{one piece}: Prison Popinjay!

ตอนที่ 19 : Prison Popinjay!: Sector 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    27 ก.พ. 58

SECTOR 18: himawari in prison

บทที่สิบแปด... ดอกทานตะวันในนรก

 

ใครๆก็รู้ว่าดอกกุหลาบนั้นมีหนามแหลม

แต่ใครจะรู้ว่าดอกทานตะวันอาจมีหนามแหลมเช่นกัน

 

“เรียบร้อยค่ะ”

“หน้าซีดๆนะสาวน้อย ไม่สบายรึ?”

“สบายดีค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบผ่านหน้ากากอนามัย ไม่ยี่หระสนใจยูสทัส คิดที่นั่งจ้องตาเป็นมัน ทิ่มปลายเข็มฉีดยาลงบนท้องแขนของเขา

“เสียงแบบนี้ยังจะบอกสบายดีอีก”

“.... ฉันสบายดี ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ”

“เฮอะ”

“คุณยูสทัสคะ ฉันถามอะไรอย่าง” จู่ๆเจ้าหล่อนก็ทำเสียงเข้มขึ้น มือเรียววางเข็มฉีดยาลงบนถาด หยิบมีดปลายแหลมขนาดเล็กขึ้นมาแทน

“อะไร?”

“เฟลมมีอาวุธยุทธโธปกรณ์ใช่ไหม”

“.....ใช่”

“ถ้าอย่างนั้น.... หากฉันติดต่อคุณฮีทให้อย่างที่นายต้องการ แล้วยังไงต่อ? นายมีวิธีหนีออกไปจากที่นี่แล้วรึไง?”

ร่างสูงทบทวนคำถามในใจ ไม่คิดว่าเจ้าหล่อนจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด... “...ไม่มีหรอก แต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีใครรู้เลยว่าอยู่ที่ไหน หรือหากทำได้... ฉันคงสั่งให้เฟลมระดมระเบิดและปืนใหญ่ให้เยอะที่สุด พังเข้ามาที่นี่ซะเลย เดี๋ยวนะ... แล้วทำไมเธอถึงสนใจเรื่องนี้ล่ะสาวน้อย ฉันนึกว่าเธอจะเอาเรื่องนี้ไปบอกแม็กเจลแลนซะอีก”

“ฉันเข้ามาที่นี่... เพื่อพาคนๆหนึ่งหนี” เธอพูดช้าๆ ยกมีดจ่อคออีกฝ่าย สายตากวาดมองมือทั้งสองของคู่กรณี หวาดระวังไม่ให้ตุกติก “ฉะนั้นฉันจะติดต่อคนของนาย แต่นายต้องทำตามแผนของฉัน”

“สาวน้อย ฉันไม่ทำตามแผนของผู้หญิงที่ไหนก็ไม่ –อั่ก!

นิ้วเรียวงอเก็บก่อนกระแทกฝ่ามือเข้าปลายคางอีกฝ่ายดังพลั่ก!

“นายมีแค่สองตัวเลือก... หนึ่ง – ทำตามแผนของฉันแล้วออกไปจากที่นี่ สอง – ถือทิฐิแล้วทำตัวเป็นนักเลงกระจอกในคุกนี่ไปวันๆ ....จะเอาไงว่ามา

“.....”

หล่อนฉลาด ช่างเจรจา... บางทีหล่อนอาจเคยลงสนามมาก่อน นั่นยิ่งทำให้เขาสงสัยว่าตัวจริงหล่อนเป็นใครกันแน่

“ใครคือคนๆหนึ่งที่เธอบอก?”

“...... มังกี้ ดี ลูฟี่

“............”

ไอ้หนูหมวกฟางนั่นนี่เอง

“ก็ได้.... ตามแผนของเธอ”

“สัญญาว่าจะไม่มีการหักหลัง?”

“......เออ”

“ดีค่ะ วันนี้แค่นี้”

“อะไร... เดี๋ยวสิ! ฉันยังไม่ -”

“พูดแล้วรักษาสัญญาด้วยนะคะคุณยูสทัส ตอนนี้ฉันถือว่าเราเป็นพันธมิตรกันแล้ว ฉันขอแค่สองข้อ หนึ่งคือ ห้ามหักหลังฉันเป็นอันขาด เพราะถ้านายกล้าหักหลังฉันล่ะก็.... สาบานได้ว่าฉันจะตามล่าเพื่อจะหักคอนายด้วยมือของฉันเอง

“กลัวจนตัวสั่นเลยสาวน้อย”

สอง! ห้ามทำรุ่มร่ามลามกอนาจารกับฉัน”

“นี่เธอ!

