กระซิบสวาท (จำหน่ายทางอีบุ๊คแล้วค่ะ)

ตอนที่ 18 : Chapter 4 คนที่ใช่กับคนที่ไว้คลายเหงา (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    15 พ.ย. 61

Chapter 4
คนที่ใช่ กับคนที่ไว้คลายเหงา (100%)






            นับตั้งแต่เข้ามาฝึกงานที่เดอะเรด นอกเหนือจากการต้องช่วยงานในแผนกของรุ้งลาวัลย์แล้ว หน้าที่ประจำของสุดที่รักคือต้อง ดริปกาแฟให้ภัทรนนท์ทุกวัน...และวันนี้ก็เช่นเดียวกัน หล่อนเดินหน้าตูมเข้ามาในห้องของจอมบัญชาเมื่อได้เวลาทำงาน เหตุเพราะยังเคืองไม่หายจากเหตุการณ์เมื่อตอนเช้ามืด ไม่คิดจะมองด้วยซ้ำยามเดินผ่านหน้าเขาไปเพื่อดริปกาแฟ

         'ให้ตายสิ ไม่อยากเจอหน้าคนหื่นกามเลย อัยย์นะอัยย์ แกไม่น่าขอให้พี่ภีมพาฉันมาฝึกงานที่นี่เลย เขาจะรู้มั้ยฉันเจออะไรบ้าง

           สุดที่รักถอนหายใจเพราะไม่รู้เขาจะมาไม้ไหนอีก ด้านภัทรนนท์เหลือบมองแล้วซ่อนยิ้มให้กับท่าทีนั่นทำเป็นไม่พูดด้วยออกอาการแง่งอน เขาจะลองดูสิว่าหล่อนจะทนไปได้สักกี่น้ำ จะทนไม่คุยกันข้ามวันข้ามคืนก็ให้รู้กันไป

           "คุณรุ้งไม่ได้สอนเรื่องมารยาทให้เธอเหรอปลากริม ถึงได้เข้ามาแล้วไม่คิดจะทักทายผู้หลักผู้ใหญ่สักคำ"

           เสียงเข้มดังไล่หลัง สุดที่รักแกล้งไม่ได้ยิน คิดเถียงอยู่ในใจไม่

กล้าคิดดัง

           'ก็ผู้ใหญ่อยากทำตัวไม่น่าเคารพ ชิ!’

           "อย่าลืมนะว่ามีคะแนนเรื่องมารยาทและความประพฤติด้วย

ใครจะตัดเกรดเธอเท่าไหร่ก็แล้วแต่ ถึงอย่างไรพี่ก็เป็นคนตัดสินใจคนสุดท้ายอยู่ดี อย่าคิดว่าพี่ภีมฝากเธอมาแล้วพี่จะไม่กล้านะปลากริม"

         'ขู่ดีใช่มั้ย คิดว่าแคร์รึไง ชิ!’

           หล่อนทำเป็นไม่ยี่หระกับคำขู่ฟ่อแฝงการงอนง้ออยู่ในที เปิดฝาขวดโหลใส่เมล็ดกาแฟสดเพื่อนำมาบดให้เป็นผง...พลันความคิดชั่วร้ายก็แวบเข้ามาในสมอง หล่อนยิ้มกับตัวเองเมื่อได้ช่องเอาคืน

           "แกล้งดีนักใช่มั้ย ขอให้ตาค้างไม่ต้องหลับต้องนอนยันสว่าง นี่แน่ะๆ เอาให้สำลักความขมตายไปเลย หุ หุ"

           หล่อนพึมพึมกับตัวเองขณะชั่งตวงกาแฟที่บดแล้วเพิ่มมาอีกเท่าตัว ใส่ถ้วยกรองที่ปริมาณน้ำเท่าเดิมไม่เพิ่มตามผงกาแฟ จงใจจะให้เขาดื่มกาแฟแบบขมดับเบิ้ลจนติดโคนลิ้น ใส่น้ำตาลจนเกินขนาดที่เคยชง เติมเกลืออีกนิดเพื่อความอร่อยกลมกล่อม ให้เข็ดขยาดไม่กล้าให้หล่อนชงให้กินไปอีกนาน

           "ปลากริมสำนึกผิดแล้ว ขอโทษด้วยค่ะที่แสดงมารยาทไม่ดีใส่พี่ภาม อย่าตัดเกรดติดลบเลยนะคะ มันคืออนาคตของปลากริม

