[GOT7-FICLET] AMIGO'S DIARY #JARK

ตอนที่ 44 : [Songs-Series] Up Stair & Down Stair -3- END #JARK #MARKSON

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ม.ค. 59



Up Stair & Down Stair -3- END

 

 

 

 

That’s So Weird (이상하다 참)

 

 

 

 

 

‘Yes’

 

คำตอบบนโพสอิททำให้มุมปากยกขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่

 

“เยสสสสส!!!

 

ท่าทางดีใจที่ทำให้คนที่แอบมองอยู่ตรงบันไดอมยิ้มก่อนจะก้มมองข้อความที่เด้งขึ้นมา

 

Jacksonwang852: เราขอถามใหม่ได้ไหม?

 

ยังไม่ทันที่เรียวนิ้วจะกดตอบปลายรองเท้าที่จำได้ทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาเบิกกว้างก่อนจะหลุบต่ำพร้อมๆกับความร้อนที่แผ่ขึ้นจนทั่วใบหน้า

 

มันต้องแดงแน่ๆ  มาร์คคิดแบบนั้น

 

ส่วนแจ็คสันเองก็อมยิ้มด้วยความเขินอายไม่แพ้กัน มือไม้ดูเกะกะไม่น้อยก่อนจะหาทางตั้งสติแล้วรวบมือตัวเองมาจับไว้

 

“...เออ จะถามอะไรเราอ่ะ?” มาร์คถามพลางช้อนตาขึ้นมองและนั้นทำให้แจ็คสันสติเตลิดอีกครั้ง

 

น่ารักเป็นบ้า

 

“...”

 

แลบลิ้น

 

“...”

 

จ้องมอง

 

“ถ้าไม่พร้อ...ม...” เพราะท่าทางที่อึกอักหยึกหยักเหมือนกำลังถูกกดดันอยู่ทำให้มาร์ครู้สึกไม่ดีถ้าแจ็คสันยังพร้อมถามจริงๆแบบนี้แต่ยังไม่ทันบอกได้จบประโยคเสียงทุ้มแหบก็หลุดออกมาซะเสียงดัง...จนก้องไปทั่วโถงทางเดิน

 

“เป็นแฟนเราไหม?”

 

มาร์คกระพริบตาปริบๆจดจ้องร่างหนาที่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจก่อนช้อนตามองกลับมาด้วยอมยิ้มเล็กๆ

 

“...คือ เรารู้ว่าเราพึ่งรู้จักกันไม่นาน แต่เราชอบมาร์คมากๆ ชอบมากจริงๆ ไม่รู้ว่ามาร์คจะคิดเหมือนเราหรือเปล่า เราเลยไม่กล้าถาม”

 

ประโยคต่อมาทำให้มาร์คยิ่งอมยิ้มจนแก้มแทบปริ แถมหลุดขำออกมาจนแจ็คสันเองก็เริ่มหน้าเสียแต่ถึงยังงั้นมาร์คก็เลือกที่จะเดินเข้าไปหา คว้ามือใหญ่มาจับไว้

 

“เราก็ชอบแจ็คสันนะ”

 

“...ถ้าอย่างนั้น”

 

“อืม เราตกลงเป็นแฟนกับแจ็คสันนะ”

 

มาร์คเองก็รู้สึกเขินกับคำตอบของตัวเองไม่น้อย นี่เขาเรียกว่าอ่อยใช่ไหม? แต่ถ้าเขาไม่เปิดทางให้แจ็คสันก็ไม่ยอมจีบแถมไม่ยอมขอคบด้วย...

 

“...ไม่น่าเกลียดใช่ไหมอ่ะ?” ร่างโปร่งถามกลับเสียงอ่อนยิ่งทำให้คนที่ยิ้มกว้างอยู่แล้วยิ้มกว้างกว่าเดิมหลายเท่า

 

“ไม่น่าเกลียดเลย”

 

“จริงนะ?”

 

“จริง ขอบคุณนะที่ยอมคบกับเรา”

 

ถ้าจะถามหาสาเหตุว่าอะไรที่ทำให้เขาสนใจแจ็คสันนักแต่งเพลงธรรมดาคนนี้...