“ตามนี้นะคะ” หมอสาวยิ้มเย็นก่อนกดปุ่มส่งเสียงไปข้างนอก “คุณผู้คุม ช่วยมารับนักโทษออกไปด้วยค่ะ”

 








 

 

ทีนี้ก็ได้พวกเพิ่มมาอีกโขยง

ยูสทัส คิดและเพลิงถูกเพิ่งชื่อเข้าไปในบอร์ด... ถึงจะรู้ว่าเขาเป็นคนโจมตีรังของเธอในวันนั้น แต่นี่ไม่ใช่ละครแห่งความแค้น เธอไม่มีความจำเป็นจะต้องตั้งแง่ ทุกคนที่นี่ไม่ได้ต่างอะไรกัน ทุกคนที่นี่ย่อมอยากออกไป ยิ่งกับแก๊งใหญ่ๆอย่างนี้เขาคงไม่หักหลังเธอหรอก ลูกผู้ชายที่ดีมักไม่เสียงคำพูด

และหวังว่าหมอนั่นจะเป็นลูกผู้ชายที่ดี

แต่มันมีเรื่องที่น่าเครียดกว่านั้น

ความหวาดระแวงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน ผู้คุมหน้าห้องพยาบาลจะถูกสับเปลี่ยนทุกๆหนึ่งถึงสองชั่วโมง และเธอจะพยายามจับสีหน้าของพวกเขาทุกคนที่เข้ามารับตัวนักโทษ ...ซึ่งพวกเขาก็ถูกปกติดี ไม่ได้มีท่าทางน่าสงสัยอะไร จะมีก็แต่เธอนี่ล่ะที่ทำตัวน่าสงสัยอยู่คนเดียว

แต่คำถามคือ....

หมอนั่นเข้าไปทำอะไรในนั้น??

ผู้คุมปกติไม่มีใครเข้าไปยุ่งในห้องนั้นแน่นอน มันเป็นห้องต้องห้าม

เพราะฉะนั้นเป็นไปได้ที่เขาอาจจะไม่บอกใครเพราะเขาเองก็คงตกที่นั่งเดียวกับเธอ

ช่างหัวเรื่องนั้นก่อน เธอมีเวลาไม่มาก

“แค่กๆๆ!

เพราะอาจจะป่วยก่อน.... ไอแห้งมาตั้งแต่เช้า ปวดศีรษะเป็นพักๆ แถมยังครั่นเนื้อครั่นตัวมาทั้งวัน ไอ้ปวดตามเนื้อตัวนี่ไม่แปลก เล่นโดนอัดซะขนาดนั้น ... คงเพราะวันก่อนเล่นลงไปนอนแช่น้ำในห้องนั้น น่าหงุดหงิดชะมัดที่ป่วยง่ายแบบนี้

ปวดระบมซีกหนึ่งของใบหน้าที่กระแทกตู้เหล็ก โชคดีที่มันแค่ระบม ไม่ช้ำม่วงจ้ำเขียว ไม่อยากนั้นต้องใช้เครื่องสำอางมหาศาลเพื่อกลบรอยไม่ให้เป็นที่สังเกต

หงุดหงิดตัวเอง... แต่ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ เธอกางหนังสือแพทย์หนาปึก แบ่งครึ่งระหว่างกลาง แล้วเอาปลอกคอที่ฮุบมาเมื่อคืนก่อนวางทาบลงไปบนกระดาษ ลากเส้นด้วยดินสอแล้วเก็บมันลึกในลิ้นชักดังเดิม หยิบคัตเตอร์จากกล่องอุปกรณ์ข้างโต๊ะ แล้วลงมือกรีดตามรอยดินสอ

มันเป็นงานที่ประณีตและต้องใช้สมาธิ แถมเศษกระดาษที่ถูกตัดออกมาต้องเก็บแยก ทิ้งลงถังขยะในห้องไม่ได้ ไม่อย่างนั้นผู้คุมแผนกการภารโรงจะสงสัยเอาได้

อีกเรื่องที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวของเธอตอนนี้ คือเรื่องของทราฟาลก้า ลอว์.... ลูฟี่เล่าให้ฟังถึงวันที่หมวกฟางถูกโจมตี ทำให้เธอได้รู้ว่า.... เขาพยายามไปช่วยเธอวันนั้น เพียงแต่ไม่ทัน กระนั้นเขาก็ยังช่วยรักษาบาดแผลถูกยิงของลูฟี่ คิดไปคิดมามันก็สมเหตุสมผลที่ลูฟี่จะไว้ใจเขา

