วิวาห์พาหนี

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,527 Views

  • 91 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15

    Overall
    14,527

ตอนที่ 2 : เจ้าสาว(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1007
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 เม.ย. 60





“อื่ม..ให้ฉันไปกับคุณด้วยได้ไหมคะ คือว่าให้ฉันไปตั้งหลักก่อนน่ะ ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย ฉันมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งที่เมืองไทยนี่ แต่มันบอกฉันว่าตอนนี้ห้ามติดต่อหรือว่าไปหามันเด็ดขาด”

คำบอกเล่าของเธอทำให้อนิรุทธ์ ต้องหันหน้ามามองเธอแวบหนึ่ง ด้วยสีหน้าตระหนกและกึ่งประหลาดใจก่อนจะเอ่ย

“ห๊ะจะไปกับผมงั้นหรือ เอ่อ..แล้วทำไมเพื่อนคุณถึงได้ทิ้งเพื่อน ในยามที่เพื่อนคับขันอย่างนี้ล่ะ คนเราเป็นเพื่อนกันก็ต้องช่วยกันในยามทุกข์มันถึงจะเรียกว่าเพื่อนได้นะคุณ คนอย่างนี้เลิกคบไปเถอะ ”

“ฟังฉันก่อนสิคะคือวันนี้มันช่วยฉันแล้ว และมันก็กลัวว่าใครจะจับได้ ถ้ามีการติดต่อกันทางใดทางหนึ่ง คือมันกลัวโดนตำรวจจับน่ะค่ะ เพราะที่ไฟดับเป็นฝีมือมัน มันก็เลยบอกให้ฉันหนีไปให้ได้และช่วยตัวเองไปก่อน ถ้าตำรวจไม่สาวมาถึงมัน ก็ค่อยติดต่อกันทีหลังน่ะ”

“อืมก็โอเคนะ แล้วคุณคิดจะไปตั้งหลักกับผมจริงๆหรือ คุณแน่ใจนะว่าผมจะไม่ขอเบิ้ลเหมือนว่าที่สามีคุณน่ะ หึๆๆ ” อนิรุทธ์เอ่ยแล้วหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน

“นี่คุณ ฉันคิดว่าคงไม่หนีเสือมาปะเอาเอ่อ....เอ่อ....ตัวอะไรนะ จำไม่ได้แล้วอ่ะ”

“จระเข้ ”ชายหนุ่มต่อให้

“เอ่อใช่ ฉันคิดว่าคุณน่าจะมีเมตตาบ้างละ หน้าคุณก็ไม่เหมือนจระเข้เสียหน่อยนี่”

“คุณชื่ออะไรบอกหน่อยสิ คุยกันมาตั้งนานสองนานแล้วนี่ ” เขาไม่ได้ตอบรับแต่มองเธออย่างนึกขันก่อนจะเอ่ยถามชื่อ

“ฉันชื่อจริง ชื่อปัทมาวดี เรียกฉันว่าปัทก็ได้ แล้วคุณล่ะ ”

“ชื่อคุณยาวจังเลยแฮะ แต่ก็เพราะดีนะ ผมชื่ออนิรุทธ์ เรียกผมว่ารุทธ์ก็ได้ ”  

ปัทมาวดีมองตรงไปข้างหน้าและนิ่งคิด เราคงต้องเสี่ยงไปกับนายรุทธ์นี่ก่อน แล้วค่อยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปทีละเปลาะ เพราะยังไงขณะนี้เราก็ไม่มีทางเลือกแล้ว ท่าทางเขาก็อารมณ์ดี คงไม่ใช่ฆาตกรหรือพวกบ้ากามหรอกมั้ง แต่เราก็ไม่ควรไว้ใจเขามากนัก และต้องระวังตัวให้มากที่สุด เฮ้อ..แย่ชะมัดเลยแฮะ แต่ทำยังไงได้ล่ะ ขืนต้องขึ้นเตียงกับไอ้หื่นนั่น เราคงต้องกลั้นใจตายแน่ๆ คุณพ่อนะคุณพ่อ คุณพ่อไม่รักปัทเลย ทำไมล่ะหาทางออกอย่างอื่นไม่ได้แล้วเหรอไง ทำไมต้องขายลูกด้วยล่ะ

“ตกลงแล้วคุณกำลังจะไปไหนเหรอคะ”

“เชียงใหม่ บ้านผมน่ะ”สิ้นเสียงชายหนุ่มปัทมาวดีก้ร้องขึ้นด้วยท่าทางดีใจ

“ว้าว...เชียงใหม่เหรอ ฉันฝันมาตั้งนานแล้วนะคะ ว่าถ้ากลับมาเมืองไทยเมื่อไหร่ ฉันจะต้องไปเที่ยวเชียงใหม่ แล้วก็ภูเก็ตให้ได้เลย ฉันโชคดีจังเลยนะคะ”

“ตกลงคุณจะไปกับผมจริงๆเหรอ”

เสียงถามจากชายหนุ่มฟังดูจริงจัง และยังหันมามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะมองตรงไปข้างหน้า

“จริงสิคะ เพื่อนฉันบอกว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ไปตายเอาดาบหน้าก่อนละกัน เพราะมันอาจจะมีทางออกที่ดีกว่า ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ”

“เพื่อนคุณคนนี้ไม่มีความคิดสร้างสรรดีๆให้คุณบ้างเหรอไงล่ะ อย่างเช่นเตรียมหาที่ซ่อนตัวให้คุณ หรือพาไปฝากไว้กับญาติกับใครสักคนหนึ่ง แทนที่จะปล่อยเพื่อนมาตามยถากรรมแบบนี้น่ะ แปลกจัง”

