ชางเจี๋ย..ขันทีเก้าตำลึง

ตอนที่ 34 : ต้องถึงมีผู้เฒ่าสินะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

 

            เหมันต์เยือนแคว้นเหอตง

                ความหนาวเย็นนี้สร้างไอขับออกมาพร้อมลมหายใจของเหอตงหมิงยู่ ชางเจี๋ยมองร่างบอบบางในชุดคลุมหนังแกะแล้วให้เวทนานางนัก

                ชางเจี๋ยปรารถนาโอบกอดให้ความอบอุ่นแก่เจ้าร่างน้อย หากแต่ อาซัน ทำได้เพียงถูมือเล็กๆในอุ้งมือใหญ่เท่านั้น

                นึกอย่างไรถึงชวนข้ามาที่นี่ ?

                เหอตงหมิงยู่หันมาทางเหอตงลี่เหอ ส่วนมือก็ปล่อยให้ขันทีคนสนิทเพิ่มความอุ่นไปพลาง

                เหอตงลี่เหอบิดกายไปมากล่าวอย่างเกียจคร้าน

                เจ้าเอาแต่ม้วนมุดใต้ผ้าห่มไม่ออกมาโลกภายนอกบ้างแล้วจะฟื้นตัวได้เร็วได้ยังไง ไม่รู้สึกบ้างหรือว่าอากาศริมธารแบบนี้สดชื่นขนาดไหน

                เหอตงหมิงยู่กวาดสายตาไปรอบ ด้านหนึ่งเป็นชายป่ามีร่มไม้ครึ้มแม้มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะประปรายก็ยังให้ความรู้สึกร่มรื่น ไอหมอกเหนือผิวน้ำแม้ส่งความเย็นยะเยือกแต่ก็สร้างความสดชื่นมิใช่น้อย

                กลายเป็นห่วงใยข้าตั้งแต่เมื่อไหร่ นางบิดปากทำเสียงเยาะ

                ใครว่าข้าห่วง ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าตายไว จะหาคนปากกล้าเช่นเจ้ามาปรับคารมไม่ง่ายนัก ขาดเจ้าข้าคงเบื่อแย่ จะจุดธูปเรียกผีเจ้ามาสั่งสอนก็ใช่ที่

                เหอตงหมิงยู่ถลึงตาใส่

                ผีข้าจะหักคอท่านให้เป็นผีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องบ่นเหงาอีก

                นี่นางรู้สึกเหมือนจะสนิทสนมกับองค์ชายสามตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แม้เป็นคำพูดเหน็บแนมก็ให้รู้สึกว่าเป็นการแกล้งกล่าวมิใช่เกลียดชัง

                คนรอบกายนี่ก็อีก ทั้งอิงเอ๋อร์ทั้งอาซันต่างยิ้มขันทำเหมือนนางและเหอตงลี่เหอแขวะใส่กันอย่างพี่น้อง มิใช่ศัตรูคู่อาฆาตเช่นเก่าก่อน

                แล้วยังจะพี่น้องสองอูนี่อีก ติดสอยห้อยตามเหมือนพวกเราเป็นกลุ่มก้อนเดียวกัน

                เหอตงหมิงยู่ยิ่งคิดเรียวคิ้วโก่งเรียวยิ่งขมวด นางเริ่มแน่ชัดถึงความผิดเพี้ยนนี้ต้องมีที่มาไม่ธรรมดา

                ช่วงที่ข้าป่วยไม่ได้สติต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ๆ พวกเจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้

                นางกวาดสายตาคาดคั้นไปรอบด้าน แต่ละคนต่างเบนหลบสายตาไปทางอื่น

                อาซัน เจ้าจะหลบไปกับเขาด้วยทำไม ข้าถามแล้วเจ้าตอบได้ที่ไหนกันเล่า.. เหอตงหมิงยู่ทำเสียงดุแล้วหันหานางกำนัลคู่ใจ

                บ่าวไปรินน้ำชาให้นะเจ้าคะ อิงเอ๋อร์หมุนตัวเอวแทบบิดวิ่งหากาต้มน้ำบนเตาหิน

                เจ้าเล่า..แม่นางอู เจ้าว่าเจ้าถูกส่งมาให้ช่วยดูแลข้ามิใช่หรือ ใครส่งเจ้ามา เจ้าเป็นใครกันแน่

                อูเหมยหลินยิ้มแห้งแล้ง

                ข้า เอ่อ ข้าเป็นนายกองแห่งทัพปาซา

                เหอตงหมิงยู่เบิกตากว้าง

                ปาซาเคลื่อนพลมาถึงถิ่นแล้ว ?