เธอมันก็สมเหตุสมผลที่เธอจะไม่ไว้ใจเขาเช่นกัน

เขาจูบเธอนะ! หลายรอบด้วย แต่เขากลับพูดเหมือนไม่ได้คิดไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่ใช่แค่น้ำเสียงของเขาที่บอกแบบนั้น แต่สีหน้าและอารมณ์ของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ราวกับเขาเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตแต่ไม่มีหัวใจ บางทีสำหรับเขา... หัวใจอาจเป็นเพียงอวัยวะหลักในการสูบฉีดและหล่อเลี้ยงเลือด ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

แต่สำหรับเธอ... เรื่องของหัวใจมันยิ่งใหญ่ แม้จะยิ่งใหญ่ไม่เท่าภารกิจตอนนี้ก็เถอะ แต่การถูกล้อเล่นแบบนั้นไม่ใช่เรื่องสนุกเลยสักนิด ผู้ชายคนนั้นช่างเย็นชา ใจดำ เห็นแก่ตัวยิ่งกว่านักโทษคนอื่นๆ แล้วทำไม.... ทำไม....

ทำไมยังคิดถึงจูบนั่นอยู่อีก

อาจเพราะมันนุ่มนวล แผ่วเบา อ่อนโยน หรืออะไรก็ช่าง มันเหมือนมียาเสพติดอยู่ในนั้น ทำให้เธอโหยหา อยากลิ้มรสอีก ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีอะไรดีเลยนอกจากโทษ

แล้วความคิดอีกอย่างก็วูบเข้ามาในหัว.... เวลาเธอไม่สบาย ไม่สิ... เวลาผู้หญิงไม่สบาย ต่างต้องการใครสักคนมาดูแล ไม่ว่าจะเพื่อน พี่น้อง หรือ... ไม่! นี่มันจะเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว นี่ไม่ใช่นิยายน้ำเน่านะ!!

เลิกคิดสักทีนามิ!!...

โอ๊ย!.... บ้าจริง”

พอเผลอคิดไกล สมาธิไปสติหลุด ปลายคัตเตอร์ก็เฉียดเข้านิ้วเรียวเล็กจนเสียเลือดจนได้

...อีตาบ้าทราฟาลก้า!....

 

 







 

 

“ฮัดเช่ย!

ร่างสูงสะดุ้งตัวเล็กน้อย ส่งเสียงจามแหวกอากาศในห้องขังอันเงียบสงบ สงบเพราะมันเพิ่งหมดช่วงพักไปหยกๆ นักโทษทุกคนต้องกลับเข้าห้องของตน ฉะนั้นจะไม่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายอึกทึกครึกโครมด้านนอกหรือด้านในอาคาร วิธีข้ามเวลาเมื่อเข้ามาในห้องขังก็คือ.... นอน

ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนเหยียดกายบนเตียงอีกรอบ ทอดสายตามองเพดานเหล็กเบื้องหน้าที่ทึบทะมัวเหมือนในหัวของเขาตอนนี้ไม่มีผิด เขาพยายามจดจ่อกับลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกช้าๆเพื่อทำสมาธิ แต่แล้วก็พบว่ามันไม่มีประโยชน์ เพราะสุดท้ายตัวเองก็วกกลับไปคิดเรื่องเดิมอีกครั้ง

ภาพดวงหน้าหวานหยาดเยิ้ม และ....

จูบนั่น....

ไม่ต้องนับว่ามันวกวนเข้ามาในหัวของเขากี่รอบ เพราะเมื่อไหร่ที่เขาพยายามคิดถึงเรื่องอื่น ภาพเจ้าหล่อนก็ลอยเข้ามาแทรกทุกครั้ง....

...คิดถึงแฮะ

แม้จูบนั้นจะได้มาโดยการฉวยโอกาสก็เถอะ แต่ไม่ว่าเขาจะได้จูบเธอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

มันก็ยังหอมหวานเหมือนจูบแรกไม่มีผิด

มันเหมือนกับเขาต้องการมันทุกวัน และต้องการมากขึ้นๆไปอีก

ว่ากันว่ามันจะต้องมีบางสิ่งบางอย่างปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวคุณสักวัน เพียงแต่ไม่สามารถบอกได้ว่าสิ่งๆนั้นจะมาในรูปแบบไหน ขึ้นอยู่ที่แต่ละคน ขึ้นอยู่ที่โอกาส จังหวะ เวลา สถานที่...

