คัดลอกลิงก์เเล้ว

(Fic Gintama)Give A Gift To Me HijiGin

ไอ้การที่จะให้ของขวัญใครซักคนนี่มันเป็นอะไรที่ลำบากสุดๆไปเลย ก็นะ ต้องให้อะไรกันนะถึงจะถูกใจไอ้หงอกนั่น.... มัน่าหนักใจ....สุดๆไปเลยล่ะฟ่ะ..

ยอดวิวรวม

1,738

ยอดวิวเดือนนี้

14

ยอดวิวรวม


1,738

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


49
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ต.ค. 56 / 16:54 น.
นิยาย (Fic Gintama)Give A Gift To Me HijiGin (Fic Gintama)Give A Gift To Me HijiGin | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
HBD Ginsan

ขอขอบคุณธีมงามๆจาก

 
:) shalunla

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ต.ค. 56 / 16:54


 วันที่ 9/10/13’

ณ ชินเซ็นกุมิ

ทางเดินตรวจลาดราวที่สองตำรวจกำลังเดินผ่านห้องรอง

เฮ้ๆ พวกแกได้รู้รึเปล่าว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของลูกพี่น่ะ !

“ห๊ะ ! พรุ่งนี้วันเกิดของลูกพี่น่ะหรอ !?! แบบนี้คงต้องไปอวยพรลูกพี่แล้วสิ”

“ฉันคงต้องไปรีบเตรียมซื้อขนมหวานๆให้ลูกพี่แล้วล่ะ !

“แหม ของฉันคงต้องไปเตรียมซื้อปราสาทขนมหวานให้แล้วมั้ง ดูถ้าลูกพี่คงจะชอบใจ ฮ่าๆ”

“ฮ่าๆ นั่นสิๆ ถ้าพูดถึงขนมหวานต้องคิดถึงลูกพี่เป็นคนแรกเลยล่ะ !

ปัง !!!

เสียงเปิดประตูแบบไม่สบอารมณ์ของท่านรองปีศาจที่กำลังทำงานอย่างเคร่งเครียดอย่าเอาเป็นเอาตายจนไม่ได้หลับได้นอนตั้งแต่เมื่อวาน ขอบตาเริ่มคล้ำ ผมเผ้ากระเซิงเพราะหักโหมทำงานหนักเกินไป กลับมีไอ้พวกลูกน้องมาพูดคุยเสียงเอะอะโวยวายจนเจ้าตัวถึงกับตะบระแตกทันที

“พวกแก..มาคุยกันเสียงดังรบกวนตอนฉันทำงานน่ะ..รู้ไหมว่าจะโดนอะไร ?” น้ำเสียงเย็นชาที่บ่งบอกว่าตอนนี้เขากำลังโมโหอย่างถึงที่สุด

อึก ! ซวยแล้วไง พี่แกเขากำลังจะระเบิดแล้ว !!’ 

เหล่าลูกน้องผู้โชคร้ายที่ดันบังเอิญคุยเสียงดังจนลืมไปว่าทางเดินที่พวกเขากำลังจะผ่านคือห้องทำงานของรองหัวหน้าปีศาจ แล้วแบบนี้พวกเขาจะรอดไหมเนี่ย !?!

“พะ..พวกผม..อะ..เอ่อ....จำได้ว่ามีงานต้องไปทำ ขอตัวก่อนนะครับ !!!” เหล่าตำรวจหนุ่มสองนายรีบวิ่งแจ่นหนีทันทีอย่างไม่คิดชีวิต

“เฮ้ย !! พวกแกกลับมาให้ตูเจื๋อนก่อนสิเฟ้ย !!”  ฮิจิคาตะโวยวายพลางจะทำท่าวิ่งไล่ตามแต่ก็ทำได้เพียงแค่โวยวายเท่านั้น ก่อนจะหยิบบุหรี่มาจุบสูบให้ใจเย็น “ชิ ! เจ้าพวกบ้านี้น่าสั่งให้คว้านท้องให้เข็ด” 

“เพราะมีรองหัวหน้างี่เง่าที่เอาแต่ระเบียบจัดแล้วขี้โวยวาย ระวังพวกลูกน้องเขาจะพากันเอือมนะครับ หัดย่อมๆกฎซะบ้าง แล้วก็รีบๆตายไปซะก็ดีนะครับ”

น้ำเสียงสาปแช่งของชายหนุ่มเครื่องแบบตำรวจยศหัวหน้างหน่วย ดวงตาสีโกเมนแต่ก็ยังไม่สวยเท่ากับสีตาของอีกคนที่เขารู้จัก ใบหน้าที่บ่งบอกถึงอายุที่ยังอยู่ในช่วงเด็กหนุ่มวัยรุ่นเล็กน้อย ผมสีน้ำตาลอ่อนตัดสั้น ทำให้เขาดูหล่อจนสาวๆต้องมอง แต่ใครจะไปรู้ว่าไอ้บ้านี้ มันซาดิสตัวพ่อแค่ไหน !

“โซโกะ แกมาทำอะไรที่นี้ว่ะ ถ้าจะมาสาปแช่งฉัน ไสหัวไปทำงานเลยไป = =*” ฮิจิคาตะขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ก่อนจะมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญให้มาห้องทำงานเขาเล็กน้อย นี้ตูจะทำงานอย่างสงบๆไม่ได้รึไงกันว่ะ !!

“ก็นะ บังเอิญว่าได้ยินเสียงโวยวายของคนบ้าแถวนี้น่ะครับเลยแวะมาดู  “

“ถ้าแกจะมารบกวนฉัน.....ไสหัว..”

“พรุ่งนี้วันเกิดลูกพี่นะครับ ไม่คิดจะหาของขวัญให้ลูกพี่หน่อยหรอครับ ?” ยังไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะพูดจบโอคิตะก็ชิ่งพูดซะก่อน  อาจจะเป็นเพราะว่าโอคิตะเองก็รู้เรื่องของความสัมพันธ์เรื่องของตัวเขาแล้วตัวเจ้าบ้าน้ำตาลนั้นด้วย ไม่แปลกใจทำไม โอคิตะถึงได้พูดเรื่องนี้กับเขา จะว่าไปเขาก็คิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ...วันเกิดเจ้าบ้านั่น จะให้ของขวัญอะไรดีนะ ??

