เ ค้ า รั ก ตั ว เ อ ง #สิงหาคิดมาก - end (สนพ. B2S)

ตอนที่ 16 : #สิงหาคิดมาก / 16 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,242 ครั้ง
    26 มี.ค. 63


นิยายเรื่องนี้คำหยาบและภาษาสแลงค่อนข้างเยอะนะคะ

#สิงหาคิดมาก



     เจอหลานรหัสตัวดีของคิดมากหนึ่งครั้ง เท่ากับจะเจอมันไปอีกทั้งชีวิต ไทเกอร์เข้ามาวุ่นวายเกาะแกะสายรหัสของตัวเองมาขึ้นทุกวันแต่ทว่าสายตาของเจ้าตัวดันไม่ได้เพ่งเล็งไปที่คิดแม้แต่น้อย เล็งมาที่อดีตเดือนคณะหน้าตาเหี้ยมโหดเหมือนแก๊งทวงหนี้ก็ไม่ปาน

     "พี่คิดครับ น้ำครับพี่"

     "เออ ขอบใจ"

     คิดหันไปขอบคุณหลานรหัสที่ติดเขาแจยิ่งกว่าปาท่องโก๋ ทั้งที่พี่รหัสมันก็นั่งอยู่ไม่ไกลแต่ไอ้เด็กไทเกอร์ดันเคลื่อนย้ายก้นตัวเองมานั่งร่วมโต๊ะกับเขา ปากพูดน้ำครับพี่คิด แต่สายตาเขมือบสิงหาไปครึ่งตัวแล้วมั้ง

     "ไอ้เกอร์ไปนั่งกับพี่รหัสมึงไป อย่ามาเบียด อึดอัด" คนตัวขาวเอ่ยปากไล่กลายๆ

     ถ้าไม่ติดว่าเป็นสายรหัสกันเขาจะลากคอไปโยนลงบ่อปลาคณะประมงให้รู้แล้วรู้รอด ไทเกอร์เอียงคอมองพลางกะพริบตาเบาๆอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมลุกขึ้น ทว่าไม่ได้ลุกขึ้นไปนั่งกับพี่รหัสแต่ลุกขึ้นเปลี่ยนไปนั่งเก้าอี้ม้าหินอ่อนตัวที่ว่างฝั่งตรงข้ามกับสิงหาแทน

     "เกอร์ ลุก แล้วไปนั่งกับไอ้กล้า" เสียงทุ้มเริ่มแข็งขึ้นมาเล็กน้อยส่วนสิงหารายนั้นก็ขยับหนีแล้วก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อไปพยายามไม่สนใจไอ้เด็กไทเกอร์

     "ผมก็ไม่ได้เบียดแล้วนะครับ" ไทเกอร์ตอบตามจริง เขาย้ายมานั่งตรงนี้แล้วไม่ได้เบียดพี่คิดสักหน่อย

     "ไปนั่งกับไอ้กล้า" คิดพูดประโยคเดิมอีกครั้ง

     "แต่พี่.."

     "กูบอกให้ไป"

     เสียงแข็งมากแค่ไหนตาก็เริ่มขวางมากเท่านั้น เด็กนิเทศรอบข้างเหลียวมองหน้ารองนายกสโมสรและสัมผัสได้ถึงจงอางหวงไข่กำลังแผ่แม่เบี้ย ออกมาเถอะไอ้หนู กลับมาอยู่ในโลกของเราดีกว่า อย่าเข้าไปอยู่ในโลกปีศาจเลย ไอ้นี่มันหวงผัว เป็นความคิดที่ทุกคนอยากจะเดินเข้าไปตบบ่าไทเกอร์แล้วพูดใส่หูเด็กหน้ามืดตามัวไม่รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร

     ไทเกอร์เด็กน้อยผู้โง่เขลาเบาปัญญาและยึดมั่นในทฤษฎีความรักมักมีจุดอ่อนก็ยังนั่งแช่อยู่กับที่ ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน ไม่สะทกสะท้าน สายตามองเสี้ยวหน้าของสิงหาที่โน้มเข้าไปกระซิบกระซาบกับคนรักก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป เมื่อเป้าหมายไม่อยู่เด็กหนุ่มจึงยอมล่าถอยเปลี่ยนที่นั่ง

     ทว่าแค่ยกก้นขึ้นเตรียมย้ายที่ไปนั่งตรงอื่นข้อมือก็โดนคว้าแล้วรั้งเอาไว้ทำให้ไทเกอร์ไม่อาจะเคลื่อนย้ายไปไหนได้อีก

