วิวาห์พาหนี

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,525 Views

  • 91 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    14,525

ตอนที่ 24 : แอบรัก(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 พ.ค. 60





        

        แต่ก่อนที่อนิรุทธ์จะจัดการยังไงต่อไป เสียงรถมอเตอร์ไซด์สองคันก็วิ่งเข้ามาจอด พร้อมทั้งเสียงลูกหมูที่ลงจากรถมารดาที่ตนเองนั่งซ้อนท้ายมา และวิ่งตื๋อมาก่อนใครก็ดังลั่นขึ้น

        “ครูครับ ครูอุ้มแฟนเหมือนพระเอกอุ้มนางเอกในหนังเลย อิๆ”

         อนิรุทธ์หันไปมองและเมื่อเห็นบุคคลที่จอดรถ แล้วยืนมองมาด้วยรอยยิ้ม ก็รีบวางร่างบางลง

         “สวัสดีครับน้าเนียงสวัสดีครับคุณมน มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ มากันแต่เช้าเลย ” เขาเอ่ยพร้อมทั้งยกมือไหว้ทำความเคารพ

         “ดิฉันไปที่บ้านแม่เนียง เพราะรู้ว่าจะมาส่งปิ่นโตให้คุณ ก็เลยไปขอสมทบกับแม่เนียงเพื่อจะมาเยี่ยมคนไข้ ที่คุณมาขอยาเมื่อวานน่ะค่ะ ” คุณสุมนรัตน์พยาบาลวัยกลางคนเอ่ย พร้อมทั้งเดินเข้ามาหา ส่วนเนียงมารดาของลูกหมูก็เดินยิ้มๆถือปิ่นโตอาหารตามมาด้วย

         “ปัท..นี่คุณสุมนรัตน์เป็นพยาบาล อยู่ที่อนามัยในหมู่บ้านน่ะ แล้วนั่นน้าเนียงแม่ของลูกหมูที่ทำกับข้าวมาส่งให้เราทุกวันไงล่ะ” เขาเอ่ยบอกหญิงสาว

         “สวัสดีค่ะน้าเนียง สวัสดีค่ะคุณพยาบาล ปัทต้องกราบขอบพระคุณนะคะ ที่ให้ยาแก้ไข้มาทำให้วันนี้ปัทดีขึ้นมากเลยค่ะ ไม่งั้นคงต้องนอนซมอยู่อีกวันหนึ่งแน่ๆเลย ” เธอเอ่ยพร้อมทั้งพนมมือไหว้คนทั้งคู่อย่างนอบน้อม

        “เอ่อวัดไข้ดูสักหน่อยดีกว่านะคะ เผื่อยังมีไข้อยู่ ” คุณพยาบาลเอ่ยด้วยความหวังดี

        “ก็ได้ค่ะ”

        “ไปครับพี่ปัท...ลูกหมูพาไป” เด็กชายตัวอ้วนกลมถือโอกาสเข้ามาจับมือเธอ พาออกเดินกลับมาที่บ้านทันที

        “ลูกหมูทะลึ่งนักนะเราน่ะ เรียกพี่เรียกเชื้อเฉยเลย นิสัยไม่ดี ” เนียงเอ่ยดุลูกชาย

        “ไม่เป็นไรค่ะปัทชอบ ลูกหมูแกน่ารักช่างพูดดี ” เธอเอ่ยแล้วเดินไปกับลูกหมู และยังหันมายักคิ้วและอมยิ้มเย้ยให้ชายหนุ่มอย่างผู้ชนะ อนิรุทธ์นึกขันในความร้ายกาจแต่ก็แสนจะน่ารักของเธอ

        และเมื่อลูกหมูขึ้นไปถึงบนบ้าน ก็ถือสนิทวิ่งไปนอนเขลงลงบนที่นอนของอนิรุทธ์ ซึ่งยังไม่ได้เก็บ พร้อมทั้งร้องถาม

        “ใครนอนตรงนี้เหรอครับ”