คงตอบอะไรไม่ได้มากหรอก เพราะว่า ชอบ มั้ง

ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ชอบรอยยิ้มที่ได้รับและสายตาที่มองมา

ชอบทุกอย่างที่เป็นแจ็คสันแบบหาเหตุผลไม่ได้

 

 

----That’s So Weird (이상하다 참) ----

 

เสียงกีต้าร์โปร่งที่ผสานกับเสียงทุ้มต่ำที่ดังคลอตามเพียงแผ่วเบา จังหวะเพลงที่สบายๆทำให้เจ้าของร่างโปร่งที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเหยียดขาพาดกับหน้าตักหนาของคนร้องอมยิ้มก่อนจะยอมปิดหนังสือที่อ่านค้างไว้แล้วจ้องคนร้องเพลงที่เงียบเสียงลงเพียงครู่เดียว ท่อนเพลงท่อนใหม่ก็ขึ้นมาพร้อมกับดวงตาคู่คมที่เหลือบมองมา ถ้ามองไม่ผิดแววตาคู่นั้นกำลังส่งยิ้มมาให้แถมเป็นรอยยิ้มเขินอายด้วยละ

 

 

요즘 미쳤나 봐 뭐든 하는 것 마

ช่วงนี้ฉันคิดว่าฉันกำลังจะเป็นบ้าตายล่ะ

 

 

니가 내 옆에 있는 상상을 하잖

ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ฉันชอบคิดไปว่าเธออยู่ข้างๆฉัน

 

 

만드는 곡부터가 달라 달

แม้ว่าเพลงที่ฉันแต่งไปมันจะไม่เหมือนกันเลยก็ตาม

 

 

온통 너 24 hours follow you

ล้วนเป็นเธอทั้งนั้น

 

 

“เพลงใหม่หรอ?” มาร์คถามพลางวางหนังสือไว้บนโต๊ะแล้วขยับมานั่งข้างๆแจ็คสันที่ก็ขยับเข้ามาใกล้อีกหน่อย

 

“อืม แต่ยังแต่งไม่จบนะ”

 

“ต้องแต่งกี่เพลงละ?”

 

“แล้วแต่”

 

แจ็คสันอมยิ้มนิดๆเวลาตอบคำถามซึ่งนั้นก็ทำให้มาร์คเลิกคิ้วหน่อยๆพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคนอีกนิด

 

“ยิ้มอะไร? มีอะไรให้ยิ้ม?”

 

“ไม่มีอะไร แค่มองหน้ามาร์คก็หยุดยิ้มไม่ได้”

 

“...”

 

อย่าถามว่าคนได้ยินจะรู้สึกอะไรเลย คนที่พูดออกมาก็เม้มริมฝีปากหันหน้าหนีแต่นิ้วยังคงเกี่ยวสายกีต้าร์ให้เกิดเสียงไม่หยุด

 

“...แจ็คสัน”

 

“หืม?”

 

“ขอลองเล่นหน่อยไหม? กีต้าร์อ่ะ” นิ้วชี้ชี้ไปที่กีต้าร์โปร่งที่เจ้าของเพียงแค่ก้มมองตามก่อนจะพยักหน้า

 

“อืม เอาสิ...มานั่งนี้” มาร์คขยับมานั่งข้างแจ็คสันอีกจนถือได้ว่าแทบจะนั่งเกยกันเลยก็ว่าได้ แจ็คสันขออนุญาตจับมือข้างซ้ายของมาร์คให้จับคอกีต้าร์ก่อนจะชะงักเมื่อคิดได้ว่าถ้าสอนเล่นกีต้าร์มันต้อง...

 

“...หืม? มีอะไรหรอ?”

 

คือมันต้องโอบอ่ะมาร์ค

 

พวกเขาจ้องหน้ากันสักพักโดยที่ใบหน้าคมนั้นแสดงออกทุกอย่างแม้กระทั่งแววตาจนมาร์คที่นิ่งเหมือนคิดอะไรได้ก็รู้สึกถึงความร้อนที่มันพุ่งขึ้นผ่านร่างกายขึ้นมาที่ใบหน้า

 

“ขออนุญาตนะมาร์ค” เสียงทุ้มแหบเอ่ยขออนุญาตเสียงเบาๆก่อนจะกวาดแขนโอบเอวบางไปอีกข้างเพื่อจะจับมือข้างขวาให้วางบนตัวกีต้าร์

 

ท่าทางตอนนี้แนบชิดเสียจนไม่เหลือช่องว่างเหลือเลยด้วยซ้ำ มาร์คเองก็เริ่มตัวแข็งท่อขึ้นมาไม่กล้าแม้จะขยับตัวไปไหนส่วนแจ็คสันเองก็เหมือนกัน...