     "พี่เปลี่ยนใจแล้ว นั่งเป็นเพื่อนก่อนดิ" สุ้มเสียงเรียบนิ่งแต่สายตาเฉือดเฉือน ต้นกล้าน้องรหัสรองนายกสโมสรคนเก่งเริ่มเหงื่อตกแทน

     "เดี๋ยวผมไปแทนเอ-"

     "กูจะนั่งกับหลานกู"

     ประโยคสั้นๆแต่สั่นหัวใจคนฟัง ต้นกล้าถึงกับก้มหน้าแล้วหันไปอ่านหนังสือเหมือนเดิม ลอบส่งสายตาให้น้องรหัสเป็นระยะก่อนจะขยับปากพูดแบบไร้เสียง

     ' กู เตือน มึง แล้ว '

     เตือนตั้งแต่ไทเกอร์หลุดพูดว่าชอบพี่สิงหาของรักของหวงของพี่รหัสเขาแล้ว บอกไปเป็นล้านรอบว่าถ้าไม่อยากมีปัญหาก็อย่าไปยุ่ง อยู่กับพี่คิดมาเป็นปีมีอะไรเขาก็ปรึกษาพี่แกตลอด นับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆคนหนึ่งและรักมาก ไม่ว่ามีปัญหาอะไรพี่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยตลอด และแน่นอนว่าต้นกล้าคนนี้ย่อมรู้นิสัยพี่รหัสดีไม่แพ้ใคร

     ' ตาย ห่า แน่ มึง '

     การตีเนียนพรางตัวเข้าใกล้แล้วหวังจะฉกไข่จงอาง คือความคิดที่โคตรโง่เลย เพราะพี่รหัสเขาไม่ได้โง่โว้ย ฉลาดฉิบหายวายวอด ฉลาดเป็นกรดมองได้ทะลุปรุโปร่ง ขนาดเขาโกหกว่าป่วยเพราะไม่อยากรับน้องพี่แกยังจับได้เลย

     อ่านแผนไอ้กล้าออกไปอี๊ก!

     "หันหน้ามาคุยกันดิ ทำไม.. พอเหยื่อไม่อยู่ให้ตะครุบ เสือก็รีบแจ้นกลับเข้าถ้ำเลยเหรอ" เป็นการเปรียบเปรยที่ค่อนข้างตรงเผงหากฉลาดพอ

     ข้อมือถูกปล่อยนานแล้ว คิดพูดทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากไอแพดแต่น้ำเสียงแสดงถึงความไม่พอใจลึกๆ ถามออกไปตรงๆเพราะการกระทำของหลานรหัสมันชัดเจนว่าต้องการอะไร ข้ามหน้าข้ามตาเขา แถมระริกระรี้จนน่าหงุดหงิด แค่นั้นก็ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม

     "จะเอาอะไรคิดว่าไม่รู้ใช่ไหม ไม่เกรงใจเลยนะ"

     ยิ่งสนิทยิ่งต้องมีความเกรงใจ อะไรที่อยากทำแต่ถ้าทำแล้วมันบั่นทอนมิตรภาพก็จงเก็บมันไว้ข้างใน อย่าเอามันออกมาใช้ถ้ายังอยากเป็นมิตรกับใครสักคนอยู่ ไทเกอร์อยากจะลุกหนีแต่ขาก้าวไม่ออก เสือเด็กพึ่งจะเติบโตเป็นเสือหนุ่มเลือดร้อนกำลังคิดจะต่อกรกับคิงส์ คอบร้า

     "ถ้ามึงคิดไม่ได้ ก็ตัดสาย"

     เขาไม่ได้ขู่เข็ญหลานรหัสตัวเองแต่เพราะคำว่าสายรหัสมันค้ำคอทำให้เขาไม่สามารถตักเตือนไทเกอร์ได้มากเท่าที่ควร เพราะแบบนั้นจึงต้องตัดสาย โดนตัดสายรหัสไม่ใช่เรื่องร้ายแรง ไม่กระทบอะไรกับผลการเรียนหรือไม่กระทบกับการใช้ชีวิตในมหาลัยเขาจึงกล้าที่จะทำ

     มันไม่เกิดผลเสียกับไทเกอร์ขนาดนั้น

     "พี่รู้ว่าไอ้กล้ามันเตือนมึงแล้วว่าอย่ายุ่ง"

     "......."

