เ ค้ า รั ก ตั ว เ อ ง #สิงหาคิดมาก - end (สนพ. B2S)

ตอนที่ 17 : #สิงหาคิดมาก / 17 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,164 ครั้ง
    26 มี.ค. 63


นิยายเรื่องนี้คำหยาบและภาษาสแลงค่อนข้างเยอะนะคะ

#สิงหาคิดมาก



      นับว่าเป็นโชคดีนักที่วันเกิดของทายาทอสูรตรงกับวันเสาร์แบบพอดิบพอดีและเป็นวันเดียวกับที่สิงหาต้องพาครอบครัวตัวแสบไปพบปะกับมารดาตามคำเรียกร้อง ร่างสูงพาลูกน้อยสองคนไปฝากพ่อกับแม่ไว้ส่วนตัวเองกับว่าที่ภรรยาออกมาสังสรรค์กับเหล่าทายาทอสูรนับสิบชีวิตที่ร้านชาบูแล้วค่อยกลับมาหาแม่

     แต่กว่าจะได้ออกมาตามนัดต้องนั่งแหงกอยู่ในบ้านหลายชั่วโมงเพราะพลั้งปากบอกแม่ไปว่าจะไปเลี้ยงชาบูเด็กๆและวันนี้เป็นวันเกิดของต้นกล้า เท่านั้นแหละคุณนายแม่จัดการอบคงอบเค้ก ปาดครีมปึบปับ วาดนู่นวาดนี่วุ่นไปหมด

     ' กับลูกตัวเองทุ่มเทขนาดนี้ไหม '

     ' สิงหาอย่าเป็นเด็กขี้อิจฉานะคะลูก '

     ' ไม่ได้อิจฉาเลย แม่เอาอะไรมาพูด '

     ' เมื่อก่อนแม่ก็รักสิงหาที่สุดนั่นแหละค่ะ '

     ' แล้วตอนนี้? '

     ' แม่รักน้องคิดค่ะ '

     ' สิงหา หัวเน่าแล้วเอ็งน่ะ '

     พอ! หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! ทั้งพ่อทั้งแม่เลย!!!

     ฮือออออ สิงหามันเด็กที่ถูกเก็บมาจากถังขยะจริงๆใช่ไหมวะ ทำไมทุกคนถึงทำกับอิช้อนแบบนี้..

     คิดเดินข้างเด็กขี้อิจฉาหน้ามุ่ยหิ้วเค้กดุ่มๆเข้าร้านชาบูที่นัดเหล่าทายาทอสูรไว้ เด็กนิเทศกว่าสิบชีวิตจองโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวใหญ่ หม้อพร้อม เนื้อพร้อม น้ำพร้อม ยิ้มกว้างทันทีที่เห็นเจ้ามือ

     "เฮ้! เฮียกับซ้อมาแล้วเว้ยพวกเรา ไม่ต้องล้างจานแล้ววว" เจ้าโอห์มพูดติดตลกก่อนยกมือไหว้ทั้งคู่

     สิงหายักคิ้วให้แทนการรับไหว้ กล่องเค้กถูกวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าเจ้าของวันเกิด ต้นกล้ายิ้มแล้วยกมือไหว้ขอบคุณรุ่นพี่สองคนอีกครั้ง

     "ขอบคุณครับเฮีย ขอบคุณครับซ้อ"

     "เออ แม่กูฝากมาให้" ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างคนรัก

     "สุขสันต์วันเกิดไอ้หนู" คิดยื่นกล่องของขวัญอันเล็กๆให้ต้นกล้า

     ต้นกล้าก้มหัวเล็กน้อยแล้วรับกล่องของขวัญมาถือไว้ เป็นอีกปีที่ได้ของขวัญจากพี่รหัสและของขวัญจากแฟนพี่รหัส ปีที่แล้วเขาได้รองเท้ากับสร้อย ปีนี้ได้เงินสี่พันกับอะไรก็ไม่รู้ในกล่อง แกะเลยก็แล้วกัน เจ้าของวันเกิดขออนุญาตแกะของขวัญออกมาดูด้วยความตื่นเต้น ทายาทอสูรที่เหลือก็ตื่นเต้น

     เด็กหนุ่มหยิบของที่ซุกซ่อนอยู่ในกล่องออกมา แววตาตื้นตันใจจนแทบร้อง นึกอยากกอดพี่รหัสสักทีแต่กลัวโดนเฮียถีบยอดหน้ากลับมา

     "ขอบคุณครับซ้อ.." มันคือนาฬิกาข้อมือคาสิโอ อีดีฟิกแบบโครโนกราฟพลังงานแสงอาทิตย์ ดีไซน์แบบสปอร์ตสร้างขึ้นจากคาร์บอนไฟเบอร์ซึ่งเป็นวัสดุสำคัญของรถแข่งในส่วนหน้า

