กลุ่มลับนักเขียน/กระดานนักเขียน [ คลังสะสมผลงาน ]

ตอนที่ 1 : เด็กหญิงชุดขาว กับชายในพันธนาการ ทีมนิรนาม 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61

กิจกรรมที่ 2

โจทย์ : มีผู้ชายคนหนึ่ง นั่งบนเก้าอี้ สองแขนถูกล็อคเอาไว้ ข้างหน้าคือเด็กผู้หญิงอายุ 9 ขวบในชุดสีขาว เปื้อนรอเลือด กำลังยืนอยู่ สถานที่ เป็นตึกร้างที่สูงที่สุดในเมืองนั้น

          1. สร้างบทนำนิยาย จากโจทย์นี้

2. ความยาวไม่จำกัด
3. เป็นงานกลุ่ม ใครจะเขียน ใครจะเกลา ใครจะออกแบบพล็อต ใครจะออกแบบตัวละคร สุมหัวกันเอง


*เกณฑ์การให้คะแนน*


- ความน่าสนใจ ความน่าดึงดูดให้อ่านต่อ 15 คะแนน

- อิมแพ็ค (อ่านแล้วอินไปด้วย จะเศร้า จะตื่นเต้น จะขนลุก จะสยอง จะขยะแขยงอะไรก็แล้วแต่) 15 คะแนน

- การบรรยาย ลื่นไหล ไม่สะดุด ไม่ติดขัด น่าอ่าน 15 คะแนน

- ความเห็นภาพของฉาก เหตุการณ์ 15 คะแนน

- การถ่ายทอดอารมณ์ของตัวละคร 15 คะแนน

- การถ่ายทอดอารมณ์นิยาย 15 คะแนน

- ไม่มีคำผิดให้ คะแนนเต็ม 10 คะแนน มีคำผิดนึ่งคำตัดคำละ 1 คะแนน

รวม 100 คะแนน

************************************************************************************


เด็กหญิงชุดขาว กับชายในพันธนาการ ทีมนิรนาม 01


บทนำ


ร้ายเดียงสา



ท่ามกลางมหานครอันเงียบสงัด ยามที่ผู้คนต่างหลับใหล​ เสียงร้องโหยหวนจากตึกร้างสูงเสียดฟ้า​ ถูกสายลมยามค่ำหอบพัดหายไป เหลือไว้เพียงสติอันลางเลือนของเจ้าของเสียง จะพยายามขยับตัวหรือดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดจากพันธนาการทั้งมือเท้า ซึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้ได้​ ร่างกายร้อนระอุ ราวถูกเผาด้วยสปอร์ต​ไลท์ดวงใหญ่เหนือหัว


เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร


เดรน พยายามนึก ทว่าความทรงจำยังคงเลือนลาง สิ่งสุดท้ายที่จำได้ เขาติดต่อซื้อยาจาก เทรย์เวอร์ บุรุษพยาบาลหนุ่มที่เป็นคนรักของ อาร์เธอร์ น้องชายฝาแฝดของอดีตภรรยา


ใช่ ต้องเป็นไอ้ลักเพศนั่นแน่ ๆ ที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ต้นตอคนวางแผน น่าจะเป็นไอผักนั่นมากกว่าที่จะเป็นเมียมัน


ไม่ว่าจะเพ่งมองไปทางทิศใด ก็ล้วนแต่ถูกความมืดมิดเข้าปกคลุม จู่ ๆ ร่างเล็กของเด็กหญิงผมทองคนหนึ่ง ค่อย ๆ ปรากฎออกมาจากความมืดเบื้องหน้าเขา เธออยู่ในชุดพองฟูสีขาวน่ารัก ใบหน้าจิ้มลิ้มราวตุ๊กตาประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนทอประกายวิบวับ สองมือไขว้หลังราวกับซุกซ่อนอะไรบางอย่างไว้ "ปาป๊าตื่นแล้ว"


"อลิส?" เดรนมองเด็กหญิงตรงหน้าด้วยสายตาแสดงความไม่เข้าใจ ทว่าเมื่อพอจะจับความได้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง ความโมโหจึงเข้ามาแทนที่


พวกมันเล่นบ้าอะไร?!