ฝ่ายโอคิตะเมื่อเห็นท่าทางรองหัวหน้าปีศาจทำท่าครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียดแล้วก็อดขำไม่ได้ เพิ่งจะเห็นรองหัวหน้าปีศาจเครียดเพราะเรื่องของขวัญให้คนรักนี้แหละนะ

“ผมคงพูดธุระของผมจบแล้ว งั้นขอตัวก่อนนะครับ..อ๊ะ ! ลืมอีกอย่างหนึ่ง” โอคิตะหยิบบาซูก้า(เดี๋ยวสิ ! มันพกมาตอนไหนฟร้าเนี่ย !!) ก่อนจะเล็งไปที่หัวฮิจิคาตะ “ช่วยรีบๆลงไปนรกได้แล้วนะครับ ไอ้บ้าฮิจิคาตะ”

“เฮ้ยๆ !! เดี๋ยวๆ โซโกะ  !!!!!!!!” ฮิจิคาตะที่รู้สึกตัวว่าตัวเองถูกลอบฆ่า ก็รีบหันไปเห็นโอคิตะกำลังหยิบบาซูก้าเล็งหัวพี่แกอยู่

“ขอให้หลับแบบไม่ต้องตื่นเลยนะครับ” โอคิตะแสยะยิ้มก่อนจะยิงบาซูก้าไปที่หัวฮิจิคาตะทันที

ตู้ม !!!!!!!!!!!!!!

“ไอ้โซโกะ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ณ เมืองคาบุกิโจ

สินค้าหลากหลายที่เหล่าพ่อค้าแม่ค้าต่างค้าขายของสวยงามๆ และของกินที่ชวนพาน้ำลายไหลตาม รองหัวหน้าปีศาจที่เดินออกมาข้างนอก ไม่ใช่เพราะจะมาตรวจตราอะไรหรอกนะ ! แต่แค่ว่ามาหาของขวัญให้เจ้าบ้านั่นต่างหาก !..

คิดไปก็อดโมโหไม่ได้ เพราะเจ้าโซโกะยิงบาซูก้าใส่ฉัน จนฉันต้องรีบหลบทำให้ห้องทำงานของฉันเละไปจุ้น ส่วนกองเอกสารงานพวกนั้นถูกไฟไหม้ไปหมดแล้ว จนฉันเองก็ไม่ต้องทำงานพวกนี้เพราะเอกสารงานต่างๆถูกเผา.....จบเรื่องนี้เมื่อไรแกได้ตายศพไม่สวยแน่ ไอ้โซโกะ..ฮึ่ม

ฮิจิคาตะคิดไปพลางๆก่อนจะหันไปเห็นร้านขายของสวยๆงามๆ ทำให้เจ้าตัวอดไม่ได้ที่จะเข้าไปดู เผื่ออาจจะเห็นของที่เขาถูกใจก็ได้

“อ้าว ! พี่ชายสุดหล่อกำลังหาของอะไรอยู่หรอคะ ? ทางร้านเรามีของให้พี่ชายให้ได้เลือกซื้อเยอะแยะเลยนา” พนักงานสาวสวยยิ้มอย่างมีสุภาพ ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้ฮิจิคาตะเดินตาม

“ฉันกำลังหาของขวัญวันเกิดให้คนๆหนึ่งอยู่น่ะ..”

“ถ้าพูดถึงของขวัญพี่ชายสุดหล่อจะให้ใครหรอคะ ? เพื่อนสนิท พ่อแม่...”

“คนที่สำคัญมากๆน่ะ..” ฮิจิคาตะชิ่งพูดขึ้นมาก่อนจะมองหาของขวัญที่คิดว่าจะเหมาะกับเจ้านั่น แต่ยิ่งคิดก็คิดไม่ออกสักที

“อุ๊บ..” พนักงานแสนสวยกลั้นหัวเราะไว้ ถึงจะเสียดายก็ตามที่ลูกค้าสุดหล่อคนนี้มีแฟนแล้วก็ตาม “สงสัยจะเป็นแฟนคนแรกสินะคะ คงจะเลือกของขวัญไม่ถูก ถ้าเป็นของที่คู่รักให้กัน ก็มักจะเป็นแหวน หรือไม่ก็ของขวัญน่ารักๆ อย่างเช่น ตุ๊กตาหมี หรือว่าจะเป็น สร้อยคอน่ารักๆ”

“ของขวัญน่ารักๆ...” ฮิจิคาตะคิดตามพร้อม มโนภาพตอนเขาให้ของขวัญน่ารักๆให้แก่กินโทกิ...

เฮ้ย ! ไอ้หงอก ฉันมีของจะให้แกวะ

อะไรของแกฟะ แกมีอะไรจะให้ตู ?

นี้ไง..ของขวัญที่จะให้แก ฮิจิคาตะยื่นของขวัญกล่องหนึ่งขนาดใหญ่

ไหนๆ แกมีอะไรจะให้ตูฟร้าเนี่ย กินโทกิรับกล่องมาก่อนจะเปิดกล่องของขวัญทันทีอุ๊บ...ฮ่าๆๆๆ  แกให้ตุ๊กตาหมีให้ฉันเร๊อะ ! นี้แกเห็นฉันเป็นเด็กผู้หญิงรึไงกันว้า ไอ้มายองเนสเอ๊ย ฮ่าๆๆกินโทกิหัวเราะลั่นก่อนจะโก่งตัวหัวเราะอย่างหยุดไม่อยู่ เมื่ออยู่ๆคนที่เกลียดกันมานานมาให้ของขวัญเป็นตุ๊กตาหมีสีชมพูน่ารักๆแบบนี้...มันอดจะขำไม่ได้เลย

‘ = =; ขายขี้หน้าฉะมัด...

“เอ่อ...คุณลูกค้าคะ ?” พนักงานสาวสวยหันไปมองลูกค้าสุดหล่อที่กำลังเหม่อลอย “คุณลูกค้าคะ!