     ราคาอยู่ที่หกพันห้าร้อยบาทถ้วนเกทับเงินสดสี่พันบาทอย่างน่าเจ็บใจ แต่เรือนนี้สิงหาเป็นคนช่วยเลือกเพราะเขาเองไม่ถนัดในการเลือกนาฬิกาข้อมืออะไรพวกนี้ สิงหามีความรู้มากกว่า

     "ไม่เป็นไร ตั้งใจเรียน เป็นเด็กดี เอาเกรดสวยๆไปฝากแม่ อย่าออกนอกลู่นอกทาง" คิดวางมือไว้บนบ่าต้นกล้าแล้วลูบเบาๆ

     ต้นกล้าพยักหน้ารับคำอวยพรและคำสอนไปในคราเดียวกันก่อนจะเก็บนาฬิกาใส่กล่องนำไปวางรวมกับของขวัญที่เพื่อนๆให้ก่อนหน้านี้ ปาร์ตี้ชาบูโดยมีเฮียสิงหาและซ้อคิดของเด็กๆเริ่มขึ้นหลังจากอวยพรกันเสร็จสรรพ หนุ่มๆบนโต๊ะพูดคุยกันสัพเพเหระ ดินฟ้าอากาศ คุยไปเรื่อยกินไปด้วย หยอกล้อเล่นหัวกันบ้าง

     มีเรื่องให้ได้พูดคุยมากมายเพราะถึงแม้จะเรียนนิเทศเหมือนกันแต่คนละสาขา ได้เจอกันบ้างไม่เจอกันบ้าง ต่างคนต่างมีหน้าที่และสิ่งที่ต้องเผชิญแตกต่างกันไป สิงหาเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมฝอยทอง ซาลาเปาไส้ครีม และวุ้นเป็ดหลากสี ชาบูที่นี่เป็นแบบบุฟเฟ่ต์หยิบของได้ไม่อั้นแต่กินไม่หมดโดนปรับ

     ทายาทอสูรหันคอมองตามจนกระทั่งสิงหานั่งลงแล้วเริ่มกินขนมหวานที่ตัวเองเป็นคนหยิบมา มืออีกข้างถือโทรศัพท์เล่นสบายใจ ซ้อไม่ได้กินสักชิ้นเพราะเฮียล่อคนเดียวหมดทุกอย่าง แล้วอะไรคือการกินของหวานก่อนกินชาบูล่ะนั่น

     "ปกติ" คิดพูดขึ้นราวกับอ่านใจเด็กๆออก มือขาวใช้ตะเกียบคีบเนื้อลงหม้อชาบู

      "ไปตักน้ำจิ้มให้หน่อยดิ" จัดการกับวุ้นเป็ดจนหมดเกลี้ยงแล้วสะกิดคนรักยิกๆ คิดเหลือบตามองก่อนถอนหายใจแต่ก็ยอมลุกขึ้นไปตักให้ ไม่ช่วยคีบไม่ช่วยทำอะไรแล้วยังมีหน้าหันมาใช้เขาให้ไปตักน้ำจิ้มให้อีกนะ พ่อมหาจำเริญของเมียจริงๆเลย

      "ไอ้โก้ ไปหยิบฝอยทองให้หน่อย" สิงหาใช้ลามมายันทายาทอสูร

     "รับแซบ!" โกโก้ตะเบ๊ะแล้วลุกไปหยิบฝอยทองตามคำบัญชา

     คิดเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมถ้วยน้ำจิ้มของพ่อมหาจำเริญหวงเก้าอี้นั่งติดแทบไม่ขยับตัวไปไหน เนื้อในหม้อนั่นก็ให้เขาคีบใส่จาน ดีที่ยังกินเองเป็นไม่งั้นคงต้องป้อนถึงปาก

     "ไม่ลุกไปหยิบจับอะไรเองเลยเหรอ" คนน่ารักถามขณะคีบหมูคีบผักใส่จานคนรัก

     "ลุกแล้ว ไปหยิบขนม" ขี้เกียจไม่พอยังขี้เถียงอีกต่างหาก ร่างสูงพูดเสียงปกติไม่รู้สึกรู้สา ส่งมือไปรับจานฝอยทองจากโกโก้มาวางแทนจานเก่าที่มันหมดแล้ว

     "ฝอยทองยังใช้น้องไปหยิบเลยนะ" ดวงตากลมสบมองเสี้ยวหน้าคมเข้ม สายตาทั้งเอือมทั้งปลง

     "ขี้เกียจ"

     "เป็นง่อยมั้ง"

     "บ่นเยอะ อยากกินหมึกว่ะ"

     สิงหาผู้ไม่เคยรู้สึกอะไรกับการโดนบ่นหันไปขอความช่วยเหลือจากคนตัวขาวข้างกาย หมึกบนโต๊ะหมดแล้วและเขาต้องการกินมันอีก

     "คิด อยากกินหมึก"

     "ลุกไปหยิบเอง"

     "อยากกินหมึกๆๆๆๆๆ" ความขี้เกียจไม่มีใครเกิน เสียงทุ้มพร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมาจนคิดทนไม่ไหวหยิบซาลาเปาไส้ครีมยัดปากก่อนจะลุกไปเติมหมึกให้

