The Secret of heart ความลับหัวใจของยัยจอมมาร

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 19 : ลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ค. 57

หลังจากกลับมาจากทะเล ฉันก็ต้องผจญกับเรื่อปวดหัวอีกนิดหน่อย หนึ่งคือ เพอร์เช่ที่ทำตัวงี่เง่ามาโวยวายเรื่องที่ฉันหนีไปเที่ยวโดยไม่ชวน(แต่จะว่าฉันหนีไปก็ไม่ได้หรอก ฉันไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทะเลน่ะ) และสอง ยัยผู้หญิงที่ชื่อไอแดด

“เธอมาทำอะไรที่บ้านของฉันไม่ทราบ”

“อยากบอกให้รู้ไว้ ฉันไม่ได้เต็มใจจะมาหรอกนะ”

น้ำเสียงหยิ่งยโสพร้อมท่ากรีดนิ้วยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่มนี่มันอะไรกัน ทำตัวอย่ากับพวกควีนยุคโบราณไปได้ ท่าจะประสาทนะยัยนี่ - -

“ที่ฉันต้องมาวันนี้ก็เพราะ...”

“ช้าไปแล้วล่ะ ฉันพึ่งจะไล่หมอนั่นให้กลับไปได้สักสิบนาทีก่อนที่เธอจะมาถึง พอใจแล้วก็กลับไปซะนะ ยัยหนู”

ฉันว่าแล้วพับหนังสือพิมพ์ในมือเก็บก่อนจะบิดขี้เกียจ เมื่อคืนฉันนั่งทำงานจนดึกกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า อยู่ๆแม่ก็มาปลุกฉันเอาตอนหกโมงแล้วบอกว่าโซลมาหา พอไล่ไปได้ ยัยนี่ก็โผล่มากวนอีก (สาบานได้ว่าตอนที่ไอแดดแนะนำตัวกับแม่ว่าเป็นเพื่อนที่โรงเรียน แม่น้ำตาไหลแล้วแทบจะอุ้มไอแดดเข้าบ้าน แม่ไม่เคยเชื่อว่าฉันจะมีเพื่อนคนอื่นน่ะ ซึ่งจริงๆยัยนี่ก็ไม่ใช่เพื่อนหรอกนะ)

“ใครยัยหนูกันยะ!แล้วฉันก็ไม่ได้มาหาโซลที่นี่ด้วย”

รอยยิ้มที่แต้มขึ้นที่มุมปากทำให้ฉันต้องเลิกคิ้วด้วยความสงสัย แต่ก่อนที่ฉันจะได้ถามอะไรออกไป ผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยก็โปะเข้าที่จมูกและหลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้อะไรอีก

 

จนได้สิน่า! ก็ไม่ใช่ไม่รู้หรอกนะว่ามันไม่ควร แต่ว่าบรรยากาศแบบนี้มันชวนให้รู้สึกแบบนั้นจริงๆ

“ฟื้นแล้วครับคุณหนู”

“จับมันนั่งดีๆสิ!อย่าให้มันสะเออะนอนเชียว สบายเกินไป”

เสียงน่าหนวกหูนั่นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าของใคร และหลังจากที่ต้องทนฟังได้ไม่นาน ก็มีคนมายกฉันที่กำลังนอนเอาหน้าแนบพื้นให้ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล

“ทำแรงๆเลยก็ได้!!จะถนอมมันทำไมฮะ!

“แต่ว่านี่ผู้หญิงนะครับคุณหนู..แถมตัวยังบาง..”

“มันเป็นแม่แกรึไง!!แค่นี้มันไม่เจ็บหรอกน่า เร็วๆเข้า!!

ด้วยเสียงนั้นทำให้ปฏิกิริยาของคนที่ประคองฉันรุนแรงขึ้นอีก หลังจากที่นั่งลงได้ ผ้าปิดตาที่สร้างความรำคาญก็ถูกแก้ออก ฉันค่อยๆกวาดสายตามองไปรอบๆพร้อมกับปรับให้คุ้นชินกับแสงที่จ้าขึ้นกระทันหัน ที่นี่คงเป็นโกดังที่ไหนสักที่..

“ไง เก่งนักไม่ใช่เหรอ ทำไมคราวนี้พลาดท่าซะได้ล่ะ”

ไอแดดที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังทำตัวเหมือนมาเฟียฮ่องกงกระจอกๆในหนังทั่วไปด้วยการข่มขู่ฉันเสียงดัง จิกตา หัวเราะเยาะเย้ย และพล่ามอะไรไม่เข้าท่า

“เธอนี่...คงจะดูหนังเยอะไปล่ะสินะ”

“แกพ่นอะไรออกมายะ”

“แพทเทิร์นเดิมเลย โปะยาสลบ จับมัด เอาพวกมาขู่ ขังอยู่ในโกดัง นี่คิดว่ากำลังเล่นเป็นผู้ร้ายเรียกค่าไถ่เหรอ ยัยหนู”

เพี้ยะ!!

“อย่าได้บังอาจมาเรียกฉันว่ายัยหนูอีกเป็นครั้งที่สาม เพราะถ้าหากยังมีครั้งหน้า ฉันจะไม่ตบแกด้วยมือนี่หรอกนะ”

ไอแดดจิกตามองหน้าฉันอย่างเย็นชา รอยแสบเล็กๆจากการที่ฝ่ามือของเธอปะทะกับใบหน้าของฉันคงจะสร้างรอยแดงเอาไว้ ยัยนั่นถึงได้มองอยางสะใจแล้วยิ้มเยาะอย่างไม่เข้าท่า

“มองหน้าฉันทำไมนั่งขยะ!ฉันหมั่นไส้แกมานานแล้วรู้มั้ย ก็นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน ที่แท้ก็แค่ข่าวลือ”

“...”

