{one piece}: Prison Popinjay!

ตอนที่ 11 : Prison Popinjay!: Sector 10*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    13 ธ.ค. 57

SECTOR 10*: giniro memories

ต่อไปนี้บทที่มี (*) หมายถึงการย้อนอดีตทั้งหมดนะคะ
เพื่อไม่ให้ผู้อ่านงงจนเกินไป เจบีจะขอย้อนอดีตยาวๆ
เนื้อหาย้อนอดีตตั้งแต่บทที่ 10 ถึงบทที่ 13 ค่ะ







 

 

 

บทที่สิบ... ความทรงจำสีเงิน

 

น้ำลด ตอผุด...เป็นเรื่องธรรมดา

แต่หากน้ำลด ซากปรักหักพังผุดขึ้นมาล่ะ?

 

ย้อนอดีต.... อารัมภบทที่หนึ่ง

 

งานประมูลภาพครั้งสำคัญก็มาถึง สื่อมวลชนกรูกันอยู่หน้าประตูทางเข้าซึ่งถูกปูด้วยพรมแดงคอยต้อนรับเศรษฐีผู้ร่ำรวยแต่ละท่านเยื้องย่างลงจากรถ แสงแฟลชกะพริบต่อเนื่องไม่หยุดเมื่อรถคันยาวถูกเปิดประตูออก บรรดาดาราและเศรษฐีผู้มีชื่อเสียงต่างทักทายสื่อมวลชนด้วยการยิ้มและโบกมืออย่างที่พวกเขาทำทุกครั้ง

ก็แค่อยากมาโชว์ตัวบนพรมแดงเท่านั้นแหละ บางคนไม่มีเงินพอจะประมูลด้วยซ้ำ... นักข่าวสาวมองตามบรรดาคนรวยด้วยรอยยิ้ม ผมถูกเกล้าขึ้นเก็บไว้ในหมวกแก๊ป แต่งตัวด้วยกางเกงยีนส์ขายาวเสื้อกันหนาวเหมือนนักข่าวทั่วไป หากแต่ดวงตาที่ซ่อนหลังแว่นตาหนาเตอะปริ่มด้วยเลศนัย

บทเพลงบรรเลงสดด้วยนักดนตรีมือดี ทำนองเอื่อยสบายเข้ากับบรรยากาศของงาน อาหารหรูหราพอดีคำจัดวางอยู่ในถาดอย่างสวยงามโดยเชฟฝีมือดีจากภัตตาคารมิเนอว่า พนักงานบริการแต่งตัวเครื่องแบบที่เรียบร้อยหาใดติ ภายในงานจัดด้วยกระถางดอกไม้เพียงเล็กน้อยไม่ใช่แย่งความโดดเด่นไปจากรูปวาดที่สวยงาม

ไม่นานหลังจากเริ่มงาน ประตูก็เปิดให้สื่อมวลชนเข้ามาถ่ายภาพบรรยากาศงานตามกำหนดการณ์ และอีกสักพักถึงจะมีการประมูลเริ่มขึ้น บรรดาผู้เข้างานต่างเดินชมผลงานอันล้ำค่าของศิลปินผู้มีชื่อเสียง ต่างหมายตารูปวาดที่ตนต้องการเอาไว้ ทุกอย่างเป็นไปตามกำหนดการณ์ที่ผู้จัดงานวางไว้ตรงเป๊ะ

‘เครื่องดื่มครับ’ พนักงานหนุ่มยกถาดเครื่องดื่มหลากหลายชนิดมาให้แขกเลือกสรร หากสายตาสอดส่องสำรวจมองไปตามงานด้วยความระมัดระวัง

‘ขอบคุณจ้ะ’