        “ก็ครูของลูกหมูน่ะสิ” ปัทมาวดีเอ่ยตอบหนูน้อย

       “อ้าวแล้วครูทำไมไม่นอนกับพี่ปัทล่ะครับ ” ลูกหมูเอ่ยถามมองหน้าเธออย่างรอคำตอบ

        “ก็ตรงนี้เราสองคนปูไว้นอนเล่นกันน่ะ อย่าขี้สงสัยนักเลยน่ะเจ้าหมูอ้วน” อนิรุทธิ์ซึ่งเดินเข้ามาพอดีรีบชิงตอบ ทำให้หญิงสาวอ้าปากค้างและมองชายหนุ่มด้วยสีหน้ามึนๆ

        “ลูกหมูเลิกซักไซ้ผู้ใหญ่ได้แล้วนะ แม่สอนไม่เคยจำเลยเด็กอะไรไม่มีมารยาท กลับบ้านละก็โดนแน่ ” เนียงซึ่งเป็นคนที่พอมีการศึกษาเอ่ยขู่ลูกชาย และยังจ้องหน้าลูกเขม็งทำให้หมูอ้วนหุบปาก แสร้งลงนอนเกลือกกลิ้งเล่นบนที่นอนไม่กล้าเอ่ยถามอะไรอีก 

        ปัทมาวดีจึงเชื้อเชิญคุณพยาบาลไปนั่งที่โต๊ะรับแขก เพื่อวัดไข้ตรวจดูอาการ โดยคุณพยาบาลวัยกลางคนส่งปรอทให้ปัทมาวดีอมไว้ใต้ลิ้น ซึ่งอนิรุทธ์มองคุณพยาบาลสุมนรัตน์ และยิ้มกริ่มในสีหน้า เพราะรู้ดีว่าคุณสุมนรัตน์นั้นรู้จักกับพี่สาวของสราญจิตเป็นอย่างดี เพราะเธอเป็นคนในเมือง ที่มาประจำหน้าที่ทำงานอยู่ที่นี่ และเสาร์อาทิตย์ก็จะกลับเข้าเมือง ซึ่งเมื่อวานเธอซักถามถึงคนไข้ ทำให้เขาบอกไปว่าเพื่อนสาวมาจากกรุงเทพฯ และนี่เองเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมาเยี่ยมไข้แต่เช้า

        “คุณน่าจะผิดอากาศด้วยนะคะ เพราะในกรุงเทพฯอากาศร้อน แต่พอมาถึงที่นี่อากาศเปลี่ยนเป็นเย็น ร่างกายก็เลยปรับตัวไม่ทันน่ะค่ะ ” ปัทมาวดีซึ่งกำลังอมปรอทจึงได้แต่พยักหน้ารับคำสันนิษฐานของคุณพยาบาล

       “แล้วคุณจะกลับกรุงเทพฯเมื่อไหร่คะ” คุณพยาบาลเอ่ยถามขึ้นอีก

       “ปัทเขาอยากอยู่ไปเรื่อยๆน่ะครับคุณมน เขาชอบบ้านหลังนี้ และชอบอยู่แบบทาซานใช่ไหมจ๊ะปัท ” อนิรุทธ์รีบเอ่ยบอก เมื่อเห็นสายตาของปัทมาวดีที่เหลือบแลมา ดังจะขอความเห็นจากเขา และเมื่อเขาตอบเธอก็รีบพยักหน้ารับ คุณสุมนรัตน์ดึงปรอทออกมาอ่านอุณหภูมิ ก่อนจะเอ่ย

       “ยังมีไข้นิดหน่อย ทานยาแล้วนอนพักอีกสักวันก็คงหายแล้วละค่ะ แล้วไหนแผลที่เข่าอย่างที่คุณรุทธ์บอกไว้เมื่อวาน ขอดูหน่อยสิคะ” คำของคุณพยาบาลทำให้หญิงสาวเลิกกางเกงวอร์มของชายหนุ่มที่เธอสวมอยู่ เปิดให้ดู

        “ไม่บวมแล้วนี่ ยังเจ็บอยู่ไหมคะ”

        “นิดหนึ่งค่ะ ถ้าไม่เดินเร็วๆก็ไม่เจ็บแล้วค่ะ ” 