“ครับๆ !” ฮิจิคาตะสติกลับมาทันที พร้อมหันไปเห็นพนักงานสาวสวยยืนเรียกสติอยู่ตั้งนาน “โทษทีครับ พอดีคิดอะไรเพลินๆอยู่”

แถมเป็นความคิดที่บัดซบสุดๆด้วย  !

“อ้อ คะ” พนักงานสาวสวยเดินนำมาที่โซนของขวัญน่ารักๆ ฮิจิคาตะที่เดินตามหลังก็เห็นบรรดาของน่ารักๆสวยๆงามทั้งนั้น..แต่ว่า..นั้นไม่ใช่ของขวัญที่เขาต้องการแม้แต่น้อย..แถมเจ้านั้นก็ไม่ใช่ผู้หญิงด้วย..ขืนให้ของแบบนี้ไปเขาคงได้โดนเจ้านั้นล้อยันลูกบวชแน่ๆ...

“พอจะมีของขวัญที่คุณถูกใจรึเปล่าคะ ?”

“ขะ..ขอบโทษนะครับ.. ผมคงหาของที่ถูกใจเลยครับ งั้นขอตัวล่ะครับ” ฮิจิคาตะพูดจบก็หันหลังแล้วเดินออกนอกร้านทันที

“เฮ้อ  ไม่เจอเลยแหะ หาของขวัญให้เจ้านั้นไม่เจอเลย”  ฮิจิคาตะบ่นอุบอิบพลางหยิบบุหรี่จากซองมาจุดสูบ “สงสัยต้องไปหาร้านอื่นอีกแล้ว”

ร่างสูงเดินเข้าเดินออกจากร้านนู้นร้านนี้ไปทั่ว แต่ก็ไม่เจอของขวัญที่เขาถูกใจเมื่อแต่ละอย่างเป็นแค่ของขวัญน่ารักๆที่เหมาะกับสาวๆมากกว่า พอคิดดูแล้วที่เรากำลังตามหาของขวัญที่จะให้เจ้านั้นมันจะเป็นแบบไหนกันนะ? ฮิจิคาตะเดินไปเรื่อยๆตามทางเดินที่ผู้คนต่างเดินไปเดินมาจนกระทั่งสายตาของเจ้าตัวสะดุดกับสิ่งของชิ้นหนึ่ง...

‘Condo* !!’ (เดี๋ยวเด้ ! เฮ้ย ! นั่นใช่ของขวัญที่จะให้คุณกินแน่เร๊อะ ! =[]=)

“โอ้ พ่อหนุ่มนายตาถึงมากที่คิดจะซื้อเจ้านี้” เสียงของตาเถ้าแก่ๆที่เดินออกมานอกร้าน พร้อมกวักมือเรียกฮิจิคาตะให้เข้ามาในร้านเล็กๆ ฮิจิคาตะเลยเหลือบมองดูป้ายหน้าร้าน AV shop !!

นี้ตูหยุดเดินมาเจอร้านแบบนี้หรอฟร้า !! เดี๋ยวสิ อันที่จริงตูก็แค่จะมาซื้อของขวัญธรรมดาๆให้เจ้าหงอก แต่ไหง ตูมาหยุดที่ร้านนี้ฟร้าเนี่ย !!’

“เฮ้ๆ พ่อหนุ่มตำรวจ รีบๆเข้ามาในร้านสิ คนอื่นเขามองพ่อหนุ่มกันใหญ่แล้วนา” เสียงตาเฒ่าแก่ๆ(โรคจิต) เรียกสติที่จะหลุดของฮิจิคาตะที่กำลังคิดสะละตะไปทั่วก่อนที่สักพักเจ้าตัวจะรู้สึกที่สายตาที่จ้องมองของเหล่าคนเดินตามท้องถนนที่มองมาด้วยสายตาแปลกๆ..จนเจ้าตัวถึงกับกลืนน้ำลายอีกใหญ่

.

.

.

“แหม ไม่คิดเลยว่า จะมีตำรวจหนุ่มๆอย่างพ่อหนุ่มสนใจจะซื้อเจ้าสิ่งที่เรียกว่า condo* ตอนบ่ายเนี่ย แสดงว่าพ่อหนุ่มคงรีบสินะ” ตาเฒ่าแก่(โรคจิต)ที่กำลังชวนคุยอย่างปลาบปลื้มยินดีราวกับเพิ่งเคยเห็นตำรวจมาซื้อของแบบนี้ตอนบ่าย

 ‘เอิ่ม...อันที่จริงตูแค่บังเอิญหยุดเดินมาตรงร้านตาแก่โรคจิตต่างหากล่ะ

“เอ่อ..คือความจริงผมแค่มาซื้อของขวัญวันเกิด แล้วบังเอิญ....” ฮิจิคาตะเหงื่อแตกทันทีเมื่อคิดว่าตูคงโดนคนอื่นมองว่าตูกลายเป็นตำรวจที่ตอนนี้กำลังจะทำวิตถารแน่ๆ

“หยุด ! ไม่ต้องพูดแล้ว พ่อหนุ่ม ตาเข้าใจดี” ตาแก่(โรคจิต)ทำหน้าเหมือนเข้าใจที่เขาพูด “เพราะตาเอง สมัยก่อน ก็เคยหนักใจเรื่องที่จะซื้อ condo* ไปให้ยายแก่ ภรรยาของตาที่เสียชีวิตไปแล้วน่ะสิ”

คุณตาครับ ! ผมไม่ได้จะทำเรื่องสับดนโดยซื้อของขวัญอย่าง condo* เพื่อ*** นะครับ =[]= !!!

ตาแก่โรคจิต เอ็งไม่เข้าใจที่ตูพูดนี่ฟร้า !!’

ปัง !

คุณตา(โรคจิต)ทุบโต๊ะเสียงดังก่อนจะจ้องเขม็งมาที่ฮิจิคาตะทันที

“เป็นลูกผู้ชายทำไมไม่กล้ารับฮะ ! พ่อหนุ่ม !” คุณตาถึงกับเดือดดาดทันที ฮิจิคาตะถึงกับฉะงักค้างให้ตายเถอะ เขามาหยุดเดินทำไมร้านแบบนี้เนี่ย ! “ที่ตาพูดแบบนั้นเพราะว่าเมื่อสมัยก่อนน่ะ ตาน่ะก็เป็นเหมือนพ่อหนุ่มแหละนะ มีแฟนอยู่คนหนึ่ง เราสองคนรักกันมาก จนกระทั่งวันหนึ่งตาเคยคิดอยากจะ ***...”

