองก็ไม่ได้โกรธเคืองอันใดฝ่าบาทเลย ที่ทรงตรัสนั้นทรงคิดเอาเองทั้งนั้น” 

ผู้สูงวัยกว่าหัวเราะหึออกมา “เช่นนั้นก็ดีแล้ว โกรธกันมันไม่ดีเท่าไหร่หรอกนะ” หากเดาไม่ผิดโอรสของพระองค์คงจะแกล้งหยอกพระชายาอยู่กระมังอีกฝ่ายจึงตอบเช่นนี้ พระนางส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนจะพาทั้งสองเปลี่ยนเรื่อง “ฮ่องเต้แม่หิวข้าวแล้วล่ะ” 

จากนั้นนางกำนัลจึงเริ่มทยอยเอาอาหารขึ้นโต๊ะเสวย โดยไม่นานหลังจากนั้นองค์ชายฝาแฝดก็เสด็จมาร่วมเสวยอาหารมื้อนั้นด้วย เสร็จจากนั้นเจ้านายทั้งหลายจึงแยกย้ายกลับตำหนักของตนเอง

เลี่ยงหวงรู้สึกเสียหน้าที่ถูกพระสวามีล่อลวงอีกแล้ว ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานเท่าใดพระองค์ก็จะทรงรู้ทันเขาไปหมด 

คิดแล้วมันน่าเจ็บใจนัก! 

“ฝ่าบาท...ท่านนี่มัน...” 

เลี่ยงหวงนั่งลงกับพื้นและหยิบก้อนหินปาลงน้ำเพื่อระบายอารมณ์หลังจากที่แอบปลีกตัวมาสระน้ำด้านหลังตำหนักของตัวเอง  

**“ข้าทำอะไรรึ?”** 

เลี่ยงหวงผู้โชคร้ายจะรู้ไหมหนอว่าพระองค์ทรงเห็นทุกการกระทำ และพระองค์ก็อดขำไม่ได้เลยกับอาการของคนร่างเล็ก 

“ฝ่าบาท!” จู่ๆ คนที่กำลังกล่าวถึงก็ปรากฏตัวมาตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ เลี่ยงหวงตกใจสะดุ้งโหยงหันกลับไปมองและผินหน้าหนีทันใด “พระองค์เสด็จมาทำอะไรที่นี่ เวลานี้มิทรงราชกิจหรือ?” 

เจ้าคนตัวแสบนี่กล้าดีอย่างไรถึงหันหน้าหนีพระองค์?! 

พระองค์ทรงเสด็จมาประทับเคียงข้าง “มิรู้ว่าพักนี้ที่ปรึกษาข้าหายไปไหน เดือดร้อนข้ามิอาจจะทำงานได้จึงต้องมาตามเอาที่นี่” ทรงตรัสและแอบทอดพระเนตรคนที่เอาแต่มองไปด้านหน้ามิยอมหันมองพระองค์ พระหัตถ์หนาความเอามือเล็กมากอบกุมแต่ก็ถูกขัดขืน 

“ทรงปล่อยมือข้าน้อยเดี๋ยวนี้” ความน้อยเนื้อต่ำใจจึงทำให้พูดเช่นนั้นออกมา พระองค์ได้ยินก็พระทัยหายวาบ ดูท่าการเล่นสนุกของพระองค์จะไม่สนุกเสียแล้ว ฉับพลันจึงทรงรั้งร่างเล็กมาไว้ในอ้อมกอดก็ทรงพบว่าพระชายาของพระองค์ต้องหลั่งน้ำตาอีกแล้ว  

“อย่ามาแตะต้องตัวข้าน้อยอีก”  

“เสี่ยวหวง.. เสี่ยวหวง... เสี่ยวหวง...” 

ดั่งพระหทัยจะขาดรอนๆ หลังจากทอดพระเนตรเห็นน้ำตาพิฆาตจากดวงตาคู่งาม พระองค์ปรารถนาจะทอดพระเนตรแววตาสุกใสดั่งกวางน้อยมากกว่าจะทอดพระเนตรเห็นแต่ม่านน้ำตา “เหตุใดเจ้าจึงกล่าววาจาตัดพ้อตัวเองเช่นนี้ โกรธเคืองพี่มากงั้นหรือ” 

“...” 

ไร้การตอบกลับนอกจากเม้มริมฝีปากจนเกิดเป็นเส้นตรง 

“เสี่ยวหวง...” 