        “แหมก็ไม่ได้ให้เดินเองสักหน่อยนี่ พี่อุ้มตลอด ” อนิรุทธ์เอ่ยแล้วเดินมานั่งลงข้างเธอ โอบไหล่เธอเข้ามา และยังทอดสายตาสวีทหวานมองเธอด้วยความอาทร พร้อมทั้งยกหลังมือขึ้นอังหน้าผากเธอ ซึ่งทำให้ปัทมาวดีเริ่มรู้สึกแปลกใจมากขึ้น

        “อืมตัวยังรุมๆอยู่เลย เมื่อเช้าอยู่ในผ้าห่มด้วยกันก็ไม่เห็นตัวร้อน สงสัยพอได้อากาศเย็นไข้ก็เลยกลับมาอีก งั้นเดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้อีกนะ เมื่อวานที่คุณมนแนะนำ ผมกลับมาเช็ดตัวให้อาการไข้ก็ลดลงเลยนะครับ”

         “เออะ...” เธออ้าปากเอ่ยได้เพียงเท่านั้น และมองหน้าอนิรุทธ์ด้วยสายตามีคำถามกระพริบตาถี่ๆ สมองสับสนกับคำพูดของเขา และเผยอริมฝีปากจะเอ่ยค้าน แต่เขาจับมือเธอบีบแรงๆเหมือนจะส่งสัญญาณอะไรบางอย่างทำให้เธอจำต้องเงียบ

        “วันนี้ปัทต้องนอนพักอีกวันหนึ่งจ้ะ อย่าดื้อนะจ๊ะคนดี ” เขาเอ่ยด้วยแววตาหวานรักที่ทอดมองเธอ ซึ่งทำให้ปัทมาวดีรู้ว่าเขากำลังสร้างภาพอะไรบางอย่างต่อหน้าคุณพยาบาล และเนียงซึ่งนั่งอยู่ที่พื้นข้างลูกชาย

        “กับข้าวที่ทำมาให้คุณพอทานได้ไหมคะ เนียงทำแบบพื้นบ้านน่ะค่ะ ” เนียงเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มเยือนเยี่ยงคนอารมณ์ดี

        “อร่อยทุกอย่างเลยค่ะ เมื่อวานมียำไข่เค็มกับข้าวต้มอร่อยที่ซู๊ดเลย ปัทชอบทานอาหารไทยมาก และอยากทำเป็นด้วยค่ะ”

        “ปัทเขาเพิ่งมาจากอเมริกาครับ และก็กำลังตื่นเต้นกับอาหารไทย อีกหน่อยคงกลมกลิ้งได้เพราะฝีมือน้าเนียงแน่เลยละ” อนิรุทธ์เอ่ยกับเนียงแต่ก็ลอบสังเกตสีหน้าของคุณพยาบาล ที่กำลังมองปัทมาวดีอย่างพินิจพิจารณา

       “อย่างนี้คุณรุทธ์ก็คบกับคุณปัท พร้อมๆกับหนูจิตเลยสิคะ”คุณพยาบาลสุมนรัตน์เอ่ยถามด้วยเสียงเรียบๆแต่มีความนัยลึกล้ำ

       “ไม่หรอกครับ เมื่อก่อนผมกับปัทคบกันแบบเพื่อน แต่คุณสุมนรัตน์ก็รู้นี่ครับว่าผมกับจิตคบกันมาตั้งแต่เป็นนักเรียน แล้ว คือเราสองคนเป็นเพื่อนกันในเฟสบุ้ค และออนไลน์คุยกันมาตั้งแต่ผมทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ พอปัทเขารู้ว่าผมเป็นม่ายขันหมากถูกผู้หญิงทิ้ง เราก็เลยเปิดใจคุยกัน ปัทเขาเห็นผมเป็นทุกข์ ก็เลยเกิดเมตตากลัวผมจะกระโดดน้ำตาย ก็เลยบินมาหาผม ก็ที่ผมไปกรุงเทพฯก็เพราะไปรับเขามานี่แหละครับ และผมก็โชคดีที่ปัทเขาเกิดหลงรักที่นี่มาก ใช่ไหมจ๊ะปัท” อนิรุทธ์เอ่ยตอบคุณพยาบาลให้ออกแนวขำขันทีเล่นทีจริง และยังเอ่ยถามเธอในประโยคสุดท้าย ซึ่งทำให้คุณสุมนรัตน์เพ่งมองหน้าปญิงสาวนิ่งๆเหมือนจะดูปฏิกิริยาเธอ