และดูเหมือนตอนนี้ทุกอย่างเป็นใจให้เจ้าหล่อนเป็นคนปลุกสัญชาตญาณนั้นในตัวของเขา

เขาไม่ชอบเลย... ความรู้สึกต้องการอะไรแบบนี้ มันช่างรบกวนจิตใจยิ่งกว่าอะไรดี มันทำให้ไขว่เขว ทำให้หมกมุ่น ทำให้ร้อนรน ทำให้จิตใจไม่สงบ... จนกว่าจะได้มา

เขาอยากได้เธอ... มันไม่ใช่การอยากได้มาครอบครองแบบสิ่งของ

แต่อยากได้ด้วยความสมัครใจ

เอาล่ะพอ ทราฟาลก้า... นี่แกอยู่ในคุกนะ นี่คือโลกสีดำ.... ไม่ใช่นิยายรักท่องโลกสีขาว ตั้งสติให้ดีๆ ตั้งสติ!!

“คุณทราฟาลก้า”

ร่างสูงกระเด้งตัวขึ้นทันทีหลังจากได้ยินเสียงเรียกกระซิบของผู้คุมหน้าห้องขัง เวลางีบแบบนี้ไม่มีผู้คุมปกติที่ไหนมายืนเรียกนักโทษหรอกหากไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ พวกเขาย่อมยากให้เรือนจำนี้สงบไปด้วยเสียงกรนอยู่แล้ว

“มีอะไร?” เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม สำรวจมองผู้คุมอย่างระมัดระวัง ในมือผู้คุมร่างใหญ่ถือแฟ้มสีเข้ม เมื่อทุกครั้งเวลาเขาจะถูกพาตัวไปห้องพยาบาล... “คราวนี้ฉันเป็นอะไรอีกล่ะ”

ติ๊ด....

เสียงคีย์การ์ดสัมผัสกับเซ็นเซอร์ข้างประตูดังขึ้น ส่งผลให้ประตูลูกกรงจะเลื่อนออก ทำให้ไม่มีอะไรมาคั่นขวางระหว่างคนทั้งคู่ ผู้คุมหนุ่มมองซ้ายมองขวาสำรวจความปลอดภัยรอบตัว ก่อนจะ...

ผัวะ!!

หมัดหนักกระแทกข้างแก้มของลอว์จนหน้าสะบัด ทว่าไม่มีแรงโทสะใดๆปะทุขึ้นในใจของชายทั้งสอง พวกเขาแค่มองหน้ากันนิ่งๆอีกรอบ และกล่าวต่อง่ายๆ

“กรุณาไปกับผมด้วยครับ”

รู้สึกขึ้นของเหลวที่ไหลจากมุมปาก แต่ก็เดินตามผู้คุมออกมาอย่างว่าง่าย ก่อนจะถูกดันให้มาเดินข้างหน้า ให้ร่างผู้คุมเบียดข้างหลังเพื่อต่อกระซิบระหว่างที่เดินไปตามทาง

“ผมมีปัญหานิดหน่อย” เขาพูด ทำหน้าเข้มข่มเสียงขรึมให้ดูปกติที่สุด “คุณน่าจะจัดการได้”

“ได้... ว่าแต่หน้าไปโดนอะไรมา จารูบา

“นั่นล่ะครับปัญหาที่ผมว่า”

ชักสังหรณ์ใจอยู่เป็นนัยๆว่าเรื่องนี้น่าจะมีเอี่ยวกับบุคคลที่ห้องพยาบาล แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากเนื่องจากสถานการณ์ไม่เหมาะต่อการสนทนานัก

บทสนทนาถูกหยุดให้สิ้นสุดแค่นั้นเมื่อต้องเดินผ่านเส้นทางที่มีผู้คุมยืนประจำการณ์เยอะขึ้น ขึ้นลิฟต์มายังชั้นห้า เดินผ่านห้องขังจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องพยาบาล นิ้วหนาของจารูบากดกริ่งหน้าประตูและก้มหน้าซ่อนใบหน้าจากกล้องด้านบน จวบจนประตูเลื่อนออก อนุญาตให้พวกเขาทั้งสองเข้าไปด้านใน

