วิวาห์พาหนี

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,528 Views

  • 91 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    16

    Overall
    14,528

ตอนที่ 30 : ความอบอุ่นท่ามกลางความเหน็บหนาว(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 พ.ค. 60

        





        “พี่พลอยคะ นายตำรวจท่านนั้นแน่ใจไหมคะ ว่าปัทมากับพี่รุทธ์”ปัทมาวดีเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

        “เขาไม่แน่ใจหรอกเพราะคุณจูนยืนยันกับเขาหนักแน่น ว่ารุทธ์เผอิญเข้าไปเก็บเงิน แต่เขาต้องการสอบถามว่ารุทธ์เห็นอะไรผิดสังเกต ที่พอจะเป็นข้อมูลให้เขาได้บ้าง คือตำรวจเขาก็พยายามสืบทุกอย่าง เท่าที่พอจะหาหนทางนำสืบได้ เพราะเขาไม่มีเบาะแสคนร้ายที่ตั้งประเด็นไว้ในกรณีถูกอุ้ม ทำให้เขาก็ไม่ตัดประเด็นหนี เท่าที่พี่อ่านจากหนังสือพิมพ์ และดูข่าวในทีวี ทางตำรวจเขาแน่ใจว่ามีเรื่องนี้ไม่ว่าประเด็นใด ได้มีการวางแผนล่วงหน้า เพราะมีการตัดวงจรไฟฟ้าจากคนที่เชี่ยวชาญ เพียงแต่เขาไม่พบเบาะแสคนทำการตรงนี้ เขาเลยออกจะหัวหมุนกับประเด็นที่เขาตั้งไว้ คือทั้งกรณีถูกลักพาและหนีเอง”

       “ข่าวลงรูปปัทไหมคะ”

       “ไม่ได้ลงหรอกจ้ะ แต่การลงชื่อจริงนามสกุลจริงของเจ้าสาวตั้งแต่วันแรก คนในโซเชียลก็อาจจะหารูปปัทได้บ้างไม่ใช่หรือ”

       “มันไม่น่าจะมีหรอกค่ะ เพราะปัทไม่ได้อยู่เมืองไทยมานานมากแล้ว และที่ปัทอยู่ในอเมริกาปัทก็ไม่ได้ใช้ชื่อไทยในพวกแอพพิเคชั่น ข้อมูลปัทก็เลยไม่มีเท่าไหร่ในเมืองไทย ปัทคิดอย่างนั้นนะคะ”

       “อืมก็คงจะเป็นเพราะข้อมูลของปัท ไม่มีในเมืองไทยนี่ละมัง ที่ทำให้ตำรวจปวดเศียรเวียนเกล้ากันไปหมด เพราะเท่าที่พี่ฟังนักข่าวสัมภาษณ์คุณพ่อของปัทออกทีวี ท่านบอกว่าปัทไม่รู้จักใครในเมืองไทย ซึ่งทำให้ท่านเป็นห่วงปัทมาก สีหน้าท่านเป็นทุกข์มากเลยนะ”

       “โถคุณพ่อ”เธอร้องครางออกมาเบาๆและมีสีหน้าสลดลง

       “เอ่อ..แต่อีตาเจ้าบ่าวของปัทน่ะ พูดจาให้สัมภาษณ์ไม่ได้เรื่องเลยละ ฟังๆแล้วเขาโทษแต่คุณพ่อของปัท แต่ก็ไม่พูดออกมาตรงๆหรอก เขาพูดทำนองว่าน่าจะมีคนใกล้ชิดวางแผนให้หนี เพราะสินสอดทีติดตัวไปไม่ใช่น้อย ซึ่งใครๆก็พอฟังออกว่าเขาโทษญาติฝ่ายเจ้าสาว ทำนองว่าวางแผนให้หนีเพื่อต้องการทรัพย์สิน ก็เลยมีข่าวตอบโต้กันไปมา และข่าวเมื่อวานพ่อของปัทบอกว่าจะฟ้องนายนั่นด้วยละจ๊ะ”

       “ตายละ ปัทไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะแย่ขนาดนี้ นี่คุณพ่อก็คงเป็นทุกข์มากเลยสินะคะ”