“พวกมึงคิดจะทำอะไร? ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!” สิ้นเสียงตวาดของตัวเอง เดรนก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างเป็นที่สุด เสียงตวาดที่เคยทำให้เด็กน้อยตรงหน้าหวาดกลัวลนลาน หากแต่ตอนนี้ นอกจากอลิสจะไม่มีทีท่าเกรงกลัวใด ๆ แล้ว เธอยังส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ก่อนก้าวเท้าเข้าหาเขาช้า ๆ แล้วจึงดึงมือที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมาโชว์ให้เขาดู


ในมือน้อย คือมีดพับขนาดเล็ก เด็กหญิงค่อย ๆ กางใบมีดสีดำออกจนสุด เธอส่งยิ้มแสดงความตื่นเต้นให้เขา นัยน์ตาโตทอประกายวาววับ และก่อนที่เดรนจะทันรู้ตัว มีดเล่มนั้นก็ปาดลงบนหลังมือข้างหนึ่งของเขา


"โอ๊ย!" ของเหลวสีแดงสดไหลทะลักออกจากปากแผล ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะคิดอ่านอะไร มืออีกข้างก็ถูกปลายมีดเฉือนบาด ผิวปริออกอย่างรวดเร็ว


"ไอเด็กเวร! แกทำอะไรของแก?! หยุดนะ!" ร่างซูบผอมร้องสุดเสียงอย่างเจ็บปวด อลิสหัวเราะคิกคักก่อนจะรีบเดินไปข้างเก้าอี้ฝั่งหนึ่ง เธอกำด้ามมีดด้วยสองมือ แล้วจึงกดปลายโลหะแหลมลงบนแขนผอมแห้งข้างหนึ่ง ก่อนจะลากกรีดตามแนวขนาน


"อ๊าก!" เดรนส่งเสียงร้องโหยหวน ไม่คิดว่ามือเล็ก ๆ นั่นจะสามารถสร้างความเจ็บปวดแก่เขาได้ถึงเพียงนี้


นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!


มีดเล่มน้อยแทงลงไปตามผิวเนื้อทั่วทั้งร่างของผู้ถูกพันธนาการครั้งแล้วครั้งเล่า ตามจังหวะการเดินวนรอบเก้าอี้ของเด็กหญิง เธอมองของเหลวสีแดงข้นขุ่นคลั่ก ซึ่งไหลทะลักออกจากต้นคอของเดรนด้วยนัยน์ตาเบิกกว้างอย่างตื่นเต้น ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะคิกคักไม่หยุด ราวยินดียามเห็นร่างที่ดิ้นรนอย่างทรมานของเขา "ปาป๊าเหมือนกระต่ายเลย"


อลิสคุกเข่าลงแทบเท้าเขา มือน้อยตวัดใบมีดลงบนขาของร่างที่กำลังส่งเสียงร้องโหยหวนนั้นอีกครั้ง แล้วเด็กหญิงก็ร้องกรี๊ดออกมาอย่างชอบใจ เมื่อของเหลวนั่นหยดติ๋ง ๆ ลงบนชายกระโปรงฟูฟ่อง สร้างรอยด่างดวงสีแดงหม่นน่ามองอย่างที่เธอชอบ


"อ๊าก! หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! พอแล้ว!" เสียงร่ำร้องอย่างเจ็บปวดค่อยแปรเปลี่ยนเป็นวอนขอ "ได้โปรดอลิส อย่าทำพ่อเลย พอแล้ว..." เดรนหอบหายใจอย่างเจ็บปวด อลิส เด็กลูกติดอดดีตภรรยา ผู้ที่เขาเคยทุบตีจิกหัวใช้สารพัด เด็กหญิงผู้ที่เพียงได้ยินเสียงตวาดเขา ก็กลัวจนหัวหดคนนั้น หายไปไหน เหตุใดในเวลานี้ เขาต้องกลับกลายเป็นฝ่ายอ้อนวอนร้องขอความเมตตาจากอีกฝ่าย


ทว่าเด็กหญิงไม่สนใจฟังเสียง ใบมีดสีดำปักลงบนต้นขาคนตรงหน้า ด้วยกำลังที่เด็กวัยเก้าขวบจะทำได้​ เธอแหงนหน้ามองอดีตพ่อเลี้ยงของตน​ รอยยิ้มหวาน ค่อย ๆ คลี่​ขยายจนกลายเป็นแสยะ แล้วมีดเล่มนั้นก็ถูกกระชากออกอย่างรวดเร็วจนเจ้าของร่างร้องลั่น


“ปล่อยกูนังเด็กบ้า ปล่อย!”


