กระซิบสวาท (จำหน่ายทางอีบุ๊คแล้วค่ะ)

ตอนที่ 31 : Chapter 8 ถ้ารักพี่ก็ให้หนีพ่อ (60%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    18 ธ.ค. 60

Chapter 8
ถ้ารักพี่ก็ให้หนีพ่อ (60%)








           "เอ่อ...ปลากริมว่า...เราเริ่มงานกันดีกว่าค่ะ"

           ดูเหมือนเขาไม่ได้สนใจว่าหล่อนพูดอะไร จากที่บอกว่าจะเริ่มสอนงานเบาๆ รู้สึกว่าหล่อนจะถูกหลอกเสียแล้ว

           "ปลาทูเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่าหวงแม่ขนาดหนักจนใครก็เข้าใกล้แม่ของมันไม่ได้เลย ว่าแต่...ถ้าพ่อมันเข้าใกล้แม่ล่ะ มันจะกระโดดงับพี่มั้ย"

           "ปลาทูไม่มีพ่อ...เพราะพ่อของเค้าเอามาทิ้งไว้ตากแดดตากฝนอย่างไม่ใยดี ก็ลองโผล่ไปตอนนี้สิ จะให้กระโดดงับจนกลับบ้านแทบไม่ทัน"

           "จะลองพิสูจน์มั้ยล่ะครับว่ามันจะกล้ากระโดดงับมั้ย แน่จริงก็ลองให้ไปส่งเย็นนี้เลยสิ จะได้รู้กันไปว่ามันจะเข้าข้างใครมากกว่ากัน"

           หล่อนเริ่มรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวของคนที่เอาหมามาบังหน้า เห็นคนสวยไม่ได้โรคประจำตัวแก้ไม่หายกำเริบขึ้นมากะทันหัน อะไรบางอย่างที่ตามติดอยู่กับตัวเขาตลอดเวลาราวราหูมืดดำ ทำให้หล่อนต้องท่องเอาไว้ในใจ อย่ายุ่งกับเขาเกินกว่าสถานะลูกน้องเจ้านาย เพราะเขามีคนในหัวใจที่อีกไม่นานก็คงจะเปิดตัว

           "ไปขออนุญาตคนของตัวเองก่อนดีกว่าค่ะ อย่าทำให้ปลากริมเดือดร้อนมากไปกว่านี้เลย"

           "ใครล่ะครับคนของพี่ ถ้ามีก็ต้องเห็นแล้วสิ"

           "คนที่พี่ภามก็รู้ว่าใคร"

           "เริ่มงานกันเถอะนะ เดี๋ยวสายๆ ก็ต้องเข้าประชุมอีก"

           พอพูดถึงเขาก็เลี่ยงหลบที่จะคุย หันไปเปิดอีเมลที่ในกล่องข้อความมีจดหมายยังไม่ได้อ่านหลายสิบฉบับ...เขาเลือกเปิดฉบับหนึ่งขึ้นมา ขยับแมคบุ๊คเข้ามาใกล้เพื่อให้สุดที่รักเริ่มงานแรกของวันนี้

           "ต่อไปนี้พี่จะให้เธอเป็นคนแปลอีเมลที่เป็นภาษาอังกฤษ แล้วส่งต่อไปให้ทุกแผนกในบริษัท จดหมายเหล่านี้พี่จะฟอร์เวิร์ดให้ เป็นอันรู้กันว่าเธอต้องแปลแล้วส่งต่อ และควรจะให้จบภายในวัน อย่าสะสมเอาไว้ในวันถัดไป ในกรณีที่ช่วงนั้นงานยุ่ง พี่คิดว่าเธอน่าจะใช้วิจารณญาณเอาเองได้ เนื้อหาในจดหมายนั้นต้องการอะไร ด่วนมากที่สุด ด่วนมาก หรือมีระยะเวลาที่รอได้"

           "ค่ะ"

