คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

K&J Friends(?) Forever... ไม่อยากเป็นแค่เพื่อน (Yaoi)

ตอนที่ 13 : K&J J&K [10] : CINDERELLA!!!??


     อัพเดท 12 ต.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : JUzPeteR ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JUzPeteR
My.iD: https://my.dek-d.com/jinniizz
< Review/Vote > Rating : 88% [ 5 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 6,710
299 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 75 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
K&J Friends(?) Forever... ไม่อยากเป็นแค่เพื่อน (Yaoi) ตอนที่ 13 : K&J J&K [10] : CINDERELLA!!!?? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 732 , โพส : 12 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด







               
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้วครับ ปอนก็ทำตัวปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ก็มีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมคือ เวลาที่ปอนอยู่กับเค จริงๆมันก็คุยกันดีนะครับ แต่พอผมเข้าไปผสมโรงด้วย บรรยากาศจะเริ่มมาคุแปลกๆ ไอ้ที่ยิ้ม อยู่เหมือนมีประกายไฟพุ่งเข้าใส่กัน แต่ก็ช่างเถอะครับเรื่องของพวกมันสองคน ไม่เกี่ยวกับผมซะหน่อย

 


                วันนี้หาเสียงเลือกตั้งประธานคณะสีครับ ห้องผมกำลังวุ่นวายกันสุดขีด ผมซึ่งไม่มีหน้าที่ใดๆ ก็ได้แต่มองเพื่อนอย่างเพลิดเพลิน (เห็นเพื่อนวุ่นวายแล้วสนุกดีครับ ฮ่าๆๆๆ)

 


                ผมแอบตื่นเต้นกับการหาเสียง(ทั้งๆที่ไม่ค่อยมีส่วนร่วม) เมื่อก่อนผมอยู่ชายล้วนนะครับ! เวลาหาเสียงหรือมีกิจกรรมต่างๆ หันไปทางไหนก็เจอแต่ผู้ชาย จะมีก็แต่แก๊งนางฟ้า ซึ่งมันไม่เปรมเท่าไหร่เลยนะ บางคนสวยนะครับผมยอมรับ แต่พอคิดว่าเรามีขาที่สามเหมือนกันก็ทำให้…เฮ้อ…

 


                แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่เมื่อก่อนแล้ว! ผมอยู่ ณ โรงเรียนที่เต็มไปด้วย หญิงสาว ขาว หมวย สวย เอ็กซ์! แค่ก! เอ่อ น่ารัก ไม่เปรมให้มันรู้ไป! หึหึหึ วันนี้แหละยอดชายนายเจ จะต้องได้สาวน่ารักมาครอบครอง!

 


                ขณะที่ผมกำลังฝันหวานอยู่ เสียงของแจน สาวน้อยน่ารักอีกคนในห้อง(ห้องผมผู้หญิงน่ารักทุกคนเลยครับ! เปรมสุดๆ พ่วงไอ้อาร์ไปด้วยอีกคน โอ้โห~งานนี้ใครมาจับผมย้ายห้อง ผมสาปแช่งจริงๆอะครับ!) เธอตะโกนลั่นห้องอย่างร้อนรน

 


                “ชิบหายแล้วค่ะเพื่อนๆ นังซินท้องเสีย ขี้แตกตายคาส้วมไปเรียบร้อยแล้วค่า!~” แต่คำพูดคำจาของแต่ละคนนี่ช่างไม่เหมาะกับใบหน้าน่ารักเหลือเกิน ทั้งห้องเงียบไปประมาณสามวิ ก่อนจะเกิดความแตกตื่นภายในห้อง

 


                ห้องผมหาเสียงด้วยธีมเทพนิยายครับ มีให้หาเสียงทั้งหมดสามวัน วันนี้เราจะเล่นเรื่อง ซินเดอเรลล่าครับ มีโจ้เป็นพระเอก(คนที่ลงประธานสีน่ะครับ) กับน้องทราย(จริงๆแล้วชื่อ ชาย ครับ) เสียงคุยเริ่มออกแนวเครียด จนผมอดเครียดตามไม่ได้ ว่าแต่เดอะแก๊งผมหายไปไหน? ยังไม่เห็นหัวพวกมันแต่เช้าเลยนะครับ ผมบิดขี้เกียจเล็กน้อย(ไม่รู้สึกเดือดร้อนเลยสักนิด) แต่จู่ๆเสียงในห้องก็เงียบลง…

