กระซิบสวาท (จำหน่ายทางอีบุ๊คแล้วค่ะ)

ตอนที่ 22 : Chapter 6 ตกลงเราเป็นอะไรกัน (30%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

Chapter 6
ตกลงเราเป็นอะไรกัน (30%)





          เป็นครั้งแรกที่จอมทัพได้เข้ามาถึงอาณาจักรส่วนตัวของเป้าหมาย นี่คือผลดีของการเลือกมาเป็นคนขับรถของบริษัท วินาทีที่เท้าเหยียบคันเร่งเข้ามา สายตาของเขาก็สอดส่ายสังเกตไปโดยรอบตามสัญชาตญาณทหารสายลับ ในขณะที่อีกฝ่ายไม่คิดระแวงว่ากำลังถูกคุกคามด้วยการล้วงข้อมูลเพื่อนำไปขยายผลต่อไป

           จอมทัพเดินลงไปเปิดประตูให้เจ้านายเพราะอีกฝ่ายมือไม่ว่าง แววตาที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นจับจ้องมองไปพร้อมกัน...ยายแว่นใสซื่อยังคงนอนขี้เซาขนาดถูกอุ้มลงมาจากรถแล้วยังไม่ตื่น อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายให้กินอะไรเข้าไปถึงหลับปานตายขนาดนั้น ถ้าถูกลักหลับเขาจะไม่แปลกใจเพราะหลับง่ายหลับดายราวเด็กวัยกำลังกินกำลังนอน

           "นายกลับไปได้แล้ว ยืนทำอะไรล่ะฮึ"

           "เอ่อ..." จอมทัพคิดมโนไกล เจ้านายของเขามีแผนชั่วร้ายอยู่ในใจแน่นอน พาลูกสาวเขามาซ่อนไม่ยอมพาไปส่งบ้าน พฤติกรรมดูแล้วไม่น่าไว้วางใจ 

           "นายคิดอะไรอยู่ในหัวกันล่ะ ฉันไม่หื่นและหมกมุ่นเหมือนคนบางคนแถวๆ นี้หรอกนะ"

           รู้ได้ยังไงว่าเขาหมกมุ่นและหื่นกาม ใส่ร้ายกันแบบนี้เห็นทีจะไม่ยอม  จอมทัพลืมตัวว่ากำลังอยู่ในบทบาทอะไรจึงยอกย้อนทันควัน

           "เขาบอกว่าคนที่พฤติกรรมเหมือนๆ กัน มักจะรู้เช่นเห็นชาติกันดีนะครับ"

           แววตาคมกล้าตวัดมองเถียงไม่ออกเพราะก็ชักไม่แน่ใจว่าตนเป็นแบบนั้นหรือไม่...แต่ที่แน่ๆ คะแนนมารยาทของอีกฝ่ายติดลบร้อยเปอร์เซ็นต์ขึ้นมาทันที คะแนนบุคลิกติดลบห้าสิบ โทษฐานที่กล้ายอกย้อนเจ้านายจนหน้าชา

           "พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานนะ ฉันไล่นายออกจากเดอะเรด ไปหางานใหม่ได้เลย นายไม่ผ่านการประเมิน สอบตกทุกๆ หัวข้อ"

           "แค่วันเดียวเองนะครับ ประเมินฆ่ากันชัดๆ แล้วลูกเมียผมจะกินอะไรถ้าถูกไล่ออกแบบนี้ เห็นใจกันหน่อยเถอะครับเจ้านาย ลูกสี่เมียสองคงต้องอดตายแน่ๆ"

           "เรื่องของลูกเมียนาย ฉันขอไล่นายออก"

           "คงไม่ได้หรอกครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิด หลักฐานก็ไม่มีที่จะเอามาอ้าง ถ้าคุณภามทำแบบนั้น ผมจะไปร้องเรียนกรมแรงงานให้มาตรวจสอบ แล้วผมก็จะบอกปลากริมให้หมด บอกที่บ้านของเธอว่าคุณน่ะเอาคุณแม่มาอ้างเพื่อหาเรื่องพาสาวมานอนบ้าน"

           "นี่นายรู้มาก รู้ดี แสนรู้เหมือน..."

           ภัทรนนท์เถียงไม่ขึ้นเพราะอีกฝ่ายงัดข้อกฎหมายขึ้นมาอ้าง แถมยังรู้ความลับของเขาอีกด้วย และก่อนที่จะเกิดการปะทะฝีปากกันมากกว่านี้และมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเลือดซิบจากการเชือดเฉือน แม่บ้านที่เปิดประตูออกมาพร้อมรอยยิ้มร่า เป็นดั่งระฆังตัวช่วยห้ามทัพ สองหนุ่มจึงยอมที่จะยุติชั่วคราว

           ภัทรนนท์อุ้มสุดที่รักเดินเข้าบ้านแล้วให้คนของตนปิดประตู

ใส่หน้าคนขับรถปากเสีย...อีกฝ่ายจะยืนอยู่อย่างนั้นทั้งคืนหรือจะนอนตากยุงที่หน้าบ้านก็ช่าง นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องใส่ใจ 

           ภายในห้องที่แม่บ้านเตรียมปัดกวาดจัดที่หลับที่นอนเอาไว้...ภัทรนนท์วางคนนอนหลับลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง ร่างนั้นขยับกายเล็กน้อยหากแต่ว่ายังคงไม่ตื่นขึ้นมา ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มเมื่อนึกเอ็นดูในความขี้เซาของเธอ อีกใจหนึ่งนึกสงสารที่เขาพาไปตะลอนๆ จนกลับมาถึงบ้านก็ดึกดื่นได้เวลานอนพอดี

