.simpson
ดู Blog ทั้งหมด

DEC12

เขียนโดย .simpson
ตอนนี้ก็เดือนสุดท้ายของปีแล้ว
อื้อหือ....เวลาแม่มผ่านไปเร็วมาก อย่างไม่รู้ตัว อะไรหลายหลายอย่างได้เข้ามาในชีวิตเราเยอะมากมายในช่วงปีมอห้านี้ นับว่าเป็นอะไรที่ดีและเลว ปะปนกันไปตามสไตล์ของมนุษย์ธรรมดาอย่างเรา

เอาละมาเข้างานกันเลย
ตอนนี้ก็ช่วงกีฬาสีแล้ว เต้ก็อยู่สีม่วง และได้ถูกคัดเลือกจากมอปลายในสีให้ได้รับตำแหน่งประธานสี!!
งานในสีก็วุ่นวายมาก แต่ก็คิดว่าตัวเองได้แบ่งหน้าที่ให้ครบถ้วนและตรวจเช็คทุกอย่างดีแล้วนะ คิดว่าไม่น่าจะพลาดอะไรแล้ว ต่อไปมันก็ขึ้นอยู่กับการจัดการกับหน้าที่ที่พวกเขาลูกทีมได้รับมาแล้วล่ะ

เราคิดว่าเราคุยกับทุกคนแล้วนะ สนใจทุกคนทั้งหมดแล้วนะ ให้เขาเลือกในสิ่งที่เขาถนัดและอยากทำ ให้เขาอยู่กับเพือนหรือกลุ่มที่สามารถเข้าขากันได้แล้วนะ เรื่องกีฬาก็ไม่ได้บังคับให้ชนะอะไร ก็แค่ตั้งกฏห้ามใครเเข่งเกินสองกีฬา เพื่อให้คนที่อยากมีโอกาสได้มาลองสนามบ้าง แพ้ชนะไม่เป็นไรหรอก มันขึ้นอยู่กับความสนุกความสุขของลูกทีมในสี ตั้งแต่เด็กยันโตเท่านั้นแหละ

ตอนนี้ทุกคนก็โอเคกับหน้าที่แล้วเต็มที่กับมัน มีอะไรก็โทรหาปรึกษาตลอดแล้ว ซึ่งก็ทำให้รู้สึกดีใจอะ ที่แบบอย่างน้อยเราก็อยู่ในความคิดของเขาในขณะที่เกิดปัญหา 
ปัญหาก็มีเยอะแยะมากมากมายมีทั้งแก้ง่ายและแก้ยาก 
แต่นั่นคงเป็นสิ่งที่คนบนฟ้าส่งมาให้พวกเราได้พิสูจน์ตัวเองกันทั้งนั้นแหละ ให้พิสูจน์ตัวตน ความสามารถของพวกเราทั้งหมดแหละ มาเทรนด์ความสามัคคีความพร้อมใจ ความเป็นงานเป็นการ

เนี่ย...ผลอะไรจะออกมาเป็นยังไงก็ไม่เป็นไรแล้วตอนนี้ 
สิ่งที่รู้สึกตอนนี้คือ รู้สึกดีที่ทุกคนในสี เข้ากับเราได้ ย้ำว่าทุกคนแล้ว ทุกคนไปได้ด้วยดี 
รู้สึกเป็นเกียรติที่ถูกคัดเลือกมาอยู่ ณ จุดนี้ด้วย ทุกเช้าทุกเย็นบางทีก็มีเด็กหรือรุ่นน้องก็ไหว้หรือทักทายเราเสมอ ทั้งที่ รร หรือใน facebook ก็รู้สึกสดใสที่อย่างน้อยเราก็อยู่ในสายตาของพวกเขา

อะไรจะเกิดก็ไม่รู้แหละ
งานนี้จะผ่านไปได้ด้วยดีหรือไม่ก็ไม่มีใครที่จะรู้หรอก..มันขึ้นอยู่กับทีมสีม่วงของพวกเรา..
หากวางใจไว้เป็น อย่างถูกที่ถูกทาง มีท่าทีที่ถูกต้องแล้ว ปัญหาจะไม่เป็นสิ่งที่ก่อทุกข์ มีแต่สิ่งที่ต้องปรับแก้กันไป

ความคิดเห็น

ellemo
ellemo 8 ธ.ค. 55 / 22:42
ก็ดีนะแบบ น้องไหว้ คือเรารู้สึกเหมือนกับว่า
งานที่เราทำไปอ่ะ มันเชื่อมความสัมพันธ์รุ่นพี่รุ่นน้อง
แบบนี้คือใช่เลย โรงเรียนของพวกเรา มีพี่ มีน้อง มีอาจารย์ ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน

นึกย้อนกลับไป ถ้าเราไม่ได้มาถึงจุดนี้ เราคงเสียใจแย่