“เอ่อ..คุณตาครับ.. คำว่าโรคจิตลอยมาที่หัวคุณตาแล้วล่ะครับ...= =

“ตอนนั้นตาเลยคิดในใจว่าจะทำไงดีให้ แฟนตาเขายอม ตาก็เลยนั่งคิดออกว่าถ้าให้ไอ้สิ่งที่เรียกว่า condo* ให้ยายแก่ ตอนวันเกิด ยายแกเขาคงยอมแหละนะ” คุณตา(โรคจิต)พูดไปพร้อมยิ้มไปด้วยสีหน้าปลาบปลื้มยินดี จนฮิจิคาตะถึงกับหน้าถอดสีทันที

ไอ้ของแบบนั้นน่ะ ให้ไปยายแกเขาคงดีใจแล้วหรอฟร้า ! ไม่เอากระทะเหล็กฟาดหัวให้ตายก็บุญเท่าไรแล้ว ที่คุณตายังมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้น่ะ !’

“แต่ว่า..มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ตาคิดน่ะสิ...เพราะตอนที่ตาห่อของขวัญเสร็จแล้วพร้อมเดินไปบ้านของยายแก่ตอนนั้น...ฝนตกหนักมาก..ภาพของยายแก่ที่ยิ้มแย้มอยู่หน้าบ้านตัวเองแล้วกำลังเดินมาหาตา..แต่ว่ายายแก่กลับถูกรถชนเข้าจัง........ตอนนั้นภาพที่ตาเห็นคือผู้หญิงที่ตารักมากที่สุดนอนล้มลงกองกับพื้นก่อนจะถูกส่งไปโรงพยาบาล..แต่ก็ช้าไปเสียแล้วเอ๋ย...พ่อหนุ่ม” สายตาที่จ้องมองไปทางฮิจิคาตะก่อนจะยิ้มเศร้าๆเล็กน้อย

“ทำไมล่ะครับ !?” ฮิจิคาตะที่กำลังตั้งใจฟังเรื่องเล่าที่แสนเศร้าของคุณตาคนนี้ถึงกับถามอย่างสงสัย....ถึงแม้คุณตาเค้าจะดูโรคจิตวิตถารไปหน่อยก็เถอะ..แต่ดูท่าทางคุณตาคนนี้คงจะรักคุณยายมากเลยสินะ..

“ยายแกเขาตายไปแล้วน่ะสิ..เรียกเท่าไรก็ไม่ตื่น..อา..พอเห็นพ่อหนุ่มแล้วก็อดจะนึกถึงสมัยตอนฉันหนุ่มไม่ได้เลยจริงๆ” คุณตายิ้มก่อนจะซดชาต่อ

“คุณตา....ช่างเป็นเรื่องเล่าที่น่าเศร้าจริงๆนะครับ..” ฮิจิคาตะถึงกับเช็ดน้ำตาทันที..เขาเองก็เข้าใจความรู้สึกของการสูญเสียคนที่ตนรักมากที่สุดไป..จนกระทั่งมีใครคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาเขาอีกครั้ง..ใช่..ใบหน้าหวานผิวสีขาวอมชมพูน่าสัมผัส ดวงตาสีโกเมนแสนสวยที่จ้องมองเขา ริมฝีปากสีชมพูน่าทะนุทะนอมและหวงแหนไม่อยากให้ใครแตะมัน...คนที่ถึงจะดูกวนจนอยากจะตื้บ คนที่ชอบชวนทะเลาะให้ทุกครั้ง..แต่ทุกครั้งก็เป็นคนที่คอยช่วยเหลือเขาและเข้าใจเขา พร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอเหมือนกัน..ชักคิดถึงแกแล้วสิ..กินโทกิ

“แหม แต่ตาก็ไม่เศร้ามากหรอกนะ เพราะตาได้เปิดร้าน AV Shop มีทั้งหนูมิยา*  ,โซร*  อาโอ* และหนูๆอีกหลายคนที่ตาบอกไม่หมด หนูๆพวกนั้นช่วยให้ตาหายเศร้าขึ้นเยอะเลย ฮ่าๆๆ”

ตาแก่โรคจิตวิตรถารเอ้ย ! ดีใจมากเลยที่ยายแกเขาได้ไปสวรรค์แทนที่จะอยู่กับตาแก่หื่นน่ะ  ! = =;’

“ว่าแต่ พ่อหนุ่มที่ว่าจะซื้อของขวัญวันเกิดน่ะ ให้คนรักของพ่อหนุ่มน่ะ ..ตาให้เจ้านี้แล้วกัน” คุณตาลุกขึ้นเดินก่อนจะเข้าไปในห้องเก็บของก่อนจะเดินออกมาแล้วยื่นของขวัญชิ้นหนึ่งให้

“อะไรหรอครับ คุณตา?”

“ก็ของขวัญที่ตาจะให้ยายน่ะสิ..แต่ว่ายายแกเสียชีวิตไปแล้ว..ตาคงให้ยายแกไปไม่ได้แล้วล่ะ...ขอให้ใช้ให้สนุกนะ เจ้าcondo*ที่ตาซื้อมาน่ะ ลุ้นลิLimitedเชียว ! หายากสุดๆ แถมราคาแพงมาก เป็นรุ่นไม่หมดอายุและทนทานมากด้วยสำหรับพวกจัดชุดใหญ่น่ะ แฟนพ่อหนุ่มคงประทับใจมากเลยล่ะ” คุณตายิ้มแย้มก่อนจะชูนิ้วโป้งให้ฮิจิคาตะเพื่อให้รับรู้ถึงความตั้งใจอันแรงกล้าของคุณตา

=[]=….!!!

ตูไม่ได้คิดจะเอาไป***กับเจ้าบ้านั่นสักหน่อย ! แต่เผื่อไว้ก็ดีเหมือนกันนะ...ไม่ใช่แล้วเฟ้ย!’

.

.

.

“สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อของขวัญให้เจ้านั้นเลยสักนิด..แถมยังมีคุณตาโรคจิตให้ของขวัญที่มีcondo*แบบนี้..ไอ้หงอกได้อึ้งกึมกิแหงๆเลยฟะ...” ฮิจิคาตะบ่นไปมาก่อนจะเดินไปเรื่อยๆ ช่วงบรรยากาศตอนนี้ที่เริ่มเย็นแล้วบ่งบอกว่าตอนนี้พระอาทิตย์จะตกดินแบบนี้ ทำให้ร้านค้าต่างๆเปิดไฟระยิบระยับสวยงาม..ฮิจิคาตะก็ยังไม่หยุดที่จะหาของขวัญที่เขาหมายตาจะซื้อไปให้ไอ้คนไม่ได้ความสักที...

“ให้ตายเถอะ ! ชาตินี้ฉันจะเจอไหมเนี่ย !?!” ฮิจิคาตะสบถอย่างเหลืออด..เหลือเวลาไม่มากแล้ว..ถ้าหากเขาไม่รีบซื้อละก็..คงแย่ๆแน่ๆ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร้านไม้เล็กๆที่อะไรสักอย่างที่ระยิบระยับไปมาจนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่ามันคืออะไรจึงเดินเข้าไปดู

“ยินดีต้อนรับนะ พ่อหนุ่ม สนใจจะซื้ออะไรเป็นพิเศษล่ะ ?” เสียงแหบๆแก่ชราของหญิงสาวแก่คนหนึ่งที่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่

“คุณยายกำลังทำอะไรอยู่หรอครับ ?” ฮิจิคาตะอดที่จะถามไม่ได้จึงถามไปด้วยความสงสัย

“ยายกำลังทำสร้อยคออยู่น่ะ..พ่อหนุ่มสนใจจะซื้อไหมล่ะ ?” ยายแก่หัวเราะเบาๆก่อนจะทำสร้อยคอต่อไป ฮิจิคาตะกวาดสายตาไปทั่วร้านพบว่าแหล่งแสงระยิบระยับก็คือเครื่องประดับสร้อยคอแล้วแหวนต่างๆที่สวยงามนี้เอง..

ไม่น่าเชื่อว่า..คุณยายจะทำเองกับมือฮิจิคาตะคิดในใจเงียบๆก่อนจะกวาดสายตามองต่อบางทีเขาอาจจะเจอของที่เขาจะเอาไปให้ไอ้หงอกหัวหยิกหยอยก็ได้...

“ทำหน้าตาแบบนั้นคงจะไม่เชื่อล่ะสินะ ที่ยายแก่อย่างยายจะทำเครื่องประดับแบบนี้ได้ ฮะๆ” คุณยายทำสร้อยคอเสร็จก็นำไปแขวนวางไว้เตรียมขายก่อนจะเดินกวักมือเรียกฮิจิคาตะ

“พ่อหนุ่มว่าแต่พ่อหนุ่มมาร้านนี้จะซื้ออะไรล่ะ ?” 

“ซื้อของขวัญน่ะครับ..แต่ยังหาของขวัญที่จะเอาไปให้ไม่ได้สักที”

“ฮะๆ พ่อหนุ่มนี้ดูถ้าจะเลือกของขวัญจะเลือกให้แฟนไม่ได้สินะ มาๆเดี๋ยวยายจะช่วยหาของที่พ่อหนุ่มหมายตาให้เอง” ยายแก่หัวเราะเล็กน้อยก่อนจะหาของบางอย่างต่อ

ยังไม่ได้บอกว่าเป็นแฟนสักหน่อย..ยายแกรู้ได้ไงว่ะ..

“จะว่าไปพ่อหนุ่มแฟนพ่อหนุ่มเป็นคนยังไงเร๊อะ ?” ยายแก่ใจดีหันไปถามฮิจิคาตะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆจนถึงกับสะดุ้งทันทีเมื่อคุณยายถามคำถามที่จี้จุดจริงๆ

“ก็เป็นคนที่ไม่ได้ความ ขี้เกียจ เป็นพวกที่ดูเอาแน่เอานอนไม่ได้ ถึงจะชอบทำตัวกวนประสาทสักหน่อย แต่จริงๆแล้วก็มีมุมที่อ่อนโยนและอ่อนแอในเวลาเดียวกัน เป็นคนที่เข้าใจผมและเป็นเหมือนคนสำคัญของทุกๆคน..”

“แล้วก็เป็นคนที่สำคัญของพ่อหนุ่มด้วยสินะจ๊ะ ถ้าพูดแบบนี้แสดงว่าเป็นคนที่รักมากเลยสินะจ๊ะ” ยายแก่ยิ้มจนฮิจิคาตะถึงกับอึกอักพูดไม่ออกพร้อมแอบหน้าแดงเล็กๆ จนกระทั่งยายแก่หยิบกล่องไม้เล็กๆยาวๆมากล่องหนึ่งที่มีลวดลายดอกซากุระประดับ “ถ้าพ่อหนุ่มเอาไปให้แฟนพ่อหนุ่ม..ยายเชื่อว่าแฟนพ่อหนุ่มคงจะชอบมากแน่ๆเลยจ๊ะ” คุณยายยื่นกล่องไม้ให้ฮิจิคาตะก่อนจะยิ้ม ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นจึงรับกล่องไม้จากคุณยายทันทีก่อนจะเปิดดูสร้อยคอสีเงินแสนสวยข้างในนั้นสลักคำว่า My love พร้อมกับมีดอกซากุระเล็กๆสีฟ้าและสีชมพูสลับไปมา มันช่างเป็นของขวัญที่สวยทีสุดและมีความหมายที่เขากำลังมองหาอยู่พอดีเลย

“ยายให้นะจ๊ะ เพราะพอเห็นพ่อหนุ่มพูดแบบนี้แล้ว..ก็อดนึกถึงสมัยก่อนไม่ได้จริงๆแหละนะ ยายเองก็เคยมีคนรัก..รักมากด้วย..แต่ว่าเขาได้ตายในศึกสงครามน่ะจ๊ะ...เป็นซามูไรที่มีนิสัยเหมือนพ่อหนุ่มเลยล่ะ...แต่เรื่องนี้ก็นานมากแล้วช่างเถอะจ๊ะ  ยังไงก็ขอให้ทั้งสองคนรักกันมากๆนะจ๊ะ”

“อา..ขอบคุณครับ..คุณยาย” ในที่สุดเขาก็มีของขวัญที่จะเอาไปให้เจ้านั่นได้สักทีแบบนี้เขาคงจะได้ไม่ต้องไปหาของขวัญอย่างเอาเป็นเอาตายต่อแล้วล่ะ...พอมาคิดดูอีกทีเราหาของขวัญมาตั้งนานตอนนี้มันก็ดึกมากซะด้วย ”ว่าแต่คุณยายครับ ตอนนี้เวลาเท่าไรแล้วครับ !?!

