[GOT7-FICLET] AMIGO'S DIARY #JARK

ตอนที่ 33 : [SF] Oh my 'EN' ----02---- #JARK ft. BNIOR

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ม.ค. 59



Super Junior KRY - Loving You

Oh my EN

02

 

 

 

YIEN PART

 

“จะทำดีด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ผมไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น

จะบอกอะไรให้นะเชฟน่ะไม่เคยชอบขี้หน้าผมเลย…สักนิดเดียวเขาก็ไม่อยากจะแลด้วยซ้ำ”

 

 

 

 

ผมเดินมาถึงหอพักของตัวเองโดยมีผีเร่ร่อนตัวเดิมเล่านั้นเล่านี้มาตลอดทาง เท่าที่ผมสังเกตเขานะดูเขาจะร่าเริงไม่น้อยเลย ทำไมกันนะร่าเริงสดใสขนาดนี้แท้ๆทำไมถึงตายละ?

 

“ถามจริงๆ ไม่รู้จักชื่อตัวเองเลยหรอ?” ผมถามพร้อมกับหยุดก้าวขึ้นบันไดแล้วหันมามอง

 

…ไม่รู้เลยละ

 

ดวงตากลมโตของผีตัวนี้ดูสดใสกว่าผีตัวอื่นๆที่คอยมาแกล้งผมมากๆ ดูใจดีมากๆ แถมยังยิ้มง่ายอีกด้วยนะ

 

“น่าสงสารจัง” คำพูดผมทำให้เขายิ้มบางๆแล้วก้าวตามผมจนถึงห้องพัก แต่กระเป๋า ข้าวของเครื่องใช้ของผมที่สมควรจะอยู่ในห้องดันออกมากองรวมกันอยู่ทางเดินจนรีบวิ่งเข้าไปดู

 

“เกิดอะไรขึ้นอ่ะ?” ผมที่ไม่รู้อะไรเลย ร้อนรนจนต้องพุ่งไปเคาะห้องตัวเองรอไม่นานผู้ชายตัวใหญ่ๆหนวดเคราเฟิ้มอย่างกับโจรก็เปิดประตูออกมา เขามองผมด้วยสายตาเรียบนิ่ง

 

“คะ…คือว่า”

 

“น้องเป็นเจ้าของห้องนี้ป่ะ?”

 

“ครับพี่ แล้วทะ…”

 

“เจ้าของหอให้พี่ย้ายของน้องออกมาแล้วให้พี่เข้ามาอยู่ เขาบอกว่าน้องไม่จ่ายค่าหอมาสองเดือนแล้ว”

 

ไม่เอาน่า ไม่เอาแบบนี้

โคตรใจร้ายอ่ะ

 

บอกแค่นั้นแล้วปิดประตูใส่จนผมพูดอะไรไม่ออกนอกจากเดินมาหาผีเร่ร่อนที่ยืนดูของให้อยู่

 

จริงๆเขาโทรมาหานายแล้วนะ แต่ตอนนั้นฉันยังอยู่ในตัวนายอยู่… ขอโทษนะอี้เอิน

 

จะให้ผมทำยังไงละ? ผมก็ผิดเองที่ไม่จ่ายค่าเช่าหอสักที เพราะผมต้องส่งเงินกลับไปให้ที่บ้านเพราะป๊าไม่สบายอยู่เลยต้องใช้ค่าใช้จ่ายมาก

 

“คุณไม่ผิดหรอกครับ ผมผิดเองแหละ…เฮ้อ แล้ววันนี้ผมจะไปอยู่ไหนละ?” ผมพูดขึ้นพลางคว้ากระเป๋าเป้มาสะพายหลังยกกล่องยกลังขึ้นมาอุ้มไว้แล้วเดินลงไปด้านล่าง

 

ไปอยู่ที่ร้านไง

 

ผมหันไปมองเขาก่อนจะส่ายหน้า

 

