วิวาห์พาหนี

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,529 Views

  • 91 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    17

    Overall
    14,529

ตอนที่ 29 : ความอบอุ่นท่ามกลางความเหน็บหนาว(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 พ.ค. 60







อนิรุทธ์มองภาพหญิงสาวจากทางด้านข้าง ด้วยรอยยิ้มเยือนเปี่ยมสุข ทำให้พลอยแสงหันมามองหน้าน้องชาย แล้วเอ่ยถามขึ้น

“นี่น่ะเหรอตารุทธ์ผู้หญิงที่เขาตามหากันแทบพลิกแผ่นดินน่ะ”พลอยแสงเอียงหน้ามาเอ่ยถามน้องชาย ในขณะที่ยังไม่ได้ละสายตาที่กำลังจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาว ซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางเด็กๆที่เริ่มตบมือให้เข้ากับจังหวะ

          “นี่แหละครับพี่พลอย”

         “ท่าทางเธอจะสวยมากเลยนะตารุทธ์ แล้วนี่ตกลงแกไปทำอะไรเขาหรือเปล่า บอกมาตามตรงสิ”พี่สาวหันมาคาดคั้น

         “พี่ครับ..พี่สอนผมให้เป็นสุภาพบุรุษไม่ใช่เหรอ คนอย่างผมถ้าผู้หญิงไม่เต็มใจ ผมไม่มีวันข่มเหงรังแกหรอกครับ พี่น่าจะรู้ว่าน้องพี่เป็นคนดี และก็เชื่อฟังพี่ทุกอย่างนะครับ ”ชายหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าประจบ

        “พูดผิดพูดใหม่นะตารุทธ์ แกน่ะเหรอเชื่อฉัน ถ้าแกเชื่อฉันก็คงไม่ถูกนังนั่นมันหักหลัง มานั่งน้ำตาตกอย่างนี้หรอก”พลอยแสงเอ่ยพร้อมทั้งค้อนให้อย่างหมั่นไส้ ซึ่งทำให้น้องชายยิ้มเจื่อนๆก่อนจะเอ่ย

         “แหมคนเราก็มีพลาดบ้างละครับ”

         “แล้วจะเอายังไงกับแม่คนนี้ล่ะ ถ้าตำรวจเขาตามเจอละก็ แกไม่โดนคดีลักพางั้นหรือ แกจะพลาดอีกเป็นครั้งที่สองนะตารุทธ์ ที่ดันไปพาเขามาที่นี่น่ะ”

        “โธ่พี่ผมไม่มีทางเลือกหรอกนะครับ เธอขึ้นมานั่งในรถพนมมืออ้อนวอน และยังขู่จะฆ่าตัวตายถ้าผมไม่ช่วย ก็อย่างที่เล่าให้ฟังน่ะครับ ผมเชื่อว่าถ้าพี่พลอยเป็นผมพี่พลอยก็ต้องช่วย มันเป็นปัญหาเฉพาะหน้าจริงๆนะครับพี่”

        “เฮ้อ..แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะนี่ ฉันเริ่มเครียดแล้วสิ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะตารุทธิ์”พลอยแสงเอ่ยด้วยสีหน้าหนักใจหัวคิ้วขมวดมุ่น สายตายังจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวซึ่งอยู่กำลังร้องเพลง ท่ามกลางกลุ่มเด็กนักเรียนที่กันช่วยร้องและตบมือให้เข้ากับจังหวะ

         “พี่อย่าเพิ่งคิดมากสิครับ”

         “ตารุทธิ์มันเป็นคดีอาญานะ และเราก็ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังอะไร ซึ่งแกอาจจะฟังความข้างเดียวอยู่ก็ได้นี่”พี่สาวเอ่ยขึ้นอย่างคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน ซึ่งสีหน้าและคำพูดของพี่สาวทำให้อนิรุทธิ์ต้องลอบถอนหายใจ

         ในขณะที่อนิรุทธิ์กำลังหาคำพูดที่จะเอ่ยบอกพี่สาว ครูภาณุก็เดินมาถึงและยกมือไหว้พลอยแสง ทำให้สาวใหญ่หันไปรับไหว้และเอ่ยทักทายขึ้น