                อูเหมยหลินพยักหน้ารับ

                เวลานี้ปาซาและเหอตงเป็นพันธมิตรที่แน่นแฟ้น ปาข่านให้ข้ามาช่วยข่านน้อยอารักขาท่าน

                ข้ามีอาซัน ไม่ต้องมีเจ้ากับข่านของเจ้าก็ได้.. นางหันมองอูไห่หนาน หรือเจ้าคือข่านน้อยที่ว่า ?

                ข้ามิมีวาสนาปานนี้หรอก อูไห่หนานหัวเราะร่วน

                แล้วเขาอยู่ที่ไหนเล่า ข่านของพวกเจ้าน่ะ

                อูไห่หนานสบตาชางเจี๋ยแล้วกลอกตามิรู้จะเอ่ยออกมาดีหรือไม่

                ฉับพลัน โซ่ใบไม้สายหนึ่งพุ่งเข้าหาเหอตงหมิงยู่แล้วตวัดม้วนเอาร่างนางลอยไปอย่างรวดเร็ว

                อาซัน !” เหอตงหมิงยู่กรีดร้องได้คำเดียวร่างก็ไปไกลแล้ว

                ท่านลุง !” ชางเจี๋ยร้องออกมาดังๆพุ่งร่างตามไปติดๆ เป็นท่านอีกแล้วนะ..

                คำเรียก ท่านลุง ของชางเจี๋ยหยุดร่างของเหอตงลี่เหอ เขาหันมองอูเหมยหลินและอูไห่หนาน เห็นคนทั้งสองเอาแต่ส่งสายตามองตามก็ล้มเลิกการติดตามไปด้วย

            พวกเจ้าเล่นอะไรกัน ?

 

 

 

            กิ่งไม้ท่อนหลายสิบท่อนพุ่งมาสกัดทาง แว่วเสียงหึห้าวสอดแทรกเข้ามาแล้วชางเจี๋ยต้องส่ายหัว

            คราวนี้ท่านพ่อก็ร่วมด้วยหรือนี่

            เอาเลยพวกผู้เฒ่า..สนุกกันให้พอ

                ชางเจี๋ยกวาดเท้ากลางอากาศเตะท่อนไม้แต่ละท่อนกระเด็นกระจายไป

                หากยังไม่เลิกข้าจะฟ้องท่านแม่ว่าท่านกลั่นแกล้งว่าที่สะใภ้ใหญ่

            มีเสียง ฮึ พายุท่อนไม้หยุดลงแต่ไม่เห็นตัวบิดาตัวแสบ

 

 

 

            ร่างเหอตงหมิงยู่ถูกอุ้มกลางตัวหัวท้ายห้อยอยู่ข้างเอวร่างสูงใหญ่

            ฝันร้ายชัดๆ นี่ช่างเหมือนฝันร้ายของวันวาน

                นางเคยฝันว่าถูกมัดลากปลิวเหมือนว่าวแล้วมาหยุดอยู่กลางป่าบนเขาสูง

                และเมื่อตื่นขึ้นมา ก็มีเรื่องราวที่เปลี่ยนแปลงไป เรื่องของนางและ..

                อา..อาซันจะฆ่าเจ้า เค้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น เค้ากระทำได้แน่.. เหมือนข้าจะเคยพูดแบบนี้..

                ข้ารอให้เค้ามาสับอยู่นี่แหละ เสียงทุ้มหนักทรงอำนาจเอ่ยกลั้วหัวร่อ อ้อ..มาแล้ว

                ชางเจี๋ยลิ่วร่างลงมาเท้ายังไม่ทันแตะพื้นดีต้องรีบถลามารับร่างเหอตงหมิงยู่

                เหอตงหมิงยู่ตาเบิกกว้างร้องบอกเสียงดัง

                เป็นอุบาย อย่ารับข้า !”

                นางรู้ว่าหากอาซันรับร่างนางอีกฝ่ายต้องจู่โจมเข้าใส่แน่

            เดี๋ยวนะ เป็นข้าที่โดนใช่หรือไม่  

                เหอตงหมิงยู่เตรียมใจรับการถูกกระทำ

                ทว่า..

                อาซัน !”

                ทันทีที่เขารับร่างนาง การจู่โจมก็พุ่งเข้าใส่อย่างที่คาด นางเห็นฝ่ามือพุ่งข้ามไหล่นางเร็วๆไปที่บ่าของอาซัน แล้วร่างเขาก็แข็งค้างในท่าอุ้มนางไว้

                อาซัน อาซัน..