“เชฟอยู่ที่ร้านครับ คงไม่ดีหรอกถ้าผมขอไปอยู่ด้วย เชฟเขาขี้รำคาญจะตาย”

 

แต่เชฟก็ใจดีนี่

 

“ครับ แต่ไม่ใช่กับผม”

 

อย่ามองด้านเดียวสิ

 

ผมพูดจริงต่างหาก ประโยคนี้ผมไม่ได้พูดออกไปหรอก มันอยู่ในใจผมเอง

ผมรู้ตัวน่า จะทำยังไงผมก็แค่เด็กที่เชฟไม่ชอบขี้หน้าก็เท่านั้น

 

โทษนะอี้เอิน

 

“ห๊ะ?…”

 

ฟึ่บ!

END YIEN PART

 

 

YIEN PART (SOUL)

 

ผมเข้าหาอี้เอินทันทีที่พูดขอโทษจบ ตอนนี้ผมอยู่ในร่างของอี้เอินอีกครั้งแล้ว

บางทีก็ไม่เข้าใจว่าจะเกรงใจเชฟอะไรนักหนา เขาเป็นหัวหน้าเราก็ต้องไปขอความช่วยเหลือสิ ใช่ไหม?

 

ผมพาร่างของอี้เอินกลับมาที่ร้านอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ร้านก็ปิดสนิทมีเพียงไฟของห้องบนสุดของร้านที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องของเชฟที่ยังคงสว่างอยู่

 

“โทษนะอี้เอิน ต้องหน้าด้านแล้วละ”

 

ผมก้าวไวๆไปที่ประตูหน้าของร้านล้วงเอากุญแจร้านที่พนักงานทุกคนต้องมีไขเข้าไป

 

“มืดจังแฮะ”

 

ค่อยๆก้าวเข้าไปในร้านแล้วก่อนจะวางกระเป๋าและกล่องลังที่อุ้มมาด้วยบนโต๊ะตัวหนึ่ง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงยหน้าขึ้นมากลับเจอเจ้าที่ประจำร้านที่มายืนยื่นหน้าอยู่ใกล้ๆ

 

“…สวัสดีครับ” ผมก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเดินไปอีกทางแต่ก็ถูกเจ้าที่ตามมาขวาง

 

“ผมมาดีนะ”

 

เจ้าที่เขาก็ยังยืนนิ่ง เราสบตากันเพียงครู่เดียวก่อนที่ผมจะยกมือปิดหูเมื่อจู่ๆเจ้าที่ก็อ้าปากกรี๊ดร้องใส่จนแสบแก้วหูไปหมด

 

“ผมมาดีจริงๆนะ”

 

ให้ตายเถอะ

 

“นั่นใครน่ะ?” แต่แล้วเสียงทุ้มของเจ้าของร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟภายในร้านสว่างจ้าไปทั่ว ผมจึงค่อยๆเอามือที่ปิดหูอยู่ลงแล้วหันไปมองเชฟที่ขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับดวงตาที่ดูดุเอามากๆ เกรงว่าต่อจากนี้ผมจะพาอี้เอินโดนด่าไปพร้อมๆกัน

 

“เชฟ…”

 

“ต้วน อี้เอิน?”

 

เชฟเดินเข้ามาหาผมด้วยใบหน้าที่ผมเองก็กลัว เอาน่านะอี้เอินนายต้องหัดด้านหน้าเข้าสู้เว้ย โอเค๊??

 

มาเดี๋ยวจัดให้

 

“ทำอะไรของนาย? ตกใจหมด” คิ้วเข้มๆก็ยังคงขมวดแน่นจนดูน่ากลัว

 

“เชฟอ่ะ เลิกขมวดคิ้วแบบนั้นได้แล้ว”

 

 

 

“แล้วไง? จะเข้ามานอนแบบไม่ต้องขอฉัน?” เชฟหวังจ้องหน้าอี้เอินด้วยสายตานิ่งๆ โดยมีมือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคางไว้

 

“ก็จะบอกตอนเช้าแหละครับ เรื่องแบบนี้มันปุบปับอ่ะ”

 

“แล้วยังไง?”