           เสียงหวานออดอ้อนเปลี่ยนท่าทีจนสุดขั้วขณะเดินถือแก้วกาแฟส่วนตัวของเขาตรงเข้าไปหาชายหนุ่มเหลือบมองแล้วยกยิ้มยากจะคาดเดาว่าซ่อนอะไรไว้ หล่อนโปรยยิ้มหวานมาให้สุดพลัง

           "ก็แค่นั้น  ไม่เห็นจะมีคนลงไปดิ้นตายเลยนี่นะ  ทำตัวให้ว่านอนสอนง่ายแบบนี้ไปตลอด ผู้ใหญ่จะได้เอ็นดู"

           "ค่ะ ปลากริมจะจำไว้นะคะ"

           "ถ้าเธอน่ารักแบบนี้ มีหรือพี่จะไม่เอ็นดู"

           'หัวงูสิไม่ว่า

           "ค่ะ ปลากริมจะไม่ทำให้พี่ภามต้องขุ่นเคืองใจอีกเลย"

           หล่อนกัดฟันยิ้มให้คนที่กำลังมองมาด้วยแววตาซ่อนเล่ห์...ยังไม่ทันที่จะวางกาแฟลงบนโต๊ะ เขาก็ชิงยื่นมือมารับแก้วกาแฟที่หล่อนถือไว้ เจ้าตัวยืนนับหนึ่งถึงสิบในใจเมื่อฝ่ามืออุ่นจงใจสัมผัสทาบทับลงบนหลังมือตน เป็นอีกครั้งที่เขาหลอกแต๊ะอั๋งกันแบบเนียนๆ ตีหน้ามึน และเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยแสดงกิริยาแบบนี้ต่อหน้ามารดาของเธอ จนเชื่อว่าในโลกนี้ไม่มีใครที่จะสร้างภาพได้เก่งเท่าเขาอีกแล้ว

           "ถ้าอย่างนั้นปลากริมขออนุญาตไปทำงานก่อนนะคะ"

           "แล้วก็อย่าดื้ออย่าซน อย่าไปทำอะไรพังนะ พี่ขี้เกียจเสียเวลาซ่อม"

           "พี่ภามก็พูดเหมือนปลากริมอายุเท่าน้องบัตเตอร์ไปได้ โตแล้วนะคะ ไม่ใช่เด็กสามขวบ"

           เขาหัวเราะอยู่ในลำคอแต่ไม่พูดอะไร...ในจังหวะที่สุดที่รักกำลังจะเปิดประตูเพื่อออกไป เสียงเขาก็ดังขัดขึ้นมา

           "เดี๋ยว!"

           "อะ อะไรคะ!"

           คนมีชนักติดหลังทำหน้าเลิ่กลั่ก  มองไปบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เห็นเขาเลื่อนแก้วกาแฟมาด้านหน้าแล้วเผยยิ้มเย็น  รอยยิ้มของคนมีแผนร้ายในใจ คนมองสัมผัสได้จนรู้สึกเสียววาบไปถึงปลายเท้าขึ้นมาทันที

           "เพื่อพิสูจน์ว่าเราน่ะไม่ได้คิดจะเอาคืน ลองชิมกาแฟให้พี่ดูหน่อยได้ไหม"

         'ซวยแล้ว!’

           จะกินลงไปได้ยังไงทั้งขมทั้งหวานและเค็มขนาดนั้น คิดพลางแค่นยิ้มฝาดเฝื่อนละล้าละลัง

           "แหมปลากริมจะทำแบบนั้นได้ไงคะ ใครจะกล้าลองดีกับพี่ภามผู้มีอิทธิพล"

           "พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ลองชิมให้ดูจะได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจไงล่ะครับ"

           "เอ่อ..."

           "ยึกยักแบบนี้ แสดงว่าต้องมีอะไรแน่ๆ"

           "กะ ก็ได้ค่ะ แค่อึกเดียวนะคะ จะได้รู้กันไปว่าพี่ภามน่ะมองปลากริมในแง่ร้ายเกินไป"

           หล่อนปราดเข้ามายืนหน้าโต๊ะทำงาน มือหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจดจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก กลั้นใจเฮือกสุดท้ายก่อนจิบน้ำขมๆ ผสมความเค็มเข้าปาก เพียงมันสัมผัสเข้ากับปุ่มรับรสที่โคนลิ้น ใบหน้าของหล่อนก็เหยเกหลับตาปี๋เพราะมันขมไม่ต่างไปจากการอมบอระเพ็ดตอนรับน้อง แต่คราวนี้มันขมแปลกๆ ผสานรสเปรี้ยวเค็มหวาน  ยิ่งตอนกลืนลงคอยิ่งรู้สึกทรมานจนอยากวิ่งไปอาเจียน….ให้ทุกข์แก่ท่านทุกนั้นถึงตัว สุภาษิตนี้แวบขึ้นมาในใจโดยพลัน