         “สวัสดีค่ะครูณุ ได้ครูคนใหม่มาช่วยสอนหนังสือหรือคะ”พลอยแสงแสร้งเอ่ยเย้า

         ครูภาณุแย้มยิ้มแล้วเบือนสายตาไปที่ใบหน้าชายหนุ่ม “แหมคุณพลอยครับ ผมกำลังจะขอคุณรุทธิ์พอดีเลย ดูสิครับเธอจัดการนักเรียนทั้งโรงเรียนเสียอยู่หมัดเลย เอ๊ะแต่เห็นคุณปัทบอกว่าคุณรุทธ์ไปหาคุณพลอยในเมืองจะกลับบ่ายๆนี่ครับ แล้วทำไมถึงมาด้วยกันล่ะ”

         “อ๋อ..พอดีดิฉันใช้เด็กที่บริษัทมาตาม แต่มานึกได้ว่าเขาไปกรุงเทพฯ แล้วครูเชื่อไหมคะว่าเขากลับมาถึงที่นี่ ก็ไม่ได้โทรบอกเลยสักนิดมันน่าโมโหเสียจริงๆ ดิฉันก็เลยมาเองจะมาดูเขาตัดดอกทิวลิปด้วยน่ะค่ะ เพราะมีออเดอร์สั่งด่วนมาจากกรุงเทพฯพอดี พอมากลางทางก็เลยลองโทรหา นี่เกือบจะสวนกันเลยนะคะ”พลอยแสงเอ่ยอธิบายแต่ไม่ได้บอกเหตุผลตรงๆ

        “อ๋อครับ แล้วจะพาคุณปัทกลับเลยใช่ไหมครับ ผมจะไปตามให้เสียงเด็กดังมาก แกคงไม่ได้ยินเสียงรถคุณๆหรอกครับ”

        “ไม่เป็นไรครับให้ปัทเขาสนุกกับเด็กๆซักพักหนึ่งก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมจะเรียกเองครับครู”

        “ผมดีใจกับคุณรุทธ์ด้วยนะครับ ที่ได้คนดีๆอย่างคุณปัทมาดามหัวใจ เธอเก่งและน่ารักจริงๆ ชั่วโมงแรกเธอสอนให้นักเรียนวาดรูป เด็กๆเงี้ยเงียบต่างคนต่างขมักขะเม้นวาดรูป เรียกว่าเอาอยู่เลยละครับหึๆ ”ครูหนุ่มเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงขันๆ

        คำของครูหนุ่มทำให้พลอยแสงหันมามองหน้าน้องชายนิดหนึ่ง และก็เห็นอนิรุทธิ์คลี่ยิ้มหน้าบานกับคำที่ครูหนุ่มเอื้อนเอ่ยถึงปัทมาวดี

       ไอ้เจ้าตัวดียิ้มแฉ่งทั้งๆที่บอกเราว่ายังไม่ได้คิดอะไรกับแม่ปัทมาวดี เจ้านี่มันร้ายเหลือ มันคงกลัวเราด่าละมัง เพราะเราบอกแล้วนี่ ว่าเรื่องผู้หญิงคนนี้จะนำความยุ่งยากมาให้ แต่ก็น่าอยู่หรอก ในเมื่อเจ้าหล่อนออกจะแสนสวย และท่าทางก็ร่าเริงน่ารักมาก ส่วนเจ้ารุทธิ์ก็กำลังอกหักรักคุด มันจะอดใจได้ยังไง แต่จากข่าวทางหน้าหนังสือพิมพ์ที่ลงอย่างต่อเนื่องทุกวัน และยังเสียงของนายตำรวจท่านนั้น ทำให้เราไม่สบายใจเลยแม้แต่น้อย เฮ้อ..เราควรทำยังไงดีนะ พลอยแสงเริ่มเครียดคิด

       “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”ครูภานุเอ่ยขึ้น

        “เชิญค่ะครู แล้วยังไงปลายๆเดือนนี้ ดิฉันจะเอาเสื้อกันหนาวมาแจกเด็กๆนะคะ กำลังสั่งซื้ออยู่ ถ้าได้เร็วก็จะรีบเอามาให้ก่อนเลย อากาศเริ่มเย็นจัดแล้วด้วย”พลอยแสงเอ่ยตบท้าย และทำให้ครูภาณุกระพุ่มมือไหว้

       “ต้องขอบคุณคุณพลอยมากครับ ที่กรุณากับเด็กๆทุกปี นี่ถ้ารู้ว่าจะได้เสื้อกันหนาวคงดีใจกันใหญ่ ยังไงบอกล่วงหน้าด้วยนะครับ จะได้ให้เด็กๆเขามารับกับคุณพลอยเอง แล้วทางโรงเรียนจะได้ขอถ่ายภาพไปให้ทางอำเภอ ลงข่าวในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นด้วยครับ”