           เขาหันมามองหน้าคนที่ตั้งใจฟังและสนใจที่จะเรียนรู้ มองทะลุเข้าไปผ่านเลนส์แว่นสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลที่เขาชอบ เมื่อมองใกล้ๆ ในระยะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นซ่าน เพิ่งสังเกตเห็นถึงกรอบและทรงของแว่นที่เปลี่ยนไป มันช่วยทำให้ลุคเดิมๆ กลืนหายไป กลายเป็นสาวแว่นยั่วรักที่ทำให้เขาปั่นป่วนอยู่ในหัวใจ จากที่ตั้งใจเอาไว้จะไม่ทำหัวงูใส่ให้เกิดเรื่องเหมือนคราวนั้น หากแต่ว่าเขาห้ามประสาทสัมผัสที่กำลังได้กลิ่นฟีโรโมนที่มาจากหล่อนไม่ได้ มันส่งสารไปยังคลื่นสมองเพื่อสั่งการให้เกิดความสนใจใหลหลงขึ้นมาโดยพลัน

           "เปลี่ยนแว่นมาใหม่เหรอครับ ต่อไปใส่แบบนี้นะ โยนอันเดิมทิ้งลงถังไปได้เลย"

           เขาวกมานอกเรื่องอีกครั้ง...ดูเหมือนอาจารย์จะสมาธิกระ เจิดกระเจิงกว่าลูกศิษย์ เขารู้สึกปั่นป่วนกระอักกระอ่วนอยู่ในท้อง วาบหวิวคล้ายมีผีเสื้อนับพันบินอยู่ในนั้น ฮอร์โมนเครียดถูกหลั่งจนหัวใจเต้นแรง รู้สึกปากแห้งอยากจิบน้ำ มันคือกลไกของร่างกายที่มีผลมาจากความพึงพอใจกับอะไรบางอย่างแบบเฉียบพลัน

           "พะ พี่ขอ...ขอดื่มน้ำสักแก้วสิครับ รู้สึก...รู้สึกคอแห้งไปหมดแล้ว"        

           "ได้ค่ะ"

           หล่อนลุกขึ้นเพื่อไปรินน้ำมาให้เจ้านายอย่างไม่เกี่ยงงอน คิดว่านั่นคือหน้าที่ของเลขาที่จะต้องทำหน้าที่บริการเขาเป็นการส่วนตัว ด้วยค่าตอบแทนที่ไม่ธรรมดา หล่อนจึงเต็มที่กับงานเพราะบริษัทอื่นคงจะไม่ได้เรทสูงขนาดนี้สำหรับเด็กจบใหม่อย่างแน่นอน

           "ตาย มึงตายแน่ไอ้ภาม"

           ชายหนุ่มเข่นเสียงรอดไรฟัน ลมหายใจฟืดฟาดยามมองตามหลังคนที่เดินไปตรงมุมกาแฟ สายตาหื่นๆ หยุดอยู่ตรงบั้นท้ายเด้งๆ และสะโพกกลมกลึงที่เด่นชัดภายใต้กระโปรงสั้นเน้นสัดส่วน...ฆ่ากันเสียเลยดีกว่า เขาอยากบอกแบบนี้กับคนที่เดินยิ้มถือแก้วน้ำกลับออกมา

           "ขอบคุณครับ"

           เขารับน้ำมากรอกลงคอรวดเดียวจนเกือบหมดแก้ว หล่อนทำท่าจะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม เขารีบยกมือห้ามเพื่อให้หล่อนกลับไปที่โต๊ะตัวเอง เพราะถ้าขืนยังใกล้กันอยู่แบบนี้ เขาคงจะนั่งมองทั้งวันไม่ต้องทำงานทำการ 

           "ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อน เดี๋ยวพี่ตามฝ่ายไอทีว่าโน๊ตบุ๊คของเธอเมื่อไหร่จะมา ไม่รู้รึไงว่าต้องเตรียมพร้อมตั้งแต่วันศุกร์แล้ว"

           เขาโทร.ไปตำหนิคนที่รับผิดชอบเรื่องนี้ สักพักคนของแผนกไอทีก็มาแบบเร็วจี๋ปานจรวด โน๊ตบุ๊คใหม่เอี่ยมถูกวางบนโต๊ะของเลขาเจ้านาย สายแลนและสายชาร์ตถูกเสียบให้เสร็จสรรพโดยสุดที่รักไม่ต้องทำอะไร เหตุเพราะเห็นสายตาบอสของตนมองมาอย่างไม่พอใจ ไม่มีใครกล้าสบตาเพราะรู้ดีว่าตำแหน่งของพนักงานน้องใหม่คนนี้ ไม่มีใครกล้ามีปัญหาด้วยแน่นอน