หญิงสาวในชุดราตรีสีม่วงรับค็อกเทลมาถือไว้ในมือ ขยิบตาให้เด็กเสิร์ฟราวหว่านเสน่ห์ ผิวนวลเนียนอมชมพูชวนมองและทรวงอกเต่งตึงแสนรัญจวน เรือนผมงามปล่อยสยายกลางแผ่นหลัง ดวงตาสีน้ำตาลสวย ร่างระหงเดินเฉิดฉายไล่มองรูปภาพพลางจิบค็อกเทลอย่างสง่า รูปพวกนี้วันนี้คงประมูลได้ไม่ต่ำว่าสิบล้านเบรีแน่นอน

ภาพวาดที่นำมาโชว์แสดงในงานครั้งนี้มีเยอะเกินกว่าจะประมูลหมด บางภาพจึงถูกขายหากมีเศรษฐีเสนอจำนวนเงินที่ดีให้กับเจ้าของภาพ ไม่ต้องผ่านการประมูล จนได้ผลสรุปว่าภาพที่จะถูกนำมาประมูลทั้งหมดมีด้วยกัน 27 รูป ซึ่งเป็นเลขที่สวยมากสำหรับแบนเทอร์ มันเป็นเลขเดียวกับที่เขาปล้นเงินมาได้คราวก่อน.... ยี่สิบเจ็ดล้านเบรีเช่นกัน

 

‘เตรียมพร้อมหรือยัง’

อีกมุมหนึ่ง... ที่ใดสักแห่ง อุซปหันมามองเพื่อนข้างหลังด้วยหางตา เพื่อนทั้งสองตอบด้วยการพยักหน้า รวบรวมแรงมาอยู่ที่มือ ทอดสายตามองลงไปข้างล่าง ก้มมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง นับเวลา.... เข็มวินาทีกระดิกไปเรื่อยๆ เวลาเดินไปข้างหน้าแต่ในใจกำลังนับถอยหลัง

...ใกล้ถึงเวลาแล้ว...

 

‘รู้สึกอย่างไรกับงานครั้งนี้คะ’

‘คุณลิซ่าคะ จริงไหมคะที่คุณจะทุ่มสุดตัวเพื่อประมูลภาพนั้น’

คำถามมากมายดังอยู่ในหอศิลป์ไม่มีหยุด

สื่อมวลชนไล่ทำข่าวตั้งแต่ชั้นหนึ่งไปจนถึงชั้นแปด โดยถ่ายรูปและสัมภาษณ์เจ้าของภาพที่ถูกเลือกให้นำมาประมูลคราวนี้ จนมาถึงชั้นที่แปด... ผลงานชื่อ รุ่งอรุณสีส้ม ภาพที่ถูกวาดโดยโรแบร์ อังรี เป็นรูปที่ถูกคัดเลือกรูปสุดท้ายพอดี เจ้าของภาพคือ โนโคงิริ แมคเครน แห่งอีสท์บลู

‘คุณโนโคงิริคะ รู้สึกยังไงที่ภาพของคุณถูกเลือกมาประมูลเป็นชิ้นสุดท้ายคะ’

‘คุณโนโคงิริครับ ตั้งราคาประมูลสูงสุดไว้ที่เท่าไหร่ครับ’

‘คุณโนโคงิริ...’

‘คุณโนโคงิริ’

นักข่าวต่างยิงคำถามเร็วพอๆ กับการสาดแสงแฟลชถ่ายภาพเจ้าของรูปคู่กับผลงานอันล้ำค่า ชายร่างใหญ่หน้าตาแหลมคมด้วยจมูกยาวและดวงตาที่รียาวดุร้ายหัวเราะชอบใจใหญ่เมื่อได้เป็นเสมือนผู้โชคดีอีกคนที่กำลังจะได้ทรัพย์ก้อนโตในคืนนี้ โดยหารู้ไม่ว่ามีสายตาหนึ่งกำลังจับจ้องเขาด้วยความเคียดแค้น หากริมฝีปากเหยียดยิ้มชั่วร้าย

 

 

‘สิบนาที ใกล้เริ่มแล้ว’

‘...สิบนาทีบวกกับอีก?’