     "แล้วตอนนี้สายตามึงก็บอกกับพี่ว่ามึงจะไม่ถอย เพราะงั้น.. หลังจากวันนี้ มึงไม่ใช่หลานรหัสของพี่แล้ว แต่ไม่ต้องกังวลเพราะมันไม่กระทบกับผลการเรียน เรื่องนั้นมันขึ้นอยู่กับตัวมึงเองนะ"

     "......."

     "แต่แค่หลบหน้ากูไว้ก็แล้วกัน"

     เป็นเพียงการตักเตือนจากสายรหัสสู่สายรหัสก่อนมันจะถูกตัดให้ขาดสะบั้น ต้นกล้ารีบลุกขึ้นมาลากตัวไทเกอร์อดีตน้องรหัสหน้าซีดมือเย็นเฉียบให้ลุกออกจากม้าหินอ่อนก่อนโดนฉกเข้าจริงๆ ช่วยเด็กมันครั้งสุดท้าย อย่างน้อยก็เคยเป็นพี่น้องร่วมสายกัน แต่ทว่าไทเกอร์กลับสลัดตัวออกจากการจับกุมด้วยความฉุนเฉียว

     "พี่พูดแบบนี้หมายความว่าไงอะ คิดจะตัดก็ตัดทั้งที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยอะนะ" เด็กหนุ่มหัวเสียไม่น้อย จู่ๆโดนตัดสายทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่มองร่างสูงด้วยสายตา แตะเนื้อต้องตัวสักครั้งก็ไม่เคยด้วยซ้ำ

     "ยัง..ไม่มีโอกาสทำมากกว่า" มือขาวเก็บไอแพดเข้ากระเป๋าแล้วเงยหน้ามองไทเกอร์

     ไทเกอร์กัดฟันกรอดกำหมัดแน่น คิดว่าอายุมากกว่าแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้หรือยังไง แม่งโคตรไม่น่าเคารพ

     "ไอ้เกอร์ ไปเถอะเชื่อกู" ต้นกล้าพยายามลูบหลังไกล่เกลี่ย

     ดันดื้อตาใสอีก..

     "หวงมากทำไมไม่ล่ามแล้วยัดใส่กรงไว้วะพี่" อดีตสายรหัสปัดมือต้นกล้าออกจากตัวแล้วพยายามก้าวเข้าหาคิดมาก

     คราแรกต้นกล้าอยากจะช่วยเหลือ แต่ตอนนี้รู้สึกอยากตะบันหน้าแทนพี่รหัส เด็กนิเทศปีสองหน้าตาค่อนไปทางตี๋หน่อยๆคว้าหลังคอเสื้อไอ้เด็กไทเกอร์แล้วมองหน้าตาเขม็ง

     "มึงอย่าลามปามพี่กู"

     "ทำไมอะ คนแบบนี้น่าเคารพตรงไหนวะพี่กล้า" ไทเกอร์ชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของรุ่นพี่ผิวขาวผ่องไม่เกรงและไม่กลัว

     แต่แล้ว.. มือที่ชี้ถูกปัดออกจะโดนคว้าเข้าที่คอเสื้อนักศึกษา คิดดันตัวเด็กปีนเกลียวจนหลังกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ ต้นกล้าไม่ตกใจและไม่คิดจะช่วยเหลือ

     "กูก็ไม่ได้อยากให้มึงเคารพกูสักเท่าไหร่หรอกนะ" แววตาคมกริบดูโหดเหี้ยมกว่าเดิมจนเสียวสันหลังวาบ มือกำคอเสื้อเด็กปีหนึ่งแน่นขึ้นทุกวินาที

     "แล้วก็ดีแล้วที่กูเลือกตัดมึงออกจากสาย เพราะสายรหัสกูไม่เคยมีเด็กเหี้ยแบบนี้" ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสาดประกายเย็นยะเยียบ สุ้มเสียงกดต่ำโกรธจัดไม่แพ้กัน ต้นกล้ากอดอกยืนอยู่ข้างหลังพี่รหัสที่เคารพแล้วมองหน้าไทเกอร์ด้วยสายตาค่อนข้างสังเวช

     งูมันเลื้อยเข้าไปอยู่ที่คอมึงแล้วไอ้เกอร์เอ้ย ..