     หมดลุคอาเฮียคนคูลเหลือแต่สิงหาปีสามโดนเมียยัดซาลาเปาใส่ปากเหตุเพราะรำคาญ หากเป็นคนนอกก็คงรู้สึกกลัวไม่น้อย แต่เด็กๆพวกนี้เห็นกันจนชินตา ไม่ตีกันสิแปลก.. คนตัวขาวเดินกลับโต๊ะโดยในมือถือของเป็นรอบที่ร้อย เดินแล้วเดินอีก เดินจนทางเลื่อม บ่นจนเหนื่อยแต่สุดท้ายก็ยอมลุกขึ้นเดินอยู่ดี

     "แล้วไม่ต้องยุ่งอีกนะ คราวนี้มึงโดนซ้อมแน่" คิดจ้องหน้าคาดโทษ ทว่าสิงหาไม่รับปากแต่เค้นหัวเราะเบาๆแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มจนน่าหมั่นไส้

     เด็กหนุ่มกว่าสิบชีวิตบนโต๊ะมองหน้าเฮียกับซ้อสลับกันไปมาก่อนโกโก้หนึ่งในทายาทอสูรเกิดความสงสัยจึงเอ่ยถาม "เฮียกับซ้อเป็นแฟนกันได้ยังไงวะ ผมสงสัยจัด"

     "นั่นดิ แล้วซ้อรับรักเฮียได้ยังไงก่อนคบกันรู้ไหมว่าเฮียเป็นคนแบบนี้" เจ้าโอห์มเพิ่มคำถาม ทายาทคนที่เหลือพยักหน้าเห็นด้วย สายตาแวววับรอฟังคำตอบ

     "ซ้อมึงทนความหล่อของกูไม่ไหวด้วยแหละ" สิงหาตอบพร้อมไหวไหล่เบาๆ

     "มึงแน่ใจ?" คิดเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้างพลางเอียงคอถามคนรักซ้ำเพื่อความแน่ใจ

     ร่างสูงหันมาทำตาปริบๆใส่เป็นเชิงว่าไม่ให้เล่าเพราะเอาจริงๆมันโคตรจะน่าอาย แต่หารู้ไม่ว่ากำลังอ้อนวอนนักฆ่าเลือดเย็นอยู่ เรียวปากอิ่มกระตุกยิ้มเล็กๆก่อนจะกลับมามองหน้าเด็กๆที่รอฟังตำนานรักบรรลือมอ สิงหาแทบจะมุดดินหนีเมื่อเสียงหวานใสเริ่มเล่าความเป็นมาเป็นไปของเขาสองคน

 

 

     ย้อนไปเมื่อตอนปีหนึ่งหลังจากเขาเจอสิงหาที่ร้านข้าวหน้ามอ หลังจากนั้นก็เจอสิงหาเรื่อยมาเพราะอยู่สีเดียวแกนเดียวกันตอนรับน้อง แถมอยู่สาขาเดียวกัน บอกตรงๆว่าเขาไม่กล้าเข้าใกล้ไอ้หมอนี่เท่าไหร่ และเจ้าตัวเหมือนจะรู้ตัวด้วยจึงหาโอกาสเข้ามาพูดแก้ตัวว่าเรื่องที่ขอไลน์วันนั้นแค่ล้อเล่น

     สิงหาเป็นคนห่ามๆห้าวๆปากไม่ดีเท่าไหร่แต่จริงใจ เขามันก็ไม่ใช่คนหยิ่งถือตัวและห่ามพอกันจึงสามารถปรับจูนเข้าหาแล้วกลายเป็นเพื่อนกันในที่สุด ความสนิทอยู่ระดับพอประมาณไม่มากไม่น้อย แต่เรื่องพีคคือเขาชอบซีนดาวคณะที่สนิทกับสิงหา ก็หวังจะให้เป็นพ่อสื่อให้หน่อย เขาเพ้อเจ้อกับสิงหาทุกวัน

     ปรึกษาตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไร ขอสาบานสามนิ้วเลยว่าไม่รู้จริงๆว่าร่างสูงคิดอะไรกับเขา ไม่เคยสนใจเท่าไหร่เวลาพูดถึงซีนแล้วสายตาของสิงหาจะขุ่นเคืองหรือน้อยใจ ช่วงนั้นเราสองคนโทรคุยกันโคตรจะบ่อย ยิ่งตอนรู้ว่าซีนมีแฟนแล้วเป็นเด็กวิศวะเขายิ่งช้ำเหมือนคนจะตาย และแน่นอนว่าสิงหาเป็นคนปลอบ