‘ราวๆสี่สิบห้า’

‘โอเค ไปกันเถอะ’

 

 

เวลาประมูลมาถึง... ภาพทุกชิ้นที่ถูกเลือกมาประมูลจะถูกนำลงมาอยู่ที่ชั้นหนึ่งทั้งหมด เก้าอี้ถูกจัดวางสำหรับผู้ประสงค์ประมูลภาพ ภายในอาคารถูกปิดไฟให้มืดเพื่อให้แสงไฟส่องเห็นแค่รูปวาดล้ำค่าที่ขึ้นประมูล ทั้งนักข่าวและแขกต่างลงมาร่วมกันอยู่ที่ชั้นหนึ่ง และหากมองขึ้นไปจะพบว่าชั้นทั้งเจ็ดมืดมิด เห็นเพียงท้องฟ้ามืดผ่านกระจกบานใหญ่ที่สร้างเป็นหลังคาครอบอาคารไว้

ภาพที่ถูกนำมาไว้ชั้นหนึ่งนั้น เมื่อถึงตาถูกประมูลจะถูกนำขึ้นหิ้งตรงกลางของชั้นหนึ่ง ซึ่งมีความสูงเกือบถึงชั้นที่สอง และเมื่อการประมูลจบลงก็จะถูกนำลงจากหิ้งเพื่อส่งต่อให้เจ้าของคนใหม่ หิ้งนั้นถูกทำคล้ายเสาสมัยกรีกโบราณ มีตัวล็อกตั้งภาพให้ตั้งตรงเมื่อยามขึ้นไปอยู่กลางแสงไฟ

‘สามแสนเบรี!

‘หกแสน!

‘ล้านหนึ่ง!

‘ราคาอยู่ที่ล้านหนึ่งแล้วนะครับ’

‘ล้านสองแสน!

‘ล้านสองแสนครั้งที่หนึ่ง... ล้านสองแสนครั้งที่สอง... และล้านสองแสนครั้งที่สามครับ!

เมื่อประมูลจบ ฐานหิ้งจะค่อยๆ ลดระดับความสูงลงก่อนเจ้าของภาพจะนำมันส่งต่อมือเจ้าของใหม่ และถ่ายรูป เป็นอันจบการประมูลชิ้นนั้นๆ....

แต่ละรูปถูกประมูลไปอย่างรวดเร็ว ไล่ลำดับไปตามแต่ละชั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยประจำการณ์แต่ละชั้น... ชั้นที่สอง 5 คน สาม 4 สี่ 5 ห้า 6 หก 3 เจ็ด 4 และชั้นที่แปด 4 คน รวมทั้งสิ้นเจ็ดชั้นมี รปภ. 32 คน แขกที่ยังอยู่ชั้นบนมีเหลือน้อยนิด รวมแล้วมีแขกที่ยังกระจายอยู่บนชั้นอื่นทั้งหมด 13 คน

...เยอะกว่าที่คิดไว้แฮะ...

พนักงานเสิร์ฟของมิเนอว่ามีทั้งหมด 30 คน ประกอบด้วยหญิง 18 คน และชาย 12 คน แต่จะมีใครสังเกตถึงจำนวนที่เพิ่มมาของเด็กเสิร์ฟไหมน่ะเหรอ...

...ไม่มีทาง

 

 

‘ห้านาที พร้อมนะ’

‘อื้อ เตรียมนับถอยหลัง’

‘ผูกแน่นแล้วนะ’

‘แน่นแล้วน่า แกเตรียมตัวดีๆแล้วกัน’

‘เริ่มนับ’

‘นับถอยหลังครั้งที่ 1... 58 57 56...’

 

 

‘ภาพสุดท้ายแล้วนะครับสำหรับการประมูลในวันนี้...’