 

“น่านะเชฟ”

 

“…”

 

“เชฟใจดีอยู่แล้ว แถมหล่อด้วย…นะ” ผมใช้ความน่ารักของอี้เอินให้เป็นประโยชน์เลยละ ก็อี้เอินหน้าตาน่ารักอยู่แล้วแค่ทำตาปริบๆ ยิ้มหวานๆนิดๆหน่อยๆ แน่นอนเชฟเอ็นดูใจอ่อนยอมให้นอนที่ร้านแน่ๆ

 

“…”

 

เชฟเลิกคิ้วข้างหนึ่งยามที่ผมขยับเข้าไปใกล้ เอาหัวเอาแก้มถูไถต้นแขนใหญ่ไปมาอย่างออดอ้อนอย่างลูกแมว

 

ใจอ่อนเถอะ

 

“เฮ้อ…นายนี่มัน”

 

“หื้ม?” ช้อนตามอง

 

“ตามใจเหอะ พอดีมีห้องว่างอยู่”

 

“เชฟใจดีจัง ขอบคุณครับ” ผมยกยิ้มจนสุดมุมปากก่อนจะยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อมือใหญ่ๆวางบนหัวแล้วโยกไปมา

 

บอกแล้วไง ต้องทำตัวแบบนี้เข้าใจไหมอี้เอิน?

 

ผมเดินตามเชฟขึ้นมาบนดาดฟ้าที่มีห้องเล็กๆอยู่ห้องหนึ่ง ซึ่งก็น่าจะเป็นห้องเก็บของละนะ

แค่นี้ก็เอาอ่ะ เชฟใจดีด้วยสุดๆแล้ว หวังว่านายจะอยู่ได้นะอี้เอิน

 

“เล็กหน่อยแต่ฉันว่านายก็น่าจะอยู่ได้”

 

“แค่นี้ก็ดีสุดๆแล้วละครับเชฟ”

 

“โอเค ปัดๆกวาดๆหน่อยก็นอนได้แล้วละ เดี๋ยวจะไปเอาหมอนกับผ้าปูมาให้นะ” พูดจบเชฟก็ออกไปปล่อยให้ผมมองตามก่อนจะอมยิ้มออกมา

 

เท่สุดๆเลยอ่ะเนอะอี้เอิน

 

 

 

เช้าอีกวันที่ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก รู้สึกแปลกๆแบบไม่รู้สาเหตุสักนิด

 

“อี้เอินมาดูหลังร้านแทนสักพักดิ” หยงจ่ายเข้ามาบอกยามเดินยกลังของสดเข้ามาวางไว้ใกล้ๆซิงค์ล้างจาน ให้ผมที่รู้สึกไม่สบายใจเดินสวนออกไปหลังร้านก่อนจะทรุดนั่งมองหม้อน้ำซุปกระดูกวัวใบใหญ่ มองควันขาวๆที่ลอยฟุ้งขึ้นบนอากาศอย่างเหม่อๆ

 

“อย่าหลับละ” เสียงทุ้มที่คุ้นหูเอามากๆดังขึ้นก่อนที่ผมจะเห็นแผ่นหลังไวๆเข้าไปในร้าน แผ่นหลังกว้างที่คุ้นตาเหมือนเคยสัมผัสมาก่อน…แต่ก็จำไม่ได้

 

เราเคยรู้จักเชฟรองด้วยหรือเปล่านะ?

 

เท่าที่รู้เชฟรองดูจะไม่ชอบอี้เอินเอามากๆแต่เมื่อวานนี่แทบจะไม่คุยกันเลยหลังจากที่พาสต้าหอยเชลจานนั้น…

 

“เก็บร้านแล้วกลับได้”

 

เสียงเชฟหวังดังขึ้นหลังจากอาหารจานสุดท้ายของเที่ยงวันถูกเสิร์ฟออกไป ให้ทุกคนในครัวตอบรับพร้อมกันก่อนที่เขาจะเดินมาหลังผมพร้อมกับสะกิดจนต้องหันไปมอง

 

“ครับเชฟ…”

 

“ช่วงบ่ายไม่มีธุระใช่ไหม?”