           คอมฯพร้อมใช้งานได้ทันที ฝ่ายไอทีทำการเทสยูเซอร์กับไอดีอีเมลว่าพร้อมใช้งานได้ไม่ติดขัด ก็หมดหน้าที่ของพวกเขา...หลังจากทุกคนกลับไปทำงานต่อ ภัทรนนท์ก็ให้สุดที่รักเริ่มงานแรกด้วยการส่งอีเมลมาให้หล่อนเป็นการชิมลาง

           การที่เขาลากเก้าอี้มานั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ แล้วมองหล่อนแปลเนื้อความในจดหมาย ทำให้สุดที่รักรู้สึกประหม่าจนไม่มีสมาธิที่จะทำงาน จนต้องหันไปมองบอกเป็นนัยๆ ว่าให้กลับไปที่ของตนเสียที

           "ทำไมแปลช้าจังล่ะครับ...ไม่ได้ตกวิชาเอกใช่มั้ย แปลกูเกิ้ลไม่เอานะ เดี๋ยวความหมายจะเพี้ยนเอาได้"

           "ก็พี่ภามมานั่งมองตลอดเวลา ปลากริมก็เกร็งน่ะสิคะ ใครจะไปแปลออกกันล่ะ"

           "พี่ก็ต้องตรวจสอบคุณภาพก่อน ถ้าฉบับแรกผ่าน ฉบับต่อไปก็ลุยได้เลย"

           เขาคุยกับเธอแต่สายตากลับโฟกัสอยู่ตรงเนินเนื้อที่ถูกดันขึ้นมาจนกระแทกสายตาให้ใจตุ้มๆ ต่อมๆ รอยยิ้มแปลกๆ ไม่น่าไว้ใจทำให้สุดที่รักก้มมองตาม รีบขยับเบลเซอร์ให้กระชับเข้าหากันเพื่อปิดบังเนินเนื้อไม่ให้เขาลวนลามกันทางสายตา

           "ทำไม...ทำไมตรงนั้นถึงดูอึ๋มขึ้นกว่าเดิมล่ะครับ แอบไปขึ้นเขียงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ อยากพิสูจน์จังว่าของจริงหรือเธอใส่ยกทรงหลอกตา จับไปจะเจอแต่ฟองน้ำหรือเปล่าก็ไม่รู้"

           "พี่ภาม! อย่ากวนกันสิคะ"

           "ก็ได้ๆ เลิกมองก็ได้"

           เขาทำอย่างที่พูดโดยการละสายตาจากอกอึ๋ม แต่เปลี่ยนไปจับจ้องเรียวขาขาวที่ยามนั่งกระโปรงนั้นร่นขึ้นมาสั้นมากกว่าเดิม เขาอยาก...อยากที่จะลองสัมผัสดูว่าต้นขาขาวเนียนที่เห็นเป็นเพราะหล่อนใส่ถุงน่อง หรือนั่นคือผิวเนื้อนุ่มๆ ของจริงไม่ได้หลอกสายตาให้เขาจ้องมอง ไม่รู้เป็นอะไรถึงห้ามมือของตัวเองไม่ได้ ห้ามไม่ให้ยื่นไปสัมผัสลงบนผิวเนื้อนุ่มเนียน

           "พี่ภาม! เดี๋ยวเถอะ"

           "ซี๊ดดด..."

           เสียงสูดปากมาพร้อมมือที่หดกลับทันควัน จากการถูกหยิกเข้าที่หลังมือจนเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจ...คราวนี้เขารีบเก็บมือนั่งสงบเสงี่ยมเรียบร้อยไม่กล้าบุ่มบ่าม กลัวจะถูกสวนด้วยหมัดจนหน้าหงายเพราะแววตาข่มขู่ที่มองลอดแว่นกลับมา บอกให้รู้ว่าเอาจริง

           "แปลเสร็จแล้วค่ะ ต้องทำอะไรต่อเหรอคะเจ้านาย"

           หล่อนคงไม่รู้ตัว ไม่ให้เขาถูกตัวแล้วยังจะส่งยิ้มยั่ว...คิดพลางทำหน้าซีเรียสขึงขังจริงจัง 

           "ไม่ต้องทำเป็นยิ้มหวานๆ หุบยิ้มไปเลย  ตบหัวแล้วลูบหลังพี่

ไม่หลงกลหรอกนะ ผู้หญิงไม่ไร้เท่าใบพุทรา เสียเงินไม่กี่พันก็ได้มาแล้ว จะคนเดียวหรือควบสอง สั่งได้ตามใจพร้อมเสิร์ฟถึงเตียง"

         'บะ...เบิ้ลสอง!’

