Sonohi , Haiiro na Sekai : ผ่ามิติโลกสีเทา

ตอนที่ 16 : Act.16 : ซ่อนแอบในความมืด (6/6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ก.ค. 58


Act.16  ซ่อนแอบในความมืด

 

            ภายในบ้านพักตากอากาศของนักเขียนผู้ลึกลับคุโบตะ อิโนะ  โทรุเผชิญหน้ากับเจ้าหุ่นนรกโดยไม่ทันได้ตั้งตัว  มันฉวยจังหวะพุ่งเข้าจู่โจมด้วยกรงเล็บอันเรียวแหลม  แต่โชคดีที่เด็กหนุ่มเซไปข้างหลังสองสามก้าวทำให้เฉือนไปเพียงปลายเสื้อเท่านั้น

            "เหวอ!"

            โทรุหันหลังวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิต  ทว่าท่ามกลางความมืดแบบนี้ทำให้สะดุดขาเก้าอี้และขอบโต๊ะกลิ้งไม่เป็นท่า  เจ้าคลาวน์พลันกระโจนเข้าใส่พร้อมกรงเล็บ  แต่พลาดเป้าเพราะเอี้ยวตัวหลบได้ทันแบบหวุดหวิด  เสี้ยววินาทีนั้นมือของเขาฉวยคว้าแจกันที่หล่นอยู่บนพื้นได้พอดี  เลยซัดเปรี้ยงเข้าให้ที่ศีรษะของมันแบบเต็ม ๆ จนเซถลาไปหลายก้าว

            "ไอ้บ้านี่!"

            เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นพร้อมกับเตะเก้าอี้ไปกระแทกโดนขาของมันที่ไล่ตามมาจนล้มกลิ้ง  ก่อนจะใส่เกียร์หมาโกยไปตามระเบียงทางเดิน  ระหว่างทางสองมือฉวยจับอะไรได้ก็โยนลงพื้นให้เกะกะขวางทางเจ้าหุ่นนรกที่ไล่ตามมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

            "ว๊ากกก!"

            เด็กหนุ่มพุ่งทะลุประตูห้องแบบไม่คิดจะจับลูกบิดเปิด  เขากลิ้งล้มไม่เป็นท่าแต่ยังครองสติหันกลับมาเตะประตูปิดดัง ปึ้ง! แล้วรีบเข็นโซฟาตัวใหญ่มาปิดกั้นไว้ในทันที  เจ้านั่นมาถึงก็ทั้งข่วนทั้งกระแทกพยายามจะพังประตูเข้ามาให้ได้  โทรุคลานเข่าไปแอบที่หลังโซฟาอีกตัวในห้อง  หอบหายใจถี่ราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนมา

            โครมม!

            ในที่สุดบานประตูไม้ก็ทานพลังทำลายของมันไม่ไหว  แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย  เจ้าคลาวน์พลุนพลันเข้ามาในห้องพลางสอดส่ายสายตาไปทั่วในความมืด  โทรุหลุบหัวต่ำลงแล้วกลั้นหายใจเอาไว้  เขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปคว้าท่อนไม้หรืออะไรสักอย่างที่หล่นอยู่แถว ๆ นั้นไว้ใช้ป้องกันตัว  ไม่นานนักเจ้าหุ่นนรกก็สัมผัสกลิ่นไอของเอกีสจากร่างของเขาได้  มันพุ่งเข้ามาพร้อมทั้งฉีกกระชากโซฟาจนขาดเป็นสองท่อนด้วยเรี่ยวแรงอันมหาศาล  โทรุไม่รอช้าฟาดเปรี้ยงเข้าหัวเต็ม ๆ เป็นรอบที่สอง  ท่อนไม้ในมือถึงกับแหลกกระจุยแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายเสียหลักจนได้ 

            "ย๊ากกกกก!"

            เด็กหนุ่มฉวยจังหวะกระโดดถีบจนมันร่วงลงไปนอนกองกับพื้น  แล้วรีบหัวหลังวิ่งหนีออกจากห้องไปในทันทีแบบไม่คิดจะเหลียวหลังไปดู  เขาวิ่งย้อนกลับมาที่ระเบียงทางเดินและเลี้ยวไปอีกทาง  จึงพบกับบันไดขึ้นชั้นสอง  โทรุแทบจะกระโดดข้ามไปทีละสามสี่ขั้นเลยทีเดียว  เมื่อถึงชั้นบนแล้วจึงหลบอยู่ในมุมมืดคอยลอบสังเกตเจ้าหุ่นนรกที่วิ่งตามมา  เจ้านั่นหันหัวไปมาก่อนจะแผดเสียงคำรามลั่น  ครั้นจับกลิ่นไอเอกีสจากตัวของเขาไม่ได้แล้วก็เดินผ่านไปอีกทางในที่สุด...