สิ้นเสียงพิธีกร... ภาพชิ้นสุดท้ายถูกนำขึ้นหิ้ง ฐานค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงระดับที่แสงทุกจุดส่องมาถึงมัน ภาพนั้น... ‘รุ่งอรุณสีส้ม โดยโรแบร์ อังรี ครับ!!

เสียงปรบมือกึกก้องทั่วสารทิศ กรอบรูปสีทองส่องประกายวิบวับเมื่อกระทบแสงไฟทำให้ภาพดูล้ำค่ายิ่งขึ้น เจ้าของภาพนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หรูขอบทองข้างฐานรูปนั้น เฝ้ารอการประมูล... เฝ้ารอเงินก้อนโตที่กำลังจะเข้ามาอยู่ในกระเป๋าของเขา เงินที่ได้มาโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรเลยนอกจากการเหนี่ยวไก...

เมื่อเสียงสัญญาณแรกดัง แขกต่างยกมือขึ้น...

‘ห้าแสน!

‘ห้าแสนเบรีแล้วครับ!

‘เจ็ด!

‘เจ็ดแสนแล้วครับ!

‘ล้านหนึ่ง!

‘โอ้โห หนึ่งล้านเบรีแล้วครับทุกท่าน!

 

‘นับถอยหลังครั้งที่ 3... 58 57 56...’

 

‘สาม!

‘สามล้านเบรีแล้วนะครับ สามล้านครั้งที่หนึ่ง...’

‘สามห้า!

การประมูลรอบสุดท้ายเป็นไปอย่างดุเดือด แมคเครนกระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อมูลค่ากำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นึกถึงเงินที่กำลังจะไหลเข้ามาทำให้หุบยิ้มไม่ได้... คิดไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกนำภาพนี้มาประมูลในงานนี้... รีบขายๆไปเสียที

‘สามล้านห้าแสนเบรี... สามล้านห้าแสนเบรีครั้งที่หนึ่ง...’

‘สี่ล้าน!

‘ห้าล้าน!

‘ห้าล้านสี่!!

‘ห้าล้านสี่แล้วครับ!! ห้าล้านสี่แสนเบรีครั้งที่หนึ่ง...’

‘ห้าล้านสี่แสนเบรีครั้งที่สอง...’

‘และห้าล้านสี่แสนเบรีครั้งที่สะ...’

 

หนึ่งร้อยล้านเบรี

 

‘นับถอยหลังครั้งที่ 4... 59 58...’

 

ภายในอาคารปกคลุมไปด้วยเงียบทันทีเมื่อเสียงบุคคลปริศนาเอ่ยจำนวนเงินมหาศาลที่ไม่มีใครกล้าสู้ แขกต่างหันมองซ้ายขวาเพื่อหาเจ้าของเสียง หากแต่หาไม่เจอ บรรยากาศเต็มไปด้วยความงุนงง พิธีกรและเจ้าหน้าที่มองหาผู้ประมูลจนวุ่น แม้แต่เจ้าของภาพเองก็เช่นกัน

ชึบ...

เสียงเบาๆดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของแขกในงานเมื่อลูกธนูปักห่างจากภาพไปแค่ไม่กี่เซ็นฯ ท่ามกลางความตกใจ เริ่มกลายเป็นความโกลาหล ลูกธนูนั้นกำลังถูกดึงกลับขึ้นไปโดยหมายให้ภาพติดขึ้นไปด้วย ความมืดทำให้มองไม่เห็นว่าเชือกนั้นมาจากทางไหน

‘มัวทำอะไรอยู่! เอาภาพลงมาสิโว้ย!’ เจ้าของภาพรีบตะโกนสั่ง

‘ทำไม่ได้ครับ เครื่องไม่ทำงาน!

ชึบ...

ลูกธนูลูกที่สองถูกยิงเฉียดภาพไปเล็กน้อย องศาของมันเปลี่ยนไป ราวกับยิงมาคนละทิศกับดอกที่แล้ว แขกเริ่มแตกตื่นเมื่อรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวิ่งกันวุ่น

‘เปิดไฟ เปิดไฟเร็ว!