“ยกไปเก็บเถอะซันจิ ฉันไม่หิวจ้ะ”

เสียงหวานแหบเล็กน้อยทำให้คิ้วเรียวของชายหนุ่มเลิกขึ้นด้วยความสงสัย.... ในห้องมีพ่อครัวหนึ่งคนยืนถือถาดอาหารด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยราวกับหมาถูกเจ้าของปฏิเสธ ก่อนเดินคอตกออกจากห้องไปโดยไม่มองผู้มาเยือนสักนิด ถาดอาหารที่ถือออกไปยังคงความน่าทานไว้ราวกับไม่ถูกแตะต้องแม้แต่น้อย

ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงคนสามคน

“.... คราวนี้นักโทษเป็นอะไรคะ?”

คุณหมอสาวหันไปถามผู้คุมที่ก้มหน้างุด ไม่คิดจะสบตากับนักโทษ และนั่นทำให้ลอว์จ้องเจ้าหล่อนไม่วางตา

แล้วก็ทันเห็นดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อผู้คุมเงยหน้าขึ้น

“นะ นาย!?!

ผู้คุมจารูบายืนเกาท้ายทอยตัวเองด้วยท่าทางเงอะงะ ใบหน้าของเขามีรอยช้ำนิดหน่อย ส่วนที่หนักคือคางที่ถูกพันพาดไปถึงด้านหลัง เขาถอดหมวกออกให้เห็นเต็มๆ ผ้าพันแผลพันโพกขึ้นถึงหัว พันล้อมผมสีน้ำตาลไหม้ ดูจากสีหน้าของคนทั้งสองลอว์แทบไม่ต้องเดาว่าเป็นฝีมือของใคร

“นายบอกพัศดีว่าไง จารูบา”

“ตกบันไดครับ”

“อืม... พอฟังได้อยู่ ขอบใจมาก ทางนี้ฉันจัดการเอง”

“ครับคุณฮาร์ท” จารูบาโค้งคำนับอย่างสุภาพ ก่อนยิ้มอย่างเป็นมิตรให้หมอสาว แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้นามิบอกตามอย่างฉงนงง มองประตูสลับกับนักโทษในห้อง เริ่มปะติดปะต่อเรื่องไม่ค่อยถูก อ้ำอึ้งเรียบเรียงคำพูดไม่ทัน คำถามมันผุดขึ้นมาในหัวของเธอจนไม่รู้จะพ่นข้อไหนออกไปก่อน

พวกเขารู้จักกัน... เป็นการส่วนตัวเหรอ

ทำไมถึงเรียกเขาว่าคุณฮาร์ท

ทำไมฉันถึงรู้สึกถึงความเคารพเกินจำเป็น

ทำไม –

“ไม่สบายเหรอ คุณหมอ”

คำถามที่ออกมาจากปากของนักโทษหนุ่มทำให้คำถามพวกนั้นมลายหายวับไปในทันที ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าเขาอย่างค้อนเคือง เธอยังจำเรื่องครั้งก่อนได้แม่นราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อนาทีที่แล้ว ไม่มีทางที่เธอจะหายโกรธเขาง่ายๆหรอกนะ.... ไอ้ผู้ชายไร้หัวใจ!

“เรื่องส่วนตัวของเจ้าหน้าที่ค่ะ” มือเล็กวางถาดสำลีชุบแอลกอฮอล์ส่งให้เขา “เช็ดแผลเสร็จก็เชิญออกไปได้แล้วค่ะ”

....ทำตัวเย็นชาจังนะ

“แต่ฉันอยากประคบเย็นด้วย”

“ได้ค่ะ” นามิก้มลงเปิดตู้เย็น คว้าถุงเจลเย็น ส่งให้เขาโดนไม่แม้แต่สบตามอง “ประคบเสร็จเชิญนะคะ”

ลอว์มองคนตัวเล็กกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตน ก้มหน้างุดตั้งใจกับสิ่งที่อยู่บนโต๊ะต่อ หล่อนทำเหมือนในห้องไม่มีนักโทษอยู่ ไม่ระวังหลังเลยสักนิด... นี่ถ้าหากเขาจะหยิบกรรไกรแทงหล่อนจากข้างหลังเสียยังได้

แต่นั่นก็ใช่ว่าเขาจะทำ

แค่กๆ

ร่างเล็กไอค่อกแค่กออกมาเบาๆ ทำให้ชายหนุ่มเริ่มสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้ช้าๆ

