ตอนที่ 16 : บทที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 292 ครั้ง
    26 พ.ค. 62

บทที่ 14


หากทว่าเขาก็สามารถดึงสติตนกลับมาได้เร็ว ข่มความขุ่นมัวในใจทั้งมวลแล้วว่า "ยินดีต้อนรับองค์หญิง เป็นเกียรติของฉีเซียงที่ท่านได้มาเยือนในครานี้"


ต้านไถจิวเลี่ยนขยับยิ้มรับ หากคิ้วกลับขมวดมุ่น ดวงหน้าแสดงรอยกังวล "ข้าต่างหากต้องขออภัยหากเข้ามารบกวนท่านผิดเวลา สีหน้าฝ่าบาทดูไม่ค่อยดีนัก?"


หากนางมิใช่มีดวงตาที่แหลมคมจนเกินไป ก็เป็นเขาที่ปกปิดอาการได้ไม่ค่อยดีนัก


"องค์หญิงกังวลมากเกินไปแล้ว ข้าเพียงชราขึ้นตามกาลเวลาเท่านั้นเอง"


องค์หญิงแห่งปี้หยางหัวเราะเบา ๆ ให้กับคำกล่าวนั้น "ฝ่าบาททรงพูดจาโป้ปดเช่นนี้ตลอดเลยหรือ?"


ความเงียบแบบฉับพลันเข้าแทรกบทสนทนานั้นทันที


เรียกกล่าวผู้เป็นเจ้าแห่งแผ่นดินว่ามีวาจาตลบแตลง? สตรีต่างแดนในสายตาของคนในที่นั้นยามนี้ เป็นผู้ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง สามหาวน่าชิงชังยิ่ง


"องค์หญิงหมายถึง?" กงเสวียนเจียงกวานพยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดทุกอารมณ์เดือดดาลมิให้แสดงออก ทว่าเขากลับมิต้องพยายามมากอย่างที่คิดไว้ เมื่อมันแทบเลือนสลายหายไปจนสิ้นยามได้ยินคำตอบของสตรีตรงหน้า


"หากผู้มีรูปลักษณ์เฉกเช่นฝ่าบาทเรียกได้ว่าชรา ชายหนุ่มทั่วทั้งแผ่นดินต้าลู่คงมีใบหน้าดั่งทารกกระมัง"


เสียงหัวเราะของกงเสวียนเจียงกวานที่ดังขึ้นหลังจากนั้น หาใช่อยู่ในความคาดการณ์ของผู้ใดมาก่อนหน้าไม่ ยามเขาสงบอารมณ์พึงใจตนได้แล้ว จึงว่า "การมาเยือนขององค์หญิงในครานี้ ข้าเชื่อว่าจะนำมาซึ่งความโชคดีทั้งหมดทั้งมวลสู่ฉีเซียงอย่างแน่นอน หากข้ามีหนึ่งสิ่งที่ต้องการจะถามท่าน"


ต้านไถจิวเลี่ยนพยักหน้ารับเบา ๆ เป็นเชิงว่าให้อีกฝ่ายเริ่มว่าได้


"ก่อนการมาถึงของท่าน ฉีเซียงได้รับข่าวว่าผู้ที่จะมาเยือนนั้นเป็นองค์รัชทายาทแห่งปี้หยาง ทว่าไฉนจึงมีเพียงองค์หญิง หรือเราได้รับข่าวที่ผิดพลาดไป?"


"หาไม่ฝ่าบาท" เสียงนุ่มหูเปรยตอบ รอยยิ้มจาง ๆ แผ่ทั่วดวงหน้านวล "สิ่งที่ท่านได้รับรู้มานั้นถูกแล้ว องค์รัชทายาทแห่งปี้หยาง บัดนี้...กำลังยืนอยู่ตรงหน้าท่าน”



"ปี้หยางมีไท่จื่อเป็นสตรี? เฮอะ น่าขันเสียไม่มี!" เสึยงหนึ่งโวยวายลั่นศาลาพักใจท้ายวัง