           ภัทรนนท์ยกมือปิดปากซ่อนยิ้มเมื่อเห็นคนกำลังพยายามเก็บอาการทุรนทุราย ด้านสุดที่รักกัดฟันแค่นยิ้มหลังวินาทีเลวร้ายผ่านไป

           "เห็นมั้ยคะ ไม่มีอะไรเสียหน่อย"

           "โอเค งั้นก็ไปได้แล้ว เชื่อก็ได้ว่าไม่มีอะไรจริงๆ"

         'ฝากไว้ก่อนเถอะ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ คนเจ้าเล่ห์

           หล่อนคิดคาดโทษเอาไว้ที่ทำอะไรเขาไม่ได้ ขณะที่หันหลังเดินหนีออกไปนั้น เสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังอยู่ในลำคอ...ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ เขาอยากจะพูดแบบนั้นใส่เธอ

           "คิดจะรบกับพี่ สกิลเธอยังห่างไกลอีกหมื่นปีแสงปลากริม ไปฝึกมาใหม่นะเด็กน้อย หุ หุ"

           เขาหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาแล้วลุกเดินไปหลังจากกั้น มองน้ำสีน้ำตาลเข้มในแก้วก่อนเททิ้งลงอ่างล้างมือ อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้กับการที่อีกฝ่ายต้องการเอาคืน แต่เขามองปราดเดียวก็รู้ถึงโทนสีที่แปลกไป เขาดื่มเป็นประจำทำไมจะจำไม่ได้ถึงความแตกต่าง จึงรู้ทันว่าหล่อนคิดอะไรอยู่ภายในใจ

 

           "เดี๋ยวถ้าเสร็จจากงานนี้ รบกวนช่วยถ่ายเอกสารทั้งหมดนี้ให้ด้วยนะจ๊ะ ถ่ายให้เสร็จก่อนเลิกงานนะ จะได้ไม่คั่งค้างไปวันพรุ่งนี้"

           สุดที่รักเงยหน้ามองเจ้าของคำพูด  ก่อนหลุบตามองกองเอกสารเป็นตั้งๆ ที่วางลงตรงหน้า...เยอะขนาดนี้ใครจะไปถ่ายทันอาจต้องใช้เวลาช่วงบ่ายที่เหลืออีกสามชั่วโมงไปทำงานนั้น คิดพลางเหลือบมองคนที่ไหว้วานอีกครั้ง...พิมพ์วรา  ลูกน้องคนสนิทลูกรักรุ้งลาวัลย์ ใครๆ ก็ต่างรู้กันดีว่าชอบเลียแข้งขาเจ้านายมากเพียงใด

           "ทั้งหมดนี่เลยเหรอพี่ตุ้ม"

           "ใช่จ้ะ ถ่ายทั้งหมด"

           พิมพ์วราโปรยยิ้มหวานเพื่อที่จะใช้งานเด็กใหม่...ที่จริงมัน

เป็นงานของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ แต่เพราะตนเข้ามาเจ้าตัวจึงถือโอกาสเรียกใช้ สุดที่รักคิดอย่างรู้เท่าทัน หล่อนไม่อยากมีปัญหาจึงไม่อยากบ่ายเบี่ยงเลี่ยงหลบ เพราะการทำตัวมีปัญหาจะทำให้คนที่ฝากเข้ามาฝึกงานเกิดความไม่สบายใจ

         'อดทนไว้ปลากริม ใครจะมาไม้ไหนเราต้องผ่านไปให้ได้ โลกทำงานจริงอาจจะโหดร้ายกว่านี้หลายเท่า ถึงเวลานั้นคนที่จะคอยคุ้มกะลาหัวคงไม่มี เราต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง

           หล่อนพยายามให้กำลังใจตัวเอง คิดอย่างเจียมตัวว่าไม่ใช่เด็กฝากเด็กเส้นใครทั้งนั้น จะไม่วิ่งโร่ไปฟ้องใครให้เขาต้องเดือดร้อนใจ หล่อนไม่อยากให้ทั้งภัทรนันท์และภัทรนนท์รวมทั้งคุณพ่อคุณแม่ของเขามารับรู้ปัญหา คิดว่ามันคือเรื่องเล็กเท่าขี้ผง ซึ่งเดี๋ยวไม่นานมันก็จะผ่านพ้นไป