 


                ผมรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีสายตานับสิบชีวิตกำลังจ้องอยู่…

 


                ไม่เหมือนแล้วล่ะครับ ทั้งห้องจ้องผมเป็นตาเดียวเลย สายตาแต่ละคนเต็มไปด้วยความหวัง

 


                งานนี้…ผมมีเรื่องให้เดือดร้อนแล้วล่ะครับ!

 


                “เจ…มาเป็นซินเดอเรลล่าดิ!!”

 


                กู! ว่า! แล้ว!!!!!

 


                “ไม่เว้ยตอบปฎิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด แต่เสียงของผมคนเดียวไม่สามารถยับยั้งความต้องการของคนเกือบทั้งห้องได้

 


                “เชี่ย! ปล่อยกู!! กูเล่นไม่ได้ กูไม่เคยซ้อม กูไม่รู้บท ล่มแน่ๆอะเพื่อน ล่มแน่ๆ!!!”

 


                “มันจะล่มได้ไงวะ มึงก็ดูพวกกูซ้อมอยู่ตลอด ถ้าลืมให้มันรู้ไป อย่ามาเถียง กูเห็นมึงนั่งล้อเลียนอยู่ทุกฉากฮือ…กูแค่ทำตามขำๆ อย่าจริงจังกันได้มั้ยย

 


                “ถอดเสื้อเลย เร็วเดี๋ยวไม่ทัน”

 


                “เฮ้ยยยย ถอดเชี่ยไร๊ ผมดิ้นสุดแรงเกิด แต่ก็ไร้ประโยชน์ ผู้ชายตัวเตี้ย ขี้ก้างอย่างผมจะเอาแรงที่ไหนมาสู้คนได้ครับ เสื้อผมโดนปลดไปเรียบร้อยโรงเรียนจีน เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆในห้องได้อยู่ ถ้าผมมีกล้ามสักนิด จะไม่อายเลยที่จะโชว์ให้พวกเธอดู เล่นมีแต่ก้างแบบนี้ ผมก็อายนะครับ

 


                สาวๆครับ หยุดมองได้มั้ย เจอายครับ ขอโทษที่ไม่มีซิกแพ็ค ขอโทษที่หน้าท้องผมมันแบนราบ เพราะฉะนั้น หยุดกรี๊ดกันซะทีเถอะคร้าบ~ (มีอะไรให้น่ากรี๊ดนะ ผมไม่เข้าใจ!)

 


                “เจ ลองชุดในฉากเต้นรำก่อนนะ ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดจะได้แก้ทัน” ผมพยักหน้าทั้งน้ำตา ฮือ… ขัดขืนไปก็เท่านั้น เสียแรงเปล่าๆ ยอมๆมันไปก็ได้ แต่ถ้าพลาดขึ้นมา อย่ามาโทษผมล่ะกัน!

 


                ผมถูกสวมด้วยผ้าถุงสีชมพูอ่อน เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆได้อีกรอบ (ผมก็อยากกรี๊ดมั่งนะครับ กรี๊ดให้ขาดใจตายไปเลย)

 


                “เอ่อ…แจน จะให้ซินใส่ผ้าถุงไปงานเลี้ยงหรอ” อดสงสัยไม่ได้จริงๆครับ หรือมันจะเอาฮากัน?? ถ้าจะเอาฮาน่าจะเอาผ้าถุงลายดอกมากกว่าสิ

 


                “ผ้าถุงอะไรเจ? นี่เกาะอกจ้ะ ตายละ ไปหาแว่นมาใส่ได้แล้วนะ มองเดรสเป็นผ้าถุงได้เนี่ย” เกาะอก!!! ผู้ชายอย่างผมมีอกให้เกาะซะเมื่อไหร่ละครับ!!!!! พวกเคมันอยู่ไหน ทำไมไม่มาช่วยกันเลย! หรือว่า นี่จะเป็นแผนการของพวกบ้านั่น…

 


                เหอๆ มีสิทธิเป็นไปได้ 99.99%!!!