‘รปภ.!!

ท่ามกลางความวุ่นวาย ผู้คนลุกขึ้นจากเก้าอี้วิ่นกันชุลมุน ส่วนหนึ่งหมอบลงกับพื้น บางส่วนไปกรูกันที่ประตูทางออก ในตอนนั้นเองที่แพทย์หนุ่มแหงนมองรอบตัว ไล่ขึ้นไปทีละชั้น จนในที่สุดเขาก็เห็น...

บางอย่างลุกโชนขึ้น.... มันคือเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ที่ปลายของอะไรบางอย่าง พร้อมกับร่างปริศนาที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นที่สี่ จนเมื่อเพ่งมองดีๆ... จึงเห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร

ชึบ...

ลูกธนูพุ่งตรงลงมาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ มันปักเข้าตรงกลางข้างหลังของภาพพอดี เปลวไฟที่เคยอยู่ที่หัวลูกศร บัดนี้ได้ลุกลามไปทั่วภาพอย่างรวดเร็ว ภาพรุ่งอรุณสีส้มกำลังลุกไหม้ เสียงกรีดร้องตกใจของเศรษฐีสาวไม่น่ากลัวเท่าเสียงคำรามอย่างโกรธแค้นของโนโคงิริ ภาพที่เขาเก็บมากำลังมอดไหม้ไปต่อหน้าต่อตา!

นักธนูยืนมองผลงานตัวเองได้ไม่นาน เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังมุ่งมา ผู้ชายในชุดสีดำกำลังวิ่งตรงมาทางเขาเห็นดังนั้นจึงกระโดด...

ไปชั้นที่ห้า!

ร่างนั้นกระโดดสลับฝั่งไปเรื่อยๆ จากชั้นที่ห้าไปหก จากชั้นที่หกไปเจ็ด ราวกับเป็นนินจาที่ใช้วิชาตัวเบา กระนั้นผู้ไล่ตามก็ไม่ได้ยอมแพ้ เร่งฝีเท้าถี่เร็ว สายตามองตามร่างพลิ้วปลิวลมกระโดดไปทีละชั้น จนถึงชั้นที่แปด ชั้นสุดท้าย... รปภ. พุ่งเข้าหาร่างนักธนู นั่นเป็นโอกาสให้ชายหนุ่มวิ่งตามร่างนั้นขึ้นมาได้ทัน

ชั้นแปดเป็นชั้นที่สว่างสุดเพราะได้แสงจากท้องฟ้าเบื้องบนที่ทอแสงผ่านกระจกเข้ามา รปภ.ทั้งสี่หมอบลงกับพื้นอย่างง่ายดายเพียงเข้าประชิดตัวคนร้ายแค่ครั้งเดียว

‘หยุด!

 

หยุดก็บ้าแล้ว!...

เดี๋ยวนะเสียงนี้...

...ให้ตายสิ หมอนี่อีกแล้ว....

หญิงสาวจำเสียงเยือกเย็นเป็นเอกลักษณ์ของเขาได้ แต่ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอเขาในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ยักรู้ว่างานแบบนี้พวกเดรสโรซ่าจะมาร่วมด้วย ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ทำให้มันเอิกเกริกนักหรอก... และตอนนี้เธอกำลังเผชิญหน้ากับเขา เป็นครั้งที่สาม

ดูแล้วระดับหมอนี่ใช้เครื่องช็อตฯคงเอาไม่อยู่แฮะ...

ดวงตากลมโตมองผ่านแว่นออกแบบพิเศษสำหรับที่มืด เขาดูดีไม่หยอกนี่ในชุดแบบนี้ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมาคิดตอนนี้...

เพล้ง!