           การที่สุดที่รักยืนถ่ายเอกสารโดยยังไม่ได้นั่งพักตลอดช่วงบ่าย รุ้งลาวัลย์เห็นแล้วกับภาพนั้น แทนที่หล่อนจะเห็นใจแล้วเรียกคนที่ใช้งานไปตำหนิ แต่เปล่าเลย หล่อนไม่คิดเช่นนั้น เพราะนั่นคือคำสั่งที่บอกพิมพ์วราเอาไว้ ให้อีกฝ่ายถ่ายเทงานหนักๆ ไปให้สุดที่รักช่วยทำ และทำยังไงก็ได้เพื่อให้เด็กฝากของเจ้านายไม่ทำงานสบายกว่าคนอื่น ทุกคนต้องเท่าเทียมกัน นี่คือสิ่งที่หล่อนย้ำกับคนในทีม

         'เด็กฝากเด็กเส้นใช่มั้ย หึ ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะใหญ่มาจากไหน เพราะถึงยังไงช่วงฝึกงานนี้ฉันก็เป็นเจ้านายเธออยู่ดี

           รุ้งลาวัลย์บดกรามเข้าหากันเมื่อนึกไปถึงความสนิทสนมที่ภัทรนนท์แสดงออกมากับสุดที่รัก มันหลายครั้งแล้วที่เขาแสดงต่อหน้าเธออย่างไม่เกรงใจ...หลายครั้งเสียจนคิดว่าเขามีใจให้เด็กคนนั้น คนที่ใช่กับคนที่ไว้คลายเหงา อยากรู้เหลือเกินว่าเขาคิดกับตนแบบไหน หล่อนไม่อยากเป็นแค่เพื่อนคลายเหงา มีค่าเฉพาะยามอยู่บนเตียงหลังจากนั้นทุกอย่างก็จบ อยากเป็นมากกว่านั้นหากแต่ว่าท่าทีของเขาก็ไม่อาจทำให้คาดเดาอนาคตได้ ท่าทียึกยักกั๊กสัมพันธ์ไม่เผยใจ นี่คือเหตุผลที่ยังคงเก็บศรัณย์เอาไว้ แม้ใจจะแอบแบ่งมาให้อีกคนเกินครึ่งแล้วก็ตาม         

           ภัทรนันท์เห็นแล้วกับภาพนั้น การที่สุดที่รักยืนถ่ายเอกสาร โดยยังไม่ได้นั่งพักตลอดช่วงบ่าย เขาผ่านมาทีไรก็เห็นหล่อนยังคงวุ่นอยู่กับงานเดิมโดยไม่ปริปากบ่น นั่นคือสิ่งที่เขาแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอดตามไม่ทันเกมรุ้งลาวัลย์...กลับมาเมืองไทยคราวนี้จึงได้รู้ว่าสุดที่รักตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของฝูงหมาป่ากระหายหิว คิดเอาไว้แล้วว่าก่อนกลับไปมัณฑะเลย์จะเรียกเจ้าตัวมาถามหยั่งเชิง จะดูสิว่าหล่อนจะให้คำตอบในเรื่องนี้ว่าอย่างไร เขาจะได้จัดการน้องชายในเรื่องนี้ เพราะรู้สึกไม่พอใจเหตุใดจึงส่งสุดที่รักไปอยู่กับรุ้งลาวัลย์


+++++++++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #176 Isareeya (@isareeya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 07:02
    ปลากริมเจอเจ้าที่แรงซะแล้ว

    #176
    0
  2. #175 $pirit Finger$ ^ㅆ^ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:05
    สู้ๆ ปลากริม
    #175
    0
  3. #174 Wiwan Truadngu (@wiwan9255) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:00
    ยกไฟป้ายให้ ปลากริม ชุดใหญ่ไฟกระพริบ . น่ารัก
    #174
    0
  4. #173 พี่น้อย0105 (@pimpilai2505) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 22:34
    ดีที่พี่ภีมผ่านมาเห็น พี่ภามหลงยัยรุ้งรู้ไม่เท่าทันความร้ายกาจของยัยรุ้งหรอก
    #173
    0
  5. #172 Chariyaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 22:21
    แหม ยัยรุ้งคิดว่าตัวเองเหนือกว่า สามารถจัดการและควบคุมผู้ชายในสังกัดหล่อนได้หมดทุกคนเลยหรือไงนะ
    #172
    0
  6. #171 KaiKanplu (@KaiKanplu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 22:01
    จัดการด่วนเลยค่ะภีม ก่อนที่ยัยรุ้งจะขย้ำหัวปลากริม
    #171
    0