[GOT7-FICLET] AMIGO'S DIARY #JARK

ตอนที่ 10 : Page 9 : คนละมุมเดียวกัน... (마크)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 มี.ค. 58

หน้าที่ 9 คนละมุมเดียวกัน

 

 

 

14 Mar 2015: 마크

 

 

“ไม่ให้คุยกับแจ็คสัน? เพื่อ?” ผมทวนคำพูดของแจบอมที่เอ่ยขึ้นหลังจากที่ซ้อมกันเสร็จ หมอนี้ต้องมีแผนอะไรสักอย่างที่มาขอให้ผมทำอย่างนั้น ก็รู้ๆกันอยู่ว่าผมเป็นรูมเมทแจ็คสัน พวกเราคุยกันเสมอ มีอะไรก็พูดแม้กระทั่งเรื่องไร้สาระ

 

“แฟนปาร์ตี้ที่ไทยมีเซอร์ไพรส์ให้หมอนั้น”

 

“แล้วไง? เกี่ยวอะไรกับฉันที่ไม่ต้องพูดกับแจ็คสัน มีหวังฉันโดนงอนแน่ๆ”

 

“เอาเถอะน่า แค่ไม่กี่วันเอง”

 

แล้วไงละ?? แล้วไงวะอิม แจบอม ฉันทำตามที่นายบอกแล้ว ทำตามแผนแล้ว หมอนั้นน้อยใจ งอนตุบป่องเรียบร้อยโรงเรียนวัดไปแล้วด้วย

 

“ถ้าไม่คุยกัน ก็ขอให้เป็นอย่างนี้ไปจนถึงวันกลับละกัน”

โห่ยยยยย ใครก็ได้ตบหน้าแจบอมทีเถอะ ผมโดนแจ็คสันงอนทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจเนี่ยนะ แล้วทำไมต้องทำตามแผนพวกนั้นด้วยละ?

 

ผมจ้องแผ่นหลังกว้างที่กำลังยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวขึ้นเวทีช่วงอังกอร์สุดท้าย ตัดสินใจวินาทีสุดท้าย

 

หมับ!

 

“ฟังก่อนดิวะ”

 

“...อะไร?”

 

“ฉันไม่ได้ไม่อยากคุยกับนายนะ แต่ว่า...”

 

“ช่างมันเถอะ ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น รีบออกไปเถอะ” ผมนิ่งอยู่กับที่เมื่อมือใหญ่ดึงมือผมออกจากเอวของเขา ให้ตายเถอะ ทำไมหมอนี้มันขี้น้อยใจอย่างกับตุ๊ดเลยวะ มาร์คผิดอะไร??

 

แต่พอเซอร์ไพรส์เค้กวันเกิดเลื่อนมาถึงตรงหน้าแจ็คสัน เป็นผมเองที่กระโดดโลดเต้นอย่างกับเด็กๆ ก็ดีใจอ่ะ ดีใจที่ไม่ต้องเสแสร้ง ไม่คุย เมิน นิ่งใส่แจ็คสัน เพราะผมเองก็อึดอัด

พวกเราทั้ง 7 คนถ่ายรูปรวม ผมก็ขยับเข้าไปใกล้แจ็คสันก่อนจะอมยิ้มแล้วค่อยๆยิ้มกว้างเมื่อมือใหญ่โอบเอวของผมไว้อย่างที่เคยทำ แสดงว่าหมอนี้หายงอนแล้วสินะ พอพี่คิวให้ย้ายที่เพื่อถ่ายรูปอีกด้าน

 

“โดดแล้วนะ”

 

หมับ!

 

“อ๊ะ!” ผมกระโดดขึ้นหลังแจ็คสันทันที พร้อมกับกระชับแล้วกอดคออีกคนแน่นและไม่ลืมแนบแก้มลงกับกลุ่มผมนุ่มนั่นอีก ผมไม่รู้หรอกว่าแจ็คสันจะทำหน้ายังไง แต่นะนี่ก็วิธีเอาใจของผมอีกแบบนั่นแหละ

 

หลังจากที่แฟนปาร์ตี้วันแรกจบลง พวกเราก็มานั่งล้อมโต๊ะอาหารในร้านอาหารที่ทางทีมงานพามา แจ็คสันชี้นั่นจะเอาอันนี้ยกใหญ่ ให้ผมที่รับปากจะง้อต้องทำตามอย่างบ่นไม่ได้ ก็...ตามใจเขาหน่อยละกันนะ

 

“มาร์ค เอาน่องไก่ให้หน่อย”

 

“มาร์ค น้ำหมดแล้ว”

 

“ครับ”

 

“มาร์ค....”