     สิงหาอยู่ด้วยตลอดไม่ว่าจะแค่เสียงหรือวีดีโอคอล ก็นั่นแหละ ตามภาษาผู้ชายที่คิดว่าเพื่อนคนนี้แม่งโคตรเพื่อนแท้เลยว่ะ เขาก็เวิ่นเว้อกับสิงหาเช้า สาย บ่าย เย็นไปเลย จนกระทั่งวันหนึ่งจำได้ขึ้นใจ วันที่เขานั่งอยู่ในโรงอาหารกับเพื่อนอีกสองคนแล้วสิงหาเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าดูไม่ค่อยดี

     เด็กนิเทศปีหนึ่งในชุดนักศึกษาชายเสื้อหลุดออกมานอกกางเกง ตัวสูงผิวสีน้ำผึ้งใบหน้าคมคร้ามเรียบนิ่งไม่บอกอารมณ์แต่แววตาน้อยใจจนปกปิดไว้ไม่มิดหยุดยืนตรงหัวโต๊ะ ดวงตาคมสบมองใบหน้าพริ้มเพรา คิดมองกลับและครั้นจะเอ่ยถามเพราะเห็นถึงความผิดปกติ ทว่าสิงหากลับยกลำโพงตัวเล็กขึ้นมาเสียก่อน

     การกระทำแปลกๆสร้างความสงสัยให้เพื่อนสนิทผิวขาว คนมากมายในโรงอาหารก็เช่นกัน

     ' สิงหามึ- '

     [ หากไม่มีอะไรไม่ต้องโทรมาฉันขอได้ไหม

     ฉันรู้ว่าเธอจริงใจ แต่ฉันไม่ค่อยจริงใจ

     จะหลุดปากไปทุกที ]

     ในที่สุดเสียงเพลงจากลำโพงตัวเล็กก็ดังขึ้น เรียกทุกสายตาให้หันมามองที่เดียวกันอย่างพร้อมเพรียง คิดเบิกตากว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยพลางหันมองไปรอบๆแล้วก็ต้องมาหยุดอยู่ที่การสบสายตากับเพื่อน ที่ปรึกษา และเป็นอะไรหลายๆอย่างให้เขาตลอดเวลาที่ผ่านมา

     [ น้ำเสียงของเธอไม่มีอะไรแอบแฝง

     ไม่ได้แสดงอาการสนิทเกินเพื่อนกัน

     เบื่อๆ ก็โทร ก็บ่นร้อยพัน

     เธอคงไม่รู้สักนิดว่าฉันไม่บริสุทธิ์ใจ ]

     เสียงเพลงยังคงดังไปเรื่อยๆและคิดก็ยังคงทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน ได้แต่เหงื่อตกและประสานสายตาของสิงหาที่มีความรู้สึกหลากหลายอัดแน่นจนเอ่อล้น สิงหาไม่เคยรู้สึกกับคิดมากแค่เพื่อนเลย

     ไม่เคยเลยแม้แต่เสี้ยววินาที

     [ ไม่ต้องคุยกับฉัน เธอลบเบอร์กันไปเลยก็ยิ่งดี

     อย่าปล่อยให้คิดว่าวันหนึ่งพอมี

     ช่วยฉันที ช่วยฉันทีให้ฉันกล้ากล้าตัดใจ ]

     มือหนากำลำโพงบลูทูธในมือแน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยเนื่องจากต้องกลั้นน้ำตา ต้องยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่แคร์สายตาใครจนกว่าเพลงจะจบและเขาก็ไม่แคร์ว่าคิดจะทำยังไง แต่ทางนี้แม่งเจ็บฉิบหายเลยกับไอ้สถานะเฟรนโซนเวรนี่ ให้ตาย

     [ ให้ความรู้สึกที่อยู่ในหัวใจ

     ละลาย ละลายและหายไปพร้อมกับสายเธอ ]

     สิงหาค่อยๆลดลำโพงลงเมื่อท่อนสุดท้ายของเพลงจบลง ร่างสูงขบกรามแน่นมองหน้าเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรกก่อนจะตัดสินใจเดินหนีไปพร้อมกับยกแขนเสื้อขึ้นมาลอบปาดน้ำตา เสียงฮือฮาในโรงอาหารคนแน่นขนัดไล่หลังดังขรม คิดกลืนน้ำลายลงคอแล้วรีบลุกจากเก้าอี้ก้าวขาวิ่งตามหลังสิงหา

     ท่อนแขนถูกคว้าฉุดรั้งให้หยุดเดิน สิงหาปัดมือขาวนุ่มออกแม้ในความเป็นจริงจะรู้สึกดีทุกครั้งที่อีกฝ่ายสัมผัสกาย ทว่าตอนนี้เขากำลังเสียใจจึงต้องปัดมันทิ้ง

     ' มึงไม่ต้องมาจับ '

     ' สิงหาเดี๋ยวดิ '

     ' แล้วมึงก็ไม่ต้องโทรมาอีกแล้วเว้ย กูไม่อยากฟังมึงพูดถึงไอ้ซีนอีกแล้วว่ะ ลบเบอร์กูไปเลย '

     สิงหาพ่นทุกอย่างในใจออกมาหลังจากอัดอั้นมันไว้เป็นเดือน น้อยใจ เสียใจปั่นรวมกันมั่วไปหมดจนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร

     ' มึงไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกูมาตั้งแต่แรกเหรอวะ ' เป็นคิดที่ถามกลับบ้างและปะติดปะต่อทุกอย่างให้เป็นรูปเป็นร่าง

     ' คนอยากเป็นเพื่อนที่ไหนเค้าจะแอบมองหน้ามึงตลอดเวลาวะ '

     ‘…….’