       “แต่ถ้าพี่เป็นนายนั่น พี่ก็ต้องคิดเหมือนเขา เพราะทางตำรวจไม่พบโจรกลุ่มไหนเคลื่อนไหวเลย พวกตำรวจน่ะเขามีข้อมูลพวกโจรเป็นกลุ่มๆอยู่ และเขาก็มีสายสืบหาข่าวว่าพวกมันมีการเคลื่อนไหว เข้ามาในพื้นที่ในวันเกิดเหตุหรือไม่  และเขาก็มีสายลงไปสืบในตลาดมืด พวกซื้อขายของมีค่าที่ผิดกฏหมาย ก็ไม่พบวี่แววเลย เรื่องนี้สารวัตรเจ้าของคดีพูดให้พี่ฟังเองเลยนะจ๊ะ ซึ่งทำให้พี่คิดว่าปัทจะหนีอยู่อย่างนี้ก็คงไม่ได้หรอก มันน่าจะมีทางออกที่ดีกว่านี้ โดยหาทางคืนเครื่องเพชรให้เขาไป แต่มันก็ต้องมีคนกลางเข้ามาช่วยน่ะ”

       “ปัทก็คิดไว้แต่แรกว่าจะหาทางคืนเครื่องเพชรให้เขา แล้วก็จะบินไปอเมริกาน่ะค่ะ เพราะปัทมีบ้านอยู่ที่นั่น แต่ก็ไม่รู้จะคืนเขาด้วยวีธีไหนที่ปัทไม่ต้องพบกับเขา เพราะของทั้งหมดที่ติดตัวมา มันก็มีมูลค่ามากมายจริงๆอย่างที่เขาให้สัมภาษณ์ แต่ปัทคิดไม่ออกเลยค่ะพี่พลอย ว่าควรจะเริ่มตรงไหน”

      “นั่นสิในเมื่อมันเป็นคดีความกันอย่างนี้ การจะเดินทางออกไปต่างประเทศคงจะลำบาก เพราะเขาแจ้งความไว้ ซึ่งถ้าเราเดินทางออกนอกประเทศเมื่อไหร่ อาจถูกต.มจับไว้ในฐานยักยอกทรัพย์ก็ได้ ท่าทางนายสาโรจน์ที่ออกมาให้สัมภาษณ์ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเจ้าสาวหนีซะด้วยสิ ”

      “แต่ผมคิดว่าเขาไม่ได้อยากได้แค่เครื่องเพชรหรอกครับ ยังไงเขาก็ต้องการได้ปัทคืนด้วย”

      “นั่นสิพี่ก็คิดอย่างนั้นนะ เพราะเขาก็ลงทุนไปมากแล้วพ่อค้าไม่ยอมขาดทุนง่ายๆหรอก”พลอยแสงเอ่ยด้วยสีหน้าวิตก

      “แล้วผมควรจะโทรไปคุยกับตำรวจว่ายังไงดีล่ะครับพี่”อนิรุทธิ์เอ่ยถามพี่สาวขึ้น

      “พี่กำลังคิดอยู่ เพราะถ้าแกโทรไปบอกว่าไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้ แต่ถ้าเขาตามมาพบน้องปัทที่นี่ แกจะโดนหลายข้อหาเลยนะตารุทธ์ เอาอย่างนี้ดีไหม พี่คิดว่าจะโทรกลับไปบอกสารวัตรว่า คนงานที่พี่ให้มาตามแกรายงานพี่ว่า แกกลับมาแล้ว แต่ตอนนี้งานในไร่กำลังยุ่งอีกสองสามวัน แกจะเข้ามาในเมืองและพี่จะให้รีบโทรกลับ พี่จะช่วยเสริมถึงเรื่องงานให้”

      “ก็ดีนะคะพี่พลอยกับพี่รุทธ์จะได้ไม่ต้องเข้ามาพัวพันกับคดีนี้ เพราะเราอ้างคนงาน”ปัทมาวดีเห็นด้วยทันที

       “มันก็แค่ประวิงเวลาออกไปเท่านั้น แต่พี่คิดช็อตต่อไปก็คือติดต่อคุณพ่อของน้องปัท เพื่อหาทางคืนเครื่องเพชร และหาทางออมชอมกับนายนั่นด้วยวิธีใดก็ได้ เรื่องจะได้จบซึ่งพี่คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” พลอยแสงเอ่ยด้วยสีหน้าที่ครุ่นคิด