                ชางเจี๋ยกระทำได้อย่างเดียวที่กลอกตาไปมา เขาหลุบมองเหอตงหมิงยู่บนท่อนแขน เห็นว่านางมิได้รับบาดเจ็บก็เบาใจ

                เหอตงหมิงยู่คาร่างอยู่ในการอุ้มเหมือนร่างค้างบนกิ่งไม้สูง จะลงก็ลงมิได้ ได้แต่หันคอไปส่งสาตาแข็งกร้าวให้ชายร่างสูงใหญ่ผู้มีเรือนผมสีเงาวาวราวเส้นไหม

                คนผู้นี้มีความสง่างามที่สูงศักดิ์ ต้องมิใช่โจรป่าธรรมดาเป็นแน่

                นางสบนัยน์ตาพยัคฆ์แล้วข่มความครั่นคร้ามในใจ เอ่ยชัดถ้อยชัดคำอย่างหยิ่งทะนง

                ข้าคือเหอตงหมิงยู่ ธิดาแห่งผู้ครองแคว้นเหอตง มิทราบว่าเคยล่วงเกินท่านหรือไรจึงทักทายได้สนิทสนมเช่นนี้

                เสียงสวบดังขึ้นพร้อมร่างหนาใหญ่อีกร่างมายืนข้างบุรุษแปลกหน้า เหอตงหมิงยู่จ้องมองชายกลางคนผู้มาใหม่ เขามีความสูงใกล้เคียงชายผมสีเงิน แต่มีร่างอวบอ้วนหนาหนักใบหน้าใหญ่และมีรอยยิ้มอบอุ่นอารี

                เจ้าคือธิดาแคว้น แล้วนี่เล่า ? ชายท่าทางอารีแย้มยิ้มเอ่ยเสียงปานฟ้าร้อง นิ้วอวบอ้วนชี้ไปที่ชางเจี๋ย

                เขาคือขันทีคนสนิทของข้า

                บุตรชายข้ากลายเป็นขันทีไปแล้วหรือนี่ ? น้ำเสียงแปลกใจขัดกับสีหน้าสนุกสนาน

                มีเสียงถอนหายใจดังจากขันทีคนสนิท เหอตงหมิงยู่เห็นสีหน้าเขาอ่อนระอาใจแต่ไร้วี่แววปฏิเสธก็เชื่อว่าอีกฝ่ายมิได้มุสา

                บุตรของ..ท่าน ? นางทีแรกคิดใช้คำว่า เจ้า ตามศักดิ์ของตน หากแต่ท่วงท่าบางอย่างของทั้งสองผู้นี้ดูมิใช่เช่นคนทั่วไป

                มิผิด มันคือบุตรชายคนโตของข้าที่นิสัยมิผิดแมวตัวผู้ที่ชอบหนีออกจากบ้าน

                เหอตงหมิงยู่พลันมีสีหน้าอย่างหนึ่ง มือที่จับสาบเสื้อชางเจี๋ยกำแน่น ความดื้อดึงเช่นทารกหวงของฉายชัดจนผู้อาวุโสทั้งสองต้องแย้มเอ็นดู

                คงมิใช่คิดเอาเขากลับไปกระมัง นางหรี่ตาเค้นเสียงบอกความไม่ยินยอมให้ของรักไปง่ายๆ

                “ลูกหลานสกุลข้าพลัดหลงออกจากบ้าน เหตุใดญาติผู้ใหญ่มาตามกลับไม่ได้ ปาเก้อหลานเลิกคิ้วสีเงินสูงชัน

                เขายังไม่กลับเวลานี้หรอก แต่มิต้องกังวล ข้าดูแลเขาดียิ่ง วันหน้าหากคิดถึงกันก็มาเยี่ยมเยือนกันได้

                เยี่ยมเยือน ? อืม.. เด็กน้อย เจ้ามิอาจพรากบุตรหลานผู้อื่นหากมันมิใช่คนของเจ้า

                เขาเป็นของข้า เหอตงหมิงยู่ประกาศ

                อาเจี๋ยเป็นของเจ้า ?

                อาซันเป็นของข้า

                อูไห่หนานก็เคยเรียกเขาว่า อาเจี๋ย นี่คงชื่อจริงของเขาสินะ แต่ข้าไม่ยอมเรียกตามพวกท่านหรอก

                มันชื่อ อาเจี๋ย

                เขาอยู่ที่นี่คือ อาซัน

                ดูๆแล้วเจ้าหวงมันมิใช่น้อย เจ้ามักหวงบ่าวทาสเช่นนี้เสมอหรือ ?

