วิวาห์พาหนี

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,525 Views

  • 91 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    14,525

ตอนที่ 25 : กระท่อมน้อยกลางไร่ดอกทิวลิป(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 พ.ค. 60

                                                                       




                                                                    


    ตอนที่ 9

       กระท่อมน้อยกลางไร่ดอกทิวลิป

 

        และเมื่อทุกคนลากลับไปแล้ว ปัทมาวดีก็หันมาจ้องหน้าชายหนุ่ม รัวเสียงถามด้วยความสงสัยทันที

       “ทำไมพี่รุทธิ์ต้องพูดให้คนอื่นเข้าใจผิดอย่างนี้ด้วยล่ะคะ ปัทไม่เข้าใจ หรือพี่กำลังคิดจะทำให้มันเกิดขึ้นจริงๆ บอกปัทมานะ”

       เสียงคาดคั้นของเธอทำให้ชายหนุ่มยิ้มแหยๆ “ปัทอย่าโกรธพี่นะ พี่ขอโทษ ปัทช่วยพี่หน่อยละกัน มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากนักไม่ใช่เหรอ เพราะอีกไม่นานปัทก็จะไปจากที่นี่ และก็คงไม่หวนกลับมาอีก”

      “ไม่ต้องอ้อมค้อมบอกมาตรงๆเลยดีกว่าว่าทำไม”

      “คือพี่เพียงอยากให้เปรมจิตรู้ว่า ยังมีคนที่เห็นคุณค่าของบ้านหลังนี้ เพราะเขาเปรียบเปรยว่าบ้านหลังนี้ เหมือนเพิงบนต้นไม้ของทาซาน ที่เขาทนอยู่ไม่ได้เพราะคนอื่นดูถูกดูแคลน เขาอายที่แต่งงานทั้งทีต้องมาอยู่บ้านเหมือนคนป่าคนดอยแบบนี้ เขาอยากได้บ้านเป็นตึกหรูๆ และเขาขอเลิกจากพี่ก็เพราะเหตุผลนี้ พี่ขอโทษนะที่ทำให้ปัทเสียหาย” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าที่ขอลุแก่โทษ

      “โธ่!นึกว่ามีเหตุผลอะไรเรื่องแค่นี้เอง พี่ไม่ต้องขอโทษหรอก พี่มีบุญคุณกับปัทมากมาย งั้นต่อไปนี้เราจะเล่นละครกันให้สนุกเลย เอ่อ...แล้วแฟนพี่เขาจะรู้ได้ยังไงล่ะคะว่าพี่มีผู้หญิงคนใหม่แล้ว ในเมื่อเขาไม่ได้มีบ้านอยู่แถวนี้นี่”

      “ก็คือคุณสุมนรัตน์น่ะ บ้านในเมืองเขาติดกับบ้านของเปรมจิต และพี่เชื่อว่าเขาต้องไปบอกเรื่องนี้แน่ๆจ้ะ”

      “อ๋อเข้าใจแล้วค่ะ เอ่อแต่ว่าคุณพยาบาลเขานิสัยไม่ดีเหรอคะ” เธอเอ่ยถามอย่างกังขา

      “ความจริงแกก็เป็นคนดีนะ แต่ออกจะเป็นคนตรงๆคิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น แกยังเตือนเปรมจิตเรื่องที่เขาขอเลิกกับพี่ แต่เขาฟังคนอื่นมากกว่า และเอ่อ...พี่รู้ว่าเขาพบกับคนที่ใช่สำหรับเขามากกว่าพี่ด้วยน่ะ เพราะเขาชอบอยู่แบบไฮโซมากกว่าจะมาอยู่ในดงในดอยอย่างนี้ ซึ่งถ้าเขาบอกพี่ตั้งแต่แรก พี่ก็คงไม่ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างลงไปกับบ้านหลังนี้หรอก” เสียงของอธิบายของอนิรุทธ์อ่อนเศร้า เช่นเดียวกับแววตาที่หม่นแสงลง ซึ่งทำให้เธอรู้สึกว่าเขายังคงฝังใจกับความผิดหวังมากมายนัก