“ก็เวลาประมาณ 11.45 น. แล้วจ๊ะ ว่าแต่มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ ?” คุณยายถามอย่างแปลกใจกับท่าทางรีบร้อนของพ่อหนุ่มสุดหล่อตรงหน้า

“ไม่มีอะไรครับ แต่ว่าผมคงต้องรีบไปแล้วล่ะ ขอตัวก่อนนะครับ” ฮิจิคาตะโค้งตัวให้พร้อมกล่าวอำลาก่อนจะรีบวิ่งสุดชีวิต และเป้าหมายที่สุดท้ายที่เขาไปก็คือ “ร้านสารพัดรับจ้าง”ไงล่ะ !!!

ณ ร้านสารพัดรับจ้างกินจัง

เวลา 11.59 pm

“คร่อก...ฟี้...Zzzz”เสียงกรนอันแสนมีความสุขของร่างบางผมหยิกสีเงินหรือคุณกิน ที่กำลังนอนฝันหวานต่างๆนาๆจนไม่มีใครกล้าที่จะปลุกจากนิทราของกินโทกิได้เลย

กุกๆ กักๆ!!’

เสียงอะไรบางอย่างที่กระทบกับหน้าต่างห้องนอนของงคุณกินที่กำลังนอนหลับอยู่ตรงละแวกนั้น สร้างความรำคาญให้แก่คนที่กำลังนอนหลับฝันดีแบบคุณกินอย่างสุดๆ !

“ให้ตายเถอะ..นี้มันกี่โมงกี่ยามแล้วฟร้า ! มาทำอะไรแถวหน้าต่างตูฟร้าเนี่ย !?!” คุณกินที่เพิ่งตื่นด้วยท่าทางสะลึมสะลืมอย่างหัวเสียก่อนจะบิดขี้เกียจลุกขึ้นเดินทำท่าจะไปเปิดหน้าต่าง

“เดี๋ยวก่อนสิ..เวลากลางค่ำกลางคืนแบบนี้คงไม่มีไอ้แมวที่ไหนเข้ามาทางหน้าต่างหรอกนา..รึว่าจะเป็นอันนั้นฟร้า !?!!” กินโทกิที่พูดกับตัวเองถึงกับผงะแล้วเดินถอยหลังก้าวออกมาห่างๆพร้อมหยิบดาบไม้โทโยโกะคู่ใจออกมาก่อนจะทำท่าเปิดหน้าต่าง...

“คะ..คุณกินไม่ได้กลัวหรอกนา...ไม่ได้กลัวสักนิด !” กินโทกิได้แต่พูดกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมาให้หายกลัวก่อนจะค่อยๆตัดสินใจเปิดหน้าต่างออกมา ถ้าเกิดเป็นไอ้นั่น เป็นตายตูก็จะเอาดาบไม้ตูนี้แหละฟาดหน้ามันนี้แหละ !!

ขอนับเลขในใจนิดหนึ่ง

‘1’

‘2’

‘3’

พึ่บ !!!!!!!

ทันทีกินโทกิเปิดหน้าต่างออกมากลับพบเงาดำที่รูปร่างเหมือนคนที่กำลังจะปีนข้ามห้องกินโทกิ เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับเก็บอาการกรี๊ดแต๋วแตกไม่ออกเลยจริงๆ...หรือว่านี้จะปะ..เป็น..ผะ..ผี !

“ฮว้ากกก !!!!!! ไอ้ผีบ้า ! มาหลอกอะไรกลางค่ำกลางคืนห๊า ! ไม่เกรงใจชาวบ้านเลยนะเฟ้ย ! ถึงจะเป็นผีก็อยู่ส่วนผีสิฟร้า !” กินโทกิที่เตรียมจะง้างดาบไม้ฟาดไปที่คนที่กำลังจะปีนหน้าต่างเข้ามา

“เฮ้ย !   ไอ้หงอก ! นี้ตูเองเฟ้ย !”  ฮิจิคาตะรีบตะโกนห้ามทันทีไม่งั้น เจ้านี้ได้เอาดาบไม้ฟาดเขาปลิวไปโลกหน้าแน่ๆ

“อะ..อ้าว ? แกเองเรอะ นึกว่าไอ้นั่นซะอีก..โผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงแบบนี้ตูจะไปรู้ว่าเป็นเอ็งได้ไงฟร้า !?! ร่างบางตอบอย่างหัวเสีย ก็แหม..เล่นไม่ให้ซุ่มให้เสียงแล้วอับดุลตัวไหนจะรู้กันเนี่ย !

“หยุดโวยวายสักสองสามนาทีก็ไม่ตายหรอกน่า ไอ้หอกหักนี่ !” ฮิจิคาตะที่ข้ามหน้าต่างมาได้อย่างหวุดหวิดถึงกับหอบเล็กน้อย นี้ถ้าไม่ใช่เพราะวันเกิดไอ้หงอกนี้ เขาไม่ถ่อสังขารลงทุนลงแรงมาทำแบบนี้แน่ๆ !! ก่อนจะมองร่างบางที่ใส่ชุดนอนสีเขียวอ่อน แหวกให้เห็นอกเล็กน้อย จนสายตาของฮิจิคาตะเผลอจ้องมองผิวเนียนขาวอมชมพูที่น่าสัมผัสอย่างเพลิดเพลิน

“อึก....=/////= 

คืนนี้ได้ยาวแน่ๆ...ให้ตายเถอะ ไอ้หงอกทำไมชอบทำให้ใจตูเต้นจังว่ะ !’