"เฟยหลาง" สายตาห้ามปรามที่ส่งมาของพี่ชาย ส่งผลให้ กงเสวียนเฟยหลาง กลอกตามองบนอย่างอิดระอา "ข้าพูดผิดที่ไหน? ท่านแม่ยังเห็นด้วยกับข้าเลย ใช่หรือไม่เล่า?" ว่าพลางหันไปพยักเพยิดกับผู้เป็นมารดา ซึ่งฝ่ายนั้นก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย


"ปี้หยางชอบทำอะไรผิดแผกจากขนบธรรมเนียม เรื่องนี้เป็นที่รู้กันมานานแล้วล่ะ"


"เห็นแล้วหรือยังพี่ใหญ่ ท่านแม่ยังคิดมิต่างจากข้า"


กงเสวียนอวี้หลาน มิเอ่ยตอบกระไร ยกถ้วยชาขึ้นดื่มเงียบ ๆ ปล่อยให้มารดาและน้องชายเสวนานินทาสตีรต่างแดนผู้นั้นต่อไปอย่างมิสนใจจะร่วมด้วย หากในใจกลับนึกถึงนางผู้นั้นเช่นเดียวกัน เพียงแต่ในแง่อื่น


ต้านไถจิวเลี่ยน โฉมงามหน้าแฉล้ม รูปร่างลักษณะแบบบาง จริตนิสัยมิได้ประหลาดไปจากสตรีธรรมดา มิน่าเชื่อว่าจะเป็นธิดาของต้านไถฟงเถียน เจ้าของฉายาราชันย์แห่งโลหิตผู้นั้น ยิ่งตำแหน่งรัชทายาทผู้สืบทอดบัลลังก์แห่งปี้หยางที่พ่วงมาด้วย หากนางมิมีอะไรน่าสนใจจริง ๆ ย่อมมิน่าได้รับมันติดตัวมา บิดานางเอกก็ใช่ว่าจะมิมีบุตรธิดาอื่น


หรือเป็นเพียงแผนการปั่นประสาทพวกเขาอย่างหนึ่งของต้านไถฟงเถียน?


เซี่ยไป๋หลัน มองบุตรชายคนโตที่เงียบมาตลอดการสนทนาแล้วว่าด้วยน้ำเสียงเฉยชา "หากเจ้าจะเงียบดั่งเป่าสากเช่นนั้นยามใช้เวลาอยู่กับมารดา มิไปสะสางงานที่ค้างคาจะดีกว่าหรือ?"


กงเสวียนอวี้หลานหลุบตาลงต่ำ "ขออภัยท่านแม่ ลูกเพียง..."


"ช่างเถิด" ชายาแห่งเป่ยอ๋องตัดบท ก่อนจะลุกขึ้น "ลมเริ่มพัดแรงแล้ว เฟยหลาง ช่วยพาแม่กลับตำหนักที"


"ขอรับท่านแม่" เด็กหนุ่มรับคำแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะน้ำชาตามมารดา ไม่วายส่งสายตาเห็นใจแก่ผู้เป็นพี่ชายก่อนรีบเข้าพยุงผู้ให้กำเนิดอย่างรวดเร็ว


"แล้วเจอกันนะพี่ใหญ่"


บุตรชายคนโตในกงเสวียนซื่อหวางทอดมองเงาร่างมารดาแลน้องชายคนเล็กที่ค่อย ๆ จากไปด้วยอาการเหม่อลอย


ตั้งแต่เกิดมา ใคร ๆ ต่างก็เรียกเขาว่าเป็น ลูกของบิดา เนื่องด้วยใบหน้าที่ละม้ายคล้ายแทบจะเป็นคนคนเดียวกันของเขากับกงเสวียนซื่อหวาง อีกทั้งพวกเขายังมีอุปนิสัยที่มิต่างกันมากมายนัก ถึงกระนั้นเรื่องนี้ก็มีข้อดีของเสียของมัน


เขาเป็นลูกที่มารดาโปรดปรานน้อยที่สุด


มารดาและบิดาเขามิได้สนิทสนมกันดั่งที่คู่สามีภรรยาควรจะเป็น ยิ่งเติบโตขึ้น ชายหนุ่มก็ได้เรียนรู้ถึงหนึ่งความจริงอันโหดร้าย


