กระซิบสวาท (จำหน่ายทางอีบุ๊คแล้วค่ะ)

ตอนที่ 39 : Chapter 10 ลืมมันไปเถอะนะที่รัก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

Chapter 10
ลืมมันไปเถอะนะที่รัก (100%)







คอนเทนโต้ คาเฟ่แอนด์รีสอร์ท


           บ้านพักน่ารักสีลูกกวาดเรียงรายอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวขจี มีฉากหลังเป็นภูเขาเขียวชอุ่มในช่วงปลายฝนต้นหนาวที่อากาศกำลังเย็นสบาย ด้านหน้ารีสอร์ทมีคอกแกะขนาดใหญ่สีขาวที่ฝูงแกะกำลังแทะเล็มใบไม้ใบหญ้ากันอย่างเพลินในอารมณ์ ด้วยอากาศที่ไม่ร้อนและแดดไม่จัดทำให้ยามนี้มีรถจอดอยู่หลายคัน ส่วนใหญ่จะแวะมาถ่ายรูปกับฝูงแกะขนปุยที่คุ้นเคยกับมนุษย์ไปแล้วเนื่องจากรีสอร์ทแห่งนี้มีคนแวะเวียนมาพักกันอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งปี   

           ด้วยมุมน่ารักๆ ที่มีให้เซลฟี่กันจนมือหงิก สุดที่รักถูกเสน่ห์ของคอนเทนโต้ดึงดูดให้หลงใหลได้ปลื้มไม่ต่างไปจากมินตรา...ที่นี่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไป ความอบอุ่นและเป็นกันเองผสานการตกแต่งน่ารัก คือมนต์เสน่ห์ที่ทำให้หลายคนที่เคยผ่านทางต้องแวะเวียนมาอีกหลายๆ ครั้ง...สองสาวผลัดกันหามุมถ่ายรูปโดยไม่รู้สึกเบื่อ ก่อนที่จะต้องไปเข้าครัวช่วยเจ้าของรีสอร์ทเตรียมอาหารมื้อเย็น แม้ทางฝ่ายนั้นจะเต็มใจต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีก็ตาม

           ยามพระอาทิตย์อับแสงลับเหลี่ยมเขา ความมืดมาพร้อมไอเย็นที่เริ่มชอนไชแทรกผ่านเนื้อผ้าเข้ามาอาบไล้ผิวกาย ทุ่งดอกคอส มอสที่หน้าบ้านสีขาวหลังคาปล่องไฟสีแดงก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ กาลเวลาช่วยให้ธรรมชาติได้พักผ่อนเช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนโลกใบนี้ เมื่อแสงแห่งวันสาดส่องต้องกระทบลงมาอีกครั้ง ทุ่งดอกไม้ตามฤดูกาลก็ไม่เคยได้หยุดพักจากผู้มาเยือน มันคืออาหารตาอาหารใจของผู้ผ่านทาง ซึมซับความงดงามเอาไว้เพื่อเป็นแรงใจให้ยืนหยัดอยู่ได้ในทุกๆ วันที่ทั้งสุขและทุกข์...ในขณะเดียวกัน มันคือแหล่งอาหารที่ดึงดูดให้เหล่าแมลงและผีเสื้อหลากสีโบยบินมาลองลิ้มชิมน้ำหวาน ก่อให้เกิดภาพวาดจากธรรมชาติที่แสนงดงามตราตรึงใจ จนต้องเก็บเอาไว้เป็นเรื่องเล่าผ่านภาพถ่ายนับร้อยนับพัน...บทบันทึกส่วนหนึ่งของคนเคยผ่านทาง เล่าเรื่องราวและความรู้สึกผ่านรูปภาพโดยไม่ต้องเอ่ยถ้อยคำใดๆ ออกมา