       “อย่าไปคิดอะไรมากเลยค่ะ ความผิดหวังจะทำให้เรามีภูมิคุ้มกันเหมือนได้ฉีดวัคซีนไงคะ และมันก็ทำให้เราได้บทเรียนหน้าใหม่ของชิวิต ปัทก็เสียใจเรื่องความรัก ที่ไปกันไม่ได้เหมือนกันนะคะ ความแตกต่างหลายๆอย่าง ทำให้เรามีข้อโต้แย้งกันตลอดมา ซึ่งทำให้ปัทคิดเสมอว่าถ้าแต่งงานกันไป ความรักเพียงอย่างเดียวคงไปกันไม่รอด ก็ดีใจเหมือนกันที่มันพังในนาทีสุดท้าย หึๆ” เธอเอ่ยด้วยเสียงขันๆ แต่ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าเธอก็ขมขื่นไม่ใช่น้อย  

       “พี่เพียงเสียดายเวลาที่คบกันมานาน และเข้าใจว่าเขาคิดเหมือนเรา พี่ประเมินความคิดของเขาผิดไปมาก เพราะในสมัยเมื่อเรายังเป็นวัยรุ่น เราสองคนรักกันมีความรู้สึกต้องการสานฝันร่วมกัน ซึ่งตอนนั้นพี่กับเขายังเด็ก เราเรียนม.ปลายมาด้วยกัน และพอพี่สอบติดไปเรียนมหาลัยที่กรุงเทพฯ เราก็ยังเพ้อเจ้อกับความรักที่มีให้กันตลอดมา ซึ่งมันทำให้พี่มีกำลังใจ ที่จะสร้างตัวทำงานเก็บเงิน ซึ่งเพื่อนๆพี่มันด่าว่าพี่โง่พี่ก็รู้สึกอย่างนั้นนะ ” เขาระบายความรู้สึกออกมา

      “ไม่ใช่โง่หรอกค่ะ แต่พี่เป็นคนมั่นคงในความรักอย่างที่หายากมากเลยนะคะ แต่แฟนพี่เขาอาจจะเปลี่ยนความคิดไปตามวัยและตามสภาพสังคม คนเราบางทีก็แค่เดินหลงทางไปบ้าง แต่ปัทคิดว่าผู้หญิงจะลืมรักครั้งแรกหรอกค่ะ”

      “ช่างเถอะ...คนเราถ้าปล่อยให้ความคิดของคนอื่นมาครอบงำ ชี้นำว่าควรเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ชีวิตครอบครัวก็คงหาความสุขไม่ได้หรอก เพราะเราควรต้องเชื่อมั่นในกันและกัน ถ้ามัวแต่ฟังคนรอบข้าง ซึ่งมีทั้งคนหวังดีจริงๆและคนหวังดีประสงค์ร้าย พี่เชื่อเหมือนปัทนะว่าความรักอย่างเดียวไปกันไม่รอดหรอก และพี่ก็ทำใจได้แล้วละ”

      ‘ แหมพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย อย่างนี้น่ะเหรอทำใจได้แล้ว ไม่เชื่อหรอก เธออดค่อนขอดในใจไม่ได้

      “เอ่อพี่คงต้องออกไปที่ไร่ หวังว่าปัทคงอยู่คนเดียวได้นะ เพราะสายๆแดดจะแรงไว้ให้ปัทหายดีก่อนค่อยไปละกัน ” เขาเอ่ยตัดบทในตอนท้าย

      “แต่ปัทว่าการนอนนานๆมันทำให้ยิ่งแย่นะคะ  ให้ปัทออกไปโดนแดดโดนลมยืดเส้นยืดสายบ้างจะดีกว่า นะคะ นะคะพี่รุทธ์” เธอยื่นหน้าไปทำเสียงอ้อน และทำให้ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างขันๆ

       และหลังอาหารเช้าอนิรุทธ์ก็ต้องมองเธอด้วยสายตาที่สุดทึ่ง เมื่อหญิงสาวสวมกระโปรงยาวผ้าปักฝีมือชาวเขาที่เลือกซื้อมา และสวมเสื้อยืดตัวเล็กๆสีดำพอดีตัว พร้อมทั้งพาดพันด้วยผ้าคลุมไหล่สีเข้ม เข้ากับกระโปรงผ้าปักลวดลายแดงดำ และยังสวมหมวกไหมพรมสีดำ ใส่ต่างหูเงิน และยังผูกข้อมือด้วยด้ายถักสีสันสวยงามที่เธอซื้อมา ทุกอย่างลงตัวสวยเก๋สมกับที่เป็นสไตล์ลิส ที่นำของพื้นเมืองที่ซื้อมาสวมใส่ได้อย่างสวยเก๋ และบวกกับความงดงามของเธอ ทำให้ของพื้นเมืองกลับดูมีราคาได้อย่างไม่น่าเชื่อ และขณะนี้เธอเหมือนนางแบบที่สวยเก๋จนน่าทึ่ง  