     "แล้วที่มึงถามว่าทำไมกูถึงไม่จับสิงหาล่ามแล้วขังกรง นั่นเป็นเพราะมันไม่ควร"

     เด็กปีนเกลียวปีนจนลื่นเงียบกริบ

     "ไม่ควรเสือกเลย มึงอะ ไอ้เด็กสัด" คิดมากปล่อยคอเสื้อของเด็กหนุ่มแล้วผลักศีรษะด้วยแรงที่ไม่น้อยนักทำเอาไทเกอร์หัวโยกเซออกด้านข้างแล้วต้องกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสายรหัสอีกครั้ง

     พึ่งรู้ตัวว่าเจอคนจริงก็ตอนโดนกระชากคอเสื้อ ไทเกอร์ตาสั่นระริกหลุดลุคที่คีพเอาไว้ ทว่าในใจยังคงเข้าข้างตัวเองเพราะเขาเป็นรุ่นน้องและคิดเป็นรุ่นพี่ เพราะฉะนั้นการที่รุ่นพี่ทำร้ายรุ่นน้องถือเป็นเรื่องที่ผิดมาก

     "กูไม่ใช่คนใจเย็นจนยอมปล่อยให้เด็กเวรอย่างมึงมาชี้หน้าด่าฟรีนะไอ้เกอร์"

     ไทเกอร์รวบรวมความกล้าและความปากดีที่ยังมีอยู่ในตัวผลักอกรุ่นพี่ผิวขาวให้ออกห่างจากตัวแล้วจ้องหน้ากลับแม้จะยังกลัวจนตัวเริ่มสั่น

     "แล้วไงวะ! พี่จะต่อยผมหรือไง! แน่จริงก็เอาดิในมอนี่แหละ ถ้าพี่ไม่กะ- โอ้ย!!"

     หมัดลุ่นๆของรองนายกสโมสรซัดเข้าที่ซีกหน้าไทเกอร์ทันทีที่โดนท้าทาย สิ่งที่ไทเกอร์จำได้อย่างแรกคือพื้นดินกับใบหญ้าทิ่มจมูกทิ่มตา รสและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก เด็กนิเทศบริเวณนั้นลุกฮือพยายามจะเข้ามาห้ามแต่ก็ต้องล่าถอยเมื่อคิดหันกลับมามองแล้วส่ายหน้าเบาๆก่อนจะถกแขนเสื้อนักศึกษาขึ้นถึงศอกทั้งสองข้างแล้วย่อตัวลงไปจับหลังคอไทเกอร์

     หมัดเดียวพอ

     "เป็นไง กูกลัวไหมล่ะ" มือขาวนุ่มที่พึ่งต่อยปากรุ่นน้องตอนนี้กำลังนวดเบาๆบริเวณหลังคอ

     ไทเกอร์ถมน้ำลายปนเลือดลงพื้นแล้วพยายามจะหยัดกายยืนขึ้นแต่คิดมากใช้มือกดหัวเอาไว้ไม่ให้ลุก

     "ไม่พอใจก็ไปฟ้อง กูขอโทษแล้วก็ยอมรับผิดแล้วกันที่ต่อยมึง"

     "........"

     "แต่ถ้ายังไม่หยุด ไม่เลิก มึงเจอกูนอกมอ"

     คิดตบแก้มอดีตหลานรหัสตัวดีเบาๆสองสามทีก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปล่อยเด็กมันไปตามยถากรรมและหมุนตัวกลับมาปะทะเข้ากับร่างสูงใบหน้าคมชินตาเพราะเห็นกันทุกวัน สิงหาเอนสะโพกพิงขอบโต๊ะหินอ่อนพลางยกแขนกอดอก บนโต๊ะมีกรงเหล็กขนาดไม่ใหญ่มากที่พักอาศัยชั่วคราวของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กน่ารักทำเอาแม่งูหลุดวาดยิ้มกว้าง

     สิ่งที่ทำให้แม่งูเลิกแผ่แม่เบี้ยแล้วกลับมายิ้มอ่อนโยนคือเจ้าตัวน้อยในกรง

     สุนัขพันธุ์ไทยหลังอานหางดาบสีสวาด..