                ดวงตาคมกริบของเหอตงหมิงยู่สบสู้มิหวั่นราชศักดิ์ร่างปานขุนเขาเลยสักน้อย เล็บที่จิกสาบเสื้อแน่นและสีหน้าปกป้องของรักอย่างเด็ดเดี่ยวเป็นคำตอบที่ชัดเจน

                ข้าหวงเขา หวงเขายิ่งนัก.. เหอตงหมิงยู่รับรู้ถึงความหวงที่มากล้นจนตระหนกในใจว่านางหวงอาซันถึงเพียงนี้

                ข้าก็มิต้องการแย่งชิงตุ๊กตาของเด็กน้อย หากเจ้าเอ่ยว่า ข้าหวงอาเจี๋ย ออกมาสามครั้ง ข้าก็จะให้เจ้าได้มีมันไว้ข้างกายตลอดไป

                เหอตงหมิงยู่ประเมินผู้อาวุโสทั้งสอง นางมิชอบการถูกผู้อื่นบีบคั้นบังคับ หากแต่ลำพังตัวนางแค่นี้จะเอาอะไรไปต่อสู้เพื่อรักษาอาซันไว้

            ข้าหวงอาเจี๋ย เหอตงหมิงยู่เชิดใบหน้าเอ่ยคำแรกแล้วอึ้งค้าง

                อาเจี๋ย.. ชื่อนี้เมื่อเปล่งออกมากลับคุ้นชินและแนบสนิทในใจ

                ยังเหลืออีกสอง

                ข้าหวงอาเจี๋ย.. ข้าหวง..อาเจี๋ย..

                อาเจี๋ย.. เหอตงหมิงยู่รู้สึกมีหมอกลางเลือนลอยวนในหัว

                ดี

                คำว่า ดี คำเดียวเปล่งออกมาพร้อมฝ่ามือข้างนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นการกระทำสองครั้งเร็วๆติดกัน

                ชางเจี๋ยได้รับการคลายจุด ยังไม่ทันได้เคลื่อนปราณให้โปร่งโล่งก็เจออีกการกระแทก ชางเจี๋ยที่มีเหอตงหมิงยู่ในอ้อมแขนละลิ่วพร้อมกันไปอยู่กลางอากาศเหนือหุบเหวแล้วร่วงลงไปอย่างรวดเร็ว

            ท่านลุ๊งง..

                เหอตงหมิงยู่หลับตาแน่น รู้สึกถึงการหล่นร่วงในความเวิ้งว้าง สิ่งเดียวที่ยึดแน่นคือร่างแข็งแกร่งร่างนี้

                เขาผู้เป็นปราการปกป้องทุกผองภัย

                ท่านพี่ มิหนักมือไปหน่อยหรือ ?

                ชางกั๋วเซียเป่าปาก มิได้วิตกถึงบุตรชายแต่อย่างใด หากแต่ว่าที่สะใภ้นั้นออกจะบอบบางอยู่บ้าง

                ปาเก้อหลานหัวร่อหึในคอ

 

            ยาแรงจึงจะได้ผล

 

 

 

 

*****      08/03/2562

                ผู้อาวุโสก็เล่นแรงเกิ๊น 555..

........................................

                ตอนนี้กลายเป็นว่าสั้นลง เพราะเราขอตัดช่วงลี่เหอออกไปตอนหน้า

               ที่ต้องตัดออกก่อน เพราะช่วงอารมณ์มันขัดกันมากไปหน่อย กลัวว่าจะกลายเป็นอ่านแล้วสะดุดค่ะ

              แล้วก็จะยาวเกินกว่าตอนอื่นๆไปเยอะจนโดดเกินไปค่ะ

.....................................

                ศุกร์หน้าเราไม่อยู่นะคะ

                มาเจอกันศุกร์ที่ 22 ค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

178 ความคิดเห็น

  1. #139 lhunsal (@lhunsal) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 22:54

    รอนะคะ
    #139
    1
    • #139-1 มุกน้ำค้าง (@iya14) (จากตอนที่ 34)
      20 มีนาคม 2562 / 17:50
      ขอบคุณค่า^^
      เพิ่งจะได้เข้ามาค่ะ ศุกร์นี้อัพตอนใหม่ค่ะ
      #139-1
  2. #138 InthiraP (@IP31122518) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:47

    รอจ้าาาาา

    #138
    1
  3. #137 rudeet (@rudeet) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:22

    แรงไปนะท่าน ถึงตายเลยนะ 5555

    #137
    1
  4. #136 ถังหูลู่ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 20:42

    สู้ๆนะคะ รอได้ค่ะ

    #136
    1
  5. #135 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 19:34
    สงสารหมิ่งยู่กับอาเจี๋ย แต่รอลี่เหออาหลินอยู่นะ
    #135
    1