           และนั่นคือบันทึกบทหนึ่งของสุดที่รัก...ภาพถ่ายมากมายจะถูกเก็บบันทึกไว้ในลิ้นชักแห่งความทรงจำว่าเคยมาเหยียบย่ำที่นี่กับใคร เขาคือคนสำคัญต่อหัวใจที่เฝ้าแอบรักมาเนิ่นนาน หากแต่ว่าด้วยฐานะทางสังคมและความเหมาะสม หล่อนจึงได้แต่ซ่อนรักเอาไว้ภายในซอกหลืบของหัวใจไม่เปิดเผย เขาทำให้หล่อนกลัว...กลัวว่าสักวันคนที่เขาตามหานั้นจะโคจรผ่านมาให้ได้พบเจอ การที่เขาอยู่สูงเกินไปทำให้ต้องสร้างกำแพงขึ้นมาขวางกั้นเอาไว้ แม้เขาจะชอบทำให้ใจหวั่นไหวคิดลึกไปไกลมากแค่ไหนก็ตาม

           ยามราตรีกาลที่ฟ้าพร่างดาว รอบๆ รีสอร์ทเงียบสนิทเพราะคือช่วงเวลาพักผ่อน เสียงพูดคุยกันยังคงดังเบาๆ อยู่หน้าบ้านหลังเดิมที่ความอบอุ่นไม่เคยจางหาย...ดูเหมือนว่าภัทรนนท์จะดื่มไปเยอะกว่าใคร คล้ายกับมีเรื่องอัดอั้นมากมายสุมอยู่ในหัวใจแกร่ง มันคงจะจริงที่ความเมาทำให้คนเราเผยความรู้สึกนึกคิดแท้จริงออกมา ขัดกับภาพลักษณ์ที่จำต้องสร้างหน้ากากสวมเอาไว้อย่างสิ้นเชิง

           "ผมอยากให้เธอเลิกมาวุ่นวายตามติดเหมือนเมียตามผัว ทั้งที่จริงๆ แล้วเราไม่ได้คบกันในฐานะใดๆ ทั้งสิ้น แต่...เธอไม่คิดแบบนั้น เธอกำลังทำให้ผมอึดอัดไม่อยากไปทำงาน"

           เขาหมายถึงรุ้งลาวัลย์ ระยะหลังมานี้หล่อนชอบที่จะซักไซ้ไม่ว่าเขาจะไปไหน ทำอะไร เมื่อถูกรุกล้ำเรื่องส่วนตัวมากไป นั่นทำให้เขารู้สึกเบื่อจนอยากเทจบความสัมพันธ์ที่มีความพึงพอใจแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น ส่วนเรื่องหัวใจ เลิกพูดไปได้เลยเขาไม่เคยรักเธอแม้สักนิดเดียว แต่...การที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็บ่นกับเขาเรื่องประจำเดือนขาดหาย มันทำให้เขาทั้งเครียดและสับสนไม่แน่ใจ แม้จะป้องกันแต่ก็กังวลว่าอาจเกิดเหตุไม่คาดฝัน ความพลั้งพลาดที่อาจเกิดขึ้นได้อย่างไม่ตั้งใจ

           ทั้งภัทรนันท์และตะวันวาดต่างสบตากันอย่างเข้าใจในความคิด...ทุกคนต่างเตือนแล้วว่าไม่ให้มีสัมพันธ์เกินเลยกับคนภายใต้อาณัติเพราะจะมีปัญหาต่อมาในภายหลัง แต่ว่าคนอวดดีก็ไม่ฟัง พอถึงตอนนี้จะมานั่งโอดครวญ

           "แล้ว...ถ้าผู้หญิงที่ตามหาไม่ใช่รุ้ง ถ้าอย่างนั้น...ใครกันล่ะที่คิดว่าใช่ นายหาเจอหรือยัง"

           ภัทรนันท์ลองหยั่งเชิง เขาเชื่อว่าความเมาจะทำให้อีกฝ่ายสารภาพออกมาอย่างไม่รู้ตัว

           "คนที่ใช่เหรอ..."

           "บางทีนายอาจหาเจอแล้วก็ได้ เพียงแต่กำลังหลอกหัวใจว่าไม่ใช่เท่านั้น"

           ถ้อยคำของตะวันวาดทำให้สะดุดใจฉุกคิด ภัทรนนท์นิ่งเงียบไม่เผยใจ พอพูดถึงคนที่ใช่ใบหน้าของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาโดยพลัน หากแต่ว่าใจของเขากำลังรั้นรัก มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ไม่ยอมเผยใจชัดเจน แต่ว่ามันคืออะไรนั้นเขาก็ตอบตัวเองไม่ได้เช่นกัน