            เฮ้อออ..."

            โทรุถอนหายใจยาว  ปาดเม็ดเหงื่อที่ชุ่มหน้าผาก  ไม่รู้ว่าตัวเองหลุดเข้ามาในโลกแห่งความฝันตั้งแต่เมื่อไหร่  เขาเผลองีบหลับไปตอนไหนก็ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ  ไม่สิ...  เท่าที่จำได้ตั้งแต่เข้ามาภายในบ้านพักหลังนี้ก็ยังไม่เจอกระจกเงาหรือสิ่งสะท้อนแสงเลยแม้แต่อย่างเดียวนี่นา?  แล้วจะย้อนกลับมาที่โลกสีเทานี้ได้ไงกันล่ะ!  เด็กหนุ่มเกาหัวแกรก ๆ  ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด  ต้องมาติดอยู่ในบ้านร้างต่างมิติแถมมีเจ้าหุ่นนรกคอยดักเล่นงานอีกต่างหาก 

            "อ้าวเฮ้ย!"

            โทรุล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อควานหามือถือแต่ไม่เจอ  สงสัยว่าจะทำตกในช่วงที่ชุลมุนเมื่อครู่นี้เป็นแน่  แม้แต่ไฟฉายที่พกมาด้วยก็หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เช่นกัน  เท่ากับตอนนี้เขาอยู่ตัวคนเดียวท่ามกลางความมืดมิด  เด็กหนุ่มถอนหายใจอีกรอบ  ให้มันได้งี้สิ...       

 

เอี๊ยด... เอี๊ยด...

 

            เสียงเจ้านั่นกำลังใกล้เข้ามาอีกแล้ว  เขาสะดุ้งโหยงก่อนจะรีบคลานไปตามทางเดินบนชั้นสอง  ดีว่าสายตาของเขาเริ่มชินกับความมืดแล้วทำให้เคลื่อนที่ได้เร็วกว่าเดิม  เจ้าหุ่นกระบอกยังคงง่วนอยู่กับการสำรวจชั้นล่าง  โทรุจึงมีเวลาพอจะหาห้องสักห้องบนชั้นนี้เพื่อใช้หลบซ่อนตัว  เขาเลือกห้องที่อยู่ไกลจากบันไดที่สุดและน่าจะเป็นเพียงไม่กี่ห้องที่ไม่ได้ล็อคกลอนประตูเอาไว้ด้วย

 

เอี๊ยด... เอี๊ยด...

 

            ดูเหมือนว่าเจ้าคลาวน์ตัวแสบจะรู้แล้วว่าเขาไม่ได้อยู่ชั้นล่าง  เด็กหนุ่มเงี่ยหูฟังเสียงมันก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น ๆ ด้วยใจระทึก  เจ้าหุ่นนรกไล่ทุบประตูทีละห้องและรื้อสำรวจกระจุยกระจาย  ยิ่งทีเสียงของมันก็ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่ห้องข้างเคียงนี้แล้ว  โทรุผวาจนแทบจะลืมหายใจ  และในที่สุดมันก็พังประตูเข้ามาในห้องนี้จนได้!

 

เอี๊ยด... เอี๊ยด...

 

            ห้องที่เขาใช้หลบซ่อนนั้นเป็นห้องสมุดที่มีชั้นวางหนังสือขนาดใหญ่วางเรียงกันพร้อมกับหนังสือปกแข็งนับพันเล่มเรียงรายอยู่บนนั้น  โทรุอาศัยจังหวะที่มันก้าวเข้ามาใกล้ ๆ ออกแรงพุ่งชนชั้นหนังสือสุดกำลังจนล้มทับไปเต็ม ๆ  เล่นเอาช่วงล่างของเจ้าหุ่นเสียหายยับเยินในทันที  แต่มันก็ยังพยายามคลานออกมาพร้อมทั้งฉวยคว้าข้อเท้าของเขาไว้ได้พอดี

            "โอ๊ยย! ปล่อยโว้ยย!!!"