           'สิ้นฤทธิ์เลยนะยายแว่นกระเปิ๊บกระป๊าบ หุ หุ

           เขาถอดแว่นออกมาจากกรอบหน้าเล็ก แรงดึงดูดบางอย่างทำให้เผลอจับจ้องมองอย่างลืมตัว...ส่วนลึกร้องบอก จริงๆ แล้วหล่อนไม่ใช่คนขี้เหร่ เพียงแต่ไม่รู้จักแต่งตัวความสวยก็เลยซ่อนหลบไปนิด...มือที่ยื่นไปแอบสัมผัสกับพวงแก้มระเรื่อหดกลับราวถูกเผือกร้อน รีบเผ่นลงจากเตียงก่อนสมองซีกที่สั่งการความชั่วร้ายจะทำงาน

           'อย่านะไอ้ภาม อย่าคิดอะไรชั่วๆ ถ้า...ถ้าเราทำแล้วเกิดพลาดเพราะความซวยทำเธอท้อง...ท้องแล้วก็ต้องมานั่งเลี้ยงลูก ต้องถูกจับแต่งงาน  ต้องได้เมียใส่แว่น ได้เมียซุ่มซ่ามกระเปิ๊บกระป๊าบ ไม่เราไม่ชอบสาวแว่น ยายแว่นนี่มีเสน่ห์เสียเมื่อไหร่กันล่ะ ใครทำลงก็บ้าแล้ว

           นั่นคือสิ่งที่สุมกันอยู่ในหัวคนช่างเลือก พยายามหลอกตัวเองว่าไม่ได้หลงไปกับเสน่ห์ที่ซ่อนหลบอยู่ข้างในแล้วเขากำลังติดกับดัก เมียในอนาคตของเขาจะต้องเป็นอย่างที่วาดฝันเอาไว้ ความเพอร์เฟ็กต์ที่จะบอกว่าเป็นรุ้งลาวัลย์ก็ไม่ใช่ ไม่รู้ทำไมใจจึงร้องบอกว่าหล่อนยังไม่ใช่คนที่เขาตามหา ทั้งที่เขาเผลอไผลไปกับเสน่ห์ล้นทะลักจนเกิดสัมพันธ์รักลึกซึ้ง ความสัมพันธ์ที่เขายังคงกั๊กเอาไว้ ไม่ยกย่องหล่อนให้ขึ้นมาอยู่ในฐานะคนรักแบบเปิดเผยต่อสังคม

 

           "จ้า จ้ะ ไม่ต้องกังวลนะจ๊ะฉัตร เดี๋ยวพี่จะให้ลูกชายไปส่งถึงบ้านเลยจ้ะ"

           เสียงนุ่มเอ่ยกับคนปลายสายท่ามกลางใจที่เต้นแรง...กมลกานต์หุบยิ้มเมื่ออีกฝ่ายวางสายไปแล้ว อาหารเช้าที่วางอยู่บนโต๊ะยังไม่ทันได้เข้าปาก ปริฉัตรก็โทร.มาถามถึงลูกสาวเพราะความไม่สบายใจ หล่อนจึงได้รู้ว่าลูกชายตัวดีนำตนไปแอบอ้างพาลูกสาวเขามานอนค้างที่บ้าน จำต้องตามน้ำไปก่อนเพราะกลัวเรื่องจะบานปลาย

           "ใครก็ได้เอายาดมมาให้ฉันที โอยย จะเป็นลม แต่ละคนทำไมสร้างเรื่องไม่หยุดหย่อนแบบนี้"

           กมลกานต์เอ่ยกับแม่บ้านที่เดินผ่าน...ไม่คิดว่าตื่นเช้ามาจะได้รับข่าวที่ชวนให้โลกสดใสเช่นนี้ คิดมโนไกลไปถึงสิ่งที่กลัว...กลัวในเรื่องสัมพันธ์ที่เลยเถิดเพราะฝ่ายหญิงยังเรียนไม่จบ หากพลาดพลั้งตั้งครรภ์ขึ้นมาก็จะทำให้การเรียนหยุดชะงักลงไป

 

      

+++++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #205 Isareeya (@isareeya) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 16:14
    ขาดเธอก็เหงา ขาดเขาก็เจ็บ อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนรึเปล่านะ

    #205
    0
  2. #204 Wiwan Truadngu (@wiwan9255) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 14:39
    เสือภาม จอมมโน ....มาอีกนะไรท์ รออยู่จ้าาาาาา
    #204
    0
  3. #203 พี่น้อย0105 (@pimpilai2505) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 14:36
    เกลียดนักคนที่ไม่รู้ใจตัวเองนี่ 
    #203
    0
  4. #202 KaiKanplu (@KaiKanplu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 14:23
    จ้า..พ่อคนมาตรฐานสูงงงง ทั้งแว่นทั้วกะเปิ๊บกะป๊าบแถมไร้เสน่ห์สุดๆเนอะ จะรอดูนะจะรอดู
    #202
    0
  5. #201 Isareeya (@isareeya) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 13:11
    รักนะ แต่ไม่แสดงออก อิอิ
    #201
    0
  6. #199 black26 (@black26) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 12:33
    ไม่ชอบก็จะได้ชอบไม่รักก็จะได้รักแล้วที่พาลูกสาวเขามานอนบ้านยกแม่ขึ้นมาอ้างเพื่อความน่าเชื่อถือทั้งหมดที่ทำคืออะไรถ้าไม่ใช่เพราะหัวใจส่วนลึกเรียกร้องความหึงหวงกับคนขับรถอีกหล่ะยอมรับเถอะว่ารักปลากริมเข้าแล้ว
    #199
    0