 

“พอเหอะพี่ พี่มาร์คยังไม่ได้กินอะไรเลย” ยองแจที่นั่งมองอยู่นานเอ่ยขึ้นอย่างติดรำคาญ ผมเองก็หลุดขำออกมาก่อนจะส่ายหน้าไปมาบอกน้องว่าไม่เป็นไร แต่ก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อน่องไก่ที่หยิบให้แจ็คสันเมื่อครู่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าแทน

 

“กินก่อนดิ”

 

“นายกินเลย”

 

“กินด้วยกัน”

แล้วน่องไก่น่องใหญ่ก็ถูกยัดใส่ปากผมคำหนึ่ง ก่อนที่แจ็คสันจะกัดอีกคำเรียกเสียงร้องโห่เสียงดังจากแจบอมที่ทำหน้ายี๊อยู่ฝั่งตรงข้าม ส่วนจินยองก็หัวเราะคิกคักกับยูคยอมและแบมแบม ยองแจก็กระดกน้ำเปล่าอย่างเดียว ผมเองก็ชักจะเริ่มเขินหน่อยๆแล้วละสิ แต่ว่าผมกลับชอบนะมันอาจจะเพราะว่ามันเป็นความเคยชินของเราสองคนละมั้ง

 

 

 

หมับ!

 

พอกลับมาถึงห้องที่โรงแรม แรงกอดจากด้านหลังทำให้ผมชะงักกึกก่อนจะหลุบตามองเจ้าของแขนใหญ่ที่รัดรอบเอวของผมอยู่

 

“เป็นอะไรอีกละ?”

 

“ดีใจน่ะ”

 

“...”

 

“ดีใจทำไม?”

 

“ก็มาร์คคุยกับฉันแล้วไง” ผมยิ้มกว้างก่อนจะหมุนตัวกลับแล้วกอดตอบร่างหนาไว้แน่น “แค่นี้เอง”

 

“ตลอดที่มาร์คไม่คุยด้วย ฉัน...น้อยใจนะ”

 

“รู้แล้ว ขอโทษนะ”

 

“ไม่รู้ละ...”

 

อึ้บ!

 

“เฮ้!”  จู่ๆแจ็คสันก็อุ้มผมจนตัวลอยแล้วก็ทุ่มลงเตียง ยังไม่ทันที่ผมจะร้องท้วงร่างหนาก็คร่อมผมทั้งตัวพร้อมกับโอบกอดรัดผมไว้อีกครั้ง “งื้อออ แน่นไปแล้วแจ็คสัน” ผมพยายามดันอีกคนออกแต่ก็ไม่ไหว หมอนี้มันแรงเยอะไป

 

จุ๊บ!

 

ริมฝีปากอุ่นจูบเบาๆที่ขมับก่อนจะยกยิ้มบางๆอย่างรอยยิ้มที่ทำให้ผมกลับ...ใจเต้นแรงขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะมาร์ค”

 

“ทำไมต้องขอบคุณ? วันนี้ทุกคนก็ทำเพื่อนาย”

 

“พอถึงวันเกิดฉันจริงๆ นายอย่าลืมของขวัญนะ”

 

“ก็ได้เค้กไปแล้วไง”

 

“ไม่เอา ฉันอยากได้จากนายอีก” ใบหน้าคมบูดเบี้ยวใส่ก่อนที่ผมจะหลุดออกมาเบาๆ “อยากได้อะไรเล่า? ฉันก็ให้นายตลอดนะแจ็คสัน”

แจ็คสันส่ายหน้า “อยากได้จากนาย จะเป็นอะไรก็ได้”

 

