[GOT7-FICLET] AMIGO'S DIARY #JARK

ตอนที่ 70 : SKILL 2 : LISTEN TO U PART 3 #BNIOR

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ม.ค. 60









LISTEN TO U

PART 3

 

 



PARK JINYOUNG PART

 

 

 

 

ช่วงพักเที่ยงผมแยกมาส่งงานที่ห้องพักครูโดยปล่อยให้คนที่ไม่เคยก้าวเข้าไปเหยียบโรงอาหารอย่างมาร์คไปก่อน น่าเป็นห่วงนะ ผมเลยรีบส่งงานแล้วตามอีกคนไป

พอมาถึงโรงอาหารที่คนเยอะอยู่แล้วและยากที่จะหาที่นั่งได้แต่โชคดีที่บริเวณที่ผมยืนอยู่มีน้องกลุ่มหนึ่งลุกพอดีผมเลยเข้ามาต่อทันทีและมองหามาร์คที่น่าจะอยู่ตรงไหนสักที่แถวๆนี้

นั่นไง

ผมขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นมาร์คยืนอยู่กับคนกลุ่มหนึ่งก่อนจะสังเกตเห็นแจบอมนั่งอยู่ด้วย

งั้นก็ต้องมีแจ็คสันอยู่ด้วยอะดิ

สีหน้าลำบากใจของมาร์คทำให้ผมรู้สึกสงสารจนต้องตะโกนเรียกชื่อเจ้าตัวจนเจ้าของชื่อหันมามอง

“มาร์ค!!!” ผมเรียกพลางชี้ที่โต๊ะที่ยืนอยู่และนั้นทำให้เขาเดินมาหาผมทันที

เมื่อมาร์คมานั่งที่โต๊ะแล้วผมเลยเดินไปซื้อข้าวมาบ้างและกลับมาที่โต๊ะหลังจากนั้นไม่นาน ผมมองอีกคนที่เอาแต่ก้มหน้าเขี่ยข้าวไปมาอยู่อย่างนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมา

“...นายจะหนีไปได้สักแค่ไหนกันนะมาร์ค?”

“ไม่รู้” มาร์คเงยหน้าขึ้นมาตอบ

“หนีใจตัวเอง...เหนื่อยไหม?”

ผมไม่ได้อยากสอนอะไรมากหรอกเพราะผมเองก็ไม่ได้มีประสบการณ์อะไรขนาดนั้น แต่ผมก็รู้ว่าสิ่งที่มาร์คทำน่ะเขาเรียกว่า หนี และเป็นการหนีที่ทำให้ตัวเองเหนื่อยมากเลยด้วย

มาร์คไม่ตอบผมและนั่งเขี่ยข้าวต่อไปสลับกับตักข้าวเข้าปากไปคำ

บางครั้งมาร์คก็ยากจะเข้าใจนะ

 

เมื่อกินข้าวเสร็จมาร์คก็ขอตัวไปห้องสมุดทันทีส่วนผมน่ะหรอ ?

“รอนานไหม?”

ผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาแถวๆร้านน้ำในโรงอาหารที่ร่างสูงของแจบอมกำลังยืนหลบมุมอยู่ เขายิ้มให้ทันทีที่ผมเข้าไปใกล้

“ไม่นานหรอก พึ่งขอแยกออกมา” เขาบอก

“ไปเลยไหม?” ผมถามและแจบอมเขาก็พยักหน้ารับ ผมเลยเดินนำเขาไปชมรมที่อยู่อีกตึกหนึ่งทันที

“ฉันต้องทำอะไรไหม?” แจบอมถามขณะเดินขึ้นมาข้างๆ ผมเลยส่ายหน้านิดๆ

“ไม่รู้ดิ ยังไม่คิดเลย ร้องเพลงสดได้ไหมละ?” ผมลองถามซึ่งแจบอมก็พยักหน้ารับทันทีโดยไม่คิดจะปฏิเสธเลยด้วยซ้ำแถมยังยิ้มตลอดเลยด้วยเลยอดที่จะแซวๆไม่ได้

“วันนี้อารมณ์ดีหรอ?”