           เมื่อได้รู้รสนิยมเรื่องบนเตียงของเขาหล่อนถึงกับตาโตอึ้งทึ่งเสียวมือไม้สั่น เพิ่งรู้ว่าเขาชอบซื้อกินแถมกินแบบพิสดาร...นับวันเขายิ่งเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา ถ้าไม่สนิทกันจริงๆ จะไม่มีวันได้เห็นมุมประหลาดๆ ที่เขาไม่ค่อยเผยต่อหน้าใครง่ายๆ หล่อหรูดูดีเคร่งขรึมพูดน้อย นั่นคือร่างอวตารที่ใช้สร้างภาพต่อหน้าสังคม ส่วนร่างจริงจะมีแค่คนสนิทเท่านั้นที่เขาจะเผยออกมาให้ได้เห็นถึงอีกมุมที่ตรงข้ามกัน

         'ทุเรศที่สุด ชอบแพ็คคู่เหรอเนี่ย นี่เรากำลังเผชิญอยู่กับอะไร...มนุษย์ผู้ชายโรคจิตบ้ากามยังงั้นเหรอ

           ในขณะที่กำลังคิดจินตนาการไปไกล หล่อนต้องสะดุ้งดึงสติกลับมา เมื่อเขาหาเรื่องวกมาเอาคืนจนได้

           "โทษฐานที่วันนี้มาทำงานสายกว่าเจ้านาย และเป็นวันแรกของเธอ จริงๆ แล้วควรทำให้เจ้านายประทับใจในความกระตือรือร้น พี่จะลงโทษเธอด้วยการให้ทำโอที แต่...เป็นโอทีนอกสถานที่ เครนะ"

           แล้วก็เป็นอย่างที่ภัทรนันท์คิดไว้ไม่มีผิด คนเสียหน้าอย่างแรงที่ถูกสาวปฏิเสธเอาเรื่องงานมาบังหน้า ความจริงแล้วเขาอยากหาเรื่องไปเดทกับเลขาส่วนตัวแบบเนียนๆ

           "พี่ภามไม่มีเหตุผล โอทีอะไรคะต้องไปทำนอกสถานที่ วันนี้วันแรกปลากริมตั้งหลักไม่ทัน"

           "คำสั่งของเจ้านายห้ามปฏิเสธ คนตัดเกรดเพื่อประเมินเลื่อนเงินเดือนของเธอก็คือพี่นะอย่าลืม"

           'เอาอีกล่ะ ขู่ด้วยเกรดอีกแล้ว

           "เครนะ โทร.ไปบอกที่บ้านได้เลยว่าวันนี้ทำโอที เดี๋ยวพี่จะไปส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัยไม่มีอะไรบุบสลาย สบายใจหายห่วงเรื่องนี้"

           "ปลาทูคงรอแน่ถ้าปลากริมกลับดึก ไม่ทำได้มั้ยคะ ห่วงหมา"

           'นี่เธอ...เห็นหมาดีกว่าเรางั้นเรอะ! ไอ้หมาเนรคุณพ่อตัวเอง หมาเทวดา ถ้าไม่ได้ฉันแกอาจได้ไปเป็นหมาวัดแล้วก็ได้ ฉันขอให้แกไร้เมียอยู่เฝ้าแม่ของแกจนแก่ตาย เหอะ หมั่นไส้จริงๆ

           ชายหนุ่มกัดฟันกรอดเมื่อหล่อนเห็นหมาดีกว่าเขา ไม่เคยรู้สึกเฟลเท่านี้มาก่อนเลยสักครั้ง กับการที่สาวไม่อยากอยู่ต่อกับเขาเพียงเพราะกลัวหมาที่บ้านจะรอ

           "นะคะเจ้านาย  ปลาทูจะไม่ยอมนอนถ้ายังไม่เห็นปลากริมกลับเข้าบ้าน นะคะ นะๆ พี่ภามใจดี๊ใจดี พี่ภามหล่อที่สุดในสามโลก"