จารูบา... เป็นสายให้ฉัน” เขาเกริ่นอธิบายช้าๆ พอๆกับขายาวที่ย่างกรายอย่างแผ่วเบา “เขาเข้ามาทำงานที่นี่ตั้งแต่ปีที่แล้ว เพื่อรองรับในกรณีฉันถูกจับ... ดูเหมือนเขาจะช่วยสำรวจทางหนีทีรอดของเรือนจำไปพลางๆก่อนที่ฉันจะถูกโยนเข้ามาในนี้จริงๆ ยังไงก็เถอะ.... เธอไว้ใจเขาได้ เขาจะช่วยเธอ”

“......ฉันไม่ได้ถะ แค่กๆๆ!

“เขาแทบจะรู้ทุกซอกทุกมุมของเรือนจำ เธอไม่จำเป็นต้องไปเริ่มต้นใหม่... จารูบาจะประจำกะดึกอยู่ป้อมฝั่งตะวันออกชั้นสาม”

แค่กๆๆ

“เธอน่าจะพักหน่อยนะ”

“อย่ายุ่ง”

“เธอ...”

อย่ายุ่ง!

โอเค ฟิวส์ขาดง่ายสมเป็นหล่อน

ร่างเล็กลุกพรวด หันกลับมาพร้อมผลักร่างเขาออกห่าง ดวงตากลมโตเหลือกมองดุดันกว่าทุกครั้ง กลีบปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรง สายตาบรรดาโทสะฉายชัดสมเป็นแคทธิส

ครั้นถึงสังเกตเห็นใบหน้าหวานมีรอยถลอกเล็กน้อย และนั่นหมายถึงอาจมีรอยช้ำที่ถูกปกปิดด้วยเครื่องสำอาง ทว่าถ้าเทียบกันแล้วจารูบาหนักกว่าเยอะ ถึงขั้นต้องเย็บอยู่หลายเข็ม นับว่าหล่อนยังฝีมือดี

“นายไม่มีสิทธิ์มา – ยุ่ง – เรื่อง – ของ – ฉัน!

นิ้วเรียวจิ้มจึกๆลงบนอกของเขาเพื่อเน้นย้ำทุกถ้อยคำราวกับอยากให้มันทิ่มปักลงกลางอกของเขา ซึ่งร่างสูงทำอะไรไม่ได้มากนอกจากยืนนิ่งแสดงความเป็นมิตร.... แต่...

ยิ่งเห็นหล่อนขู่ฟ่อๆอย่างนี้ยิ่งทำให้เขาอยากแหย่มือเข้าหากรงเล็บมากยิ่งขึ้น

“ดูเหมือนนางแมวจะกลับมาแล้วสิ”

“ฉันไม่ใช่นางแมว!!

หมับ!!

ลอว์รับหมัดเล็กไว้ได้ทันก่อนมันจะพุ่งใส่หน้าของเขา แล้วเหยียดยิ้มยียวนสักหน่อยเป็นการเยาะเย้ยคนตัวเล็ก

“นาย!!

หมับ!

แขนเรียวอีกข้างหักฟาดศอกหมายกระแทกหน้าคนกวนอารมณ์แต่ถูกมือใหญ่รับหัวศอกไว้ได้ทันเช่นกัน

“หนอย...”

ปึก!

เมื่อแขนใช้ไม่ได้ผล ขาเรียวยาวตวัดขึ้นกลางหว่างขาของชายหนุ่ม หมอกกระทบกระทั่งจุดสำคัญของชายชาตรี... ทว่าเขากลับใช้สันมือสับหน้าแข้งเธอไว้เสียก่อน

ย้ำใหม่... สับ – หน้า – แข้ง

“โอะ....โอ๊ยๆๆ!

แล้วแมวสาวก็กลายเป็นกระต่ายสาวกระโดดขาเดียวเหยงๆ สองมือกุมหน้าขาตัวเองด้วยใบหน้าเหยเก ลูบแข้งป้อยๆเพื่อบรรเทาความเจ็บ ส่งสายตาค้อนปะหลับปะเหลือก....  มือบ้าอะไรแข็งอย่างกับสันไม้!

“ฉันนึกว่าแคทธิสเก่งกว่านี้ซะอีก”

“ฉันไม่ใช่แคทธิส”

ฟึ่บ!!