       “เอ่อ...ปัทดูเหมือนตัวประหลาดเหรอคะที่พี่มองแบบนี้น่ะ” สายตาของชายหนุ่มที่มองเธอด้วยสายตาสำรวจ ทำให้ปัทมาวดีเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่ดีนักและยังก้มมองตนเองไปด้วย

       “เปล่านี่ พี่ว่าปัทดูดีมีสไตล์มากเชียวละ สมกับที่เป็นสไตล์ลิสจริงๆ เพราะตอนที่ปัทเลือกซื้อ พี่ยังนึกไม่ออกว่าเวลาสวมใส่แล้วมันจะออกมายังไง แต่นี่ปัทกำลังเหมือนนางแบบที่กำลังจะไปถ่ายแบบในป่า”เขาเอ่ยชมแต่กลบเกลื่อนความในใจด้วยเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ จึงโดนตาโตคมสวยสะบัดค้อนออกเดินนำหน้าไป

       อนิรุทธ์ขับรถออกไปที่โรงเรียนเป็นอันดับแรก ในขณะที่เด็กๆกำลังเลิกแถวหลังเคารพธงชาติซึ่งทำให้เด็กๆที่กำลังจะเดินเข้าชั้นเรียนต่างหยุด และวิ่งกรูกันมาหาที่รถทันที หญิงสาวหันมามองหน้าเขาอย่างตื่นเต้นแกมประหลาดใจ

       “พี่จะเปิดตัวปัทในฐานะแฟนใหม่กับเด็กๆเหรอคะ”

       “กับคุณครูอีกสองคนด้วยจ้ะ เนียนๆหน่อยก็แล้วกัน”

       อนิรุทธ์จอดรถแอบใต้ต้นไม้และลงรถอ้อมมาเปิดประตูรถให้เธอ หญิงสาวมองโรงเรียนเล็กๆที่มีฉากหลังเป็นทิวเขาสวย ด้วยสายตาชื่นชมในบรรยากาศงดงามตรงหน้า ครูหญิงชายสองท่านยืนมองมาด้วยสายตาตื่นตะลึง และเดินเข้ามาต้อนรับ โดยพนมมือไหว้อนิรุทธ์และหญิงสาว

       “สวัสดีครับคุณรุทธ์หายไปเสียหลายวัน ลูกศิษย์บ่นหาทุกวันเลยนะครับ ” ครูหนุ่มร่างสูงเอ่ยขึ้นก่อนและยังเหลือบแลไปที่หญิงสาว

       “สวัสดีค่ะ แหมหายไปไม่กี่วัน ก็มีคนมาเดินเคียงข้างแล้วนะคะ” ครูสาวหน้าคมแซวด้วยรอยยิ้ม

      “สวัสดีครับครู ผมขอแนะนำให้รู้จักน้องปัทครับ เอ่อชื่อเต็มปัทมาวดีครับครู ปัทจ๊ะนี่คุณครูภาณุและนี่คุณครูอุมาพรจ้ะ ” เขาเอ่ยแนะนำอย่างอ่อนหวาน

      “สวัสดีค่ะคุณครู ปัทจะมาขอฝากเนื้อฝากตัวเรียนหนังสือด้วยคนนะคะ โรงเรียนสวยบรรยากาศดีจังเลยค่ะ ” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มทอดไมตรีให้คุณครูทั้งคู่ และประจวบกับลูกหมูซึ่งถือสนิทวิ่งเข้ามาจับมือปัทมาวดีไว้ เพื่อนๆที่ตามลูกหมูมาจึงได้โอกาสเข้ามาห้อมล้อมเธอด้วย และต่างก็แหงนหน้ามองหญิงสาวเอ่ยชม เอ่ยถามด้วยเสียงที่เซ็งแซ่