“แก..จะมองอีกไหนฟร้า ? ไอ้มายองเลอร์ =*=”  ร่างบางขมวดคิ้วเล็กน้อยกับท่าทางที่ดูเหมือนอีกคนจะเริ่มส่งสายตาอยากกินเขาให้ตายแล้วน่ะสิ “แกมาหาตอนดึกๆน่ะ มีอะไรก็รีบๆพูดมาซะสิเหวย..คุณกินง่วงนอนจะตายแล้วนะ”

“มา***แก...” ฮิจิคาตะที่กำลังเพลิดเพลินมองอกของกินโทกิจึงเผลอตอบไป

“เฮ้ย !  ไอ้บักห่านนี่ ! พูดอะไรของแกฟร้า ! ในหัวเอ็งคิดแต่เรื่องแบบนี้รึไง อย่าอยู่บนโลกนี้ซะเถอะ ไอ้ตำรวจหื่นกาม!?! =[]=” กินโทกิเห็นดังนั้นก็หยิบดาบไม้เตรียมจะฟาดกระบาลร่างสูงอีกรอบ เอาให้ตายไปเลยยิ่งดี !

“เฮ้ยๆ  !! ไม่ใช่ๆ ตูพูดผิดเฟ้ย ! เฮ้ย ! เดี๋ยว ! ฟังฉันพูดก่อนสิ ไอ้หงอก !”  ฮิจิคาตะจับดาบไม้ไว้ทันที กินโทกิเห็นดังนั้นรีบยื้อแย่งกันไปกันมาจน ร่างของกินโทกิล้มลงไปทับกับฮิจิคาตะที่นั่งอยู่บนพื้นทันที....

จุ๊บ !

“อุ๊บ ! OxO !!” ริมฝีปากเรียวบางประกบจูบกับริมฝีปากหยักศกหนาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพียงแค่สัมผัสแรกที่เผลอจุ๊บกัน..ทำเอาความหวานซึมผ่านเข้าไปในริมฝีปากของร่างสูง..

พึ่บ !

ร่างบางรีบดันตัวออกแล้วหน้าแดงฉ่า..พร้อมทำท่าอึกอักจนล้นลานทำอะไรไม่ถูก..ถึงจะเคยจูบกันมาแล้ว..แต่ว่ามันก็อดที่ใจเต้นไม่ได้จริงๆ..ก็ความรู้สึกแบบนี้มันไม่ชินนี้ฟะ !

ฮิจิคาตะลุกขึ้นมาแล้วเอื้อมมือแตะริมฝีปากของตนเอง..ก่อนจะหัวเราะเบาๆแล้วหันไปมองร่างบางที่กำลังเขินอายทำอะไรไม่ถูกจนร่างสูงต้องค่อยๆขยับมาใกล้ๆแล้วเอื้อมมือไปกอดด้านหลังอีกฝ่ายพร้อมเกยคางไปที่บ่าของกินโทกิ

นานแล้วนะ ที่ฉันไม่ได้สัมผัสริมฝีปากของเจ้าหงอก..ยังหวานและอร่อยเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลย

ฮิจิคาตะคิดในใจพร้อมยิ้มเล็กๆก่อนจะกระซิบข้างหูร่างบางที่เอาแต่หน้าแดงทำอะไรไม่ถูก

“นี่ ไอ้หงอกจะหน้าแดงไปถึงเมื่อไร ?”

“ไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย ! คนอย่างคุณกินไม่มีทางเขินอายหรอกหน่า !

“จริงเรอะ ? คนอย่างแกซึนจะตายไป” ฮิจิคาตะขำในลำคอก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เวลานี้คงจะเริ่มเป็นวันใหม่แล้วสินะ...และเป็นวันเกิดของเจ้าคนที่อยู่ในอ้อมกอดของเค้าเพียงคนเดียวและตลอดไป จะไม่ให้ใครแย่งไปเด็ดขาด ! “สุขสันต์วันเกิดนะ กินโทกิ” ฮิจิคาตะกระซิบข้างหูกินโทกิแล้วยิ้ม

O//////O นะ..นี่แกมาหาตู เพราะเรื่องนี้เร๊อะ ! นึกว่าจะมา...” ร่างของคนที่อยู่ในอ้อมแขนนั่งคิดฟุ้งซ่านไปในทางใต้สะดือทันที

“เห็นฉันเป็นพวกตำรวจโรคจิตรึไง ไอ้หงอก? รึว่าอยากให้ทำล่ะ ??”

“มะ..ไม่มีทางเฟ้ย ! คุณกินไม่มีได้อยากให้แกมาทำเรื่องใต้สะดือเด็ดขาด !

“รู้แล้วน่า..เอ้านี้ ของขวัญวันเกิดแกเชียวนา ใส่ตลอดไว้เลยนะ ไอ้หงอกหัวหยิก” ฮิจิคาตะหยิบกล่องไม้ลวดลายที่มีดอกซากุระสวยงามประดับประดาพร้อมยื่นให้กับกินโทกิที่กำลังจะทำท่าโวยวายใส่เขาอีกรอบ

“อะไรของแก ? ให้อะไรตูเนี่ย หวังว่าจะไม่ใช่อาหารหมาหรอกนะ” ทันทีที่กินโทกิเปิดกล่องไม้พบกับสร้อยคอสีเงินพร้อมจี้ที่เป็นตัวอักษรว่า Myloveและมีดอกซากุระสีฟ้าและสีชมูอยู่ข้างๆจี้ตัวอักษรเล็กน้อย..กินโทกิที่เห็นดังนั้นอดดีใจไม่ได้ ก็แหม...สร้อยเส้นนี้มันดูมีความหมายนี้นะ..แสดงให้เห็นว่าเจ้ามายองเนสที่อุตส่าห์ปีนเข้ามาหาเขาตอนจะเข้าเช้าวันใหม่ซึ่งเป็นวันเกิดเขาเป็นคนแรกนี้...แสดงว่าอีกคนคงให้ความสำคัญกับเขามากเลย..