 

“…” ผมมองหน้าเชฟที่เรียบนิ่งจนไม่รู้ว่าต้องตอบว่าอะไร ก็ไม่เคยไปไหนเลยนอกจากไปเดินเล่นหลังเลิกงานก็คงจะตอบว่าไม่มีมั้ง

แต่กำลังจะตอบเชฟรองก็เดินมาดึงแขนผมโดยไม่ได้พูดขออนุญาตขอตัวผมมาหรืออะไรเลยสักนิด อยากจะดึงก็ดึง อยากจะลากก็ลาก

 

เป็นอะไรกันครับ??

 

เอิน บ่ายนี้ว่างไหม?” คำที่ใช้เรียกอี้เอินดูสั้นลงอย่างเห็นได้ชัดจนผมอดที่จะขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจไม่ได้

 

“เมื่อกี้…”

 

“ฉันถาม”

 

“ว่างครับ แล้วเชฟรองมีไรอ่ะ?”

 

“ไปที่หนึ่งกับฉันหน่อย…นะ”

 

หื้ม? คือ…

 

ผมหันไปมองเชฟหวังที่ยืนเท้าเอวจ้องมาที่พวกเราแล้วหันกลับมาที่เชฟรองที่จ้องผมอยู่

 

เอาไงดีอี้เอิน?

 

“…ก็ได้”

 

ผมตอบตกลงเชฟรองไปโดยหยุดคิดเพียงไม่นาน ไม่รู้ทำไมผมถึงกล้าตัดสินใจไปกับเชฟรองได้โดยไม่รู้สึกอะไรแบบนี้…ไว้ใจหรอ? ก็คงงั้น

 

------Oh my EN’------

 

ผมเดินตามเชฟรองมาตามถนนหินกรวดที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ยืนต้นเรียงรายตามริมทางหลังจากที่ลงมาจากรถบัสที่จอดแค่ปากทางเข้าเท่านั้น

 

“เราจะไปไหนกันอ่ะเชฟ?” ผมถามขึ้นหลังจากที่เราเงียบกันอยู่นาน

 

“ไปหาน้องชายฉัน”

 

น้องชาย?

 

ผมสงสัยได้ไม่นาน รั้วไม้สีขาวที่ล้อมรอบอาณาเขตขนาดไม่ใหญ่มากก็ปรากฏให้เห็น เชฟรองหันมายิ้มให้ผมก่อนจะเดินนำเข้าไปประตูทางเข้าที่ติดป้ายของชื่อสุสานที่ไม่ค่อยคุ้นหูนัก

 

นี่มันสุสานนะ แล้วเขาจะพาผมมาทำไม?

ผมเดินตามเชฟรองไปไม่เท่าไหร่ เขาก็พาผมมาหยุดที่หน้าหลุมศพใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาครอบคลุม

ป้ายหินอ่อนที่แกะสลักด้วยตัวอักษรจีนโบราณสวยงามทำให้ต้องขมวดคิ้วแน่น

 

พู่ เจินหยง

 

ความรู้สึกจุกแน่นไปทั่วอก จู่ๆภาพในส่วนลึกที่ตกตะกอนในใจก็ตีวนไปทั่วจนต้องยกมือขึ้นมากุมไว้

 

 

 

 

ภาพของเด็กผู้ชายตาตี่ ใบหน้าคมหล่อตั้งแต่เด็กกำลังจ้องมองมาที่เด็กผู้ชายตัวขาว หน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่กำลังยืนหลบหลังชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังจะกลายเป็นพ่อคนใหม่ของ หลิน ไจ้ฟ้าน

 