      “พี่คะ พี่หน้าเหมือนตุ๊กตาเลย พี่เป็นแฟนครูของหนูจริงๆเหรอคะ” เสียงเด็กหญิงตัวน้อยๆเอ่ยถาม

      “จริงด้วยพี่สวยจังเลย สวยเหมือนนางเอกในทีวี และสวยกว่าบางคนด้วยค่ะ” อีกเสียงเอ่ยเสริม และยังมีเสียงสนับสนุนอีกหลายเสียงถึงความสวยของเธอ ซึ่งหญิงสาวได้แต่ยิ้มเขินๆเอ่ยขอบใจ ทำให้ครูสาวเอ่ยเย้าขึ้นกับอนิรุทธ์

      “แหมคุณรุทธ์ยิ้มหน้าบานเชียวนะคะ จริงของเด็กๆด้วยค่ะ คุณมีแฟนน่ารักจัง เรียกว่าทั้งสวยและก็น่ารักจนผิดคาดเลยค่ะ ”

      “ผิดคาดยังไงเหรอครับ” เขาย้อนถามด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มแกมประหลาดใจ

      “ก็เอิ่ม...ขอโทษนะคะ คือแฟนเก่าคุณรุทธ์ไม่ใช่อย่างนี้เลยนี่คะ ท่าทางเธอไม่ค่อยชอบที่นี่เสียด้วยซ้ำ เพราะเห็นเวลาแกมาตามคุณที่นี่ แกหน้างอคว่ำทุกครั้งเลย ” ครูสาวเอ่ยขอโทษด้วยท่าทางเกรงใจ ก่อนจะเอ่ยโดยลดเสียงลงและได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น

      “ครูคะปัทจะมาเรียนภาษาไทยกับคุณครูพร้อมกับเด็กๆด้วยได้ไหมคะ” ปัทมาวดีหันมาเอ่ยกับคุณครูทั้งคู่ ซึ่งต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ ทำให้อนิรุทธ์จำต้องเอ่ยอธิบาย

      “ปัทเขาอ่านเขียนภาษาไทยไม่ได้น่ะครับ เพราะจากเมืองไทยไปอยู่อเมริกาตั้งสิบกว่าปีแล้ว เคยเรียนตอนเด็กๆแต่จำไม่ได้แล้วละครับ ”

      “ใช่ค่ะ ปัทพอจำพยัญชนะได้นะคะ แต่สระและวรรณยุกต์กลับบ้านเก่าไปหมดแล้วละค่ะ ก็เลยอ่านผสมคำไม่ได้เลยความรู้ภาษาไทยตอนนี้ของปัท ก็คงระดับอนุบาลหรือว่าประมาณประถมหนึ่งเท่านั้น คงต้องขอมาเป็นลูกศิษย์คุณครูด้วยคนแล้วละค่ะ อยู่เมืองไทยอ่านภาษาไทยไม่ออกละก็ เหมือนคนตาบอดเลยนะคะ ” เธอเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มประจบคุณครูทั้งคู่

      “แหมมีครูอยู่ด้วยทั้งคน ทำไมไม่ให้สอนให้ล่ะค่ะ”

      “คุณครูคนนี้ดุ ปัทไม่เรียนด้วยหรอกค่ะ” เธอเอ่ยแล้วหันไปสบตากับเขา และก็สะเทิ้นเมื่อเขาส่งสายตาหวานรักมาให้

      “งั้นพรุ่งนี้พี่มาส่งเข้าเรียนละกัน ดีไหมจ๊ะเด็กหญิงปัทมาวดี ” เขาเอ่ยเย้าด้วยสีหน้าและแววตาเปี่ยมสุข

      “จะมาเรียนจริงๆเหรอครับ” ครูหนุ่มเอ่ยถามขึ้น

      “อยากมาเรียนจริงๆค่ะ จะได้อ่านภาษาไทยออกบ้าง รื้อฟื้นความรู้ในวัยเยาว์สักหน่อยน่าจะไปโลดนะคะ” เธอเอ่ยพร้อมทั้งคลี่ยิ้มกว้าง ทำให้ครูสาวเอ่ยเย้าขึ้น

     “คุณปัทยิ้มแบบนี้โลกของคุณรุทธ์ คงสดใสเป็นสีชมพูทุกวันเลยมั้งคะ” และคำของครูสาวก็ทำให้ใบหน้าคมหล่อของหนุ่มมาดเซอร์เข้มขึ้นอย่างเก้อเขิน และยังเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้