            เจ้านั่นที่แม้จะเหลือเพียงครึ่งตัวแต่เรี่ยวแรงยังดีกำข้อเท้าของเขาไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด  ส่วนศีรษะของมันพลันแยกออกเป็นสองส่วน  พร้อมด้วยเหล็กแหลมที่พุ่งออกมาโดยมีเป้าหมายอยู่ที่ขาของเขานั่นเอง  โทรุหลับตาลงด้วยรู้ตัวว่าไม่รอดแล้วแน่ ๆ  ทว่าพริบตาหลังจากนั้นก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้น!

            "ย๊ากกกก!"

            ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย  จู่ ๆ รินก็ปรากฏตัวขึ้นและใช้ท่อนไม้กระหน่ำตีเจ้าหุ่นนรกด้วยกำลังเท่าที่มีทั้งหมด  ที่สุดแล้วมันก็สิ้นฤทธิ์หยุดเคลื่อนไหวไปโดยสิ้นเชิง  เด็กสาวทิ้งไม้นั่งลงหอบตัวสั่น

            "ระ... ริน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!"

            "แหะ ๆ อาซานุมะ ริน ปรากฏกายเจ้าค่า!"

            รินฝืนทำท่าชูสองนิ้วแปลงร่างทั้งที่ยังหอบตัวโยน  โทรุเบิกตาโพลงอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนสมัยเด็กของเขาจะมาอยู่ที่นี่ได้  ครั้นพอจะลุกขึ้นยืนก็ปวดแปลบที่ข้อเท้าซึ่งโดนมันบีบเมื่อครู่นี้จนต้องคุกเข่าลง

            "ทจจังเป็นอะไรรึเปล่า!"

            "เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงน่ะริน?  ไม่สิ...  ถอยห่างออกไปเลยนะ!"

            โทรุรีบผลักรินแล้วถอยออกมาตั้งหลักในทันทีจนอีกฝ่ายตกใจ 

            "เป็นอะไรไปน่ะทจจัง?"

            "ยืนยันตัวเองได้มั้ยว่าเธอคือรินจริง ๆ น่ะ!"

            เด็กหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงหวาดระแวง  เจ้าพวกหุ่นกระบอกมันเจ้าเล่ห์นัก  อย่างคราวที่แล้วยังถึงขนาดปลอมตัวเป็นคนได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน  นับประสาอะไรกับการปลอมเป็นเพื่อนของเขาแล้วมาหลอกให้ตายใจกันล่ะ?  ด้านรินแม้จะโดนทำหยาบคายใส่แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร  เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะบอกว่า

            "ฉันก็แอบตามทจจังมาน่ะสิ!  เธอคงไม่ได้สังเกตเลยสินะว่าตอนนั่งรถบัสมามีใครนั่งอยู่เบาะหลังถัดไปอีกสองแถวน่ะ?  แล้วฉันก็ลงป้ายถัดไปก่อนจะวิ่งตามมานี่ไง..."

            รินนั้นสงสัยในพฤติกรรมแปลก ๆ ของโทรุมาสักระยะแล้ว  ยิ่งเมื่อเจอโคคุริวพูดแบบนั้นที่บนดาดฟ้าก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่  วันนี้เห็นโทรุทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ วิ่งออกจากบ้านจึงได้ตามมาด้วยความเป็นห่วง  ไม่นึกว่าเขาจะเดินขึ้นเขามาถึงบ้านพักที่น่าขนลุกแบบนี้ได้

            "ตามมาเหรอ?  เดี๋ยวสิ! นี่มันในโลกสีเทานะ... แล้วเธอจะตามเข้ามาถึงในนี้ได้ยังไงกัน!"

            โทรุถอยให้ห่างกว่าเดิม  เขาเริ่มจะมองหาสิ่งของที่พอจะใช้ป้องกันตัวได้แล้วเพราะคิดว่านี่คงเป็นตัวปลอมแน่ ๆ  รินในโลกแห่งความจริงไม่เคยเข้ามาในความฝันได้  ที่เคยเจอในฝันก็มีบุคลิกคนละเรื่องกันเลยกับของจริง 

            "โลกสีเทา?  เธอหมายถึงอะไรเหรอทจจัง?"

            "อย่ามาทำไก๋!  แล้วก็หยุดเรียกว่าทจจังได้แล้ว!  คนที่จะเรียกฉันว่าทจจังได้มีแค่รินคนเดียวเท่านั้นนะ!"