“พูดอะไรหน่อยสิ ปากเก่งให้ได้เหมือนเคยสิ นังลูกหมา”

“...”

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอพูด ไอแดดก็ยิ่งหัวเสียและทำเรื่องโง่ๆด้วยการปรี่เข้ามา...

เพี้ยะ!!

เพี้ยะ!!!

ตบฉันสองฉาด แล้วเอามือมาบีบแก้มฉันพร้อมส่งรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมมาให้

“ไง!ยังจะทำหยิ่งอีกรึเปล่า!!

“....”

“พูดกับฉันนะ!แกคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงได้เมินใส่ฉัน รู้สถานการณ์ตัวเองมั่งมั้ย อ้อนวอนฉันสิ ขอร้องให้ฉันปล่อยแกไปแล้วฉันอาจจะใจดีลดโทษให้แกก็ได้นะ”

“ที่ลากมาเนี่ย เพื่อจะมาทำอะไรแบบนี้ใช่มั้ย”

ฉันยังคงจ้องหน้าเธออย่างเบื่อหน่าย การถูกตบถึงสามทีไม่ใช่อะไรที่ไม่เคยโดน แต่บอกได้เลยว่า ถ้าเทียบกับที่เคยโดนมา แค่นี้เรียกเอามือสะกิด - -

“ฉันจะทำยิ่งกว่านี้อีก ให้สมกับที่แกทำเอาไว้”

“ฉันไปทำอะไรให้เหรอ”

“ยังจะมาทำหน้าใสซื่อบอกว่าไม่รู้เรื่องอีก ไม่กี่อาทิตย์ก่อน แกกล้ามากนะที่ส่งของพวกนั้นมาให้ฉัน!!

พอนึกถึง ของพวกนั้นที่เธอว่า มันก็อดนึกขำไม่ได้แฮะ เออ...นั่นสินะ แต่แหม ใครใช้ให้ยัยนี่ปากดีแล้วก็ล้ำเส้นฉันก่อนล่ะ แค่นั้นน่ะเขาเรียกว่าหยอกเล่น

“แหม สงสัยฉันจะส่งผิดบ้านแน่เลย”

“แกจงใจ!!

พอเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของไอแดด มันชวนให้รู้สึกสนุกจริงๆ ตอนนี้รอบตัวของเรา บรรดาบอดี้การ์ดชุดดำตัวใหญ่เริ่มอยู่ไม่นิ่ง เมื่อเห็นคุณหนูของตัวเองกำลังตบตีเด็กสาวที่โดนจับมัดมือและเท้าอย่างไม่มีทางสู้ ตอนนี้หน้าฉันคงจะเริ่มช้ำจากการที่ปล่อยให้ไอแดดทุบตีอยู่สักพักใหญ่

“เหอะ!รู้มั้ยว่าตอนนี้ใครกำลังไปบ้านแก”

คำถามนั้นทำให้ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจ และนั่นสร้างความพอใจให้ฉายชัดบนหน้าของไอแดด

“ฉันส่งมือปืนส่วนตัวของคุณพ่อไปเยี่ยมบ้านแกล่ะ ไม่ได้ตั้งใจว่าจะเอาถึงตายหรอกนะ แต่แกรู้เยอะไปแล้ว เพราะงั้นคงปล่อยไปไม่ได้”

“อย่าคิดสั้นเลย เรียกพวกเขากลับมาเถอะ”

“กลัวขึ้นมารึไง ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันสัญญาจะทำให้เรื่องเงียบที่สุด J

“อย่าบ้าน่า อย่าไปยุ่งกับคนที่บ้านฉันนะ”

“คิดว่าฉันจะฟังแกรึไงนังโง่!!ตัวแกเองเอาให้รอดซะก่อนเถอะ!!

ไอแดดหมายจะเงี้อมือมาตบฉันอีกครั้งแต่ครั้งนี้ฉันเอื้อมมือออกมารับพร้อมรอยยิ้มเยาะที่ส่งกลับไปให้ คู่กรณีดูจะตกใจมาที่ฉันสามารถแก้เชือกที่มัดเอาไว้ได้ ไม่ใช่แค่ที่ข้อมือ แต่ทั้งที่มัดตัวเอาไว้และที่ข้อเท้าก็เป็นอิสระแล้วเหมือนกัน บรรดาบอดี้การ์ดทำหน้าเลิกลั่กเหมือนไม่รู้จะทำยังไงดี ฉันดึไอแดดเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วที่แน่นอนว่าไอแดดต้องได้ยินชัดเจน

“เธอรู้อะไรมั้ย ความผิดเดียวขอพ่อเธอคือการมีลูกสาวโง่ๆแบบเธอ”

“แก..”

“ขอบคุณที่พาฉันออกมาเล่นนะ ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะหลบอาฉันออกนอกบ้านมาได้ยังไง J

“ห้ะ!?”

“ลาก่อน ไอรดา แคมเบิร์น”

ฉันเอาหัวกระแทกใส่ทีเดียวคนตรงหน้าก็สลบล้มลงไปพร้อมกับเลือดที่อาบหน้า พวกบอดี้การ์ดพอเห็นอย่านั้นก็รีบวิ่งเข้ามาหาฉันที่บังอาจทำร้ายคุณหนูคนสำคัญของพวกเขา...มันก็เหมือนภาพในหนังน่ะนะ ชายชุดดำเจ็ดคนวิ่งตรงเข้ามาหาเด็กสาวที่ยืนเพียงลำพัง... อยากรู้เหรอว่าทำไมมันเป็นแบบนี้ โอเคๆ จะเล่าให้ฟังก็ได้...

11 ความคิดเห็น