(เกือบ)จบ

เอาล่ะ ตอนนี้ถือว่าจบมอห้าอย่างเป็นทางการแล้ว
ก็ถือว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก
มอห้า ชั้นนี้ ในปีการศึกษานี้ก็ได้ให้อะไรเรามามากมายอะไรหลายหลายอย่างที่คิดว่าคุ้มมาก คุ้มค่ามากที่จะหาได้จากที่ไหนแล้ว
การเรียนก็เรื่อยๆต่อไปแต่คิดว่าตัวเองตั้งใจและใส่ใจมากขึ้น
และอยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไป....จนถึงวันที่มีมหาลัย..
นี่คิวของเราแล้ว
โอกาสของเรากำลังจะมาถึงแล้ว

อีกสักกี่เดือนนะ....

และเมือวานก็จบงานปัจฉิมไป ถือว่าซึ้งมาก ทำเอาเกือบทุกคนน้ำตาไหล
รวมถึงเราด้วย ..ซึ่งเป็นอะไรที่ประทับใจมาก
เพราะความผูกพันธ์ไง

เราก็ได้รับเป็นหัวหน้าหลักในการดำเนินงานปัจฉิมครั้งนี้ ซึ่งลำบากมากที่ต้องมาคุมชั้นมอสี่และมอห้าให้เป็นไปตามแผน
คร้ังแรกก็รู้สึกแย่มากที่คนไม่ค่อยให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่
แต่พอเริ่มเห็นแวว เห็นแนวแบบนี้ในงาน
ทุกคนก็ดูจะรู้ตัวเองว่าคือสิ่งที่ต้องให้รุ่นพี่นะ

การบูมเป็นอะไรที่ซ้อมยากมาก
เราก็ไปนั่งคิด นั่งแต่งอะไรพร้อมกับแจกงาน
รวมถึงมอบหมายให้เพื่อนที่ดูทรงพลังเป็นผู้นำบูม
และก็ให้คนที่สนิทกับรุ่นพี่เป็นตัวแทนกล่าวความรู้สึก

และเรากับทีมงาน (รวมกันสามคน)
ก็ร่วมมือร่วมใจกันทำคลิปเซอร์ไพร์สพี่ในงาน
เดินไปเดินมาถ่ายทำ ทั้งเหนื่อยทั้งร้อนตอนคืนตลอดวันรวมกันสองวันเต็ม ในธีมงานก็เป็นประมาณว่าคิดถึง
และความมรักจากโรงเรียนที่มอบให้นักเรียนมอหกรุ่นนี้

ในการทำงานหน้าของพี่พี่ความรู้สึกผูกพันมันเข้ามาตลอด
แบบ กว่าจะจบกันมา ผ่านอะได้วยกันมาเยอะมาก
ในตอนทำงานใหญ่ เราเป็นหัวหน้า เราก็มาใช้รุ่นพี่ ใช้งาน ด่า เตือน ทำให้เขาไม่พอใจ แต่เขาก็ยอมมาเป็นแรงงานทำงานให้เราอย่างนี้ บางคนก็สนิทกันมากตั้งแต่เด็ก มีอะไรคุยกัน ซึ่งมันซึ้งมาก
ซึ้งจนช่วงเวลาที่ทำการเซอร์ไพร์สตามแผนงานทั้งหมด น้ำตาก็ไหล และพอหมดทุกอย่าง ก็ต้องวิ่งไปกอดและร้องให้กับพี่ที่สนิทที่สุด นี่เราต้องจากกกันแล้วอะ มันเป็นอะไรที่ไม่เคยคิดมาก่อน ว่าจะรู้สึกขาด แบบนี้ กว่าจะรักกันแบบนี้ เฮ้อ... โชคดีนะ ทุกอย่างในงานเราทำด้วยใจ ทั้งหมด ออกมาจากความรู้สึกของเราทั้งหมด รวมถึงบทเพลงที่เราร้องประสานเสียงให้ทั้งช่วงชั้น "จะได้ไม่ลืมกัน.."

ขอบคุณ ขอบคุณ..............................

(เกือบ)จบ

ความคิดเห็น