“มาๆเดี๋ยวฉันสวมสร้อยคอให้วะ” ฮิจิคาตะอมยิ้มก่อนจะหยิบสร้อยคอสวมให้กินโทกิอย่างทะนุทะนอมจนอีกฝ่ายแอบน่าแดงฉ่าเงียบๆ“เป็นไง ? นี้ฉันอุตส่าห์ตามหาเจ้าของขวัญชิ้นนี้จนแทบบ้าเลยนะ..อุ๊บ !”ริมฝีปากเรียวบางจูบเข้าไปที่ริมฝีปากหยักศกหนาของร่างสูงอย่างรวดเร็ว  เล่นเอาคนที่ถูกจูบถึงกับอึ้งสักพัก..ก่อนที่จะจูบตอบกลับร่างบางที่อยู่ภายใต้อ้อมแขนของเค้า ฮิจิคาตะเริ่มรุกกินโทกิมากขึ้นจนร่างทั้งสองแทบจะลงนอนกับพื้น

คืนนี้คงจะยาวสินะ

ฮิจิคาตะคิดในใจพร้อมอมยิ้มในใจก่อนจะเริ่มลูบไล้สัมผัสผิวกายร่างบาง แต่ทว่า.. !!

ผลัก !

“พอแล้ว.. ! ขืนให้แกจูบต่อตูคิดว่าตูไม่ได้นอนแน่ๆ..”  ร่างบางผลักร่างสูงที่ทำท่าจะล่วงเกินอีกรอบเล่นเอาร่างสูงแทบคิ้วขมวดอย่างเสียดายทันที ยังไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะพูดอะไรอยู่ๆก็มีของขวัญชิ้นหนึ่งตกลงมาจากเสื้อของฮิจิคาตะ

ซะ..ซวยแล้วไง...งานเข้าแน่ๆ รู้งี้น่าจะเอาไปทิ้งตั้งแต่ทีแรกก็จบ =[]=’

ของขวัญที่ตกลงมาจากเสื้อของฮิจิคาตะไม่ต้องคาดเดาเลยว่า เป็นของขวัญที่ใครให้มา..คุณตา(โรคจิต)ไงล่ะ !

“หะ..เห? ของขวัญมีอีกกล่องหรอ ?” กินโทกิหยิบกล่องของขวัญขึ้นมาหนึ่งชิ้นก่อนจะมองไปทางฮิจิคาตะที่ทำหน้าซีดอย่างกับเจอผีมา “เฮ้ๆ ไหงแกทำหน้าแบบนั้นฟร้า? อ้อๆแสดงว่าแกทำหน้ารู้สึกผิดที่ลืมให้ของขวัญชิ้นนี้กับคุณกินหรอ? แหมๆ คุณกินให้อภัยอยู่แล้ว....ฮว้ากกก!!

พอแกะของขวัญ กินโทกิถึงกับตกใจร้องลั่นทันที..ก็แหม..ข้างในนั่นน่ะมี condo*หลายอัน ยี่ห้อแพงลิบลิ่ว...เลยนี่นะ.. condo* เชียวนะ !!

“อะ..เอ่อ...กินโทกิ..แกเป็นอะไร ?”

ทางฝั่งฮิจิคาตะที่เห็นคุณกินนิ่งเงียบไปหลังจากแสดงอาการตกใจเรียบร้อยถึงกับเอ่ยปากถามทันที

“...แกน่ะ..คิดเรื่องสับดนจริงๆด้วยสินะ..ที่ให้สร้อยคออันนั้นน่ะเพราะจะกลบเกลื่อนให้คุณกินยินยอมทำเรื่องอย่างว่าสินะ...ฮิจิคาตะ..” กินโทกิที่ลุกขึ้นมาพร้อมหยิบดาบไม้คู่ใจที่วางอยู่ข้างก่อนจะมองด้วยจะแผ่รังสีอำมหิตอย่างรุนแรงจนฮิจิคาตะต้องถอยหลังหนีทันที

“ระ..เรื่องนี้ฉันอธิบายได้นะ กินโทกิ..เฮ้ย !!!

ควับ !

ฮิจิคาตะรีบเบี่ยงหัวหลบทันทีเมื่อกินโทกิฟาดฟันไปที่หัวฮิจิคาตะเส้นยาแดงผ่าแปด

งานนี้ฉันได้ตายแน่ๆ  =[]=’

“ตูไม่ฟังข้อแก้ตัว !! ฮิจิคาตะคุง..เอ็งตายแบบศพไม่สวยแน่ๆ = =***

“อ้ากกกกก !! กินโทกิ ฟังฉันก่อนสิ ! เฮ้ย !!!!!!!!

THE END

เครดิต:
Melsan_sweet

เรื่องนี้เราไม่ได้เเต่งเองค่ะ เเต่เป็นเรื่องที่ฝากมาลงอีกที (นามปากกาของเพื่อนก็อันข้างบนเลยค่ะ)
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ มายองเลอร์ที่13 จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 SUN
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 21:35
    คู่นี้นะที่สนุก,มัน(ฮาด้วย)ที่สุดแล้ว ^///^
    #7
    0
  2. #6 Kat
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 21:20
    อ่านมาทั้งหมดฮาตอนจบที่สุดมากเลยละ

    ปล.ขอให้ช่วยทำแบบสนุกอย่างนี้ต่อไปนะ

    #6
    0
  3. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:54
    โชคดีนะ ฮืจิคาตะคุง- -"
    #5
    0
  4. วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 22:40
    อ๊ากกกกกก~ สนุกสุดยอด! HBD ย้อนหลังนะค่ะคุณกิน แล้วก็ขอให้รอดตายนะ ฮิจิคาตะคุง=0=
    #4
    0
  5. วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 23:50
    อร๊ายยยน่ารักอ่า555
    #3
    0
  6. วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 19:12
    สนุกหวานปนฮามากชอบมากเล๊ยยยยย~~~
    #2
    0
  7. #1 เจ้าหญิงซาดิสที่เดินผ่านทางมา
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 17:13
    สนุกโคตรรรรรรรรรร!!!!!!!!! เป็นอะไรที่เสื่อมที่สุดที่เคยอ่านมา(ฮา)  #อ่านไปเขินไป(???) ถถถ ไหงรู้สึกสงสารคุณฮิจิแบบบอกไม่ถูกก็ไม่รู้แฮะ~~~!!!~~~
    #1
    0