“ก็นิดหน่อย รู้ไหม? ฉันรอวันที่จะได้เห็นจินยองจัดรายการแบบนี้ตั้งนาน”

งั้น...หรอ?

บ้าจริง ทำไมผมรู้สึกเขินกับคำพูดของแจบอมเพียงแค่เขาบอกว่าอยากเจอตั้งนาน เขาอยากเจอผม...เป็นไปได้หรอ?

ผมก้มหน้าหนีเจ้าของคำพูดนั้นโดยที่ไม่รู้ว่าแจบอมกำลังทำหน้าแบบไหน

ให้ตายเถอะ ทำไมต้องเขินขนาดนี้ด้วยนะ

เมื่อมาถึงชมรมผมก็เข้าไปนั่งประจำที่ เอาหูฟังและเปิดเครื่องพร้อมกับค่อยๆเพิ่มเสียงลำโพง

เสียงเพลงเปิดรายการดังขึ้นแล้วแต่แจบอมยังคงยืนมองผมจากด้านนอก ผมขมวดคิ้วใส่ก่อนจะกวักมือเรียกพลางขยับปากเรียกให้เขาเข้ามา

“ชมรมเสียงตามสายขอทักทายช่วงพักกลางวันกับผม ปาร์ค จินยองครับ” ผมทักทายผู้ฟังตามสายก่อนจะหันไปหาแจบอมที่เลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆ แจบอมดูเกร็งจนผมอดที่จะอมยิ้มไม่ได้เลยสะกิดเขาพร้อมกับชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีลิสต์เพลงยาวเหยียดโชว์ให้เห็น

“เลือกเพลงให้หน่อย” ผมบอก แจบอมก็เลยเลื่อนเก้าอี้ไปใกล้ๆหน้าจอส่วนผมก็หยิบจดหมายในกล่องที่เอาเข้ามาก่อนหน้าขึ้นมาอ่านรอ

ผมไม่รู้หรอกว่าแจบอมจะเลือกเพลงอะไรให้ ผมแอบมองเขาที่ตั้งใจเลือกเพลงก่อนจะขยับไปใกล้เมื่ออ่านจดหมายจบ

“เอาเพลงนี้ได้ไหม?” แจบอมชี้ไปที่เพลงใหม่ในลิสต์ของโฟลเดอร์ที่ผมพึ่งสร้างเอาไว้เมื่อวันก่อน

เขามีเซ้นเกี่ยวกับเพลงจริงๆนะ

“จริงๆวันนี้ผมมีเซอร์ไพร์สให้ทุกคนด้วย แต่ขอเก็บเอาไว้ช่วงสุดท้ายละกันนะ...ใกล้จะวาเลนไทน์แล้วใช่ม้า? ทุกคนกำลังนับถอยหลังอยู่ใช่ไหม? ฮ่าๆ ผมเองก็ทั้งนับถอยหลังและเตรียมของขวัญสำหรับคนพิเศษเหมือนกันนะ”

ผมพูดไปตามสคลิปสดๆในหัวพลางเหลือบมองแจบอมที่จ้องผมอย่างสนใจ ผมเลยอดไม่ได้ที่หยักคิ้วส่งไปให้...ทั้งๆผมเองก็รู้สึกเขินที่ทำอย่างนั้นและแจบอมก็หลุดขำออกมาพร้อมกับดวงตาของเขาที่หยีลงจนเหลือขีดเดียว

ผมเคยบอกหรือเปล่า ว่าแจบอมเป็นคนที่ยิ้มมีเสน่ห์มากๆคนหนึ่งและเขากำลังสั่นหัวใจของผมด้วยรอยยิ้มและท่าทางขำขันนั้น

ผมอมยิ้มก่อนจะกดให้เพลงเล่น

“ผมคิดว่าเขาคนนั้นที่ผมจะให้ของขวัญชิ้นนี้จะชอบของหวานนะ Chocolate KANGNAM ไปฟังพร้อมๆกันเลย”

เมื่อผมปิดไมค์ไปแล้วแจบอมก็เปลี่ยนมายิ้ม

“ฉันชอบช็อกโกแลตนะ”

“ไม่น่าละถึงเลือกเพลงนี้”

“แล้วจินยองจะให้ของขวัญใคร?”