ครบกำหนดเวลาตามที่วางแผนไว้ บางอย่างตกลงมาจากหลังคา เศษกระจกตกลงสู่พื้นด้านล่าง ในระหว่างที่วัตถุนั้นคาอยู่กลางอากาศ ห่วงปริศนาที่ลอยอยู่ใจกลางอาคาร ...มันกำลังรอเธอ

หญิงสาวหมุนตัววิ่งต่อ มือล้วงเข้าไปในเสื้ออย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งตามมาติดๆ ไม่ต้องคิดอะไรให้มากในเมื่อมันเข้าตาจนแบบนี้แล้ว ...ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

เธอวาดแขนกลับมาพร้อมปืนขนาดเล็ก สายตาเล็งและเหนี่ยวไกอย่างรวดเร็ว

ปัง!

‘อั่ก!...’

...เวรละ!...

กระสุนเข้าเป้าอย่างจังที่ไหล่ข้างขวา แต่โชคไม่ดีที่เขาดันยืนอยู่ใกล้ที่กั้นมากเกินไป ร่างสูงกำลังจะเซตกจากชั้นแปด โดยไม่ทันได้คิด... นามิพุ่งเข้าคว้าคอเสื้อเขาไว้ทันที

และความซวยยิ่งกว่านั้น แสงจันทร์ที่ส่องลงมาทำให้เห็นใบหน้าของทั้งสองได้อย่างชัดเจน ดีที่เธอสวมหน้ากากคลุมทั้งใบหน้าและสวมหมวกแก๊ป เหลือไว้เพียงดวงตากลมโตที่สบประสานมองดวงตาคมเข้มของอีกฝ่ายอย่างอาจหาญ

...เวร เวร เวร!...

พลั่ก!

ไวเท่าความคิด ร่างบางผลักชายหนุ่มไปอีกทาง ถีบเข้าที่ท้องของเขา ก่อนถีบตัวเองขึ้น กระโดดออกไปสุดแรง ถุงมือที่เตรียมมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ มันคว้าเข้าที่ห่วงนั้นได้อย่างแม่นยำ สัญญาณการสัมผัสที่เกิดขึ้นที่ห่วงทำให้ร่างบางถูกดึงขึ้นไปอย่างรวดเร็ว หายลับพ้นหลังคาตึกไปโดยไม่มีใครท่วงทันติดตาม

...บ้าชะมัด...

 

 

 

‘เอาใหม่สิ’

‘ฉันยิงเขา’

‘...ขออีกที’

ฉัน – ยิง – เขา ฉันยิงเขา ฉันยิงตำรวจ ตำรวจน่ะตำรวจ ไอ้หมอบ้าที่ทำงานอยู่กรมเดรสโรซ่าน่ะ ได้ยินชัดหรือยัง!

‘เธอยิงตำรวจ!

‘ก็ใช่น่ะสิ’ นามิเดินวนไปวนมารอบห้องโถงเป็นหนที่สิบ ขณะที่ทุกคนนั่งล้อมกันอยู่บนโซฟา มองร่างบางสาละวนอยู่กับพื้นที่ไม่ได้มีอะไรเลยนอกจากรอยเท้าเก่าของตนที่วนซ้ำแล้วซ้ำอีก ‘ฉันไม่รู้จะทำยังไงนี่! เขาเข้ามาประชิดเกินไป มันเป็นอย่างเดียวที่ฉันคิดออก! มันเป็นอุบัติเหตุ! ไม่สิ! เหตุสุดวิสัย! ไม่สิ! ฉันไม่รู้แล้ว!

‘โดนจุดสำคัญหรือเปล่า’

‘ไม่ ฉันคิดว่าไม่ ฉันยิงด้านขวา ไกลหัวใจตั้งเยอะ เขาไม่ตายหรอก ฉันคิดว่านะ คิดว่านะ ฉันไม่ได้พลาดนะ ฉันเล็งด้านขวาของเขาจริงๆ มันต้องโดนด้านขวาสิ จะโดนด้านซ้ายไปได้ยังไง!