     ' คนอยากเป็นเพื่อนที่ไหนเค้าจะตอบแชทมึงไวแต่ดองแชทคนอื่นวะ '

     ' สิงหา... '

     ' แล้วคนอยากเป็นเพื่อนที่ไหนเค้าจะแอบลูบขาตอนมึงหลับวะ!! '

     ' ......... '

     ' โง่ โง่ฉิบหาย ทำตัวน่ารักให้คนอื่นเค้าหลงแล้วก็เสือกโง่มองไม่ออกว่ากูชอบมึง โคตรจะชอบมึงเลย ไอ้ควายเอ้ย ฮึกก! '

     พาลทุกสิ่งบนโลกใบนี้ พาลแม้กระทั่งคนที่อยู่ตรงหน้า คิดตบหน้าผากตัวเองตักเพียะก่อนจะคว้าเนคไทร่างสูงแล้วลากมาคุยในที่ลับสายตาคน ไอ้หมอนี่มันเริ่มจะคลั่ง

     ' ปล่อย! ไม่ต้องมายุ่งกับกูเลยไอ้คิด ไอ้โง่- โอ้ย!! '

     คิดประเคนให้หนึ่งหมัดจนล้มปากจูบพื้นปูนก่อนเตะหนักๆอีกทีที่ก้น แต่มีหรือคนคุ้มคลั่งจะไม่สู้ สิงหาพลิกตัวกลับมาแล้วรีบหยัดกายยืนขึ้นก่อนที่คิดจะเตะซ้ำ รอดแข้งไปอย่างหวุดหวิด ร่างสูงกลับมายืนได้อีกครั้ง การคุยกันด้วยหมัดแทนคำพูดจึงเริ่มขึ้น เด็กนิเทศปีหนึ่งสองคนซัดกันนัวอยู่หลังตึกคณะ ผลัดกันได้เปรียบเสียเปรียบ แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ผลแพ้ชนะ

     สองหนุ่มนั่งแหมะกับพื้นเอนหลังพิงกำแพงหน้ายับเยินพอกัน ปลดปล่อยความโกรธที่ต่างคนต่างมีสุมอยู่ในอกผ่านการต่อยตีเมื่อสักครู่ อารมณ์เริ่มกลับมาเย็นลงจนสงบในที่สุด

     ' ทำกูอกหักแล้วยังมาต่อยกูอีก เพื่ออะไรวะ ' สิงหาถมน้ำลายปนเลือดลงพื้น

     ' กูโกรธ ที่มึงคิดไม่ซื่อ ' คิดตอบพร้อมเบ้หน้าเจ็บจี๊ดที่มุมปากมีเลือดซึม

     เจ็บไม่แพ้กัน สิงหาหมัดหนักฉิบหายเลยเถอะ..

     ' แล้วไงวะ ก็กูคิดไปแล้ว '

     ' ก็ไม่แล้วไง ตอนนี้อารมณ์ดีขึ้นแล้ว '

     ' เอาไงต่อ เลิกเป็นเพื่อนเลยไหม ' ร่างสูงเงยหน้าเล็กน้อยเอนหลังศีรษะพิงกำแพงด้านหลัง ดวงตาคมเหม่อมองท้องฟ้า สายฝนตกปรอยๆค่อยๆช่วยชะล้างคราบเลือดบนคิ้วและมุมปากของทั้งคู่

     ต่อยกันกลางฝน โคตรโรแมนติกเลย..

     ' คงงั้น ' เสียงทุ้มนุ่มตอบกลับ มือขาวลูบใบหน้าพริ้มเพราเปียกพรมไปด้วยหยดน้ำจากสายฝนร่วงหล่นโปรยปราย ต่างคนต่างเงียบพักเหนื่อยและใช้ความคิดจนฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย เปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนศีรษะกลมทุยจะค่อยๆเอนซบไหล่กว้างของเพื่อนสนิทข้างกาย

     สิงหายอมยกไหล่แกร่งเป็นที่พักพิงเช่นเคย นัยน์ตาคมสีนิลเหลือบมองเครื่องหน้าจากมุมสูงกว่าเนื่องจากเขานั่งหลังตรง

     ' กูให้มึงซบครั้งสุดท้ายนะ '

     ' แล้วถ้ากูอยากซบต่อล่ะ '

     ' ก็มาเป็นแฟนกู ' ตรงไปตรงมาคือนิยามของผู้ชายที่ชื่อ สิงหา

     ' ได้แค่ซบไหล่? '

     ' ไม่ เพราะทั้งตัวทั้งใจกูให้มึง '