           เมื่อจวนตัวจริตมารยาก็มาเพื่อเอาตัวรอด น้ำเสียงออดอ้อนมาพร้อมแววตาเว้าวอนสุดพลัง...หล่อนรู้ทันว่าเขากำลังหาเรื่องพาตนไปทานข้าวมื้อเย็น และมันเสี่ยงเกินไปที่จะไปกับผู้ชายโรคจิตชอบแพ็คคู่ เกิดหื่นกลางทางพาหล่อนเข้าโรงแรมแล้วเรียกสาวไซด์ไลน์มาขึ้นเตียง คงจะต้องเสียตัวให้เขาแบบแพ็คคู่ มันดูน่าอดสูใจเหลือเกิน

           เขาใจละลายเมื่อเจอลูกอ้อนและแววตาหลังม่านเลนส์ที่กระพริบปริบๆ เรียกความเห็นใจ แต่...อย่าคิดว่าจะรอดไปได้ ถึงแม้ไม่ยอมไปเดทแต่เขาจะพาไปส่งโดยเอาหมามาบังหน้าเพื่อให้หล่อนยินยอม

           "พี่จะยอมให้แค่ครั้งเดียวก็แล้วกัน คราวหลังก็มาให้เช้ากว่านี้

เป็นเลขาก็ต้องมาก่อนเจ้านาย ไม่ใช่ให้เจ้านายมานั่งรอ"

           "ก็บ้านของปลากริมอยู่ไกล บางวันก็อาจติดขัดไปบ้าง ไม่ได้ตั้งใจมาสายนะคะ วันต่อๆ ไปจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นกว่านี้  ขอโทษบอสด้วยค่ะที่ทำให้ต้องทรงพระกริ้วขุ่นเคืองพระทัย"

           เมื่อได้ฟังดังนั้นความคิดก็บรรเจิดขึ้นมาโดยพลัน รอยยิ้มกรุ้มกริ่มผุดพราว กับข้อเสนอที่เขาจะยื่นให้เธอ

           "แล้ว...สนใจจะย้ายมาอยู่ใกล้ๆ ที่ทำงานมั้ยล่ะครับ พี่มี..."

           "ไม่เป็นไรค่ะ พ่อไม่ให้ไปอยู่ที่อื่นคนเดียว เกรงใจพ่อค่ะ ปลากริมเป็นลูกสาวคนเดียวต้องอยู่บ้าน"

           หล่อนสวนทันควัน โดยที่คนเจ้าแผนการยังไม่จะพูดจบ จนเขาถึงกับทำหน้าเซ็งที่รู้ทันกันเสียทุกเรื่อง

           'ทั้งหมาทั้งพ่อ มีอะไรจะอ้างอีกมั้ยฮึยายแว่น

           "ก็บอกพ่อสิครับว่าอยู่กับเพื่อน เป็นหอพักของบริษัทไม่ได้เสียค่าเช่าสักบาทเดียว ถ้าย้ายมาอยู่แถวนี้ พี่จะได้แวะไปหา เอ๊ย พี่จะได้หมดห่วง เผื่อวันไหนต้องทำโอทีแล้วกลับดึก คนสมัยนี้อันตราย กลับดึกๆ ดื่นๆ ไม่กลัวถูกดักฉุดรึไง"

           รักพี่ให้หนีพ่อ เขาอยากบอกหล่อนอย่างนั้น อย่าให้พ่อมาเป็นอุปสรรคขัดขวางความรัก เขาไม่อยากให้หล่อนขึ้นคานเพราะไม่มีใครกล้าจีบ เหตุเพราะพ่อดุหวงลูกสาวจนไม่ยอมให้มีแฟน

           "ไม่เป็นไรค่ะ ปลากริมเป็นห่วงปลาทู พี่ภามเก็บคอนโดไว้พาสาวๆ ไปเล่นสวิงกิ้งเถอะค่ะ ปลากริมกลัวนอนไม่หลับเพราะหวาด ระแวงว่าจะมีใครแอบปีนเข้าหามั้ย"

           ชักจะปากดีขึ้นทุกวัน  ต่อปากต่อคำเขาไม่หยุด  ซ้ำยังทำให้

เขาเสียหน้าเห็นหมาดีกว่าคน คิดพลางแกล้งเผยยิ้มยั่วกลับ ลวนลามกันทางกายไม่ได้ เอากำไรทางสายตาก็ยังดี

           "สวิงกิ้งเบื่อแล้ว พี่อยากลองอะไรใหม่ๆ บ้าง อยากเล่นบทโจรจับสาวแว่นมัดติดกับเตียง แล้วก็ลงมือฆ่าให้ตายด้วย..."