“เจินหยงเป็นลูกชายของคุณเจินหยี่พ่อใหม่ของไจไจ้นะลูก แม่ฝากน้องได้ไหม?” หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มๆที่ทำให้ไจ้ฟ้านเพียงละสายตาจากเด็กอีกคนขึ้นมามองแล้วพยักหน้าครั้งหนึ่ง

 

นั่นคือครั้งแรกที่ทั้งสองเจอและรู้จักกัน

 

ไจ้ฟ้านรู้สึกว่าไม่ว่าเขาจะเดินไปไหนจะมีสายตาของเด็กน้อยอีกคนคอยตามตลอด

 

“จะเดินตามทำไมเนี่ย?” เขาพูดขึ้นหลังจากคว้าสเก็ตบอร์ดขึ้นมากอดไว้แต่ยังไม่หันกลับไปข้างหลัง

 

เสียงรองเท้าลากเข้ามาใกล้อีกนิด

 

“หยงหย่งไม่มีเพื่อน” เสียงเล็กว่าเบาๆพร้อมกับกระชับกอดตุ๊กตาคุณหมีสีน้ำตาลไว้แน่น ไจ้ฟ้านค่อยๆเหลือบกลับไปมองก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปหา

 

“มาเล่นกับไจไจ้ก็ได้”

 

ไจ้ฟ้านไม่ได้รังเกียจเจินหย่งตั้งแต่แรก เขากลับชอบแอบมองแก้มยุ่ยๆ รอมฝีปากอิ่มๆของเด็กผู้ชายคนนี้ที่อายุห่างกับเขาแค่สามปี

ทันทีที่ได้รับอนุญาตเจินหยงค่อยๆเดินมาใกล้ไจ้ฟ้านก่อนจะยื่นมือไปวางบนฝ่ามือที่ยื่นรอมาก่อน

พวกเขายิ้มให้กัน ก่อนพากันไปเล่นอย่างเด็กคนอื่นๆ

 

แต่พอโตขึ้นในระดับหนึ่งที่ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับเกินเลยไปมากกว่า พี่น้อง

 

เพราะเหตุนี้ไจ้ฟ้านจึงผลักไสเจินหยงทั้งๆที่ไม่อยากทำ เขารักเจินหยงมาก รักมากกว่าใครๆ

 

แต่

 

ถึงจะรักมากแค่ไหน เขาก็รักษาความรักให้อยู่กับเขาไปตลอดไม่ได้

ไจ้ฟ้านทำให้เจินหยงร้องไห้และทะเลาะกันหนักจนอีกคนต้องวิ่งหนีออกจากบ้านไป เพราะความรู้สึกผิดและเป็นห่วงทำให้เขาตามหา แต่กลับเจอแค่…รองเท้าผ้าใบสีขาวที่เปื้อนเลือดสีเข้ม

 

 

“ฉันไม่คิดว่านายจะทำพาสต้าหอยเชล…เพราะมันคืออาหารจานโปรดของเจินหยง” เชฟรองพูดขณะเปิดกระเป๋าสะพายหลังออกแล้วหยิบเอาช่อดอกไม้เล็กๆออกมาวางบนแท่นป้ายสลักชื่อ

 

“ฉันพยายามจะไม่คิดอะไรมาก แต่รสชาติมันกลับเหมือนที่เจินหยงทำให้ฉันทานบ่อยๆที่บ้าน…อี้เอิน” ทันทีที่เชฟรองหันมาก็ต้องนิ่งค้างก่อนจะเดินมาหาผมที่ยืนสะอื้นจนตัวสั่นไปหมด

ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่สูงกว่าด้วยหัวใจที่บีบแน่นไปหมด

รู้แล้วละ…ว่าผมเป็นใคร ชื่ออะไร และความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อเชฟรองนั่นคืออะไร

 

รู้หมดแล้ว…

 

“ร้องไห้ทำไม?” มือใหญ่วางบนกลุ่มผมนุ่มของอี้เอิน

 

ไจไจ้ของหยงหย่ง

 