ผมยิ้มกลับก่อนจะยกมือประคองใบหน้าคมแล้วดึงลงมาให้ริมฝีปากของเราแนบกันเบาๆ ริมฝีปากของเราแนบกันอยู่สักพักก่อนที่แจ็คสันจะประคองหน้าผมไว้แล้วเลื่อนปลายจมูกกดลงกับแก้มผมแรงๆ

 

“พรุ่งนี้มาสนุกด้วยกันนะ”

 

“อืม”

 

พรุ่งนี้คงจะสนุกกว่านี้ ถ้าเราได้เล่นกันบนเวทีมากกว่าวันนี้นะ





Enjoy Reading  ^^
Cr. Pic by MarkSon_Jark Thailand

Minor!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

791 ความคิดเห็น

  1. #747 852626 (@toobpong1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 09:50
    ง่ออออออว
    #747
    0
  2. วันที่ 2 มกราคม 2559 / 11:11
    เขินมากกกกก
    #393
    0
  3. #73 skyhigh. (@kiam94) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 01:09
    ตายเขินตายเเน่ๆฉัน ไม่ได้แก่ตายแล้วล่ะ
    #73
    0
  4. #54 Mini'ELFs (@hug-kyumin137) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 06:00
    งื้ออออ อีกมุมก็ยังน่ารัก ทำไมจาร์คมันละมุนนุ่มลิ้นขนาดนี้ งื้ดดดดดด
    #54
    0
  5. #36 ˊˊCHICIM (@chicim) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 10:43
    อย่างที่บอก อ่านแล้วอิน 55555555555555
    เพราะมันมีเรื่องจริงปนนิดๆด้วยแหละมั้ง งื้อ
    วันแรกที่มาไทยนี่ไม่ใกล้กันเลยจริงๆ -___________-
    แล้วนี่คือวันแรกไม่ได้ไปไง ไปคอนวันดี
    แล้วพอเห็นรูปขี่หลัง แบบ คิดว่าฝันอยู่ 555
    แต่ได้ไปงานวันที่สองนะ โมเม้นท์บานเลย ปริ่ม TT
    ว่าแต่เกี่ยวกับฟิคตรงไหนฟะ
    #36
    0
  6. #35 _ptuan (@yaesong_yunjae) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 15:51
    ไรท์แอบไปรู้ความลับมารึป่าวเนี่ยยยย555555
    มันดูจะตรงเป้ะๆไปหมดเลย ขอมโนตามค่า
    วันแรกตั้งแต่มาแทบจะไม่เฉียดกัน หวังก็นิ่งผิดปกติของนางมากๆ
    มีทวันแรกแทบไม่มีมม พอเค้กมาเท่านั้นแหละ ><
    พอมีทวันที่สอง เหมือนสถานการณ์กลับมาปกติ
    สรุปคือวางแผนกัน ให้หวังน้อยใจเล่นจริงๆใช่มั้ยยย
    ขอบคุณไรท์ที่แต่งนะคะ  ช่วยให้เรามโนได้ง่ายขึ้นเยอะเลย55555555
    #35
    0
  7. #34 Sadaharu89 (@cstone1989) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 14:15
    อ๊ากกกกกกก แอ๊กกกกก จะตายแว้ววววว นี่จริงๆก็สงสัยมากนะ
    ตั้งแต่วันที่มาแล้ว ห่างกันจนผิดสังเกตุเห็นโผล่มาในคลิปมากก็แค่นิดเดียว
    แล้วไปงานวันแรก นางไม่ได้หยอกกันเหมือนปกติไง เห็นมีแอบคุยกันนิดหน่อยแต่โมเม้นน้อยมากเมื่อเทียบกับปกติ
    แต่พอเข็ตเค้กออกมาเท่านั้นแหละ เอินกระโดดโลดเต้นสุด ดีใจยิ่งกว่าวันเกิดตัวเองอีกอ่ะ
    คือน่ารักมากกกกก ตอนกระโดดเกาะหลังนะคือกรีีดดดดดดดดดดดดแบบลืมโลกเลย 5555+
    ชอบอ่ะ ชอบฟิคนี่ รู้สึกเข้ากับเหตุการณ์มาก
    #34
    0