“ทำไม? อยากรู้เหรอ?” ผมแกล้งถาม จริงๆมันก็แค่สคลิป ทุกคนรู้ใช่ไหมว่าผมไม่มีคนคนนั้นหรอก

“อยาก!

ผมเลิกคิ้วนิดๆก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

“แจบอมชอบช็อกโกแลตใช่ไหมละ? เราซื้อให้เป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ก็ได้นะ”

“...พูดจริงดิ?” แจบอมดูตื่นเต้นขึ้นมาซึ่งขัดกับใบหูที่แดงเรื่ออย่างชัดเจน

อะไรกัน? เขาเขินผมเหรอ?

“...เออ ทำไมหูแดงขนาดนั้นละ? แจบอมเขินเราหรอ?” บางทีผมก็อยากตบปากตัวเองแรงๆไปทีนะ การที่ผมพูดก่อนคิดนี่เหมือนเป็นการฆ่าตัวตายจริงๆ พูดไม่คิดเลยให้ตายเถอะ

แจบอมยิ้มมุมปากแก้เขิน

ถ้าคนน่ารักจะให้ช็อกโกแลต ใครๆก็เขิน”

บ้า...

โคตรบ้าเลย

ผมนี่แหละ ไม่ได้ว่าใครเลย

 

เวลาผ่านไปจนเกือบจะเข้าเรียนช่วงบ่ายและเพลงที่เปิดคั่นเอาไว้ก็จบพอดีผมเลยเปิดไมค์ขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วเราก็มาถึงช่วงสุดท้ายก่อนจะเข้าเรียนกันแล้วนะครับ ที่ผมบอกว่าวันนี้มีเซอร์ไพร์สทุกคนอยากรู้หรือยัง? ฮ่าๆ ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ตอนนี้อิม แจบอมห้อง C มาอยู่กับผมตอนนี้ครับ ทักทายผู้ฟังหน่อยสิครับแจบอมมี่” ผมเลื่อนขาตั้งไมค์บนโต๊ะไปทางแจบอมที่ดูจะตกใจที่ผมบอกให้ทักทาย

เป็นไงละ? เซอร์ไพร์สไหมละ

“ให้ฉันพูดหรอ?” แจบอมกระซิบ

“อืม เอาเลย ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกนะ” ผมบอกยิ้มๆ

แจบอมเลยกัดปากตัวเองหน่อยๆแล้วขยับไปใกล้ไมค์ เขาใช้นิ้วเคาะไมค์เบาๆแล้ว

“อะแฮ่ม! ครับ สวัสดีครับ ผมอิม แจบอม ปีสองห้อง C ครับ”

ปัง!

เสียงเปิดประตูชมรมดังขึ้นก่อนที่นักเรียนหญิงหลายคนจะวิ่งกรูเข้ามาพร้อมกับส่งเสียงกรี้ดกร้าดซะดังเข้ามาในห้องจัดรายการเล่นเอาผมเบิกตาอย่างตกใจ

ไม่คิดเลยว่าเซอร์ไพร์สของผมจะมีสาวๆบุกรุกชมรมอย่างนี้

แจบอมดังใช่เล่นเลยแฮะ

ผมอมยิ้มขำเมื่อหันไปมองหน้าเหวอๆของแจบอมที่ค้างไปแล้วกับสาวๆที่มากรี้ดหน้าห้องตอนนี้

“อ่า...มาไวจังนะครับสาวๆ ยังไงก็ช่วยอยู่กันเงียบๆด้วยนะ” ผมบอกผ่านไมค์ก่อนจะยิ้มอีกครั้งให้แจบอมที่มองมาที่ผม