ถึงจะคบกันเป็นแฟนแล้วก็เถอะ แค่กอดหรือจับมือเฉยๆแจ็คสันก็ไม่กล้า จะว่ากากก็ได้...ยอม

 

“อา...เออ จะสอนตั้งแต่พื้นฐานเลยนะ”

 

“อะ...อืม”

 

“จับแบบนี้...” แจ็คสันค่อยๆจับนิ้วเรียวให้แตะที่สายที่สอง สายที่สี่และสายที่ห้าตามลำดับ มาร์คเองก็พยายามวางนิ้วลงไปอย่างทุลักทุเล

 

“แล้วก็ดีด...”

 

เสียงกีต้าร์ดังขึ้นให้เรียวปากยกยิ้มอีกนิด “นี่คือเสียงอะไรอ่ะ?”

 

ฟึ่บ!

 

“คอร์ส C น่ะ...” เพราะไม่รู้ว่าระยะห่างมันใกล้กันแค่ไหนพอเงยหน้าขึ้นมาปลายจมูกก็ชนกันจนทุกอย่างรอบตัวเงียบทันที...

แม้จะขยับตัวยังไม่กล้า

จนถึงขั้นกลั้นหายใจเลยด้วยซ้ำ

 

“...”

 

“...”

 

เรียวปากสีอ่อนที่เม้มแน่นตรงหน้าอยู่ในสายตาของแจ็คสันตลอด

 

อยากจะขอจูบสักครั้ง

 

“...แจ็ค” ไม่รู้ว่าตอนไหนที่มือใหญ่เลื่อนไปแตะเบาๆที่ข้างแก้มเนียนและทำให้อีกคนสะดุ้งตัวหน่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นมาร์คก็ไม่คิดแม้จะขยับตัวหนีไปไหนแถมจ้องอีกคนด้วยแววตาระริกที่ทำให้แจ็คสันยกยิ้มนิดๆ

 

“น่ารัก”

 

“...”

 

“จะว่าอะไรไหมถ้า...เราจะขอจูบ”

 

“...”

 

“ได้ไหมครับ?” มาร์คพยักหน้าอนุญาตช้าๆก่อนจะหลับตาทันทีที่ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้ สัมผัสนุ่มอุ่นค่อยๆแตะแนบลงมาอย่างแผ่วเบาเพียงแค่แตะลงมาก็ทำให้ก้อนเนื้อในอกสั่นหวั่นไหวได้อย่างรุนแรง

ลิ้นร้อนค่อยๆแทรกผ่านเข้ามาในโพรงปากเกี่ยวกระหวัดกวาดความหอมหวานที่เหมือนอย่างในฝัน แจ็คสันค่อยๆดึงกีต้าร์ออกให้พ้นทางก่อนจะค่อยๆดันร่างโปร่งให้นอนลงบนโซฟาโดยที่ตัวเขาเองก็ค่อยๆขยับขึ้นไปคร่อม

 

จุ๊บ!

 

“ฮือ...”

 

มาร์คลืมตาขึ้นมองคนข้างบนช้าๆก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งเมื่อริมฝีปากอุ่นก้มลงมาจูบเบาๆที่ปลายจมูก

 

“รักมาร์คนะ”

 

“...อะ อืม รักแจ็คสันเหมือนกัน

 

ไม่รู้ว่าตอนไหนกันที่เผลอให้ใจไปจนหมด แต่มารู้ตัวอีกทีในใจเขาก็มีมาร์คจนเต็มไปหมด

เขารักและหวงแหนมาร์คมากกว่าที่รู้ตัวเองเยอะเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

 

ในแต่ละวัน

 

 

새 옷을 주문을 한 것처

เหมือนกับการสั่งเสื้อผ้าทางออนไลน์

 

 

널 만나는 날까지 너무 오래 걸

มันใช้เวลานานมากกว่าฉันจะได้เจอเธอ

 

 

เพราะว่าแจ็คสันต้องส่งเดโม่เพลงก่อนจะปีใหม่ทำให้เวลาทั้งวันต้องอยู่ที่บริษัท นั่งฟังเพลงและปรับเนื้อเพลงอยู่อย่างนั้นจนเวลาล่วงเลยมาจนค่ำ

 

Mtuan93: ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?