“ข้า..." เขาอยากจะตอบกลับเช่นเดิมแต่ก็ไม่ได้พูดไป "กระหม่อมมิมีสิทธิ์โกรธเคืองพระองค์” เขาตอบเพียงสั้นๆ พระองค์ทรงส่ายพระเศียรราวกับอยากตรัสห้ามไม่ให้เลี่ยงหวงกล่าววาจาเช่นนั้นออกมาอีก “พระองค์ทรงเป็นเจ้าชีวิตเหนือผู้ใด ทรงเป็นจอมราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ ฉะนั้นพระองค์มีสิทธิ์จะทำอันใดก็ได้...” 

“แต่สิทธิ์ของข้าก็มิอาจทำให้เจ้ารักข้าได้!” ทรงโต้กลับทีนี้เป็นฝ่ายเลี่ยงหวงที่ตกใจ “พระองค์ทรงตรัสอันใดออกมา” 

“จริงหรือไม่เล่า?” ทรงตรัสถามพลางปล่อยเลี่ยงหวงให้เป็นอิสระ “เป็นเจ้าหรือไม่ใช่ที่เบื่อพี่แล้วจนต้องดับไฟทั่วทั้งตำหนักเพียงแค่ไม่อยากให้พี่เข้าพบ...พี่พูดถูกหรือไม่?" 

คราวนี้เลี่ยงหวงเป็นฝ่ายชะงักบ้าง เขานึกไม่ถึงว่าพระองค์จะทรงรู้ทันและหากคิดไม่ผิดพระองค์เองก็กำลังน้อยใจ? 

“...” 

“เอาล่ะ...ข้าจะไม่กวนใจเจ้าอีก” ทรงตรัสพร้อมกับทำท่าจะลุกออกจากตรงนั้น เลี่ยงหวงก็รีบห้ามโดยการโถมทั้งตัวเข้ากอดพระองค์ไว้ “ท่านพี่...ข้าผิดไปแล้ว!” 

“...” 

“ความจริงข้าไม่ได้เบื่อท่านเลย เพียงแต่เวลาที่ท่านเสด็จมาและกระทำการอย่างนั้นกับข้ามันทำให้ข้ารู้สึกเขินอายมากกว่า ทุกครั้งที่นางกำนัลมาเก็บผ้าปูที่นอนข้าก็แทบอยากแทรกแผ่นดินหนี ข้าไม่เคยชินที่ต้องทำเรื่องนั้นเหมือนท่าน และมันทำให้ข้าอดคิดไม่ได้ว่าท่านต้องการเพียงแต่เสพสมกับร่างกายข้าเท่านั้นหากแต่ไม่ได้ทรงรักข้าอย่างที่ทรงตรัสอยู่ตลอด” คนในอ้อมกอดพรุ่งพรู “และอีกอย่างข้าไม่อยากให้ท่านถูกครหาว่าอยู่แต่กับข้าจนเสด็จไปประชุมเช้าสายทุกวัน ท่านก็รู้ว่าการทำอย่างนั้นมันทำให้เราทั้งสองสูญเสียพลังงาน” 

“หากเจ้าไม่ต้องการอย่างนั้นพี่จะไม่แตะต้องเจ้าอีก อ้อ แล้วอีกอย่างข้าถูกตาต้องใจเจ้าตั้งแต่แรกเห็น ฉะนั้น เจ้ากล่าวผิดไปแล้วที่คิดว่าข้าสนใจแต่เรือนร่างของเจ้า” ทรงกระชับอ้อมพระอุระให้แน่นขึ้น เลี่ยงหวงมองพระองค์ตาปริบๆ ก่อนจะกล่าวขอโทษพระองค์หลายครั้งจนพระองค์ต้องขู่ว่าหากไม่หยุดคำกล่าวขอโทษจะทรงจับจุมพิตจนพูดไม่ได้หลายวันเขาจึงเงียบเสียงลง แต่กระนั้นเขาก็ยังโต้เถียงออกมา “แต่ข้ารักท่านอันนี้ท่านห้ามคิดเป็นอื่น” 

จอมราชันย์หัวเราะหึ “ก็เพราะเจ้าเป็นเสียอย่างนี้ถึงทำให้ข้าถึงไม่เคยโกรธเลยสักครั้ง และอีกอย่างเจ้าน่ากินเสียขนาดนี้มีหรือที่ข้าจะอดใจไหว” ทรงตรัสออกมาอย่างไม่รู้สึกใดๆ แต่คนฟังหน้าแทบไหม้เพราะเก้อเขินอย่างถึงที่สุด 

“ไหนว่าจะไม่แตะต้องหม่อมฉันไง?” 