            เด็กหนุ่มตวาดพลางคว้าเอาแท่งเหล็กที่ตกอยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมาใช้ป้องกันตัว  และถอยให้ห่างจากเธอมากขึ้นไปอีก  เห็นดังนั้นรินก็เสียใจจนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา

            "ทจจัง... พักหลังมานี้ทจจังทำตัวแปลกมากเลยนะ  โอเคฉันรู้ว่าผู้หญิงอย่างฉันคงจะไม่สามารถช่วยแก้ปัญหาอะไรให้ทจจังได้...  แต่อย่างน้อย...  แต่อย่างน้อยฉันก็อยากจะทำตัวให้มีประโยชน์กับเธอนะ!"

            แล้วเธอก็ก้มหน้าสะอึกสะอื้น  คำพูดของรินนั้นไม่ได้ช่วยให้โทรุเชื่อใจขึ้นมาสักเท่าไหร่  แต่อย่างน้อยน้ำตาที่ไหลออกมานั้นก็ช่วยลดอาวุธในมือของเขาลงได้ในที่สุด  เด็กหนุ่มถามซ้ำอีกครั้งให้เธอยืนยันว่าเป็นอาซานุมะ รินตัวจริง  ไม่ใช่พวกหุ่นนรกนั่นปลอมตัวมา

            "พูดอะไรน่ะทจจัง!  เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?  พ่อแม่ของทจจังเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุบนท้องถนนเลยต้องอยู่คนเดียวมาตลอด  ฉันจึงแวะมาทำกับข้าวให้กินเสมอ ๆ ไง!"

            ที่รินพูดนั้นเป็นความจริงทุกประการ  ทว่าตอนนี้ในดวงตาของโทรุกำลังถูกความกลัวและหวาดวิตกเข้าครอบงำเสียแล้ว  ทำให้เขาเลือกที่จะเคลือบแคลงใจในตัวเพื่อนสนิทคนนี้  ซึ่งนี่จะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดและกลายเป็นตราบาปติดตัวเขาไปชั่วชีวิตนับจากวินาทีนี้!    

            "อย่าเข้ามาใกล้!  ที่เธอพูดมามันก็ถูก...  แต่ยังไม่น่าเชื่อถือพอ!"

            โทรุกล่าวพลางกระชับท่อนเหล็กในมือ  รินแทบไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนสนิทของตนเองจะพูดคำ ๆ นี้ออกมา  หยดน้ำตาที่กำลังจะแห้งก็พลันไหลหลั่งออกมาอีกครั้ง  เธอตามชายในดวงใจมาจนถึงบนภูเขาที่ห่างไกล  เผชิญหน้ากับตุ๊กตาประหลาดที่พุ่งเข้ามาจู่โจม  ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเขา  เพื่อโทรุ...  ทั้งอย่างนั้นมันกลับดูไม่มีความหมายต่ออีกฝ่ายเลย

            "ฉะ... ฉันไม่รู้จะทำยังไงให้เธอเชื่อ  แต่ฉันก็คือรินจริง ๆ นะ!"

            เด็กหนุ่มครุ่นคิดถึงความน่าจะเป็นในใจ  หากว่านี่คือรินตัวจริงก็ไม่แปลกที่จะรู้เรื่องราวและความสัมพันธ์ตั้งแต่สมัยเด็กของเขาเป็นอย่างดี  ถึงกระนั้นก็ยังมีความเป็นไปได้ที่พวกศัตรูจะเค้นข้อมูลจากรินตัวจริง  คนรอบข้างเขาหรือแม้แต่จากโคคุริว...  ที่สำคัญรินตัวจริงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้เขาจะออกเดินทางมายังบ้านพักแห่งนี้  มีเพียงเขาและโคคุริวเพียงสองคนเท่านั้นที่รู้

            "เฮอะ! รินตัวจริงน่ะไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าวันนี้ฉันจะมาที่นี่  อย่ามาโกหกหน้าตายหน่อยเลย!"

            โทรุยิ้มเยาะ  นั่นยิ่งทำให้หน้าตาของเธอหม่นหมองลงไปอีก

            "ชะ เชื่อฉันเถอะนะทจจัง...  ฉันชอบเธอนะ... ชอบมาตลอดเลย  ต่อให้ต้องตายแทนก็ทำได้นะ!"