     สาเหตุที่สิงหาหายหน้าหายตาไปหลายชั่วโมงเพราะมีภารกิจรับน้องชายเจ้าซิ่วกลับบ้าน แถมต้องไปนั่งรอลูกชายคนเล็กอาบน้ำอาบท่า เลือกปลอกคอ เลือกอาหาร เลือกกรง เยอะสิ่งเยอะอย่าง

    คุณแม่ลูกสองดูจะตื่นเต้นมากกว่าใคร ล่าสุดเปิดกรงแล้วอุ้มเจ้าหนูน้อยลูกชายคนสุดท้องขึ้นมาอุ้มแล้วเดินแน่วไปที่รถเตรียมกลับคอนโดเรียบร้อยแล้ว สิงหายืนมองจากด้านหลังด้วยสายตาเอ็นดูก่อนจะหันกลับไปตามเสียงเรียกของต้นกล้า

     "เฮีย"

     "อะไร"

     "เอาไงกับไอ้เกอร์ดี"

     "ไม่เข็ดก็ตี"

     "จัดให้ครับ"

     ต้นกล้าหนึ่งในทายาทอสูรสังหารขยิบตารับคำก่อนจะยกยิ้มแล้วมองพี่รหัสกับลูกหมาตัวเล็กในอ้อมกอด สายตาแฝงความขำขัน เมื่อกี้ยังเกรี้ยวกราดอยู่เลยนี่

     "ซ้อมึงไม่เจ็บตัวใช่ไหม" สิงหาเหลือบตามองหน้าน้องรหัสของคิดแล้วเอ่ยถาม

     "ไม่ครับเฮีย เด็กมันไม่สู้แต่ถึงสู้ผมก็ไม่ปล่อยให้ซ้อเจ็บหรอก"

     สิงหาพยักหน้าแผ่วเบาก่อนจะยกรีโมทขึ้นมาปลดล็อกรถให้คนรักกับลูกชายเข้าไปนั่งรอ รู้ว่าคิดไม่ได้อ่อนแอแต่เขาก็กลัวอีกฝ่ายจะเจ็บตัวเหมือนกัน ขนาดเขาเองยังไม่กล้าทำ เพราะฉะนั้นก็ลืมไปได้เลยเรื่องที่จะยอมให้คนอื่นเข้ามาทำร้ายคิดมาก

      "ซ้อแม่งรักเฮียมากเลยนะ" ต้นกล้าพูดขึ้น

     กูก็รักมัน”

     ได้ยินเขาบอกรักกันมาไม่รู้กี่ครั้งแล้วก็อดจะยิ้มตามทุกครั้งไม่ได้

     "พรุ่งนี้วันเกิดมึงเหรอ" ยืนพิงโต๊ะหินอ่อนพักเหนื่อยไม่กี่นาทีก็นึกขึ้นได้ เห็นแจ้งเตือนในเฟสบุ๊คอยู่เมื่อวันก่อน

     "ครับเฮีย" ทายาทอสูรพยักหน้ารับ

     สิงหาล้วงกระเป๋าตังค์แล้วหยิบแบงค์พันออกมาสี่ใบก่อนยื่นให้ต้นกล้า

     "แฮปปี้เบิร์ดเดย์ล่วงหน้า มึงไม่ได้กลับบ้านใช่ไหม?" ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าของต้นกล้าคือเงินสดสี่พันบาทจากอดีตเดือนคณะ รุ่นพี่ที่เขาเคารพไม่ต่างจากพี่รหัส

     "ขอบคุณเฮีย ไม่ได้กลับบ้านครับ" ต้นกล้าไหว้ขอบคุณก่อนจะรับของขวัญมาไว้กับตัว พูดถึงบ้านแล้วคิดถึงเพราะเขาเป็นเด็กต่างจังหวัด

     อยากกลับบ้านที่สุดแต่ช่วงนี้มันเป็นช่วงใกล้สอบแถมงานเยอะ ต้องเอาเวลาตรงนั้นไปปั่นให้เสร็จแล้วรอกลับทีเดียวตอนปิดเทอม คงต้องอยู่เป่าเค้กคนเดียวที่หอ แต่ก็ชินแล้ว

     "ว่างบ้างไหมวะ ไปกินชาบูกัน พวกไอ้โอห์มมันชวนกูมาหลายวันแล้ว"

     "ฮ่ะๆ เลี้ยงเปล่าเฮีย"

     "เคยให้พวกมึงออกตังค์ด้วยเหรอ"

     ต้นกล้าส่ายหน้าไปมาช้าๆ อยู่กับเฮียไม่เคยเลยที่เขาจะต้องออกเงินเองไม่ว่าเรื่องอะไร ไม่ใช่ไม่เกรงใจแต่เฮียไม่เอาเงินสักบาท เฮียเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกและใส่ใจคนรอบข้างมากๆ แทบไม่ต้องพูดอีกฝ่ายก็รู้ว่าเขาคิดอะไร