       “ไม่ต้องยุ่งยากหรอกค่ะครู ดิฉันอยากช่วยเด็กๆไม่ได้หวังมีหน้ามีตาอะไร ก็อย่างที่ครูทราบว่าดิฉันและตารุทธ์ก็เคยอยู่ที่นี่และก็มีสภาพยากจน เหมือนๆพวกเขามาก่อน ดิฉันเลยคิดว่าเมื่อเราพอมี เราก็แบ่งปันให้กับคนอื่นบ้าง เราสองคนพี่น้องคิดเสมอค่ะ ว่าเด็กๆพวกนี้ก็เหมือนลูกหลานของเรา ”พลอยแสงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยือนบางๆ

       ทำให้ครูภานุมองพลอยแสงสาวใหญ่มาดผู้ดีด้วยสายตาชื่นชม คำของเธอที่เอ่ยบอกถึงพื้นเพในอดีต ที่ครูหนุ่มมองไม่ออกเลยว่าครั้งหนึ่ง เธอก็เป็นเด็กบนดอยเหมือนๆเด็กพวกนี้ แต่นี่คงจะเรียกได้ว่าวาสนาพาไปละมัง เธอถึงได้มีชีวิตที่เรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีย่อยๆ ทำให้ครูหนุ่มพนมมือไหว้ขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป

        ลูกหมูซึ่งหันมาเห็นอนิรุทธ์ รีบลุกไปบอกปัทมาวดี ทำให้เธอเหลียวมองหาและเมื่อเห็นเขากับพลอยแสง หัวใจเธอก็กระตุกวูบ เพราะได้สบสายตากับหญิงผู้นั้นอย่างจัง ซึ่งจากหน้าตาการแต่งกายเธอดูงามสง่า สีหน้าเกลื่อนด้วยรอยยิ้มบางๆแววตาฉายความเมตตาน่าเคารพ ซึ่งทำให้ปัทมาวดีเดาว่าต้องเป็นพี่สาวของอนิรุทธ์แน่ๆ เพราะเค้าหน้าของทั้งคู่นั้นมีส่วนละม้ายเหมือนกันมาก และทำให้เธอหันไปเอ่ยบอกนักเรียน

       “เด็กๆจ๊ะเข้าชั้นเรียนไปก่อนนะจ๊ะ แล้วพรุ่งนี้พี่ปัทจะมาตรวจภาพวาดของทุกๆคนนะจ๊ะ”

        และทำให้เด็กๆทุกคนรีบลุกขึ้นยืนตรง แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกัน “ขอบคุณครับคุณครู”

        เมื่อเด็กๆเดินแยกย้ายกันไปแล้ว ปัทมาวดีจึงเดินช้าๆมาหาคนทั้งคู่ และเมื่อใกล้พอสมควรเธอก็ค้อมศีรษะลงพร้อมทั้งพนมมือไหว้พลอยแสง ทั้งที่อนิรุทธ์ยังไม่ทันเอ่ยแนะนำ ซึ่งกิริยาของเธอทำให้พลอยแสงต้องแย้มริมฝีปากยิ้มเยือนให้ด้วยความพึงพอใจ

       “นี่พี่พลอยแสง พี่สาวพี่เองจ้ะปัท”และคำแนะนำของเขาทำให้เธอพนมมือทำความเคารพขึ้นอีกครั้งพร้อมทั้งคลี่ยิ้มให้

       “ปัทดีใจค่ะที่ได้พบพี่พลอย คุณรุทธ์พูดถึงพี่ทุกวัน ทำให้ปัทวาดภาพพี่พลอยว่าต้องดุแน่ๆเลย แต่พอเห็นยิ้มของพี่พลอยแล้วปัทรู้สึกอบอุ่น เหมือนได้พบพี่สาวที่มีเมตตา พี่พลอยให้ปัทเป็นน้องพี่ด้วยคนนะคะ” ถ้อยคำของเธอจากสีหน้าประจบ ทำให้พลอยแสงถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะเอ่ย

      “พี่รู้แล้วว่าทำไมคืนนั้นตารุทธ์ถึงได้ใจอ่อนพาเธอมาด้วย”

       “พี่พลอยรู้ เอ่อ...เรื่องคืนนั้นด้วยหรือคะ”เธออึกอักเอ่ยถามพร้อมทั้งมองหน้าชายหนุ่ม