     ' ขายของเหรอวะ '

     ' เห็นๆกันอยู่ '

     คำตอบแสนหลงตัวเองทำคนข้างกายหัวเราะ ใบหน้านวลผ่องจิ้มลิ้มมีรอยช้ำหลายจุดทั้งมุมปากทั้งคิ้วหลับตาพริ้ม

     ' ว่าไง ' สิงหาทวนซ้ำหาคำตอบ

     ' ก็ลองดู ' คิดพูดทั้งที่ยังหลับตา ฝนเริ่มตกหนักและเม็ดใหญ่กว่าเดิมร่างสูงจึงสละเสื้อเชิ้ตนักศึกษาคลุมหัวอีกฝ่าย

     แต่แล้วก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อเสื้อนักศึกษาของคิดก็คลุมลงบนศีรษะของเขาเช่นเดียวกัน กลายเป็นว่าสองหนุ่มแทบจะเปลือยท่อนบนเหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาวสะอาด ชายหนุ่มสองคนส่งยิ้มให้กันและกันอีกครั้ง ความอุ่นแผ่ซ่านจากเรือนร่างสมส่วนของสิงหา แก้มทั้งสองข้างของคนตัวขาวแดงซ่านก่อนเลื่อนสายตาหนี

     ' มึงจะรับผิดชอบที่มึงต่อยกูก่อนยังไง ' มือหนาจับปลายคางมนเอาไว้ไม่ให้หันหนีแล้วทวงหาความเป็นธรรมให้ตัวเอง คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย จำเป็นต้องสบตากับอีกฝ่ายเพราะไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน คิดเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ครุ่นคิดหาวิธีรับผิดชอบ กระทั่งกลีบปากอิ่มกดจูบลงบนริมฝีปากหยักลึก

     เด็กนิเทศผิวขาวเป็นฝ่ายจูบเพื่อนสนิทที่เลื่อนสถานะขึ้นมาเป็นแฟนก่อนทั้งที่มือยังคงสั่นเทาจับขยำเสื้อกล้ามอีกฝ่ายไว้แน่น หัวใจสองดวงเต้นแรงระทึกรุนแรงแข่งกับสายฝน จูบอ่อนโยนเป็นเหมือนยาช่วงบรรเทาความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับ คิดค่อยๆผละออกแล้วเป่าลมอ่อนๆลงบนแผลที่มุมปากของสิงหา

     ' ขอโทษ.. '

     ' ไม่เอา '

     ' แล้วมึง- '

     ' พูดว่า เค้าขอโทษ ' สิงหาปฏิเสธคำขอโทษไม่รับมันไว้แต่เปลี่ยนเป็นประโยคอื่นที่มันน่าอายกว่าเดิม คนฟังขมวดคิ้วเล็กๆก่อนจะส่ายหน้าไปมาปฏิเสธการพูดเช่นเดียวกัน แต่ทว่าก็ต้องมาพ่ายแพ้ตอนมองตาสวยๆของไอ้คนคิดไม่ซื่อ

     ' เค้า.. ขอโทษนะตัวเอง ' คนน่ารักพูดไปเขินไปแก้มแดงเป็นลูกตำลึงพยายามจะหลบตาไม่มองหน้าสิงหาแต่ทว่าหลบยังไงก็พ้นเพราะร่างสูงมองตามตลอด ไหนจะรอยยิ้มละเมียดละไมนั่นอีก

     ' พูดแบบนี้เวลาอยู่ด้วยกันสองคนได้ไหม '

     ' อ..เออ ปล่อยแก้มสักทีสิ '

     ' ขอหอมสักสี่ฟอดให้คุ้มกับที่กูแบกหน้าไปตัดพ้อถึงโรงอาหารก่อนแล้วกัน '

 

 

      ทั้งโดนต่อยทั้งโดยฟัดตั้งแต่วันแรกที่คบกัน ถ้าสิงหาสามารถเคลมเขาได้เลยตอนนั้นอีกฝ่ายก็คงทำไปแล้วไม่ปล่อยให้ลอยนวลมาเป็นเดือนหลังคบกันหรอก ตำนานรักล้ำลึกยิ่งกว่าหนังแอคชั่นทำทายาทอสูรเบิกตากว้างกันเป็นแถว

     "โห เฮียกับซ้อแบบ.." โกโก้

     "ตีกันยับแต่รักกันสัดๆ" โอห์ม

     "สุดจัด" ต้นกล้า

     "เป็นไงล่ะเฮียมึง" คิดเค้นยิ้มพลางปรายหางตามองหัวโจกแก๊งอสูรกำลังเขินอายได้ที่

     "เอาเรื่องมากเลยครับ ฮ่าๆๆๆ" เจ้าโอห์มหัวเราะลั่นพาเพื่อนหัวเราะตาม

     "พอ เลิกพูดเรื่องนี้ จะเป่าเค้กไอ้กล้ากันได้ยังวะ" สิงหารีบเปลี่ยนเรื่อง ใบหน้าคมคร้ามแดงระเรื่อร้อนผ่าวอยากระเบิดตัวตายให้จบๆไป