 

Mtuan93: แจ็คสัน เรารออยู่ที่ห้องนะ

 

ข้อความไลน์แจ้งเตือนพร้อมกับแสงสว่างหน้าจอที่ค่อยๆดับลงแต่เจ้าของโทรศัพท์ก็ไม่สามารถจะปลีกตัวหยิบมันขึ้นมาตอบกลับไปได้

 

 

빨리 보고 싶

ฉันอยากจะเจอเธอเร็วๆ

 

 

มาร์คจ้องนาฬิกาสลับกับอาหารเย็นบนโต๊ะที่มันเย็นชื่นจนดูไม่น่ากินแล้วก่อนจะก้มสไลด์หน้าจอโทรศัพท์เพื่อดูว่าอีกคนอ่านหรือยัง

 

มาร์ครอได้นะ และถ้าเขาไม่รอแจ็คสันก็จะต้องนั่งกินข้าวคนเดียว...จริงไหม?

 

 

보고 싶을 땐 자꾸 너의 사진 보

เมื่อฉันคิดถึงเธอ ฉันจะมองไปที่รูปของเธอ

 

 

나를 달래

เพื่อคอยปลอบใจตัวเอง

 

 

รูปถ่ายในโทรศัพท์ที่มีรูปคู่ของเขาและแจ็คสันค่อยๆเลื่อนเปลี่ยนไปทีละรูป ทีละรูป ก่อนที่เรียวปากจะยกยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในรูปแต่ละครั้ง

 

“นี้ครั้งแรกที่ถ่ายด้วยกัน”

 

และบางรูปที่มาร์คแอบถ่ายตอนแจ็คสันเผลอ

ยิ่งทำให้นั่งยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าเลย

 

RRRRRRRRRRRRRRRRR

 

“ฮัลโหลแจ็คสัน...อืม ยังรออยู่เลย”

 

(ขอโทษทีนะ ตอนนี้กำลังจะกลับแล้ว ถ้าหิวก็กินก่อนเลย)

 

“ไม่เป็นไร เราจะรอ”

 

(อ่า...งั้นจะรีบกลับเลย วางนะ)

 

 

그 때 내게 전화라도 오

แล้วเมื่อตอนที่เธอโทรหาฉัน

 

 

두 볼이 붉은 노을을 닮

แก้มแดงๆของฉันแดงเหมือนกับตอนพระอาทิตย์ตกดินเลยละ

 

 

----That’s So Weird (이상하다 참) ----

 

บางครั้งแจ็คสันก็หึงไม่เข้าเรื่อง เขาไม่ชอบเห็นมาร์คไปสนิทกับใครไปทั่วแบบนี้...

แจกรอยยิ้มเรี่ยราด

ทำตัวน่ารักจะน่าหวง

 

น่ารัก แสนดี ได้สิ้นเปลื้องมาก

 

แล้วยังอัพรูปลงกับใครไม่รู้อีก...

 

 

니 새장 안에 남자들 거슬려
พวกผู้ชายที่อยู่ในอัลบัมรูปภาพของเธอมันทำให้ฉันรำคาญ


몰래 사진들을 보다가 좋아요 눌려
ฉันแอบเข้าไปส่องรูปพวกนั้นแล้วหลงไปกดไลค์ซะงั้น


깜짝 놀라 급히 취소
ตอนที่กำลังตกใจอยู่ ฉันเลยรีบกดอันไลค์มันทันที


지금 이 시간에 연락이 오는 기적
ฉันหวังว่าเธอจะโทรหาฉันภายในชั่วโมงนี้


을 바래도 정작 오는 건 게임 뿐인 걸
แต่ที่ฉันได้รับมามันคือแจ้งเตือนเกมส์แค่นั้น

 

 

“...”

 

ไม่มีเซ้นเลย...แฟนใครก็ไม่รู้

 

ถึงยังไงมาร์คก็เป็นคนเดียวที่แจ็คสันโกรธไม่ลงเพราะเจ้าตัวไม่ผิดอะไร เขามันงี่เง่า ขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่องและแอบโกรธในเรื่องที่อีกคนไม่ผิดอีก

 

โทษตัวเองเหอะ แจ็คสัน...