“วันนี้ผมจะบังคับให้แจบอมร้องเพลงสดในรายกการช่วงนี้ละ เป็นไงบ้างครับเซอร์ไพร์สของผม ฮ่าๆ”

“จินยอง!” แจบอมถลึงตาใส่อย่างตกใจและน่าจะแอบเคืองผมไม่น้อยด้วย ผมเลยจับมือใหญ่ที่วางบนตักเขาเบาๆ

“แค่นิดหนึ่งนะ ไม่กี่นาทีจะเข้าเรียนแล้ว” ผมบอก

มันอาจจะกะทันหันไปแจบอมเลยหนักใจที่จะร้องเพลงสดแบบนี้

“ฉันไม่ได้เตรียมเพลง”

“เอาเพลงที่นึกออกตอนนี้ก็ได้”

สักพักแจบอมก็หันไปโบกมือให้แฟนคลับด้านนอกจนเกิดเสียงกรี้ดอีกหน

“ผมนึกเพลงหนึ่งออกละ”

 

내가 모든걸 잃어도

แน-กา โม-ดึน-กอล อี-รอ-โด

인기가 떨어져도

แน อิน-กี-กา ตอ-รอ-จยอ-โด

이상 노랠 못하고

ทอ อี-ซัง โน-แรล มท-ทา-โก

다른 직업을 가져도

ทา-รึน ชี-กอ-บึล คา-จยอ-โด

나라는 이유만으로 계속 사랑해 있니

นา-รา-นึน อี-ยู-มา-นือ-โร นัล คเย-ซก ซา-รัง-แฮ ชุล ซู อิท-นี

 

“ทำไมเพลงนี้ละ?”

หลังจากที่แจบอมร้องเพลงจบแล้วผมก็ปิดรายการไป เมื่อเดินกลับห้องเรียนกันผมจึงถามเขาที่เดินอมยิ้มมาตลอดทาง

“ก็จินยองบอกเองว่านึกเพลงอะไรออกก็ร้องเลย แล้วเป็นไงฉันร้องเพราะไหม?”

ถ้าเทียบกับเพลงเมื่อเช้าผมว่าแจบอมเขาร้องเพลงเมื่อกี้ได้อารมณ์มากกว่าเยอะเลย ผมสัมผัสได้ว่าเขารู้สึกอย่างนั้นตอนร้อง

“เพราะนะ เราชอบ” ผมบอกเขา

แล้วเราก็เงียบไปจนมาถึงห้องเรียนของแจบอม เขาหันมาหาผมที่กำลังยิ้มบางๆอยู่

“ไม่ว่ายังไงฉันก็อยากร้องเพลงเศร้าให้ได้”

ผมขมวดคิ้วฉับทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ใช่สินะเขาเป็นนักร้อง การที่ร้องเพลงแล้วสื่ออารมณ์เพลงออกมาไม่ได้มันเป็นเรื่องน่าหนักใจพอดู

“ลองดูหนังไหม? หนังรักอะไรแบบนั้น”

“หนังรัก?”

“อืม ใช่ เราว่าน่าจะช่วยได้เยอะเลย”

แจบอมคิดหนัก ผมว่ามันเป็นตัวเลือกที่เขาคงไม่ชอบเท่าไหร่ อย่างแจบอมคงไม่ชอบดูหนังรัก โรแมนติก ดราม่าหนักหรอก

“ฉันจะลอง แต่...”

การเว้นวรรคของเขาทำให้ผมแปลกใจและรอฟังอย่างใจจดใจจ่อจนไม่กล้าแม้จะขยับไปไหน

“จินยองไปดูกับฉันนะ”

ห๊ะ?!!

ผมนิ่งไป มีแค่ใบหน้าของแจบอมและรอยยิ้มของเขาเท่านั้นที่ผมยังคงมองอยู่อย่างไม่ละสายตา

“พรุ่งนี้ตอนเลิกเรียน”

“...”

“...เออ ว่างไหม?”