       “ตารุทธ์เพิ่งจะบอกพี่วันนี้เองละ แต่ตำรวจน่ะสิตามหาเธอ เพราะรุทธ์อยู่ในที่เกิดเหตุในคืนวันนั้นด้วย ตำรวจเขาสืบและโทรมาหาพี่ พี่ก็เลยร้อนใจจะมาตามตารุทธ์ไปพูดกับตำรวจเขาเสียหน่อย เพราะบนนี้มันไม่สัญญาณโทรศัพท์ นอกจากลงไปที่ตีนเขาโน่นถึงจะมีน่ะจ้ะ”

       “ตายละ ตำรวจเขารู้ว่าปัทอยู่นี่หรือคะ”หญิงสาวเอ่ยอุทานเอ่ยถามอย่างตกใจ

       “ยังไม่รู้หรอกจ้ะ แต่เขาสอบทุกคนที่เขาพบว่าอยู่ในที่เกิดเหตุคืนนั้น เอาอย่างนี้ไปคุยกันที่บ้านดีกว่านะ ว่าเราจะทำยังไงกันต่อไป”พลอยแสงเอ่ยตัดบท แล้วหันไปกวักมือเรียกคนขับรถ ทำให้อนิรุธท์ฉวยข้อมือเธอ พาเดินไปที่รถตนเองที่จอดอยู่ใกล้ประตูรั้วโรงเรียน

      “พี่รุทธ์คะแล้วพี่พลอยทำไมมาที่นี่ได้ล่ะคะ เห็นพี่พลอยให้คนมาตามพี่ไปพบในเมืองแล้วไงคะ”เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย

       “ก็พี่พลอยถูกนายตำรวจท่านนั้นโทรมาอีกเมื่อเช้า หลังจากที่นายปิงออกมาแล้วน่ะสิ พี่พลอยแกก็เลยร้อนใจรีบตามมา แกบ่นผมเป็นกระบุงเลยที่ไม่ได้โทรบอกแกว่ากลับมาแล้ว และพอผมบอกว่าคุณผู้หญิงแสนสวยคนในข่าวหนีมากับผม แกแทบช้อคเลยละ เพราะแกบอกว่าหนังสือพิมพ์น่ะลงข่าวเรื่องนี้ ทุกฉบับติดต่อกันทุกวันเลยด้วย ตำรวจก็เลยยิ่งถูกกดดัน ยิ่งเร่งติดตามคดีกันจ้าละหวั่น ”

       “แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะคะ”หญิงสาวเอ่ยด้วยสีหน้าปริวิตก

       “เดี๋ยวเราไปฟังพี่พลอยก่อนดีกว่านะ”

       และเพียงไม่นานทุกคนก็มานั่งเผชิญหน้ากันบนบ้าน พลอยแสงมองภายในตัวบ้านที่ตกแต่งไว้อย่างงดงาม และนึกสะท้อนใจสงสารน้องชายอย่างเหลือเกิน แต่อีกใจหนึ่งก็นึกสมน้ำหน้าที่เตือนแล้วไม่เชื่อฟัง ซึ่งตลอดเวลาเธอเองไม่เคยเหยียบย่างขึ้นมาบนนี้ เพราะโกรธน้องชาย แต่ก็พยายามทำใจเมื่อเขารักเปรมจิต และจำต้องเฝ้าดูอยู่ห่างๆ และก็จำใจออกปากช่วยเรื่องสินสอดและงานแต่ง ก็ด้วยความรักน้องชาย ซึ่งในที่สุดสิ่งที่ตนเองเห็นและเฝ้าเตือนก็เป็นความจริง และถึงแม้จะโล่งใจที่น้องชายพ้นมาได้จากผู้หญิงอย่างเปรมจิต แต่ก็ต้องอดเป็นทุกข์ไปด้วยไม่ได้ เมื่อเห็นสภาพเศร้าซึมด้วยความผิดหวังของน้องชาย ซึ่งเธอได้แต่ปลอบบ้างด่าบ้างทุกครั้งที่ได้พบกัน

       “พี่พลอยคะ นายตำรวจท่านนั้นแน่ใจไหมคะ ว่าปัทมากับพี่รุทธ์”ปัทมาวดีเอ่ยถามอย่างร้อนใจ


*พลอยแสงจะหาวิธีใดมาช่วยได้ มาติดตามตอนที่เหลือกันค่ะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #40 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 18:46
    พี่พลอยจะช่วยแก้ปัญหาหรือเปล่านะ
    #40
    0