“เจ้าจะสมใจหวังเมื่อข้าตายจากเจ้าไปแล้ว...” 

“ท่านพี่!” เสียงตวาดแหววแต่ก็หลบตา พระองค์ทรงพระสรวลร่าพลางม้วนปอยผมอีกฝ่ายเล่น 

“แล้วเจ้าจะไม่ยอมให้พี่เข้าไปทักทายเจ้างั้นหรือ?” ทรงตรัสถามพระพักตร์เรียบเฉยราวกับว่าสิ่งที่ตรัสนั้นเป็นบทสนทนาที่กล่าวกันทั่วไป

“ท่านก็รู้ว่าข้าไม่มีวันชนะท่านในเรื่องนี้...” เขากล่าวเสียงอ้อมแอ้มและคิดอย่างปลงตกเพราะเขาเป็นของพระองค์แล้วทั้งกายและใจ 

พระองค์ทรงพระสรวลออกมาอย่างถูกพระทัย เลี่ยงหวงย่นจมูกใส่พระองค์และผละออกมาเหมือนพึ่งคิดอะไรได้ 

“ฝ่าบาท! ที่หายไปถึงเจ็ดราตรีทรงไปบรรทมที่ไหนพะย่ะค่ะ” จู่ๆ คำพูดของนางกำนัลก็โผล่มาในห้วงความคิด  

“ห้องทรงอักษร”  

“แล้วมีสตรีนางใดอิงแอบหรือไม่พะย่ะค่ะ” หากเป็นอุปนิสัยของเลี่ยงหวงที่พระองค์ชอบอีกอย่างคือการพูดตรงไปตรงมา  พระองค์อมยิ้มอย่างนึกสนุกที่เห็นเลี่ยงหวงทำหน้าเขียวคาดคั้นพระองค์ 

“หากเจ้ายอม...ข้าก็อาจมี...” 

“ฝ่าบาท!” เลี่ยงหวงทำตาโตและลืมจนเผลอจะทุบเข้าที่พระอุระแกร่ง แต่ดีที่พระองค์จับไว้ทัน “เสี่ยวหวงข้ารักเจ้าขนาดนี้จะมีแก่ใจจะมองสตรีนางใด เจ้าก็รู้มิใช่หรือ?” ทรงจูบขมับเขาแผ่วเบา เลี่ยงหวงเงยหน้ามองพระองค์ “ข้าขอโทษที่เล่นสนุกจนมิสนใจความรู้สึกเจ้า ที่จริงหลายวันมานี้ข้ามิอาจข่มตมหลับยามปราศจากร่างของเจ้าเคียงข้าง” 

เลี่ยงหวงรู้สึกหัวใจเต้นแรง “ท่านพี่...” 

เขาไร้คำกล่าวโต้ตอบเพียงแต่โอบกระชับกายแกร่งของพระองค์แนบแน่น คอยฟังเสียงพระพระหทัยในอกแกร่งที่ฟังยามใดแล้วให้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยทุกที 

“ท่านพี่...ข้ารักท่าน แม้ว่าการที่รักท่านเปรียบดั่งการได้ดื่มยาพิษ...ข้าก็ยินดี” 

“เด็กโง่! ยาพิษของเจ้าคงไม่ต้องดื่มอีกแล้ว แต่จงรับยาถอนพิษของข้าไปชั่วขีวิตเถิด...” 

พระองค์ทรงใช้พระหัตถ์ลูบแผ่นหลังบอบบางแผ่วเบา และทรงอดใจมิได้เลยที่จะไม่ครอบครองปากสีเรื่อนั่น ว่าแล้วจึงประทานจุมพิตให้แก่ชายายอดดวงใจแผ่วหวานเนิ่นนาน... 

.

“เสี่ยวหวง...รีบมีโอรสให้ข้าสักคนสิ!”