           "พี่ภาม! เดี๋ยวเถอะ"

           "รสชาติสาวแว่นจะเป็นยังไงนะ เกิดมาก็ไม่เคยลอง จะจืดชืดเหมือนน้ำซุปไม่ใส่กระดูก หรือจะแซบเผ็ดร้อนเหมือนกินต้มยำหม้อไฟ ชักอยากพิสูจน์เสียแล้วสิ"

           "แล้วยังจะไม่หยุด ไม่คุยด้วยแล้ว ปลากริมจะไปเข้าห้องน้ำ ไม่ต้องตามมาเลยนะ!"

           หล่อนทำงอนสะบัดก้นเดินหนีด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว ชาย

หนุ่มมองตามหลังคนที่เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปแล้วต้องหัวเราะอยู่คนเดียว...เขาคงเป็นบ้าไปแล้วที่หัวเราะกับตัวเองก็ได้ รู้สึกมีความสุขอยู่ในใจทุกครั้งยามที่ได้แกล้งให้หล่อนต้องออกอาการงอน มันช่างดูน่าหยิกน่าชังจนเขาอยากแกล้งให้งอนวันละหลายหน หล่อนคือยาระบายความเครียดชั้นดีเวลาที่อยู่ด้วยกัน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #720 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 11:01
    นี่มันเจ้าชู้ไก่แจ้ของจริง
    #720
    0
  2. #471 Chariyaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:48
    คืออิพี่ภามตอนของตัวเองนี้คือกะล่อน เจ้าชู้ มึนด้วย คือจะแสดงอะไรก็ชัดเจนอย่าหว่านเหมือนที่คุณแม่บอกนะคะ ทำหมาหยอกไก่ ไหนบอกไม่ใช่สเปก ทำปลากริมเจ็บเจอเละแน่ เห็นว่าแหย่ยังไงก็ได้หรือไง ปลาทูกัดไปเลย
    #471
    0
  3. #308 $pirit Finger$ ^ㅆ^ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 18:16
    จำพ่อไม่ได้เหรอลู๊กกกกก 555
    #308
    0
  4. #306 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 11:45
    หึ่ย กะล่อน หน้ามึนมากพี่ภาม
    #306
    0
  5. #305 Isareeya (@isareeya) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 10:50
    สงสารปลากริมที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ 😂😂
    #305
    0
  6. #304 หนูเล็ก (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 10:28
    นับประสาอะไรขนาดปลาพี่แกยังจับสวิงกิ้งกันมาแล้ว 555
    #304
    0
  7. #303 Isareeya (@isareeya) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 07:39
    คนอะไรอิจฉาแม้กระทั่งหมา 555
    #303
    0
  8. #301 Jib Jibjib (@jibjib0823) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 07:03
    สมน้ำหน้าอิพี่ภามมม
    #301
    0
  9. #300 por_nat (@por_nat) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 04:49
    ตลกอิพี่ภาม
    #300
    0
  10. #298 kittysmall (@lekwasanaDek-D) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 23:26
    5555 สมน้ำหน้าอิพี่ภามจิงๆ
    #298
    0
  11. #297 KaiKanplu (@KaiKanplu) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 22:33
    ปลาทูมีเซ้นส์ใช่มั้ยลูก ว่าอิพ่อภามมันคิดไม่ซื่อกับแม่ปลากริมน่ะลูก
    #297
    0
  12. #296 Wiwan Truadngu (@wiwan9255) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 22:13
    ลูกจำพ่อๆไม่ได้ น่าสงสารรรรรรนนน
    #296
    0
  13. #295 **nest** (@nest8841) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 22:06
    555 สมน้ำหน้าพี่ภาม เชอะะะะไปนั่งคิดนอนคิดให้ดีก่อนเลยนะค่อยมาจีบน้อง จะมาทำตัวเป็นหมาหยอกไก่ทั้งที่ตัวเองก็คั่วอีกคนอยู่อย่างนี้ไม่ได้นะ คิดบ้างมั้ยปลากริมจะเดือดร้อนแค่ไหน ปลากริมสู้ๆลูก รู้ทันพี่มันแล้วต้องเลี่ยงบวกยั่วให้คลั่งตายไปเลย
    #295
    0