      “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ จะพาปัทเขาไปดูทุ่งทิวลิป กลัวคนงานจะตัดเสียก่อนน่ะครับ”

      “ครับ แล้วพรุ่งนี้อย่าลืมพานักเรียนมาส่งด้วยล่ะครับ ” คุณครูภาณุเอ่ยเย้าขึ้น ซึ่งทำให้อนิรุทธ์หันมามองหน้าเธอ

      “ลูกศิษย์คนนี้ดื้อมากนะครับ”

     “พี่ปัทครับพี่ปัทจะมาเรียนจริงๆเหรอครับ ” หมูอ้วนซึ่งยังคงยืนอยู่ใกล้ๆไม่ไปไหนเงยหน้าเอ่ยถามขึ้น

     “จ้ะพี่จะมาเรียนกับหมูอ้วนด้วยจ้ะ”

     “ไปกันเถอะปัท วันนี้อากาศครึ้มๆยังไงก็ไม่รู้ เกิดฝนตกลงมาจะอดดูดอกไม้นะจ๊ะ” เขาเอ่ยและกุมมือเธอพาเดินกลับมาที่รถ

      ละครรักที่ร่วมแสดงกับชายหนุ่ม แต่ก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกมีความสุขอบอุ่นในหัวใจ แม้จะเป็นแค่ละครตบตาคนอื่นก็ตาม ชายหนุ่มเองก็เช่นกัน เขารู้สึกว่าโลกสวยสดใส เมื่อมีเสียงถามจากคนน่ารักและยังชี้ชวนให้ชมธรรมชาติสองข้างทางอย่างตื่นเต้น

      “พี่รุทธ์คะ...ปัทเห็นตัวอะไรก็ไม่รู้บนกิ่งไม้ มันวิ่งเร็วมากเลยค่ะ มันหน้าเหมือนหนูแต่มีหางฟูๆ”

      “กระรอกจ้ะ จะถึงแล้วนะโน่นไงเห็นไหมทุ่งทิวลิป ”

      “โหสวยจังเลยค่ะ เขาปลูกสลับสีเป็นแปลงเหมือนในรูปเลยนะคะ พาปัทไปเก็บหน่อยนะคะ ปัทอยากได้ แต่เสียดายนะคะที่เราไม่ได้ถ่ายรูปไว้ ปัทอยากเอาไปอวดเพื่อนๆจังเลยค่ะ”

      “ใช้มือถือพี่ถ่ายก็ได้ แล้วถ้าปัทไปอเมริกาและสะดวกที่จะติดต่อ พี่ก็จะส่งรูปไปให้ทางอิเมล์หรือทางไลน์ เราน่าจะมีหลายช่องทางที่ติดต่อกันได้ไม่ใช่เหรอ”

      “พี่พูดซะปัทใจหายเลยค่ะ” เธอหันมาเอ่ยด้วยความรู้สึกนั้นจริงๆ

      “ใจหายแบบไหนเหรอปัท” เขาเอ่ยถามทั้งๆที่ตนเองก็เกิดความรู้สึกนั้นเช่นกัน

      “การจากพรากกันกับใครสักคนที่เรารู้สึกดีๆ ทำให้รู้สึกใจหายน่ะค่ะ พี่อาจจะไม่รู้หรอกแต่ปัทรู้สึกค่ะ” เธอเอ่ยด้วยสีหน้าละห้อย 


บทนี้ต่างคนต่างจะรู้ใจตัวเองหรือเปล่า หวานมากค่ะตอนนี้ มาติดตามตอนที่เหลือกันค่ะ อย่าลืมส่งกำลังใจกันมาบ้างนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #36 Preaw (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:54
    น่ารักมากกกๆๆค่ะ ไม่อยากให้มีมาม่าเลยค่ะ...

    ถ้ามี...ขอนิดเดียวพอน่ะค่ะ
    #36
    0
  2. #35 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 18:38
    ตอนนี้หวานขึ้นเยอะเลย
    #35
    0
  3. #34 YamParis (@YamParis) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 15:24
    คนแรก ว้าวๆ แม้นแรกด้วย สนุกจ้า อิอิ รอต่อไป 
    #34
    0