           ยามดึกสงัดที่หยาดน้ำค้างเริ่มพร่างพรมลงสู่ยอดหญ้า...ภัทรนนท์เดินไปตามทางเดินเล็กๆ ที่ทอดยาวเพื่อกลับห้องพักของตัวเอง รู้สึกเบลอๆ งงๆ หัวหนักตัวลอยเพราะดื่มไปไม่น้อย อาการแปลกๆ ในร่างกายคล้ายจะครั่นเนื้อครั่นตัวแทรกเข้ามาพร้อมความเมาจนแทบไม่ได้สติ หากแต่ว่าเขาก็ยังจำห้องพักของตัวได้ นั่นทำให้คิดแย้ง

ในใจว่าไม่ได้เมา ถ้าเมาเขาต้องกลับห้องไม่ถูกแน่นอน

           'ไม่ออก?...’

           เขายืนงงอยู่พักใหญ่เมื่อไขกุญแจแล้วกลับเปิดประตูไม่ได้...บางทีอาจเสียบผิดด้าน คิดพลางลองใหม่อีกครั้ง ลูกกุญแจเสียบเข้าไปในรูแล้วบิดไปมาหลายๆ รอบ มันยังคงไม่ปลดล็อกให้เขาได้เข้าไป ความหงุดหงิดผสานสติขาดหาย ทำให้เขาเคาะซ้ำๆ ย้ำๆ ลงบนบานประตู

           "เปิด! เปิดเดี๋ยวนี้"

           สุดที่รักสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงเคาะประตูดังระรัวมาพร้อมกับเสียงลิ้นพันกันจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง หล่อนเดินไปส่องตาแมวเพราะไม่รู้ว่าใครมาเคาะ เพียงเห็นว่าไม่ใช่ใคร มือจึงหมุนลูกบิดเพื่อเปิดประตูเพราะคนนอกห้องทำเหมือนยืนรอ ท่ามกลางความงุนงงไปพร้อมกันว่าเขามาเคาะเรียกทำไมกลางค่ำกลางคืน

           "มีอะไรเหรอคะ"

           ต่างฝ่ายต่างนิ่งไปชั่วครู่เพราะตกอยู่ในความงุนงง อีกคนสติขาดหายอีกคนเพิ่งสะดุ้งตื่นเพราะถูกก่อกวน ในความเมาผสานความแปลกใจ ภัทรนนท์แทรกกายเดินเข้าไปในห้อง พร้อมๆ กับเสียงลิ้นพันกันบ่งบอกถึงระดับความเมา

           "มานอนห้องพี่ทำไม เข้าห้องผิดรึไงเราน่ะ"

           เขาเดินตรงไปที่เตียงทำท่าจะล้มตัวลงนอน สุดที่รักรีบปราดเข้าไปรั้งร่างสูงเพราะเขากำลังเข้าใจผิด ความร้อนจากกายแกร่งที่ซึมผ่านอุ้งมือนุ่ม หล่อนนึกแปลกใจเพราะมันร้อนรุ่มจนดูไม่ธรรมดา

           "พี่ภามนั่นแหละเข้าห้องผิด นี่ห้องปลากริมไม่ใช่ห้องพี่ภาม"

           "ถ้าเข้าผิดก็ต้องเข้าไม่ได้ ถ้าเข้าได้ก็แสดงว่าไม่ได้เข้าผิด"

           "ก็ปลากริมเปิดออกมาไงคะ พี่ภามเคาะดังซะขนาดนั้น"

           "เปิดให้ที่ไหน พี่ไขกุญแจเข้ามาต่างหาก"

           "ค่ะๆ ไม่ได้เปิดก็ไม่ได้เปิด"

           การที่เขาเถียงข้างๆ คูๆ สุดที่รักจึงไม่อยากเถียงกับคนเมาเพราะถึงอย่างไรก็ไม่มีวันชนะ ได้แต่รั้งให้เขาเดินออกมาเพื่อพาไปส่งห้องของเขาที่อยู่ติดกัน

           "ไปนอนนะคะ เมามากขนาดนี้แสดงว่าดื่มไปเยอะแน่ๆ"