“ฮึก ไม่มีอะไร ลมพัดฝุ่นเข้าตาน้ำตาเลยไหล…” ผมโกหกคำโตเลยละ ใครจะไปพูดว่าตัวเองคือเจินหยงคนที่ไจไจ้พูดถึงกันน่ะ

ถึงผมจะจำได้บางส่วนว่าตัวเองคือใครก็ตาม แต่ก็จำไม่ได้ว่าตัวเองตายยังไง? ภาพเหตุการณ์ช่วงนั้นมันดูเบลอมากจนมองไม่เห็นอะไร…

 

“ฮ่าๆ นึกว่านายบ่อน้ำตาตื้นเรื่องน้องชายฉันซะอีก” เชฟรองว่าก่อนจะดึงมืออี้เอินให้เข้าไปใกล้หลุมศพ ผมพูดอะไรไม่ออกเลยนอกจากยกมือเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเองแล้วทรุดนั่งลงข้างๆคนที่ลงไปนั่งก่อน

 

“นายรู้ปะ? ที่ฉันเรียนทำอาหารก็เพราะเจินหยงเลยละ ก็ไปสัญญาว่าจะทำอาหารอร่อยๆให้เขากินทุกวัน…” เสียงทุ้มต่ำค่อยๆเบาลงก่อนจะเปลี่ยนมาเม้มริมฝีปากแน่น ผมที่จำคำสัญญานั้นได้ขึ้นใจก็แต่จ้องมองเสี้ยวใบหน้าคมที่ก้มหน้าลงยกมือขึ้นเช็ดตาตัวเอง

 

“เชฟรองครับ”

 

“ฉันรักเขา…แต่ฉันไม่สามารถรักษาเขาไว้ได้”

 

 

“จะเป็นอะไรไหมถ้าพี่จะรักเจินหยง?”

 

 

“…ไจไจ้”

 

 

“พี่รักหยงหย่งจริงๆนะ”

 

 

“หยงหย่งก็รักไจไจ้”

 

 

 

“ขอบใจนะที่ไปเป็นเพื่อน”

 

เชฟรองพูดขึ้นหลังจากมาส่งอี้เอินที่ร้านเหมือนเดิม รอยยิ้มบางระบายบนมุมปากพร้อมกับฝ่ามือใหญ่วางแนบบนกลุ่มผมนุ่มมือก่อนจะขยี้ไปมาอย่างเอ็นดู

 

“…อ่อ ครับ ไม่เป็นไรครับ” อี้เอินตอบก่อนจะเหลือบมองผมที่ออกมายืนอยู่ข้างๆเขาแล้ว

 

“งั้น…เจอกันพรุ่งนี้นะ” เชฟรองบอกลาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปหน้าร้าน

 

ตอนนี้ที่หน้าร้านก็มีผมและอี้เอินที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

 

“เชฟรองพาผมไปไหนเหรอครับ?” เขาหันมามองผมด้วยแววตาช่างสงสัยจนผมทำได้แค่ยิ้มให้

 

ไปที่ที่ฉันอยู่…เอ่อนี่ ฉันจะไปกับไจไจ้นะ

 

เรามองหน้ากันสักพัก แน่นอนอี้เอินไม่รู้อะไรหรอกแต่เขาก็พยักหน้า

ผมจึงรีบวิ่งไปหาไจ้ฟ้านที่เดินไปไกลแล้ว

 

อย่างน้อยผมก็รู้ว่าเขาคือคนที่ผมรักก่อนที่จะจากมา ในระหว่างที่ยังไม่ไปเกิดใหม่

ผมขออยู่กับเขาอีกสักนิด…ก็ยังดี

 

END YIEN PART (SOUL--ZHENGRONG)

 

 

YIEN PART

 

ผมมารู้ตัวอีกทีก็ตอนบ่ายสามกว่าๆที่ตัวเองกำลังโดนเชฟรองลูบหัวแล้วยิ้มให้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยอมรับว่าตกใจมากที่เจอเชฟรองโหมดนี้เพราะผมไม่รู้ตัวอยู่แล้วว่าระหว่างที่โดนสิงอยู่ผมไปทำอะไรไว้บ้าง จะดีไหม? ก็ไม่รู้…