ร่างบางหมุนตัวเตะตวัดหลัง เปิดเท้ายกสะโพก ออกแรงตวัดเท้า พร้อมพับเข่างอเพื่อใช้ส้นเท้าออกแรงเป็นจุดหลัก เป้าหมายที่ใบหน้า อีกครั้งที่เขาหลบได้ทัน มันเตะลมอย่างเสียเปล่า

“เธอใส่กระโปรงนะ คุณผู้หญิง”

“ฉันไม่สน!

หมัดตรงพุ่งออก ตามด้วยหมัดฮุคซ้าย โดยใช้หัวไหล่เป็นตัวส่งแรงเหวี่ยง เขาปัดป้องได้ทั้งสองหมัด หญิงสาวพุ่งฮุคทั้งสองขวาออกไปพร้อมกัน และเมื่อเขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นป้อง

พลั่ก!!

คราวนี้เธอยกเท้าถีบเข้าที่หน้าท้องเขาได้สำเร็จ ร่างสูงเซถอยหลังสองสามก้าว รองเท้าส้นแหลมทำให้เจ็บจี๊ดที่จุดเดียวเมื่อมันแถมจะตอกส้นลงบนกล้ามเนื้อบริเวณท้องของเขาอย่างแรง ลอว์ถอยห่างมากกว่านั้นเพื่อทิ้งระยะปลอดภัย หากเจ้าหล่อนใส่แรงมากกว่านี้มันอาจจะแทงเข้าท้องเขาเลยก็ได้

“สีขาว”

“ไอ้โรคจิต!!

ฟึ่บ... หมับ!

เมื่อโจมตีประชิดตัวดูไม่ปลอดภัย หล่อนจึงเตะสะบัดปลายเท้าเพื่อปล่อยรองเท้าส้นสูงสีดำลอยลิ่วใส่เป้าหมาย มือที่เต็มไปด้วยรอยสักรับมันได้พอดี

“รองเท้าสวย”

“ลอว์!!!

นามิตะเบ็งเสียงอย่างเหลืออด เสียงหวานทั้งดุดันและแหบพร่า

แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาอารมณ์เสียแต่อย่างใด กลับกันเขากลับเลิกคิ้วมองเธอพร้อมยกยิ้มมุมปาก

“ชอบจังเวลาเธอเรียกชื่อฉัน”

โอ๊ยยยยยยยย!! ไอ้บ้านี่!!!!

ทำไมเขาถึงได้กวนโมโหนักนะ หน้าตาก็ไม่น่าใช่คนกวนตีนเลย!!

“ออกไปเลยนะ!! ออก!...แค่กๆๆ!

นามิโก่งตัวไอยกใหญ่ จนต้องเกาะโต๊ะเป็นที่ยึด เพราะตะเบ็งเสียงไม่หยุด ลอว์เห็นก็อดสงสารไม่ได้ ยอมถอยทัพก่อนจะไม่ได้ยินเสียงเจ้าหล่อนอีกเพราะกล่องเสียงอักเสบเสียก่อน

“ก็ได้ๆ” ลอว์ยักไหล่ด้วยใบหน้านิ่งสนิท เขาเหลือบมองบนโต๊ะทำงานของหล่อนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจำใจเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างเสียไม่ได้ อย่างไรตอนนี้เจ้าหล่อนก็ฉุนเฉียวเกินจะเจรจาอะไรรู้เรื่อง ทั้งที่ในใจอยากจะเอ่ยปากชมสักหน่อย.... แต่ก็นะ เอาไว้ก่อนแล้วกัน

บนโต๊ะทำงานของคุณหมอ หนังสือหนาปึกถูกกางแบ่งครึ่ง แล้วใช้คัตเตอร์ตัดกระดาษเป็นเส้นวงกลมขนาดใหญ่เกือบเท่าหน้ากระดาษ ดูจากรูปทรงของมันทำให้เขาเดาได้ไม่ยากว่าเจ้าหล่อนทำเพื่ออะไร มันคงใส่ปลอกคอที่หล่อนขโมยมาได้พอดี และเมื่อปิดหนังสือมันก็ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่ามีอะไรซ่อนอยู่

อยากรู้จริงว่าเธอจะทำอะไรกับปลอกคอนั่น

“ฮัดเช่ย!

ป่านนี้คงก่นด่าเขาใหญ่แล้วกระมัง

 


 

 

ไอ้หมอบ้านั่น!

“ฉันจะ! แค่กๆๆๆ! โอ๊ยยยย พับผ่า!!