เป่ยอ๋องและพระชายา พวกเขามิได้รักกันเลยแม้แต่น้อย


เผลอ ๆ อาจจะชังกันและกันเสียด้วยซ้ำ ทั้งสองต่างใช้ชีวิตร่วมกันอย่างแปลกแยกต่อกันและกัน อาจจะมีเพียงเวลามีงานสังสรรค์ภายนอกกระมัง ที่จะได้เห็นทั้งคู่ยิ้มหรือหัวเราะให้กัน


สำหรับเป่ยอ๋องนั้น เป็นผู้มีลักษณะเย็นชาเป็นนิจต่อทุกผู้คน น้อยครั้งนักจะได้เห็นผู้เป็นบิดาแสดงอารมณ์ใดออกมา ทว่ามารดาอย่างเซี่ยไป๋หลันนั้นกลับแตกต่าง นางแสดงออกชัดเจนยามรักหรือเกลียดใคร ดังนั้นการที่เขามีลักษณะเหมือนผู้เป็นบิดาแทบทุกอย่าง คงมิใช่เรื่องง่ายนักสำหรับนางที่จะทำใจให้มิพลอยเกลียดเขาไปด้วย


กงเสวียนอวี้หลานได้แต่บอกตัวเองซ้ำ ๆ เช่นนั้น ถึงแม้ช่วงแรก ๆ จะน้อยใจอยู่บ้าง ทว่ายิ่งกาลเวลาผ่านพ้นไป เขาก็ยิ่งเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเป็นจริงมากกว่าเพ้อฝัน ปรารถนาหรือคาดหวังในสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้


มือใหญ่ยกจอกชาขึ้นดื่ม ก่อนจะพบว่ามันเย็นชืดเป็นที่เรียบร้อย หากทว่าเขาก็ดื่มมันจนหมดสิ้น


น้ำชาในจอกเมื่อครู่ เย็นชืดแต่ยังไม่เย็นมากพอที่จะเฉยเมยมิดื่มมัน อีกทั้งเขายังสามารถกลืนมันลงคอได้จนหยุดสุดท้าย หัวใจเขาก็มิต่าง ที่คิดว่าด้านชาคงยังมิมากเท่าใดนัก อย่างน้อยก็ยังไม่มากพอจะกลบเกลื่อนความเจ็บปวดลึก ๆ ที่รู้สึกในยามนี้ได้


อ๋องหนุ่มเหยียดริมฝีปากเป็นรอยเย้ยหยันชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะปรับมันเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนในพริบตาต่อมา แล้วจึงลุกขึ้นเดินออกไปจากศาลาแห่งนั้น



ตะวันคล้อยลง เงาสีเข้มผุดขึ้นจากเส้นขอบฟ้า คล้ายขยับกลืนกินผืนนภาขาวบริสุทธิ์ สายลมแรงเคลื่อนผ่านให้ขนลุกชัน ทว่ายังมีคนผู้หนึ่งที่มิเขยื้อนกายไปไหน ยังคงนั่งเหม่อลอย หย่อนเท้าลงจาศาลาซึ่งตั้งเหนือสระบุปผาหลวง


คือบุรุษวัยแรกหนุ่มผู้หนึ่ง เครื่องแต่งกายเรียบง่ายดั่งบัณฑิตสามัญ ใบหน้าคมสันฉายแววแห่งความเบื่อหน่าย มือหนึ่งเลื่อนคว้าหินหนึ่งก้อนจากกลุ่มกรวดข้างกาย ก่อนจะขว้างออกไป


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 292 ครั้ง

5,862 ความคิดเห็น

  1. #5356 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 01:26

    สวัสดีปีใหม่นะคะ มีความสุขมากๆนะค้า

    #5356
    0
  2. #5028 deffod (@deffod) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 21:46
    ไรท์สู้ๆนะคะ
    #5028
    0
  3. #5007 PrincessKeira (@PrincessKeira) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 18:54
    รอลยาเสมอ เราสายดาร์ค555 จะตามไปอ่านนะคะ
    #5007
    0
  4. #2022 xunxun (@xunxun520) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:10
    วิธีนี้ก็ดีนะ จะรอไรท์เฉลยเรื่องกรีดแขนนะคะ มันต้องมีอะไรสักอย่าง อิอิ
    #2022
    0
  5. #390 EternalBlizzard (@EternalBlizzard) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:05
    รอฉันรอเทออยู่~~=.,=
    #390
    0