เด็กหญิงลุกขึ้นยืน เสียงใสเริ่มร้องเพลง พร้อมร่างน้อยที่กระโดดไปรอบๆ “ปาป๊านั่งนิ่ง​ ปาป๊าไม่ไหวติง​ ปาป๊าเหมือนกระต่ายน้อย”


“นังเด็กบ้า!​ กูบอกให้หยุด! กูบอกให้หยุดไงวะ! หยุดสักที!” ทันทีที่สิ้นเสียงตะคอก ทุกการเคลื่อนไหวของเด็กหญิงก็หยุดลง นัยน์ตาสุกใสจ้องมองร่างโชกเลือดของคนตรงหน้านิ่ง เธอเอียงคอน้อยเล็กน้อย ริมฝีปากเล็กทวนคำหนึ่งคำเบา ๆ "หยุด...หยุด" แล้วเสียงหัวเราะคิกคักก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ปาป๊าบอกให้อลิสหยุด​ ​แต่เวลาอลิซขอ...ทำไม..." ร่างน้อยในชุดฟูฟ่องเปรอะเลือด ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้คนบนเก้าอี้ มือเล็กข้างหนึ่งกำด้ามมีดเอาไว้แน่น ปลายมันถูกชี้ขึ้นไปยังใบหน้าของชายหนุ่ม "ทำไมเวลาอลิสขอ ปาป๊าถึงไม่หยุด..."


"แกคิดจะทำอะไร? อย่านะ" เดรนเอ่ยถามเสียงสั่นอย่างหวาดหวั่น เมื่อใบมีดเปื้อนเลือดนั้นขยับเข้ามาใกล้าหน้าเขาเข้าไปทุกที


"ทำไมนะปาป๊า​...ทำไมนะ​ ทำไม?” สิ้นคำถามใบมีดสีดำก็ถูกตวัดปาดแก้มซูบตอบข้างหนึ่งเป็นทางยาว “กระต่ายน้อยขนฟู​ จับที่หูแล้วดิ้นกระดุ๊กกระดิ๊ก ต้องทุบให้หลับปุ๋ย​ ทุบให้หลับปุ๋ย​ ทุบให้หลับปุ๊ย” เสียงร้องเพลงของเด็กน้อยดังขึ้นอีกครั้ง ผสานด้วยเสียงร้องโหยหวนของชายหนุ่ม


อาร์เธอร์...อาร์เธอร์มันทำอะไรมา นังเด็กนี่ถึงได้เป็นแบบนี้?!


ไม่มีใครสามารถตอบคำถามนั้นในใจเดรนได้ มีเพียงเสียงเพลงแห่งการกรีดร้องและบ้าคลั่งที่ดังไม่หยุด จนสิ้นเงารัตติกาล...















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #1 จิ้งจกทะเล (@ionice) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 20:32

    ไม่รู้สึกว่าเป็นบทนำ มันรู้สึกแบบ เป็นตอนจบของเรื่องมากกว่า มีชิ้นส่วนที่หายไปนิดหน่อย ซึ่งดูไม่ใช่ใจความสำคัญ เรื่องน่าจะเป็นแนวย้อนดูสาเหตุว่า โดนจับมัดได้ไง

    คำถามคือ มีใครร่วมมือบ้าง และเพราะอะไรถึงร่วมมือ ส่วนผลลัพเห็นแล้ว

    อันนี้คะแนนในแบบของผมนะ ไม่เกี่ยวกะ ข้างบน สำหรับบทนำ ให้ 78 คัฟ

    #1
    0