 

“เจ้านั้นมันพานายไปไหนมา?” เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างหลังเรียกให้ผมหันกลับไปมองอย่างอัตโนมัติ

 

“ชะ…เชฟ”

 

เชฟหวังเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะคว้าแขนผมแล้วลากไปที่รถเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึงอย่างไม่สามารถจะเดาอารมณ์ตอนนี้ได้เลย

 

“จะพาผมไปไหน?” ผมถามเชฟขณะที่เขากำลังดึงสายเบลมาคาดให้

 

ระยะใกล้จนต้องเบิกตากว้างเล็กน้อยยามที่ใบหน้าคมที่ผมชอบแอบมองบ่อยๆหันมาเพียงนิด แต่มันก็ใกล้มากๆจนต้องกลั้นหายใจ

 

“อยากกินแพนเค้กผักอ่ะ”

 

“…แล้ว?”

 

“พาไปกินหน่อยดิ”

 

มุมปากยกยิ้มให้ผมแบบที่ผมเองก็ได้แต่จ้องรอยยิ้มนั่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อนด้วยอาการมึนงง

 

“ได้ไหม?…เอิน”

 

เชฟเรียกเราว่าเอิน…เฉยๆเลยหรอ?

 

ฉ่า…

 

ผมรับรู้ถึงความร้อนที่แผ่ขึ้นมารวมกันที่แก้มจึงทำได้แค่ก้มหน้าต่ำแล้วบีบมือตัวเองไว้แน่น

 

“เอิน”

 

“ครับ ได้ครับ”

 

จะพาไปไหนก็ได้ครับ อี้เอินไปได้หมดเลย ฮืออออออออ

 

 

 

 

To Be Continued.


Talk: ตอนที่สองแล้วค่ะ ^^ (ยังไม่แก้คำผิดนะคะ)

ชอบกันหรือเปล่าคะ? แฮร่! มันไม่เหมือนในซีรี่ย์ซะทีเดียวนะ

ตอนแรกที่เขียนๆก็กลัวว่าจะเหมือนในซีรี่ย์มากเกินไป พอเขียนไปเรื่อยๆ

เอออ ไม่เหมือนเลยเนาะ 5555555555

ตอนนี้มุกเน้นส่วนของวิญญาณเร่ร่อนนะคะ ในที่สุดวิญญาณเร่ร่อนก็คือ พู่ เจินหยง หรือ จูเนียร์นั่นเองค่ะ

ส่วน หลิน ไจ้ฟ้าน ก็คือ เจบี ค่ะ สองคนนี้เขาเป็นพี่น้องกันค่ะ แต่ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ 

แต่เพราะขึ้นชื่อว่าเป็นพี่น้องกัน ไจ้ฟ้านจึงต้องการที่จะหยุดความรู้นี้ทั้งๆที่บอกออกไปให้เจินหยงรู้แล้วว่ารัก

เรื่องราวของคู่นี้ก็จะค่อยๆคลี่คลายเช่นกันเนาะ

มาคู่เชฟกับเอินบ้างดีกว่า เชฟเขาเอ็นดูเอินมากๆเลยนะ เจอลูกอ้อนเข้าไปก็ใจอ่อนแล้ว ตอนต่อไปจะเจอความน่ารักของเอินมากขึ้นนะคะ แต่เจินหยงคงไม่ค่อยมาสิงแล้วละ ^^