เขาชวนไปพรุ่งนี้เหรอ? พรุ่งนี้มัน...

“ก็.........ว่างนะ”

แจบอมยิ้มกว้างจนตาหยีตามเอกลักษณ์ของเขาจนหัวใจของผมนี่สิมันเต้นรัวเร็วอย่างกับกลอง จังหวะการเต้นหนักๆมันทำให้ขาผมสั่นตามไปด้วย

“งั้นพรุ่งนี้นะ...ฉันเข้าห้องละ”

“...อืม” ผมยิ้มแหยๆส่งไปก่อนที่ประตูห้องจะเลื่อนปิด

ครืด!

ผมที่ยังไม่ได้เดินไปไหนก็ต้องตกใจกับเสียงเลื่อนประตูตรงหน้าจนเบิกตาโต อ้าปากหวอก่อนจะพ่นลมหายใจเมื่อแจบอมโผล่หน้าออกมา เหมือนเขารู้ว่าผมยังไม่ได้เดินไปไหนเลย

เขายิ้ม

“ตั้งใจเรียนนะนยอง”

ครืด!

กึก!

นยอง...?

นยองหรอ?

แจบอมเรียกผมว่านยองหรอ?

 

 

ผมว่าผมกำลังจะบ้า

บ้าไปแล้วแน่ๆ

ผมยืนจ้องถุงซุปเปอร์มาร์เก็ตที่ถืออย่างงงๆ

“เต็มถุงเลยแฮะ”

กล่องขนมหวานสีน้ำตาลเข้มหลายกล่องอัดๆกันอยู่ในถุงจนผมทำได้แค่ถอนหายใจออกมา

ผมก็บ้าจี้จริงๆซื้อช็อกโกแลตมาเต็มไปหมดเลย จะให้แจบอมทั้งหมดผมก็เกรงใจเส้นเสียงของเขา กินหวานมากๆมันดีกับเส้นเสียงที่ไหน มันไม่ดีเลย...

“ซื้อมาเยอะจัง”

ผมบึนปากนิดๆก่อนจะเดินนำหน้ามาร์คที่พึ่งเดินออกมาจากซุปเปอร์หลังจากซื้อของเสร็จ มาร์คซื้ออะไรสักอย่างเลยช้ากว่านิดหนึ่ง พอเดินออกมาก็มองมาที่ถุงช็อกโกแลตที่ผมถือไว้ไม่วางตาอีก

“ช่างฉันเหอะน่ามาร์ค”

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก แค่แปลกใจ”

“แปลกใจ?” ผมหันไปมองเขา

“พรุ่งนี้วาเลนไทน์...นายไม่เคยซื้อช็อกโกแลต ไม่มีดอกไม้ให้ใครมาตั้งแต่ปีก่อนที่รู้จักกัน”

“อ่า...” มาร์คก็นะ...ช่างสังเกตเกินไปแล้ว

“ปีนี้มีงั้นหรอ?”

“ก็...ต้องมีบ้างดิ”

มาร์คอมยิ้มก่อนจะก้มหยิบอะไรสักอย่างในถุงที่ถือออกมา กล่องไวท์ช็อกโกแลตที่เขียนบนกล่องว่าหวานน้อยถูกยื่นมาตรงหน้า

“ให้” สั้นๆที่ออกมาจากปากของมาร์คพร้อมรอยยิ้มน่ารักที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว สิ่งเล็กๆน้อยๆที่มาร์คให้มันทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วรับมา

“ขอบใจนะ”

“ฉันกลับก่อนนะ”

“โอเค เจอกันพรุ่งนี้”

ผมกับมาร์คบอกลากันก่อนที่แยกกันกลับบ้าน

บางทีผมควรจะแบ่งช็อกโกแลตให้แจบอมนะ ถ้าผมให้หมดทั้งถุง พรุ่งนี้ผมคงต้องเตรียมปีบมาคลุมหัวด้วยแน่ๆ

“เฮ้อ...”