TALK : จบแล้วจ้าาาาา !!! #พิษรักจอมราชันย์ ผลงานชิ้นโบว์แดงที่แต่งอย่างจริงจังมาสองปีกว่าๆ จบลงแล้ววววว ขอบคุณทุกท่านที่หลงเข้ามาติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณทุกกำลังใจและความคิดเห็นที่เสนอเข้ามา เราอ่านทุกคอมเมนท์เลยนะและดีใจสุดๆ เพราะไม่คิดว่าจะมีคนติดตามขนาดนี้ ขอบคุณมากจริงๆ เพราะพึ่งเขียนนิยายจีนๆ และมีคำราชาศัพท์ครั้งแรก เนื้อหาอาจไม่เชื่อมโยงหรือพรรณาได้ไม่ดีนัก หรือแม้แต่บริบทการใช้คำราชาศัพท์ผิดไปต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะเจ้าคะ _/\_

ปล.ตอนหน้าอาจมีตอนพิเศษแถมให้นิดหน่อยๆ นะคะ อย่าลืมรอติดตามนะคะ 

ปล.2 ตอนนี้มีแพลนจะเขียนภาค 2 ต่อ (มั้ง) หรือไม่งั้นก็จะเรื่องขององค์ชายเกาหยวน อิอิ 


*** สุดท้ายนี้ขอบคุณจริงๆ นะคะ #รัก ***


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #881 Bluennn. (@chanoon) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 19:29
    สวยงามมากจ้าาาาา นี่ติดตามไว้นานแล้วอ่ะทั้งในเด็กดี ในธัญวลัย อย่าเพิ่งปิดน้าาา จะไปอ่านในธัญอีกรอบง่ะะ
    #881
    0
  2. #857 creamfriday (@creamfriday) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 19:15
    น่ารัก55555555
    #857
    0
  3. วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:41
    โอ้ยยยย เกาจ๊งงง ใจเย็นๆลูก
    #856
    0
  4. #852 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:57
    เสั่ยวหวงมันจะไปมีได้ยังไงฮ่องเต้หื่นกามห้าๆ
    #852
    0
  5. #850 *--*ยินดี (@rula) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:57
    รักหวานๆ จบแล้ว
    Thank you.
    #850
    0
  6. #848 bbm7 (@bbm7) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:11
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆเรื่องนี้นะคะ เราตามอ่านเรื่องนี้มานานมากๆ ชอบทุกอย่างเลย ทั้งพล็อตและการบรรยาย รู้สึกฟินและอินไปกับทุกๆตอนเลยค่ะ....พอมาถึงตอนจบ แอบรู้สึกเศร้าใจ ไม่อยากให้จบเลย ใจหายนิดๆ.....ปล. แต่ถ้ามีภาค 2 รับรองว่าเราตามอ่านแน่นอนค่ะ :))
    #848
    1
    • #848-1 NANRAEMON (@inthanon2525) (จากตอนที่ 67)
      25 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:12
      ขอบคุณมากๆ ที่ติดตามนะคะ :))
      #848-1
  7. #847 Nicky Tomohisa (@nicky2015) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:09
    และแล้วก็จบซะที เฮ้อ! เหนื่อยแทน
    #847
    0
  8. #846 เรนนี่ (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:42
    ขอบคุณค่ะ
    #846
    1
    • #846-1 NANRAEMON (@inthanon2525) (จากตอนที่ 67)
      24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:43
      ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมนะคะ
      #846-1
  9. #845 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:27
    เสียใจ อยู่กับเรื่องนี้มานาน วันนี้จบซะแล้ววว ขอบคุณคนเขียนมากๆเลยค่ะ
    #845
    1
    • #845-1 NANRAEMON (@inthanon2525) (จากตอนที่ 67)
      24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:28
      ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมนะคะ จริงๆ ก็ใจหายเหมือนกัน ไม่อยากจบเรื่องนี้เลย
      #845-1
  10. #844 Aom_19 (@aompakjira-123) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:40
    พระชายาอย่าได้ง้อเจ้าค่ะ ฝ่าบาทไม่น่ารักเลยยยยยย ขี้แกล้งงง
    #844
    1
    • #844-1 NANRAEMON (@inthanon2525) (จากตอนที่ 67)
      24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:11
      ง่าาาาาา
      #844-1
  11. #843 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:57
    อ่าา พระองค์จะทำงี้ไม่ได้น่าาา
    #843
    1
    • #843-1 NANRAEMON (@inthanon2525) (จากตอนที่ 67)
      24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:27
      น่ารักอยู่น๊าาา
      #843-1