            หัวใจของรินชอกช้ำเพราะถูกคนที่เธอรักทิ้งขว้าง  แม้ตอนนี้โทรุก็ยังไม่สำนึกว่าได้ทำสิ่งที่เลวร้ายลงไปขนาดไหน  ทว่าไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้เอ่ยอะไรต่อนั้น  ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกลไกฟันเฟืองขึ้นมาเสียก่อน

 

เอี๊ยด... เอี๊ยด...          

 

            จู่ ๆ เจ้าหุ่นนรกอีกตัวก็โผล่พรวดเข้ามาจากบนเพดาน  มันตรงเข้าเล่นงานโทรุอย่างไม่ลังเล  เคราะห์ดีที่สัญชาตญาณช่วยให้เขายกท่อนเหลือขึ้นมาป้องกันได้ทันในเสี้ยววินาที  แต่ก็ได้แผลใหญ่บริเวณหน้าอกก่อนที่ต่างฝ่ายต่างกลิ้งไปคนละทาง  บัดซบเอ๊ยย! เห็นมั้ยว่านี่มันตัวปลอมชัด ๆ  เขาคิดด้วยความเดือดดาล  โทรุรีบคลานไปตามพื้นเพื่อหาทางหนีในทันที

            "ทจจัง!!!"

            รินยืนตะลึงทำอะไรไม่ถูกนอกจากร้องตะโกนเรียกชื่อเขาเท่านั้น  เจ้าคลาวน์พลันคว้าตัวเด็กหนุ่มไว้ได้ก่อนที่จะเหวี่ยงเขาเข้าหากำแพงอย่างรุนแรงจนสะเทือนไปทั้งตัวบ้าน  โทรุนอนครางด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสขยับตัวไม่ได้  มันจึงกระชากลำคอเขาให้ลุกขึ้นมา  ก่อนจะเผยให้เห็นแท่งเข็มสีเงินขนาดใหญ่  พร้อมที่จะปลิดชีพเหยื่ออยู่รอมร่อนี้แล้ว

 

บ้าเอ๊ยย!  นี่ฉันต้องมาตายในที่แบบนี้งั้นเหรอเนี่ย...

 

            โทรุพยายามดิ้นรนครั้งสุดท้ายแต่ไม่เป็นผล  พละกำลังที่เขามีอยู่ในตอนนี้ไม่สามารถต่อกรกับมันได้เลยสักนิด  เจ้าหุ่นนรกพลันแทงเข็มลงมาอย่างรวดเร็ว  ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นรินกลับพุ่งตัวเข้ามาปกป้องเขาไว้  ทำให้เธอโดนเข็มนั้นทิ่มแทงเอาเสียเอง!

            "กรี๊ดดดดด!!!"     

            เจ้าคลาวน์เมื่อรู้ว่าพลาดเป้าก็พยายามจะดึงเข็มออก  หากแต่รินก็รั้งเอาไว้อย่างสุดฤทธิ์  และแล้วพลังเอกีสจากในร่างของเธอก็ค่อย ๆ ไหลผ่านเข็มนั้นออกมากระทั่งสีผิวของเธอซีดลงจนเป้ฯสีเทาทั่วทั้งตัวไปในที่สุด

            "บอก... แล้ว...  ว่า... ฉันตาย  แทนเธอ  ได้... นะ"

            รินฝืนพูดออกมาเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมด้วยรอยยิ้ม  ก่อนที่จะฟุบใบหน้าลงไปและไม่ขยับเคลื่อนไหวอะไรอีกเลย  ส่วนโทรุนั้นทำได้เพียงอ้าปากค้างเท่านั้น  เมื่อสูบเอกีสจนหมดแล้วเจ้าหุ่นก็เล็งเป้ามาที่เขาทันที  ทว่าก็ปรากฏลำแสงสีขาวห่อหุ้มตัวเขาอีกครั้งก่อนที่จะหายลับไปในพริบตา!          

 

จบตอน   


58 ความคิดเห็น

  1. #52 ถังเถียน糖甜 (@gochawan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 10:06
    สู้ๆ นะคะไรเตอร์ สู้ๆ นะริน! ส่วนทจจัง...ช่างหัวแกเหอะ! //อ้าวไม่ใช่เหรอ?
    #52
    1
    • #52-1 no one know (@inthedarkz) (จากตอนที่ 16)
      18 กรกฎาคม 2558 / 10:34
      ขอบคุณครับผม...
      #52-1