รำลึกสุนทรภู่ ว่าด้วยกลอมอมตะ “ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน”
คัดมาจากนิราศภูเขาทอง ซึ่งแต่งไว้ประมาณรัชกาลที่ 3ประมาณ พ.ศ. 2371 ขณะท่านสุนทรภู่จำพรรษาอยู่ที่วัดราชบูรณะ หรือวัดเลียบและได้เดินทางไปนมัสการพระเจดีย์ภูเขาทองที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ในนิราศบรรยายได้ชัดเจนถึงสภาพแวดล้อมตามสถานที่ต่างๆ รวมไปถึงอุปนิสัยใจคอของท่านสุนทรภู่ หลายบทยังสอดแทรกคติให้คนอ่านได้คิด รวมไปถึงการรำพึงรำพันถึงชะตาชีวิตของตนเองเมื่อคราวไปตกระกำลำบาก
นิราศของท่านสุนทรภู่นั้นมีทั้งหมด 9 เรื่อง นิราศภูเขาทองนี้ถือกันว่าเป็นนิราศที่สุนทรภู่แต่งดีที่สุด ดังที่จะกล่าวต่อไปนี้
“ถึงโรงเหล้าเตากลั่นควันโขมง มีคันโพงผูกสายไว้ปลายเสา
โอ้บาปกรรมน้ำนรกเจียวอกเรา ให้มัวเมาเหมือนหนึ่งบ้าเป็นน่าอาย
ทำบุญบวชกรวดน้ำขอสำเร็จ สรรเพชญโพธิญาณประมาณหมาย
ถึงสุราพารอดไม่วอดวาย ไม่ใกล้กรายแกล้งเมินก็เกินไป
ไม่เมาเหล้าแล้วเรายังเมารัก สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน
ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาใจนั้นประจำทุกค่ำคืน”
“ถึงเกร็ดย่านบ้านมอญแต่ก่อนเก่า ผู้หญิงเกล้ามวยงามตามภาษา
เดี๋ยวนี้มอญถอนไรจุกเหมือนตุ๊กตา ทั้งผัดหน้าจับเขม่าเหมือนชาวไทย
โอ้สามัญผันแปรไม่แท้เที่ยง เหมือนอย่างเยี่ยงชายหญิงทิ้งนิสัย
นี่หรือจิตคิดหมายมีหลายใจ จิตใครจะเป็นหนึ่งอย่าไปคิด
“ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์ มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต
แม้นพูดชั่วตัวตายทำลายมิตร จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา”
นิราศนี้เป็นนิราศที่ไม่ยาวนัก ใครสนใจหาอ่านได้นะคะ
คัดมาจากหนังสือประชุมนิราศสุนทรภู่ แต่งโดย สุนทรภู่
กลุ่มหนังสือส่งเสริมการอ่านสำหรับช่วง ม.1 –ม. 3
ความคิดเห็น