     เด็กร่วมโต๊ะกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ ร้อนวันพันชาติพึ่งจะเห็นเฮียเขินจนลนลานทำอะไรไม่ถูกแบบนี้ ต้นกล้าอาสาเป็นคนปักเทียนวันเกิดตัวเองส่วนรีบอร์นเพื่อนอีกคนเป็นฝ่ายจุดเทียน ทำการขออนุญาตทางร้านไว้แล้วว่าจะมีการเป่าเค้กวันเกิดเพื่อนและเจ้าของร้านเองก็โอเคไม่มีปัญหาอะไร

     เทียนวันเกิดคละสีจำนวนยี่สิบเล่มนับเกิดอายุมาหนึ่งปีเป็นยี่สิบเอ็ดถูกจุด หนุ่มๆเริ่มปรบมือและร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ ลูกค้าในร้านช่วยร้องช่วยปรบมือราวกับว่ามันเป็นธรรมเนียม หากมีใครร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ คนที่เหลือก็ต้องช่วยร้อง

"Happy birthday to you, Happy birthday to you"

"Happy birthday Happy birthday

Happy birthday to you"

     "เย้! สุขสันต์วันเกิด ยี่สิบขวบแล้วมึงไอ้กล้าเพื่อนรัก"

     "มีความสุขมากๆนะค้าา!!"

     "แฮปปี้เบิร์ดเดย์ครับโผมมม!!"

     คำอวยพรดังมาจากรอบทิศจนหันกลับไปขอบคุณไม่ถูก เจ้าของวันเกิดยิ้มแก้มแทบปริ ขณะเดียวกันน้ำตาก็คลอหน่วยอยู่ที่ขอบตา

     "ขอบคุณ.. ฮึก ครับ" ต้นกล้าพูดขอบคุณโดยที่ไม่รู้ว่าเขาเอ่ยมันไปเป็นรอบที่เท่าไหร่ แต่อยากขอบคุณมากๆที่ทำให้วันเกิดปีนี้ไม่เดียวดาย พี่รหัสคนเก่งของเด็กหนุ่มส่งมืออุ่นๆมาวางไว้บนศีรษะของน้องรหัสที่กำลังเช็ดน้ำตาตัวเองเบาๆก่อนจะรั้งหลังคอต้นกล้าเข้ามาสวมกอด หนุ่มน้อยกอดคิดกลับแน่น

     น้ำตาลูกผู้ชายและลูกคนเดียวของบ้านไหลพราก เพราะไม่มีพี่ไม่มีน้องต้นกล้าจึงเคารพและรักพี่รหัสของตนเองเหมือนพี่ชายแท้ๆคนหนึ่งเท่าที่น้องชายจะรักได้

     "เลิกร้องไห้ วันนี้วันเกิดมึง" คิดลูบศีรษะน้องรหัสอย่างเบามือก่อนจะลดลงมาตบแผ่นหลังกว้างเบาๆ ต้นกล้าพยักหน้ารับแล้วผละออกจากอ้อมกอด

     เด็กๆช่วยกันปลอบประโลมต้นกล้าด้วยการยิงมุขตลกฮาก๊ากจนเจ้าของงานวันเกิดยิ้มได้และเริ่มตัดเค้กแบ่งจนครบ ต่างคนต่างลิ้มชิมรสชาติเค้กนมสดเนื้อนุ่มละมุนปากฝีมือคุณแม่ของเฮียสิงหาเป็นอันสิ้นสุดปาร์ตี้ เจ้ากัสวางจานเค้กลงก่อนจะตัดสินใจถือโทรศัพท์วิ่งอ้อมมายืนหน้าโต๊ะ

     "ถ่ายรูปกันค้าบบบ"

     ทายาทอสูรตัวสูงโย่งกดปรับเป็นกล้องหน้าแล้วหมุนโทรศัพท์ให้อยู่ในแนวนอนจะได้เก็บรูปครบทุกคนก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยไม่ให้บังคนด้านหลัง เด็กๆเก็กหล่อกันตามอัธยาศัย สิงหานั่งอยู่กับที่แล้วแลบลิ้นพร้อมยกคิ้วขึ้นทั้งสองข้าง ส่วนคิดยกยิ้มเล็กๆพลางเอียงศีรษะไปทางคนรักกระทั่งกัสกดชัตเตอร์

     รูปแรกผ่านไป รูปสองและรูปสามตามมาติดๆ หนุ่มๆเปลี่ยนท่าไปมาตลกบ้าง หล่อบ้างตามภาษาและมาจบลงตรงรูปที่เหล่าลูกอสูรเหล่ตามองคู่รักบรรลือมอกอดคอแล้วเอนหัวชนกัน สิงหาชูสองนิ้วกระตุกยิ้มเล็กๆ