      “ผมจะพาปัทหนีไปอยู่ที่อื่นสักพักหนึ่งก่อนดีไหมครับ ผมมีที่พาไป และผมเชื่อว่าไม่มีใครหาพบหรอกครับ พี่ก็รู้ว่าผมรู้จักผู้คนที่มากมายหลายเผ่าพันธุ์ ”

      “อย่าคิดแบบนั้นสิตารุทธ์ เราต้องหาทางแก้ไขปัญหา การหนีจะเป็นในกรณีที่จำเป็นจริงๆ เอาอย่างนี้นะพี่ขอเบอร์โทรและอิเมล์ส่วนตัวของคุณพ่อน้องปัท พี่จะรีบจัดการเรื่องนี้เอง คือพี่มีเพื่อนที่กรุงเทพฯที่พอจะปรึกษาหารือและช่วยเหลือได้ ขอให้เชื่อใจพี่ก็แล้วกัน เพราะในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เราต้องใช้สมองใช้เส้นสายที่พอมีจัดการอย่างเป็นขั้นตอน ซึ่งพี่จะรีบจัดการให้เร็วที่สุด และถ้าจำเป็นหรือมีเรื่องอะไร พี่จะให้เจ้าปิงมาส่งข่าวก็แล้วกัน”

      พลอยแสงสตรีนักธุรกิจแสดงวิสัยทัศน์ของตนเองออกมา และยังหยิบสมุดเล็กๆในกระเป๋าถือพร้อมปากกาส่งให้หญิงสาว ปัทมาวดีจึงรับมาและจดเบอร์โทรที่บ้านบิดาและยังจดอิเมล์ที่บิดาใช้ ซึ่งเธอจำได้ให้พลอยแสง

      “เอ่อ...น้องปัทบอกพี่หน่อยได้ไหมว่าคุณพ่อทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไร เผื่อพี่พอจะมีลู่ทางคิดอะไรออกบ้าง”

      “ได้ค่ะ..บริษัทของคุณพ่อทำธุรกิจเกี่ยวกับการขายอุปกรณ์เซฟตี้แบบครบวงจรค่ะ”

      “อย่างเช่นอะไรบ้างอธิบายหน่อยสิ พี่ไม่ค่อยสันทัดเลยน่ะ” สาวใหญ่เอ่ยถามด้วยสีหน้าใคร่รู้

      “ก็อย่างเช่นโรงงานอุตสาหกรรมใหญ่ๆ ก็จะต้องใช้พวกหมวกนิรภัย หน้ากากกันสารพิษ ชุดกันกัมมันตภาพรังสี ถุงมือ รองเท้ากันกระแสไฟฟ้า แว่นตานิรภัย เข็มขัดนิรภัยกันตกจากที่สูง อุปกรณ์ดูดซับสารเคมี ถังเก็บสารอันตราย แม้แต่เสื้อจราจร กรวยจราจร อุปกรณ์ดับเพลิง แล้วก็ยังมีอีกมากมายหลายรายการเชียวค่ะ แต่ปัทจำได้ไม่หมด ซึ่งเราจะขายให้ทั้งภาคเอกชน โรงพยาบาล หน่วยงานของรัฐ ในรัฐวิสาหกิจ ซึ่งสินค้าบางอย่างก็ส่งออก บางอย่างก็นำเข้า ซึ่งลูกค้าหลักๆก็จะเป็นโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมใหญ่ๆของประเทศ จะเรียกได้ว่าบริษัทของคุณพ่อจะมีอุปกรณ์เซฟตี้แบบครอบคลุมแทบทุกวงการเลยละค่ะ ” ปัทมวดีอธิบายงานของบิดาให้พลอยแสงรับรู้ ซึ่งสาวใหญ่ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเอ่ย