     "ไม่ต้องเป่าเค้กคนเดียวแล้วปีนี้" สิงหายกมือขึ้นมายีหัวต้นกล้าเบาๆ

     ความอบอุ่นถูกถ่ายทอดผ่านฝ่ามือสัมผัสลงบนศีรษะก่อนจะผละมือออกแล้วบอกลา ข้างกายว่างเปล่าแต่ความเข้มแข็งของสิงหายังคงอยู่ ต้นกล้าเงยหน้าขึ้นมาจากพื้นเพื่อสบมองแผ่นหลังกว้างด้วยสายตาชื่นชมและเคารพสุดหัวใจ

     ' กูรู้ว่ามึงเดินทางมาไกล แล้วก็ขอให้มึงเดินต่อไปไม่ต้องกลัว กูกับคิดอยู่ข้างหลังมึง '

 

 

     ปล่อยให้เมียกับลูกชายคนเล็กนั่งรอในรถนานสองนานในที่สุดสารถีประจำบ้านก็เดินกลับมานั่งประจำที่หลังพวงมาลัย รอยยิ้มพิมพ์ใจยังปรากฏอยู่บนใบหน้าน่ารัก นิ้วป้อมๆเกาคางเด็กน้อยสีสวาดหรือสีเทาสวมปลอกคอสีฟ้าสดใสลายจุดสีขาวแผ่วเบา

     "ตั้งชื่อลูกหรือยัง" สิงหาเลิกคิ้วมอง

     "ตั้งแล้ว เมื่อกี้"

     "ชื่ออะไรครับ?" คุณพ่อลูกสองเอียงคอเล็กน้อยพลางค่อยๆวาดยิ้มรอฟังชื่อลูก

     "ชื่อสิงหา" คิดมากตอบเสียงชัดแจ๋วความมั่นใจเต็มเปี่ยม

     "สิงหาบ้านมึงอะ เดี๋ยวกูยันตกรถ"

     หมดกันความพ่อแม่ลูกที่น่ารักแบ๊วๆถ่ายลงสตอรี่กุ๊กกิ๊ก เหลือแต่ความดิบเถื่อนกับสีหน้าเซ็งสุดฤทธิ์ของร่างสูง มันน่านักนะ

     "น่ารักออก สิงหาหนึ่ง สิงหาสอง" คิดโต้กลับ

     "คิดยังไงเอาชื่อผัวไปตั้งเป็นชื่อหมา"

     "ก็เค้าบอกว่าถ้าเราชอบอะไรมากๆให้เอาชื่ออย่างนั้นไปตั้งเป็นชื่อลูก" เรียวปากอิ่มสีพีชเป็นกระจับพูดเจื้อยแจ้ว ดวงตากลมใสแจ๋วดูดื้อรั้น แก้มกลมยุ้ยน่าฟัดแรงๆสักที

     เข้าใจพูดนักยัยจ้ำม่ำของพี่สิงหา..

     บ้าจริง เขินแม้กระทั่งเมียเอาชื่อตัวเองไปตั้งเป็นชื่อหมา สิงหามึงมันใจง่ายด้วยแหละ

     "ที่รักก เอาชื่ออื่นไม่ได้เหรอ"

     "ตัวเองไม่ชอบเหรอ"

     "ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่แบบ.. งั้นแลกกัน เค้าจะไปซื้อหมีควายมาเลี้ยงแล้วตั้งชื่อว่า คิด โอเคไหม?"

     "หมีควายเลยนะ"

     แลกกันไปเลยแฟร์ๆไม่มีใครเสียเปรียบ

     เจ้าตัวน้อยเดินวนๆบนตักนุ่มแล้วค่อยๆทรุดตัวนอนลงเหลือบตาไปทางซ้ายทีขวาทีมองหน้าแม่กับพ่อเถียงกันเรื่องชื่อไม่จบไม่สิ้นจนคล้อยหลับไปในที่สุด

     "เค้ารู้แล้วชื่ออะไรดี คนโตชื่อซิ่ว คนเล็กชื่อดรอป ดีไหม" สิงหาเสนอ

     "ฟอสซิ่วกับดรอปเปอร์" คิดเสริมชื่อให้เป็นสองพยางค์

     "ไพเราะมากเจ้าค่ะ"

     "ชื่อมงคลดีจัง" คิดว่าติดตลก มือลูบหัวเจ้าตัวนอนไปพลางก่อนจะหยิบผ้าผืนเล็กออกมาจากกรงเหล็กนำมาห่มกลัวเด็กน้อยจะหนาว ดวงตากลมหลุบมองลูกชายคนสุดท้องแล้วยิ้มบางๆ จริงๆแล้วน้องเป็นเด็กวัดไม่ใช่เด็กในฟาร์ม สิงหากับเขาไปเจอเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนแล้วรู้สึกถูกชะตาจึงขอน้องมาเลี้ยง