‘นามิ เธอกำลังรนนะ’

‘ไม่ได้รนย่ะ นี่มันเป็นเรื่องปกติ เข้าใจไหมเรื่องปกติ ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้ ฉันก็พูดมากแบบนี้ด้วย เข้าใจตรงกันนะ เข้าใจนะ!’ นามิพูดรัวเร็วและยังเดินวนเหมือนเดิมจนเจ้าตัวหายใจแรงขึ้นทุกขณะ ‘ที่แน่ๆ ฉันไม่ได้ฆ่าเขาก็แล้วกัน เขากำลังจะตก และ... ฉันฉุดเขาไว้ แต่ฉันคิดว่าเขาอาจจะ... บ้าจริง!! อุซป! นี่มันยาบ้าอะไรห๊ะ!!

‘ฉันก็เตือนเธอแล้วนามิ ว่าให้ฉีดปริมาณพอดีๆ’ อุซปย้ำ ‘ช็อปเปอร์ก็บอก’

‘เธอต้องพยายามอยู่นิ่งๆนะนามิ’ ช็อปเปอร์เสริม

‘เธอฉีดอะไร’

‘ก็พวก... สเตียรอยด์

นามิปั้นหน้าบึ้งเมื่อทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว ----- แน่ล่ะ... ถ้าหากเธอไม่พึ่งยาพวกนั้นเธอจะเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกระโดดจากชั้นหนึ่งไปอีกชั้นหนึ่งได้กันล่ะ แถมยังต้องสวมเสื้อกันกระสุน ถุงมือแม่เหล็ก กับรองเท้าติดสปริงอีก รวมๆเธอแบกเสื้อผ้าที่หนักเกือบห้ากิโลฯได้กระมัง ถ้าไม่พึ่งยานั้นป่านนี้เธอคงโดนจับไปแล้ว

‘นามิ นั่ง

โซโลพูดไม่วาย ดึงแขนให้เจ้าหล่อนนั่งลงบนโซฟาอีกที ซึ่งสาวเจ้าก็ทิ้งตัวอย่างรุนแรงทีเดียว

‘ดื่มชาสักหน่อยครับจะได้รู้สึกดีขึ้น’

ซันจิในชุดเด็กเสิร์ฟวางถาดลงและส่งชาให้หญิงสาว เขาในภารกิจครั้งนี้รับหน้าที่ทำลายระบบไฟฟ้าของอาคาร จึงได้ว่าเป็นอัศวิน

‘โอเค เอาล่ะ... ฉันว่าคุณตำรวจเขาคงไม่เป็นไร’ โรบินพูดพลางลุกขึ้นยืน สำรวจมองผิวของตัวเองที่เป็นสีขาวอมชมพูจากเดิมที่เป็นผิวสีน้ำผึ้ง เป็นส่วนหนึ่งของการปลอมตัวที่แยบยลทำให้รูปพรรณสัณฐานเธอเปลี่ยน เธอในภารกิจครั้งนี้เพียงแค่กดสัญญาณให้ลูกธนูที่ตั้งไว้แต่แรกพุ่งเข้าใส่ภาพเท่านั้น ‘ช็อปเปอร์ อีกนานแค่ไหนกว่าสีผิวของฉันจะกลับมาเป็นปกติ’

‘ราวๆสองวัน’

‘ฉันชอบภารกิจครั้งนี้นะ’ ลูฟี่ปรบมือ ‘มันสุดยอดมากเลย!... ว่าแต่ เธอยิงใครเหรอ’

นั่น!.... คุยกันจนจบแล้วเขาก็ยังตามไม่ทันเหมือนทุกครั้งสินะ!!