      “โห..เป็นงานที่มีไอเทมสินค้ามากมายเหมือนกันนะ ขนาดบริษัทของพี่มีแค่ผักผลไม้ ดอกไม้ ก็ยังยุ่งเหยิงต้องจัดระบบปรับเปลี่ยนการทำงานกันอยู่เรื่อยๆ นี่ก็จะให้รุทธ์เขาศึกษาด้านการตลาด จะใช้ให้ไปติดต่องานต่างประเทศน่ะ เพราะบางทีพี่ก็ไม่ว่างไป เรากำลังหาตลาดส่งออกแต่ว่าก็ต้องดูผลผลิตก่อน เพราะบางทีเราก็ถูกทุนนอกเข้ามากว้านซื้อ มันก็ไม่มีของตามออเดอร์ พี่ต้องส่งคนงานออกไปจับจองไว้บางทีก็เครียดเหมือนกัน”

      “ใช่ค่ะพี่ ปัทก็เพิ่งรู้จากคุณพ่อเพราะท่านเล่าให้ฟัง หลังจากที่ปัทเดินทางมาถึงและถูกเกลี้ยกล่อมให้แต่งงาน ปัทถึงได้รู้ว่าการที่บริษัทมีสินค้ายิบย่อยมากมาย คุณพ่อก็เลยไม่ค่อยมีเวลา เพราะต้องดูแลด้วยตนเองแทบทุกเรื่อง ซึ่งความจริงกิจการก็ดำเนินเป็นไปด้วยดี แต่บริษัทของคุณพ่อมาสะดุดตรงที่หุ้นส่วนใหญ่ของท่านคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทได้โกงเงินบริษัทในส่วนที่เป็นการส่งออกแล้วหนีไป ท่านก็เลยหมุนเงินไม่ทัน เพราะสินค้าบางตัวมีออเดอร์สั่งเข้ามาทีละเยอะๆ ก็ต้องลงทุนไปก่อน กว่าจะเก็บจากลูกค้าได้ พอถูกโกงก็หมุนเงินไม่ทัน ต้องหาเงินนอกระบบมาหมุนไปก่อน ปัทก็รู้แค่นี้ละค่ะพี่พลอย”

      "แล้วแม่เลี้ยงของปัทล่ะ เขาเป็นยังไงบ้างบอกพี่ได้ไหม”พลอยแสงเอ่ยถามขึ้นเพราะได้ฟังจากน้องชายถึงประวัติชีวิตของหญิงสาว

      “ปัทคิดว่าเขาเห็นแก่เงินค่ะ ซึ่งแผนล่อหลอกให้ปัทมาเมืองไทย เขาก็ต้องมีส่วนรู้เห็นอยู่มากทีเดียว ซึ่งปัทคิดว่าไม่น่าจะเป็นแผนของคุณพ่อคนเดียวหรอกค่ะ เพราะตั้งแต่ปัทกลับมาเมืองไทยเขาก็เป็นคนจัดแจงอะไรต่ออะไรหลายอย่าง และปัทก็เห็นเขาคุยกับนายสาโรจน์อย่างสนิทสนมทุกครั้ง ที่นายนั่นมาหาปัทที่บ้าน”

       คำบอกเล่าของหญิงสาวทำให้พลอยแสงพยักหน้ารับทราบ

      “พี่พลอยจะทำยังไงบอกเราบ้างได้ไหมครับ”น้องชายเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นพี่สาวขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากัน

      “วันนี้พี่จะโทรกลับไปบอกสารวัตร แล้วก็ต้องติดต่อกับเพื่อนที่กรุงเทพฯ แล้วถ้าได้เรื่องยังไง พี่อาจจะบินเข้ากรุงเทพฯเย็นนี้ก็ได้ พี่คิดว่าเรื่องนี้ถ้าช้าคงไม่ได้การแล้วละ เพราะถ้าตำรวจเกิดสงสัย เขาต้องตามมาที่นี่จนได้ เราไม่ควรประมาทความคิดของตำรวจหรอกนะตารุทธ์ ที่เขาโทรมาอาจจะเป็นการหยั่งเสียงเราก็ได้นี่ พี่ฟังเสียงสารวัตรที่โทรมาเร่งแล้วไม่สบายใจเลย”

      “ปัทต้องขอโทษพี่พลอยด้วยนะคะที่นำความเดือดร้อนมาให้พี่”ปัทมาวดีเอ่ยพร้อมยกมือขึ้นพนม