 

 

 

 

“แจ็คสัน!

 

รอยยิ้มอบอุ่นอย่างกับแสงแดดในฤดูหนาว...ช่างอุ่นจับใจยิ่งนัก

แค่มาร์คยิ้ม มันก็ทำให้ชีวิตสดใสขึ้นทันที

 

“นี่! เราเรียกอยู่นะ” ใบหน้าสวยยื่นเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงดีดนิ้วดังเปาะจนคนที่นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะในร้านกาแฟสะดุ้งนิดๆ ทั้งๆจะไม่พอใจที่อีกคนเหม่อไม่สนใจแต่มาร์คกลับหัวเราะออกมาอย่างกับมันเป็นเรื่องขบขัน

 

“...เรียกเราหรอ?” และดูเหมือนจะพึ่งรู้ตัวว่าถูกเรียกไปหลายครั้งแจ็คสันก็ถามกลับทันที ใบหน้าตื่นๆที่ยิ่งทำให้มาร์คหัวเราะหนักเข้าไปอีกก่อนจะปั้นหน้าทำหน้าหงิกใส่

 

“เราเรียกตั้งนานนะ...น่าน้อยใจจริงๆ”

 

“อ่า...ขะ ขอโทษนะมาร์ค พอดีกำลังคิดอะไรเพลินๆน่ะ” แจ็คสันบอกเสียงอ่อนให้มาร์คยู่ปากนิดๆแล้วเปลี่ยนเป็นอมยิ้มบางๆ

 

“ล้อเล่นน่า แล้วมีอะไรให้คิดกัน”

 

“ก็...”

 

 

말하기는 좀 어렵지만
มันอธิบายยากนะ

 

 

“หืม? ว่าไง?”

 

 

내 맘이 이상하다 참
หัวใจของฉันมันชักจะแปลกๆไปนะ

 

 

แจ็คสันมองหน้ามาร์คที่อยู่ตรงหน้านั่งรอคำตอบจากเขาอย่างตั้งใจ มันช่างเป็นภาพที่น่ารักมากจริงๆ

 

“ก็กำลังคิดว่าทำไมเราถึงโชคดีที่ได้มาร์คเป็นแฟน”

 

“...อืม ยังงี้ต้องเขินไหม?”

 

มาร์คถามยิ้มๆแต่แก้มทั้งสองกลับแดงระเรื่ออย่างน่ามอง

 

 

참 이상하죠
มันแปลกจริงๆนะเออ

 

 

การเจอกันครั้งแรกในวันนั้น ไม่คิดไม่ฝันว่าเขาทั้งสองจะมาอยู่ด้วยกันในวันนี้

มันแปลกแต่ก็เป็นเรื่องจริงที่สุด

 

 

 

 

“รักมาร์คมากนะ”

 

“...อืม รักแจ็คสันมากๆเลยนะ”







Happy. 


Talk: HAPPY NEW YEAR นะคะ

มุกมาต่อให้จบแล้วนะคะสำหรับฟิคซีรี่ย์ที่เขียนตามเพลง ตอนสุดท้ายแล้วเขาก็รักกันแล้ว

น่ารักหรือเปล่าไม่รู้ จบรู้เรื่องหรือเปล่าก็ไม่รู้อีก

แต่ตั้งใจเขียนนะคะ ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันปีใหม่

และขอให้ทุกคนมีความสุขกับฟิคเรื่องนี้นะคะ 

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ^^




O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

791 ความคิดเห็น

  1. #437 caramel852girl (@caramel852girl) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 11:11
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก อ่านไปบิดไป เขินจังเลยค่ะ >/////<
    #437
    0
  2. วันที่ 3 มกราคม 2559 / 02:39
    น่ารักเป็นแฟนกันแล้ววววว
    #434
    0
  3. #383 ˊˊCHICIM (@chicim) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 02:33
    น่ารักกก งื้อ ชอบตอนขอเป็นแฟนมาก
    เอินนี่รู้จักนิสัยแจ็คดีจังว่าถ้าไม่เปิดโอกาสให้
    ห็คงไม่กล้า ฮือ แอบเขินตอนเล่นกีตาร์
    #383
    0
  4. #380 HENS_Eternal (@eye-hibari) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 10:42
    น่ารักกกกกก เป็นแฟนกันแล้วววววววววว
    #380
    0