‘แล้วภาพล่ะนามิ’

‘อ๋อ ภาพน่ะเหรอ’

‘ฉันเอง’ แฟรงกี้รับช่วงต่อ เขาเดินไปหยุดอยู่ที่เตาผิงของห้องโถง ดึงผ้าที่คลุมอยู่เหนือเตาผิงออก สิ่งที่ปรากฏขึ้นเรียกรอยยิ้มจากทุกคน ภาพผลงานของโรแบร์ อังรี ...รุ่งอรุณสีส้ม... ปรากฏต่อสายตา ทุกคนปรบมือให้กับผลงานของพวกเขาในครั้งนี้ หญิงสาวมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อิ่มเอิบอยู่ในหัวใจจนล้นปรี่

...หนูเอามาให้คุณแล้วนะคะ

คุณเบลเมล...

 





 

 

เฮือก!!!

อีกครั้งที่ต้องสะดุ้งตื่นมาพบกับห้องนอนที่มืดมิด อีกครั้งที่ต้องหอบหายใจทั้งๆที่ไม่ได้ออกแรง และอีกครั้งที่ต้องตกใจกลัวกับภาพความฝันที่เคยเกิดขึ้นจริงของตนเอง.... หนนี้ภาพทุกอย่างมันชัดเจนแจ่มแจ้งกว่าทุกครั้ง เป็นภาพปะติดปะต่อกันในคราวเดียว ราวกับเธอจำเหตุการณ์วันนั้นได้ครบถ้วน แต่ที่สำคัญคือ...

คุณเบลเมลคือใคร ....ทำไมเธอถึงได้รักถึงขนาดยอมขโมยภาพวาดจากงานนั้น ทั้งๆที่เสี่ยง

และโนโคงิริคือใคร.... ทำไมเธอถึงได้รู้สึกจงเกลียดจงชังเขาขนาดนั้น

 

 

 

 









............................
เจบีพยายามแยกสีตัวอักษรไม่ให้มึนเนอะ
ใครสับสนอะไรถามเจบีไว้ได้นะ เนื้อหาเรื่องนี้หนักนิดหน่อย แหะๆ
รักผู้อ่านทุกท่านจ้าาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

455 ความคิดเห็น

  1. #163 ชามิ้นต์.' (@missreborn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 22:09
    จัดได้ว่า แซบเวอร์ นามิ
    #163
    0
  2. #162 Ayo'z Premmii (@primmysang) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 17:10
    สนุกมากๆเลยอัพตอไปนะคะ
    #162
    0
  3. #161 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 09:25
    มาย้อนอดีตกัน มาต่อปม ซับซ้อนซ่อนเงื่อนกัน ไม่มีฉากฟินเบยยย อดฟินเบย~
    แต่ก็มีให้ฟินนิดนึง เจอกันบ่อยอยุ่นะ3รอบ55 ตกลงคือพรหมลิขิตใช่มั้ย? นามิเทพเฟ่ออออ่ะ หมออึ้งไปเลยล่ะสิ๊!!!!!!~
    ถ้าเปนแฟนอย่าคิดมีชู้เด็ดขาด ไม่งั้นหมอลอว์โดนจับเชือดแน่ๆ  
    อยากให้ถึงศุกร์หน้าเร็วๆ 555555อยากอ่านอีก อยากรู้อีก
    กดดันไรท์ อัฟเยอะๆ อัฟยาวๆ อัฟบ่อยๆ อยากอ่าน รีดเดอร์อยากอ่าน!!!!><
    ติดตามตอนต่อไป (ขอยาวๆ)  เปนกำลังใจให้เจบีแต่งต่อจ้า สู้ๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 ธันวาคม 2557 / 09:29
    #161
    0
  4. #159 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 20:21
    เป็นอดีตที่แซ่บได้ใจจริงๆ หมอกับนามินี่เนื้อคู่ชัดๆ ไปไหนมาไหนเจอกันตลอดด55555555
    #159
    0
  5. #158 มาชิโระ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 16:08
    อ่านรวดเดียวถึงตอนนี้เลยสนุกมากจร้า
    #158
    0