สุดท้ายก็ Enjoy Reading นะคะทุกคน ติชมกันได้นะคะ อยากรู้ง่ะ 


#MyEnSF

。SYDNEY♔
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

791 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 3 มกราคม 2559 / 01:06
    หวังต้องแอบชอบเอินแน่ๆๆๆ สงสารคู่เจบีจูเนียร์
    #422
    0
  2. #250 หวังคง (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 15:33
    อ่านสองตอนรวดเลย >< ชอบมากเลยค่ะ เอินน่ารักมากทั้งตอนผีสิงและไม่มีผีสิง ติดตามอยู่นะคะ รอๆๆๆ
    #250
    0
  3. #249 belovedseven (@belovedseven) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 15:30
    หย่งหยงคือจูเนียร์ -0- วิญญาณคือจูเนียร์นี่เอง โฮ T^T นางตายเพราะอะไรอ่า ไม่ตายไม่ได้หรอ ร่างจริงอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ได้หรอ ถถถถถถถถถถถ

    คู่จาร์คก็อยากให้แจ็คชอบที่เอินเป็นเอินจริงๆ จังเลย ไม่ใช่ชอบเอินตอนที่โดนจูเนียร์สิง ._. รอลุ้นๆๆ ค่ะ >< เพราะต่อไปคงโดนสิงน้อยลงละใช่ม้าาา อิอิ ^^

    รอนะค้าาา สนุกจัง ^~^
    #249
    0
  4. #248 Dark Hunter (@magicmusic) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 07:30
    โง้ยยยยยยยยยยย ต้ากร้ากกกกกกกกกกกก;///////; มาตายตอนสุดท้ายจริงๆ เซฟแกล้งเอินตะไม สรุปแล้ววิญญาณก็คือจินยองและตอนนี้ก็ไปอยู่กับพี่บี? แต่ตอนนี้กังวลว่าเซฟชอบใคร อี้เอิน?หรือจินยองในร่างอี้เอิน?
    #248
    0
  5. #247 SophJee (@soya12) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 00:11
    เราไม่เคยดูซีรี่นะ แต่นี่สนุกมากกกกก เราขอให้คนที่เชฟหวังรักคือเอินตัวจริงนะ ไม่ใช่รักเพราะความสดใสของเนียร์นี่เราคงเศร้าเบาๆ ;;_;;
    #247
    0
  6. #246 ดาร์กเกอร์ (@kiklike) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 20:45
    นี่ไม่เคยดูซีรีส์เรื่องนี้เลยย แต่อ่านแล้วรู้สึกเข้าใจตวหยงหย่งนะ  แบบจำไม่ได้แต่ความรู้สึกคุ้นเคย ฮื่ออบอุ่น
    ส่วนเอินกับเชฟ  เชฟนี่ถ้าจะรุกเอินแล้วใช่ แบบนั้นเรียกหึง หวงนะเชฟไปลากเขามา แถมเรียกเขาว่าเอินเฉยๆอีก
    #246
    0
  7. #245 C-neR (@visunsaya) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 20:37
    แล้วงี้เชฟจะชอบเอินจริงๆ หรือชอบเอินที่ถูกสิงนะ ;-;
    #245
    0
  8. #244 ˊˊCHICIM (@chicim) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 18:30
    เริ่มไม่เหมือนซีรีย์แล้ว
    ลุ้นหนักกว่าเดิมอีก โอ้ย สนุก
    ชอบบบบบบบบบบบ XD
    #244
    0
  9. #243 HENS_Eternal (@eye-hibari) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 12:09
    โอยยยยยยยยย เจอนหยงกับไจ้ฟ่านน่าสงสารอ่ะะะะะ ส่วนเชฟนี่ชอบใครกันแน่ เจินหยฃในร่างอี๋เอินหรือชอบอี๋เอินจริงๆ
    #243
    0
  10. #242 Jark2jae (@orrawanwan48) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 08:18
    ตัลล๊ากกกก คือใช้ร่างเดียวกันงี้??
    #242
    0
  11. #241 มี่ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 02:15
    อยากเห็นเอินที่แสดงออกว่าคือเอืนให้เชฟหวังเห็น

    งื้ออออ ชอบมากกกเลยค่ะสนุกดีไม่ค่อยได้อ่านแนวนี้

    จริงๆซีรี่ส์ก็ไม่เคยดูนะ 55555555555
    #241
    0