           หล่อนลากเขาออกมาจากห้องจนสำเร็จ ภัทรนนท์เออออตามหล่อนไปอย่างงงๆ ด้วยสติสัมปชัญญะที่ไม่เต็มร้อย...สุดที่รักคว้ากุญแจมาไขประตู คราวนี้มันปลดล็อกอย่างง่ายดาย

           ร่างหนักถูกรั้งให้ล้มตัวลงนอน ความร้อนที่ยังคงสัมผัสได้ทำให้หลังมือนุ่มแตะไปตามใบหน้าและซอกคอ...มันร้อนเหมือนเขาจะมีไข้ร่วม พลันความห่วงใยก็ถาโถมเข้ามาในใจ ความรู้สึกแวบแรกคิดจะหายาแก้ไข้มาให้เขากินป้องกันเอาไว้ แต่ก็นึกถึงที่ใครหลายคนว่าไว้ว่าห้ามกินยาลดไข้ร่วมกับแอลกอฮอล์

           ความเป็นห่วงทำให้หล่อนเดินไปในห้องน้ำเพื่อนำผ้ามาช่วยเช็ดตัวเขาจะได้นอนหลับสบายขึ้น...ท่ามกลางแสงไฟสลัว รับรู้ได้ว่าสองมือกำลังสั่นเทายามที่กำลังช่วยปลดกระดุมเสื้อให้เขา ผ้าชุบน้ำพอหมาดลากไล้ไปตามใบหน้าและซอกคอ ไล่ลงมาตามแผงอกกำยำ ลงต่ำลงไปถึงแผ่นท้องแข็งแรงของกล้ามเนื้อจากการออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ แม้ในคราแรกจะไม่ได้คิดอะไรไปไกล แต่เมื่อได้สัมผัสใจก็อดที่จะสั่นไหวไม่ได้ มันหวั่นไหวเพราะสัมผัสชิดใกล้ผสานรักในใจที่ไม่อาจบอกใครได้เลย

           "อืม...ใคร..." 

           การปรนนิบัติของหล่อนก่อให้เกิดเสียงครางเบาๆ อยู่ในลำคอแกร่ง...ภัทรนนท์ปรือตามองท่ามกลางสติที่ล่องลอยคล้ายตกอยู่ในห้วงฝัน เขารับรู้ได้ว่านั่นคือเธอ คนที่ส่วนลึกในใจกำลังร่ำร้องเรียกหา และเธอมาทำอะไรอยู่ตรงหน้านั้นเขาไม่มีสติพอที่จะลำดับเหตุการณ์เหล่านั้นได้เลย

           "ปลากริม..."

           สองมือแกร่งจับข้อมือเล็กให้หยุดเคลื่อนไหว...ท่ามกลางความตกใจ เขาก็รั้งร่างของหล่อนให้ถลาเข้าหาแล้วกอดรัดเอาไว้ ไม่ทันได้ตั้งตัวร่างหนักก็พลิกขึ้นมาทาบทับ กักร่างของหล่อนเอาไว้ข้างใต้ภายในอ้อมแขนแข็งแรง 

           "พี่ภาม..."

           "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ แต่อยากให้รู้เอาไว้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ...ไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น...ไม่เลยสักนิดเดียว"

           เสียงกระซิบลิ้นพันกันจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง...เขาพูดถึงเรื่องอะไรหล่อนไม่เข้าใจ คิดพลางพยายามออกแรงดิ้นให้พ้นจากอ้อมกอดนั่น หากแต่ว่ากลับยิ่งทำให้เขาใช้ร่างหนักกักเอาไว้ สองมือเล็กถูกตรึงกดเอาไว้กับที่นอน

           "พี่รัก...เธอ..."

           คำบอกรักที่ไม่อาจรู้ได้ว่าเพราะความเมาทำให้เขาเพ้อ หรือเพราะมาจากส่วนลึกร้องสั่ง หล่อนนอนนิ่งอย่างไม่เชื่อหู พร้อมกับที่ความร้อนรุ่มจากริมฝีปากร้อนบดเคล้าลงบนเรียวปากอิ่ม ปลายลิ้นอุ่นซอกซอนสอดแทรกรุกล้ำลองลิ้ม หยอกเย้ารุกไล่ปลายลิ้นนุ่มที่กลัวๆ กล้าๆ กับสัมผัสหวามไหวซาบซ่านไปจนถึงปลายเท้า จูบแสนหวานเชื่อมสัมพันธ์นั้นยาวนาน กับความชิดใกล้แบบเนื้อแนบเนื้อ ความร้อนจากเขาและความอุ่นซ่านจากร่างของเธอ ก่อให้เกิดกระแสปรารถนาแสนเชี่ยวกราก ยากที่จะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหยุดมัน

           อากาศด้านนอกห่มคลุมด้วยความหนาวเหน็บและหยาดน้ำค้างพร่างพรม ความหนาแน่นของมวลไอน้ำก่อให้เกิดหมอกจางๆ ลอยวนอยู่ในอากาศคลอเคล้ายอดหญ้ายามค่ำคืน...ภายในห้องที่เครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำงาน ความปรารถนาอันมาจากความรักที่ไม่อาจควบคุมมันได้ อีกทั้งบรรยากาศที่แสนเป็นใจผสานเสียงพร่ำรำพันถ้อยคำรัก ทำให้ใจของหล่อนโลดแล่นไปกับการปลุกเร้าจากริมฝีปากร้อนที่ลากไล้ไปทั่วกายอุ่นซ่าน...สัมพันธ์รักที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ น่าแปลกที่หล่อนไม่ผลักไสเหมือนเช่นทุกครา

         

Sensor



           ในอ้อมกอดของสายลมหนาว สุดที่รักนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดอุ่น กลอกตาไปมาผ่านม่านความมืดสลัวเมื่อใจยังคงเฝ้าครุ่นคิดถึงสัมพันธ์รักลึกซึ้งที่เกิดขึ้น...เรื่องจริงหรือแค่ฝันไป ถามตัวเองพร้อมปลายเล็บที่จิกลงบนผิวเนื้อนุ่ม เพื่อพิสูจน์ว่ามันคือความจริงหรือหล่อนกำลังตกอยู่ในห้วงฝันดำดิ่งลึก...เหลียวมองเจ้าของท่อนแขนแกร่งที่พาดกอดเกี่ยว ลมหายใจที่สม่ำเสมอและกายที่ไม่ไหวติง บอกให้รู้ว่าเขากำลังหลับลึก ขัดกับหล่อนที่ไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้เลย

           ความจริงย้ำเตือนใจให้ต้องฉุกคิด ถ้อยคำแปลกๆ ก่อนหน้ารวมทั้งสัมพันธ์รักซ่อนเร้นกับใครอีกคน นั่นคือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้...จะต้องไม่มีใครรู้เรื่องนี้แม้กระทั่งเขา ความเมาจะทำให้เขาสับสน คิดพลางจับท่อนแขนแกร่งให้ยกขึ้น ขยับออกห่างอย่างระมัดระวัง วินาทีที่เขายังคงหลับใหล หล่อนรีบพาร่างลงจากเตียงคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ รีบออกไปจากห้องนี้ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมา

           "ฮือๆ" บนเตียงนอนในห้องพักของตน สุดที่รักซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นไม่อาจข่มตาให้หลับใหล เสียงสะอื้นเบาๆ ดังคลอเคล้ากับสายลมด้านนอก หยาดน้ำตาจากความเจ็บปวดกับรักที่ไม่มีวันเป็นจริง...หล่อนจะไม่มีวันทำลายความรักของใคร และเขาก็ยังไม่เผยใจชัดเจนว่ารักหรือเพราะแค่ความเมาทำให้พร่ำเพ้อออกมาแบบนั้น...เขาก็แค่ฝันไป นั่นคือคำโกหกที่จะใช้หลอกคนเมา หากวันพรุ่งนี้เขาตื่นขึ้นมาแล้วถามหาเกี่ยวกับสัมพันธ์รักที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ




ติดตามต่อในรูปแบบอีบุ๊คค่ะ สำหรับ Set  นี้มีให้โหลดแล้วจำนวน 3 เรื่องนะคะ


แทนรัก
กฤติณ(อิสรียา)
www.mebmarket.com
             ร่างที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟาท่ามกลางแสงไฟสลัว สภาพของเขาเหมือนคนเมามายไม่ได้สติ...เหลือบมองไปยังน้ำสีอำพันที่เหลืออยู่ในขวด เขาคงดื่มเข้าไปมากจึงถึงกับฟุบลุกกลับขึ้นห้องไปไม่ไหว จนต้องฝากร่างไว้บนโซฟานอนตากแอร์ที่ถ้าหากหล่อนไม่ลงมาดูเขาคงนอนอยู่อย่างนี้ทั้งคืน