     น้องเป็นตัวเดียวที่วิ่งออกจากลังกระดาษเก่าๆที่หลับที่นอนออกมาคลอเคลียที่ขาของเขา เลยถือโอกาสสังเกตลักษณะดู เด็กชายสีเทาขนสั้น หูตั้งเป็นรูปสามเหลี่ยม ปลายจมูกสีดำและมีขนย้อนกลับที่กลางหลังยาวไปตามแผ่นหลัง และหางดาบ น่ารัก.. ถึงกับล้มเลิกความคิดที่จะซื้อชิบะตัวละหลายหมื่นเลย

     ตอนที่หันไปปรึกษากับสิงหาว่าจะขอน้องมาเลี้ยงเป็นเพื่อนลูกพี่ซิ่ว ร่างสูงถึงกับส่ายหน้าไปมาแล้วบ่นไม่หยุด

     ' ไอ้เตี้ยตัวเดียวก็เหนื่อยจะแย่ นี่จะเลี้ยงอีกตัวแล้วเหรอ แล้วนี่หมาอะไรก็ไม่รู้หน้าย่นมากไม่มีความน่ารักตรงไหนเลยตัวเอง ไม่เอาอะ '

     คราวลูกคนแรกก็พูดแบบนี้ แล้วดูตอนนี้สิ

 

 

     "ไอ้เตี้ย ป๊าพาน้องมาฝากกก ฮึบบ" สิงหาอุ้มลูกชายคนเล็กเข้าคอนโดพอดีกับที่ลูกชายคนโตวัยเกือบหนึ่งขวบวิ่งดุ๊กๆเข้ามาพันแข้งพันขา คุณพ่อลูกสองทิ้งตัวนอนแผ่บนพื้นพร้อมกับปล่อยให้ลูกชายสองคนดมกันไปมาโดยมีเขาอยู่ข้างๆคอยคุม คิดวางของใช้ของลูกชายไว้บนโต๊ะกระจกก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆสิงหา

     เด็กๆใช้จมูกดมกลิ่นกันและกันแต่ไม่มีท่าทีจะขู่หรือเห่า เด็กขาสั้นดมฟุดฟิดจนเด็กหน้าย่นขนเตียนนอนหงายกับพื้น สองคอยมองลูกชายไม่ห่างและนับว่าเป็นโชคดีที่ทั้งสองดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี

     "ตัวเองว่าลูกจะกัดกันไหม" สิงหาถามยังไม่คลายกังวล

     "พยายามให้อยู่ด้วยกัน รักให้เท่ากัน แค่นั้นเอง"

     การมีเด็กใหม่แล้วลืมเด็กเก่าเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง เพราะน้องมีความรู้สึก โกรธได้อิจฉาเป็น อย่าพยายามแสดงความรักกับตัวไหนมากกว่าจะดีที่สุด

     "เนอะ อ่า เค้าเหนื่อยจังเลย" ร่างสูงค่อยๆขยับตัวผงกหัวหนุนตักนุ่มๆแล้วจับมือคนรักมาวางไว้บนศีรษะตัวเอง คิดลูบเบาๆอย่างรู้งาน

     สู้กับงานมาหนักหนาสาหัสเหลือเกิน ทั้งงานในมอทั้งงานนอกมอ เสร็จแล้วก็ต้องแจ้นไปรับลูกชายคนเล็กที่ฝากคุณอาหมอเลี้ยงไว้ชั่วคราวจนกว่าน้องจะพร้อมกลับบ้าน

      เหนื่อยแต่ยังไหว เพราะได้กำลังใจจากคิด..

     เด็กน้อยหันมองหน้ากันแล้วค่อยๆเดินมาแทรกตัวนอนบนตักคุณแม่บ้าง ไม่ต่างอะไรจากนอนบนหัวพ่อ คิดใช้มืออีกข้างลูบหัวกลมๆของลูกชายสลับกันคนละสองสามทีก่อนหลุดขำเบาๆเมื่อหนุ่มน้อยพร้อมใจวางคางเกยศีรษะมนุษย์พ่อแล้วหลับตาพริ้ม สิงหากระตุกยิ้มเล็กๆ

     ไอ้เด็กแสบพวกนี้..