     บางครั้งภาพของความทรงจำ มันก็ไม่อาจชัดเจนเท่ากับรูปภาพที่เหมือนหยุดช่วงเวลาเหล่านั้นเอาไว้…


 

      __________________♡♡__________________


เฟนซงที่แท้2 เปิดเพลงในโรงหารไหมล่ะ เล่นหยั่ยตั้งแต่เด่กจิงค่ะคนนี้ ต้องยอมเขา อืม

ฝากส่งฟีดแบ็ค #สิงหาคิดมาก ในทวิตเตอร์ 

คอมเม้นท์ กำลังใจ เย้อะด้วยน้าตัวเองงง 

ขอบคุณงั้บ

 

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.164K ครั้ง

1,429 ความคิดเห็น

  1. #1362 space_NPW (@space_NPW) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 22:07
    ปาทับจัยในความตัดพ้อมากกกกก555555555
    #1362
    0
  2. #1311 aratrae (@aratrae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 22:05
    ตำนานรัก
    #1311
    0
  3. #1301 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 22:10
    อบอุ่นมากกกกก ตอนย้อนก็สนุก
    #1301
    0
  4. #1243 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:54
    จะร้องงงงง
    #1243
    0
  5. #1242 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:54
    จะร้องงงงง
    #1242
    0
  6. #1180 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 19:48
    สิงหานี่มันสิงหาจริงๆ อะไรคือการเปิดเพลงตัดพ้อเขาฟังกลางโรงอาหารแบบนั้น เล่นใหญ่มาก 555555555
    #1180
    0
  7. #1164 Nnhh (@deernnnon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 00:46
    เกลียดการเปิดเพลงมากก5555555
    #1164
    0
  8. #1102 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 23:01
    อ่านแล้วนึกถึงสมัยเรียน
    #1102
    0
  9. #1066 SuNny_ms (@SuNny_ms) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 12:25
    55555555ขำก๊ากกกก เพร่สิงหาน้ามตาหลัยกะเฟนซง
    #1066
    0
  10. #1046 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 13:11
    ชอบซีนไพเปิดเพงยืนปาดนั้มตาของพรี่สิงหามากค่า555
    #1046
    0
  11. #1014 PPruedee (@chompoo-pin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 03:50
    ถอนหายใจทุกตอนอ่ะ5555 เนื้อหาโคตรดี แต่เหนื่อยใจกับรูปภาพและทอร์ค คือชั้นพยายามมากกับการออกเสียงตามสระและม้วนลิ้น5555555555
    #1014
    0
  12. #956 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:35
    อบอุ่นมากครอบครัวทายาทอสูร
    #956
    0
  13. #949 Fahsu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 10:40

    ไรท์บรรยายเก่งมาก

    เราร้องให้กับตอนนี้เลย

    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆแบบนี้นะค้าาาา.

    #949
    0
  14. #930 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 11:36
    แต่ละคนอย่างแสบแต่ความรักโครตเฟี้ยวเลยอ่ะ
    #930
    0
  15. #909 piechicofic (@p-piechic) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 12:06

    ได้นะมุกนี้ เปิดเพลงให้กลางโรงอาหาร 5555555

    #909
    0
  16. #880 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 21:55
    แสบทั้งคู่เลยนะ
    #880
    0
  17. #732 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 14:32

    โอยย เป็นคู่รักบรรลือโลกจริงๆ เฟี้ยวมากค่ะคุณพี่ รักกันไปนานๆเลยน้าาา
    #732
    0
  18. #670 mungnung87 (@mungnung87) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 07:14
    พออัปใหม่ เปิดอ่านไม่ได้อะ
    #670
    0
  19. #669 JumJim_1994 (@Sunflower_1994) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 22:44
    เมื่อก่อนแม่ก็รักสิงหาที่สุดนะลูก 555 แม่~~ นี้ลูกแม่ไง คือเรื่องนี้อ่านแบบยิ้มไปด้วยทั้งเรื่องเลยขอบคุณไรท์สำหรับผลงานดีๆนะคะ
    #669
    0
  20. #667 Mellow_z (@Natty_jjz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 11:54
    ค่ตฮาร์ดคอออ555555 ต่อยกันแล้วเป็นแฟนกัน ว้อยยยย 5555555555
    #667
    0
  21. #666 NurseKuhsron (@NurseKuhsron) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 10:56
    น่ารักมากเลยแม่่่่่่่่
    #666
    0
  22. #665 mungnung87 (@mungnung87) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 09:33
    คือไม่เลยอ่านแล้วหัวเราะ ยิ้มตามเลยค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่โดนใจเลยค่ะ
    #665
    0
  23. #664 0851312049 (@0851312049) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 08:16
    น่ารักกกกกกกกก
    #664
    0
  24. #663 Som (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 06:51

    รอนะคะ

    แม่งูน่ารักคะ

    #663
    0
  25. #662 Kantamanee02 (@Kantamanee02) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 06:39
    น่ารักมากก คือดีชอบบ ชอบฉากสารภาพรัก55
    #662
    0