นามิทึ้งผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ปาข้าวของใส่ประตูราวกับเห็นมันเป็นหน้าของนักโทษหนุ่ม อยากจะกรีดร้องให้สุดเสียงก็ดันไม่มีเสียงเหลือให้เปล่ง ได้แต่พ่นลมหายใจออกทางจมูกฟืดฟาดรุนแรงเหมือนกระทิงคลั่งไถกีบเตรียมขวิดใครก็ตามที่โผล่เข้ามาตอนนี้

ไอ้ผีดิบกวนประสาทหน้าตาย!

ฉันจะหักคอเขา!!

พอความคิดเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น มันก็เย็นลงอย่างรวดเร็วเมื่อตระหนักถึงจิตสังหารของตัวเอง มันพรั่งพรูมากมายด้วยสัญชาตญาณเก่าที่เริ่มฟื้นคืนชีพ ดูเหมือนจะจริงอย่างที่เขาบอก... ผีแคทธิสเริ่มกลับเข้าร่างเธอแล้ว และแทนที่เธอจะหวาดกลัวตัวเอง ให้เหมือนนางเอกแสนบริสุทธิ์ที่หวาดกลัวแม่มดจะเข้าร่าง

ขอโทษที นั่นนิยายโบราณไปแล้ว เธอรอให้แคทธิสฟื้นคืนชีพอย่างสมบูรณ์แบบแทบไม่ไหว

กริ๊ง....

นามิสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนออกช้าๆ ดึงผ้าปิดปากในลิ้นชักมาสวมไว้เพื่อกันเชื้อหวัดแพร่เชื้อ กอบโกยซากงานทุกอย่างที่กำลังทำอยู่ลงในลิ้นชักใต้โต๊ะ ตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยสายตา ถ้าไม่นับข้าวของที่ระเกะระกะเต็มหน้าประตูก็จัดว่าเรียบร้อยดี

นิ้วเรียวกดเลื่อนประตูให้นักโทษคนต่อไปเข้ามารับการรักษาด้วยสีหน้าและสายตาเย็นชาดังเดิม

 

 



 

 

……….

นามิของเราโหดขึ้นมากมาย เจบีชอบบทบู๊จัง ฮิๆ
เจบีมีโปรเจคจะแต่งคู่วันพีชใหม่เร็วๆนี้ แต่รอมหาลัยปิดเทอมเนอะ
TT

โคอาล่าซาโบก็น่ารัก แฟรงกี้โรบินก็ดี
กำลังคิดว่าจะแต่งพลอตโรงเรียนรักใสๆดีมั้ย แต่เออ แต่งฟิคนารูโตะไปแล้วนี่
ตอนนี้ตัน เอาเป็นว่าอ่านเรื่องนี้ให้สนุกกันเถอะเนอะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

455 ความคิดเห็น

  1. #403 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 10:43
    ผีดิบบบ55 นามิจะหักคอนายแล้วนะลอว์😂😂

    #403
    0
  2. #237 tanmada (@tanmada) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 01:13
    กรี๊ดดดด ดีใจจังงงง เจบีกลับมาแว้ววว คิดถึงสุดๆเลยย
    #237
    0
  3. #236 tangkanok (@tangkanok) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:44
    รีบมาต่อนะคะ...อยากรู้อ่ะๆๆๆๆ
    #236
    0
  4. #234 chrysalis_devil (@chrysalis_devil) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:23
    แบบว่ากรี๊ดเบาๆ นางแมวมาแว้ว จัดไปๆ
    #234
    0
  5. #233 LoVe OvEr (@prairie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:19
    ลอว์ ช่างน่ารักเหลือเกินลูก~~~~
    #233
    0
  6. #232 Tamil Satan (@sakurasasuke) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:35
    เราก็ชอบแบบนี้น่ารักดี
    #232
    0
  7. #231 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:03
    ตอนนี้กำลังน่ารักเลย555555555 ฮาขุ่นหมอตรงสีขาวเนี่ยแหละ5555555 สนุกค่พ รอตอนต่อไปปป
    #231
    0
  8. #230 Self Confidentgirl (@badromeo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:33
    ลอว์นี่กวนโอ๊ยจริงๆ//แต่ชอบแหะ55555
    #230
    0
  9. #229 wunza (@wunny-indy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:00
    ลอว์ เวอร์ชั่นนี้ สุดยอดดดดดด*0* (=.,=)
    #229
    0
  10. #228 Ayo'z Premmii (@primmysang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:57
    นามิมาอย่างโหดด
    #228
    0