     "เหนื่อยมากไหม" คนตัวขาวเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มนุ่ม

     "มาก.. แต่ได้กำลังใจจากลูกจากเมียแล้ว หนักกว่านี้ก็มาดิครับ"


 

      __________________♡♡__________________


รักกันดีเหลือเกินนะ คนโสดๆอย่างเราก้อต้องยิ้มรับมันนัยวันทิ่จัยอ่อนแอร์ ไหวค่า คัยร้องหั้ย มั่ยมีค่า TxT

ฝากส่งฟีดแบ็ค #สิงหาคิดมาก ในทวิตเตอร์ 

คอมเม้นท์ กำลังใจ เย้อะด้วยน้าตัวเองงง 

ขอบคุณงั้บ

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.242K ครั้ง

1,429 ความคิดเห็น

  1. #1411 stawberryyogurt_ (@stawberryyogurt_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:25
    แงงงง ชอบความรักของทั้งคู่มาก
    #1411
    0
  2. #1379 Foxgo_O (@Foxgo_O) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 10:30
    ตบไทเกอร์ได้มั้ย ข้ออ้างหมั่นไส้
    #1379
    0
  3. #1349 «PhuengAugust» (@pvaugust) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 13:46
    คู่นี้ไม่มีใตรแทรกกลางได้ แล้วนีืจะร้องไห้ตอนคุยกับกล้า ฮรืออออ ตรอบครัวสุขสันต์ป่ะล่าา
    #1349
    0
  4. #1341 ladytata15 (@ladytata15) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 13:37
    มั่ยว่าใครก็แทรกกลางมั่ยดั้ยเรยยยย
    #1341
    0
  5. #1334 bluecigarette (@381161221) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 20:26
    ชอบความสัมพันธ์ของกล้ากับคู่ซ้อเฮียมาก พฮือ T-T
    #1334
    0
  6. วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 14:38
    รักกันเกินไปปะบางที คือไม่ไหวอ่ะ จะสำลักตายแล้วจ้า
    #1325
    0
  7. #1300 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 21:57
    ครอบครัวสุขสันต์
    #1300
    0
  8. #1241 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:45
    คุณจะน่ารักอะไรขนาดนั้น
    #1241
    0
  9. #1192 M'X19 (@NC-Tan-Ljong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 09:25

    ครอบครัวสุขสันต์
    #1192
    0
  10. #1185 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 22:29
    เปงอิจฉานะครับ อะไรก็แทรกพวกเขาไม่ได้
    #1185
    0
  11. #1179 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 18:54
    น้องคิดสุดยอด น้องก็หวงของน้อง
    #1179
    0
  12. #1163 Nnhh (@deernnnon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 00:33
    น้องคิดเด็ดมากกก สิบสิบไปเลย
    #1163
    0
  13. #1114 lynny456 (@lynny456) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 17:06
    นายเอกในฝันทีมแม่พี่ซิ่ว
    #1114
    0
  14. #1108 mojifeafea (@mojifeafea) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 15:36
    มันต้องอย่างนี้!!!!!
    #1108
    0
  15. #1101 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 22:34
    ครอบครัวสุขสันต์
    #1101
    0
  16. #1045 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 12:55
    เก้อสู่ขิต
    #1045
    0
  17. #955 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:20
    ครอบครัวนี้อบอุ่นมากจริงๆนะ
    #955
    0
  18. #943 BowLoveBaByBam (@BowLoveBaByBam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 14:03
    ชอบมากๆๆๆๆ แค่เขารักกันก็สุขใจแย้วว
    #943
    0
  19. #929 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 10:55
    ชอบบ คิดโหดดดด เท่มากกก
    #929
    0
  20. #908 piechicofic (@p-piechic) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 11:57

    แม่พี่ซิ่วดุมาก

    #908
    0
  21. #904 Wafel (@WirunratSonkong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:49
    อยากเปิดใส่ไทเกอร์สักครั้ง คนเตือนแล้วก็ไม่ฟัง หึ้ย!
    #904
    0
  22. #879 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 21:37
    สมควรโดนแล้วไทเกอร์ไปแหย่แม่เสือ
    #879
    0
  23. #858 PPruedee (@chompoo-pin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 14:47
    ฮือออ นี่ซึ้งอ่ะ ต้นกล้าาาาาาาาาา
    #858
    0
  24. #838 ychibi (@ychibi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 13:35
    งุ้ยยย แม่งูอาละวาดด เด็กๆ น่ารักจังง
    #838
    0
  25. #827 SandSeaSun (@babiejj) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 08:43

    พ่อสิงงงงง พ่อนิสัยหล่อมากอ่ะ
    #827
    0