“เพื่อนฉันก็มีชีวิตแย่ๆคล้ายๆฉันแหละค่ะ มันจบวิดวะคอมพิวเตอร์มา พ่อแม่มันเลิกกันมันต้องอยู่กับแม่ที่มีฐานะดีกว่าพ่อ พอแม่มีสามีใหม่มันก็ถูกส่งไปอยู่เมกาตั้งแต่เริ่มเรียนมัธยมต้น และก็ไม่ได้กลับมาเมืองไทยเลย มันเพิ่งเรียนจบและได้กลับมาเมืองไทยก่อนฉันไม่กี่อาทิตย์ มันก็เลยโง่กับเรื่องบ้านเกิดตัวเองพอๆกับฉัน เพื่อนก็ไม่มี ไปไหนก็ไม่ค่อยถูก และมันดันเป็นเกย์ที่พอทางบ้านรู้ ก็ต่างไม่มีใครยอมรับอีกด้วย ฉันกับมันก็เลยวางแผนไว้ว่าเราอาจจะกลับไปเมกาด้วยกัน แต่ตอนนี้ฉันคงต้องหนีไปให้ได้ก่อนน่ะ”

“แสดงว่าคุณวางแผนหนีกับเพื่อนคุณก่อนที่จะเข้าพิธีแต่งงาน ไม่ได้หนีเพราะกลัวถูกเบิ้ลหรอกจริงไหม”ชายหนุ่มฟังเธอเล่าแล้วเอ่ยดักคอ

“เอิ่ม...ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ พอฉันรู้ว่าถูกหลอกฉันก็ส่งอิเมล์ไปบอกเพื่อน เอ่อ..มันมีชื่อเล่นว่าโจ้น่ะค่ะ โจ้มันก็เลยแนะนำฉันหลายอย่าง ให้ฉันปิดเฟสบุ๊ค ให้ฉันปิดช่องทางที่คนอื่นจะเห็นข้อมูลของฉัน และเราก็เริ่มวางแผนกันทางอิเมล์ เพราะไม่มีใครที่เมืองไทยรู้ข้อมูลพวกนี้ของฉัน มันบอกว่าถ้าเจอหน้าเจ้าบ่าวแล้วรับไม่ได้ให้บอก จะได้วางแผนหนี ซึ่งในที่สุดฉันกับมันก็เลยวางแผนหนีนี่ละค่ะ”เธอจำต้องบอกความจริงกับชายหนุ่ม

“เฮ้อ..กรรม”

“แต่คุณรุทธิ์คะฉันรับรองค่ะ ว่าฉันจะไม่สร้างปัญหาให้คุณปวดหัว จะทำตัวเป็นคนดี เชื่อฟัง เป็นเพื่อนที่ดี เป็นน้องสาวที่น่ารักของคุณ จนกว่าเพื่อนฉันจะมาช่วยหรือว่าฉันหาทางออกอื่นได้ หวังว่าคุณคงจะโอเคใช่ไหมคะ ”

“ผมคงไม่มีทางเลือกหรอกมั้ง เพราะถ้าปล่อยคุณลงข้างทางทั้งชุดเจ้าสาวอย่างนี้ รับรองคืนนี้คุณเจอเจ้าบ่าวนับไม่ถ้วนเลยละ ยิ่งกว่าโดนเจ้าบ่าวเบิ้ลเสียอีกนะคุณหึๆ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงกลั้วหัวเราะอย่างอดขำไม่ได้ และยังปรายตามามองเธอ

นายรุทธ์นะนายรุทธ์ ถ้าฉันไม่คิดว่าจะต้องพึ่งนายละก็ ฉันจะชกปลายคางให้หงายเงิบเชียวละ ปากคอร้ายกาจเสียจริงๆเชียว แต่เราต้องเอาตัวรอด ยังไงก็ต้องพูดดีๆให้เขาสงสารไว้ก่อน

“สมมุตว่าคุณไม่ได้เจอผมคุณจะทำยังไงไหนบอกความคิดให้ฟังหน่อยสิ”ชายหนุ่มเอ่ยถาม

“ฉันตั้งใจว่าจะไปแอบที่ลานจดรถ แล้วไม่ว่าฉันจะเจอใครฉันก็จะอ้อนวอนให้เขาพาออกมา คือยอมเสี่ยงแบบห้าสิบห้าสิบน่ะค่ะ”

“อืม..บ้าบิ่นดีเหมือนกันแฮะ แล้วถ้าเกิดไปเจอโจรไม่หนักกว่าถูกเบิ้ลหรือไงล่ะฮึๆ” คำพูดของชายหนุ่มที่ปนเสียงกลั้วหัวเราะ ทำให้ปัทมาวดีรู้สึกโกรธจนลมออกหูแต่ก็เห็นจริง เธอจึงพยายามทำใจและเอ่ยเยินยอเขา

“แต่ฉันก็เจอพระเอกนี่คะ”

“อย่าเพิ่งตัดสินคนว่าดีหรือไม่ดีโดยใช้เวลาเพียงแค่นี้เลยนะคุณ”

คำที่เขาเอ่ยถึงแม้จะรู้ว่าเขาตำหนิ แต่เธอก็รู้ว่ามันเป็นความจริงอย่างที่สุดเพราะตนเองก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะเป็นพระเอกหรือผู้ร้าย และยังทำให้เธอใจแป้วลง แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือเอ่ยถามเขาอีก

“เอ่อขอโทษนะคะ คุณมีภรรยาหรือเปล่า”






                มาตามลุ้นกันค่ะ แอดเป็นแฟนพันธ์แท้ แล้วส่งกำลังใจกันมาบ้างนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 21:00
    รุทธ์ตกกระไดพลอยโจนแล้วล่ะ
    #2
    0