       “ใช่ค่ะ...ปัทชอบที่นี่มากเลย ไม่นึกเลยนะคะว่าจะโรแมนติคขนาดนี้” เธอจำต้องเอ่ยตอบด้วยสีหน้าที่ยิ้มเฝื่อนๆ

       “คุณปัทเป็นลูกครึ่งหรือคะ” คุณสุมนรัตน์เอ่ยถามขึ้นหลังจากที่เพ่งพินิจเธอตลอดเวลา

       “ปัทมีคุณตาเป็นอเมริกัน คุณยายเป็นคนไทยน่ะค่ะ”

       “ถึงว่าสิคะคุณถึงได้สวยมาก จนเจ้าลูกหมูมันตื่นเต้นไปโพนทะนา ว่าคุณสวยกว่านางเอกในทีวี ทำให้คนอื่นอยากเห็นคุณกันทั้งนั้นเลยค่ะ”เนียงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มอย่างมีไมตรี และสายตาที่มองเธอนั้นชื่นชมนัก

      “เพื่อนๆที่โรงเรียนก็อยากมาเห็นแฟนครูรุทธ์กันทุกคนเลยนะครับ ” ลูกหมูสบโอกาสเอ่ยขึ้น

      “เดี๋ยวหายไข้ดีก่อนจะพาไปโชว์ละกัน หึๆ” อนิรุทธ์เอ่ยด้วยเสียงหัวเราะขันๆ สายตาที่มองมายังเธอภาคภูมิใจ และยังจดปลายจมูกลงบนเรือนผมเธออย่างรักใคร่

      “ดิฉันดีใจด้วยนะคะคุณรุทธิ์ ที่คุณมีคนมาดามหัวใจได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้”คุณพยาบาลเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มเย็น ซึ่งทำให้ปัทมวดีรู้สึกว่า เธอผู้นี้กำลังพูดประชดประชันหรือไม่

       “ผมคงเป็นคนที่ไม่ได้โชคร้ายจนเกินไปมั้งครับคุณมน อย่างน้อยในเวลาหนึ่งที่ผมมืดมนอยู่กับความเจ็บปวดเจียนตาย ก็ยังได้พบนางฟ้าคนดีมีเมตตาคนนี้มาช่วย เขาทำให้ผมลืมแม่มดไปหมดแล้วละครับ”

       ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ มือที่โอบบ่าเธอไว้เขย่าเบาๆซึ่งเมื่อปัทมาวดีหันมามอง เขาก็ทอดสายตาหวานรักส่งให้ ซึ่งเป็นภาพที่คุณพยาบาลเชื่อแล้วว่า ชายหนุ่มกำลังมีความสุขกับหญิงสาวแสนสวยผู้นี้ และไม่หลงเหลือความรักที่เขามีต่อเปรมจิตอีกเลย

       “แหมก็น่าจะลืมความหลังหรอกค่ะในเมื่อคุณปัทสวยขนาดนี้”คุณพยาบาลเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ซึ่งทำให้หญิงสาวอยากจะคิดว่ามันเป็นรอยยิ้มที่เยาะหยัน

       “ไม่ใช่ความสวยของปัทเพียงอย่างเดียวหรอกครับคุณมน แต่เราสองคนมีใจตรงกันคิดเหมือนกัน ซึ่งผมคิดว่าแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับชีวิตคู่แล้วละครับ”เขาตอบกลับด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข


*มาติดตามตอนหน้า กระท่อมน้อยกลางไร่ดอกทิวลิปกันค่ะ ยังหวานรักกันอยู่ยังไม่ถึงดรามาค่ะ แต่ก็ใกล้แระ แอดมาเป็นแฟนพันธ์แท้ และคอมเม้นท์ส่งกำลังใจกันมาบ้างนะคะ *

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #33 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 17:24
    สนุกค่ะ รอน้ำตาลค่ะ
    #33
    0
  2. #32 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 15:12
    ปัจจะมีศัตรูไหมเนี่ย
    #32
    0