ปีนี้คงเป็นปีแรกเลยที่ผมจะได้ให้ของขวัญวาเลนไทน์กับคนอื่นเขาบ้าง

 

วันต่อมา

ทันทีที่ผมมาถึงโรงเรียน ดอกกุหลาบสีแดงหนึ่งดอกถูกผูกเชือกโยนห้อยลงมาจากบนอาคารลงมาตรงหน้าผมที่กำลังจะขึ้นตึกจนต้องขมวดคิ้วมุ่น

“...อะไรเนี่ย?”

ผมมองขึ้นไปข้างบนก่อนจะอ้าปากค้างกับสิ่งที่เห็น

แจบอมโบกมือมาให้พร้อมกับชี้ไปที่ดอกกุหลาบที่อยู่ตรงหน้าผม

“ของแจบอมหรอ?” ผมตะโกนขึ้นไป แต่สิ่งที่ผมได้รับก็มีแต่ความเงียบ แจบอมไม่ตอบผมนอกจากเขย่ากุหลาบแดงไปมาอยู่อย่างนั้น ผมไม่มีทางเลือกเลยแกะเชือกที่ผูกกับก้านกุหลาบออกแล้วถือเอาไว้ แจบอมยิ้มกว้างก่อนจะหายไปสักพักเขาก็มาหาผมข้างล่าง

“สุขสันต์วาเลนไทน์นะ”

“อ่า...”

ผมไม่คิดว่าเขาจะเซอร์ไพร์สอะไรผมแบบนี้เลยอะ

เขินแปลกๆ

“ฉันไม่เคยให้กุหลาบใครเลยนะ จินยองคนแรกเลย”

“ขอบคุณนะ...นี่!

ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อเลยยื่นถุงกระดาษที่มีช็อกโกแลตให้แจบอมที่รับไปโดยไม่ถามอะไร เขาเปิดดูนิดๆก่อนจะยิ้มเสียจนตาหยีลง

“ขอบคุณนะ”

เรายืนยิ้มให้กันอยู่อย่างนั้น เหมือนกำลังซึมซับความรู้สึกของวาเลนไทน์ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่ามันจะทำให้หัวใจผมเต้นเร็วจนแทบจะทะลักออกมานอกอกแบบนี้

โคตรชอบเลย

ผมชักจะชอบวาเลนไทน์ที่มีแจบอมซะแล้วสิ




To Be Continues.

Talk: ยังไม่แก้คำผิดนะคะ

มาแล้วค่ะพาร์ทของบีเนียร์ ^^ รู้สึกหวานแววน่ารักมากเลยเนอะ เสียดายที่ไม่ได้เขียนให้ถูกช่วงวาเลนไทน์จริงๆเลย แต่ไม่เป็นไรเนาะถ้าคิดถึงค่อยกลับมาอ่านอีกทีวาเลนไทน์ปีหน้าก็ได้

ค่ะสำหรับพาร์ทนี้ก็...รู้สึกดีมากเลยค่ะ เป็นการเขียนบีเนียร์ที่อมยิ้มตลอดที่เขินมีบางช่วงเขินมากจนเกือบไถหัวไปกับแป้นพิมพ์...ฮอลลลล

ถ้ารู้สึกดีช่วยคอมเม้นให้กำลังใจกันสักนิดนะคะ 

สุดท้ายก็ Enjoy Reading ค่ะ จุ๊บๆ





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

791 ความคิดเห็น

  1. #699 mpoial (@poiiy--) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 13:35
    งื้ออออออออออ น่ารักป๊ายยยย สวีทอะไรขนาดนั้น ละมุนสุดๆ ขอบคุณค่าไรท์
    #699
    0
  2. วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 12:32
    ละมุนมากกกกกกก
    #670
    0
  3. วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 01:36
    ละมุน จะละมุนไปถึงไหนคะ ดูท่าความสัมพันธ์จะมาแรงแซงทางโค้งไปโน่นเลยทีเดียวฮือออ อิจฉาตาร้อนในความน่ารักของทั้งคู่เลยค่ะ
    #669
    0