      “อย่าคิดมากเลยนะปัท เรื่องมันมาถึงตรงนี้แล้ว เราก็คงต้องช่วยๆกันไป พี่ฟังเรื่องราวของปัทจากตารุทธ์แล้ว พี่ก็เห็นใจเธอนะ ลูกผู้หญิงที่เหมือนจะเหลือตัวคนเดียวแบบนี้ก็เหมือนคนจนตรอก และคิดอะไรได้แบบไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่ทางที่ดีถ้าเรื่องมันไม่ชอบมาพากล พี่ก็จะให้ตารุทธ์พาปัทไปพักอยู่ที่กระท่อมของพ่อในไร่ ที่นั่นมันจะลับตาสักหน่อย เกิดเรื่องอะไรที่เราไม่อาจคาดเดาก็ยังมีทางหนีทีไล่ และรุทธ์ก็บอกพวกๆคนงานของเราไว้ ว่าถ้าใครแปลกหน้ามาถามหา ก็บอกไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน ”พลอยแสงวางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างรอบคอบ

      “เอ่อ...จะให้ไปวันนี้เลยหรือครับ”

      “ยังจ้ะ...ให้พี่ดูสถานการณ์ก่อนก็แล้วกัน ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลจะได้เตรียมตัวได้ทัน เพราะที่กระท่อมของพ่อ ไม่มีอะไรสะดวกซึ่งถ้าจะไปพัก ก็จะต้องขนเครื่องนอนจากที่นี่ไปด้วย เพราะอากาศปลายปีอย่างนี้ที่กระท่อมกลางไร่มันหนาวสุดใจ จะอยู่กันลำบาก ไหนไฟฟ้าก็ไม่มีอีกด้วย ดีแต่พอมีเครื่องครัวอยู่บ้าง แล้วถ้าต้องไปพี่จะให้เจ้าปิงเอาเตาแก็สปิคนิคและของใช้จำเป็นมาไว้ให้ใช้ก็แล้วกัน”

      คำของพลอยแสง ทำให้ปัทมาวดีเห็นจริงเพราะเธอได้ไปสัมผัสกระท่อมนั้นมาแล้ว แต่เธอก็ฟังเฉยไม่เอ่ยถามอะไร ทั้งที่อนิรุทธ์ก็เหลือบมองหน้าเธอนิดหนึ่ง

      “เอ่อ..แล้วถ้าต้องไปอยู่ที่กระท่อมของพ่อ พี่จะเตรียมซื้อข้าวสาร อาหารแห้งไว้ให้ทำกินง่ายๆกันไปก่อน คิดว่าไม่น่าจะนานนัก ยังไงพี่จะต้องทำเรื่องนี้ให้จบเร็วที่สุด เพราะพี่คิดอีกประเด็นหนึ่งก็คือ พี่จะต้องหาทางพบกับคุณพ่อของปัท ซึ่งเป็นอะไรที่น่าจะดีที่สุด เพราะยังไงท่านก็เป็นพ่อ แล้วการที่ปัทหนีมาอย่างนี้ท่านก็คงเข้าใจอะไรได้บ้างแล้วละ”

      “แต่แม่เลี้ยงของปัทเขาอยากให้ปัทเป็นเมียนายนั่น เพื่อผลประโยชน์ของเขานะครับพี่พลอย”อนิรุทธิ์เอ่ยแย้งขึ้นจากคำบอกเล่าของปัทมาวดี

     “แกไม่ต้องห่วงหรอกนะตารุทธิ์ พี่มีวิธีที่จะไปพบพ่อของปัทโดยไม่ให้แม่เลี้ยงเขารู้ก็แล้วกัน เรื่องนี้ไม่ยากสำหรับพี่หรอกน่า แต่พี่คงต้องหาทางวางแผนก่อน เชื่อมือพี่สิ ”พลอยแสงเอ่ยด้วยสีหน้ามั่นใจ

 

*เนื้อเรื่องจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้วนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #43 Preaw (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 23:17
    สวรรค์มาโปรดเลยพี่พลอยเนี้ย..

    ทีแรกก็แอบกลัวใจพี่พลอยเหมือนกันนะ
    #43
    0
  2. #42 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 19:37
    พี่พลอยน่ารัก
    #42
    0
  3. #41 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 18:30
    ดีจังได้พี่พลอยมาชี้แนะ
    #41
    0