เงาพันธกานต์
กฤติณ(อิสรียา)
www.mebmarket.com
        ค่ำคืนหนึ่งในฤดูหนาวกับเส้นทางแสนเปลี่ยว...ภัทรนันท์ เลิศอมรกุล และน้องชายฝาแฝดได้พบกับเหตุการณ์ที่ทำให้ชีวิตพวกเขาเปลี่ยนไป การสูญเสียของเด็กหญิงตัวน้อยถูกเติมเต็มด้วยความรักจากครอบครัวใหม่ มินตรา...หล่อนกลายเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านเลิศอมรกุล มีพี่ชายเพิ่มมาสองคนในวันที่อายุครบรอบเจ็ดขวบ



กระซิบสวาท
กฤติณ(อิสรียา)
www.mebmarket.com
ภายใต้แสงตะเกียงส่องคลอเคล้าสร้างความรู้สึกลุ่มลึกชวนฝัน เสียงกระซิบรักดังแว่วอยู่ในกระท่อมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางอ้อมกอดสายหมอกและสายลม...............เสียงกระซิบพร่ำรำพันถ้อยคำรักหวานแว่วคลอเคล้าสายลมหนาว ยามที่สัมผัสลึกล้ำซาบซ่านสอดประสานเป็นจังหวะรักซึมลึกลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจสองดวง…




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #476 Chariyaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 01:10
    ไม่รอดจนได้
    #476
    0
  2. #432 Isareeya (@isareeya) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 07:24
    เค้าพยายามจะไม่ดราม่านะ 😂😂
    #432
    0
  3. #423 $pirit Finger$ ^ㅆ^ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 17:09
    พี่ภามมมมมม
    #423
    0
  4. #422 jaeayzaylai1979 (@jaeayzaylai1979) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 15:25
    จะดราม่าแล้วเหรอ ไม่ชอบเลยอ่ะ
    #422
    0
  5. #421 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 15:08
    พี่ภามกินปลากริมลงท้องจนได้ แย่จังที่พี่ภามจะจำไม่ได้น่าสงสารปลากริม
    ดราม่าจะมาแล้ว อย่าบอกนะว่ายัยรุ้งท้อง
    #421
    0
  6. #420 Wiwan Truadngu (@wiwan9255) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 14:59
    อย่ามาม่า นะ ....ขอร้องงงงงงงงงง
    #420
    0
  7. #419 Admit defeat (@23956600) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 14:40
    รอรอรอ ??????????
    #419
    0
  8. #417 avetan (@avetan) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 14:16
    ลุ้นๆๆ จาดราม่ามั้ยคะไรทฺ สฃสารปลากริม
    #417
    0
  9. #416 หนูเล็ก (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 13:45
    ก็นะเฮียไขเข้ามาเอง ปลากริมไม่ได้เปิด ยังมีเถียงอีกนะอิเฮียภาม
    #416
    0
  10. #414 KaiKanplu (@KaiKanplu) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:50
    มันต้องมีหลักฐานหลงเหลือให้เห็นสิว่าไม่ได้ฝันน่ะภาม
    #414
    0
  11. #413 Isareeya (@isareeya) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:49
    ขึ้นอยู่กับว่าปลากริมจะบอกพี่ถามว่าไง คนเมาจะเชื่อมั้ยนะ😊😊
    #413
    0
  12. #412 J'Chat Ratananate (@jechatchana) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:24
    ค้างคะ ไรท์ขา
    #412
    0
  13. วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:24
    พี่ภามจะจำอะไรได้บ้างมั้ย สงสารปลากริมไม่น่ายอมพี่ภามเลย แล้วเรื่องยัยรุ้งท้องอีกพี่ภามเอ้ย!!
    #411
    0
  14. #410 black26 (@black26) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:23
    พลาดจนได้นะปลากริมคราวนี้พี่ภามจะจำได้มั้ยว่าทำอะไรกับปลากริมหรือคิดว่าแค่ความฝัน
    #410
    0