 


                เจอตัวเมื่อไหร่นะ พ่อจะจับยัดส้วมเรียงตัวเลย!!

 


                หัวเกือบเกรียนถูกแทนลงด้วยวิกผมสั้นซอยประบ่าสีน้ำตาลอ่อน พอพูดถึงผมก็เศร้าใจ อาทิตย์หน้าต้องกลายเป็นพวกเกรียนซะแล้ว โฮ…

 


                “เจน่ารักเวอร์อะ ผมไม่ดีใจเลยครับ!

 


                “เจโคตรขาวอะ น่าอิจฉาจัง” อย่ามาอิจฉาเจเลยครับ!

 


                “หิ้วเจกลับบ้านได้มั้ยเนี่ย หิ้วเจไปฆ่าดีกว่ามั้ยครับ!?

 


                “กูไม่เล่นแล้ว!! ชุดเชี่ยอะไรเนี่ย ซินมันต้องเรียบร้อยไม่ใช่เรอะ!!” ผมตะโกนลั่น แต่ทั้งห้องหาได้ฟังไม่ ฮืออ พวกมึงฟังเสียงในใจกูหน่อยเหอะ!!

 


                “อือออ ตรงอกหลวมไปนิดนะเจ เดี๋ยวแจนแก้ให้ แกหาฟองน้ำมายัดได้ยัง” แจนบอกผม ก่อนจะหันไปสั่งงานกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง ผมก้มมองสภาพตัวเองแล้วอยากจะเอาหัวทิ่มพื้นตาย

 


                ชุดเกาะอกสีชมพูอ่อน รัดตรงช่วงอกแล้วปล่อยพริ้วลงไป มีริบบิ้นมีขาวรัดใต้รอบอกและโบว์ใหญ่ๆอยู่ใต้อกด้านซ้าย(ทำไมเมื่อกี้ผมไม่สังเกตเห็นนะ) กระโปรงพลิ้วสั้นเหนือเข่า สั้นจนชายกางเกงนักเรียนโผล่ออกมา ผมว่ากางเกงผมสั้นแล้วนะ เฮ้อ...

 


                “เจ” ผมหันไปตามเสียงเรียก คุณหัวหน้าห้องนั่นเอง ออมมองผมด้วยสายตาเห็นใจ อย่างน้อยก็ยังพอมีคนฟังผมละนะ

 


                “ครับ?”

 


                “ออมขอร้องละนะ เจเล่นเถอะ ทุกคนเขาหวังกับงานนี้มาก ไอ้ทรายมันก็อยากเล่นจะตายแต่มันก็ไม่ได้เล่น ก็มีแต่เจเท่านั้นแหละ ที่จะช่วยได้ นะเจ แค่วันนี้วันเดียว วันอื่นไอ้ทรายมันก็เล่นเองแหละ นะเจ” เจอลูกอ้อนแบบนี้ เป็นใครจะปฎิเสธลงละครับ

 


                “ก็ได้ เจจะพยายามละกัน”

 


                “งั้น…นี่บท ลองเอาไปอ่านๆดู จำเท่าที่จะทำได้ เดี๋ยวตอนเปลี่ยนฉากอะไร ก็ค่อยมาดูกันอีกที เอ้า! ไปแต่งหน้าเปลี่ยนชุดได้แล้ว ตอนออกมาตอนแรกน่ะ ไม่ได้ใส่ชุดนี้น่ะ เร็วๆสิ ไม่มีเวลาแล้วนะ เพียงตอบรับไปเท่านั้นแหละครับ โดนจัดมาเป็นชุดเลย ให้ตายสิ! นี่ผมโดนเธอหลอกใช่มั้ยเนี่ย!

 

               




 

                “เอาละครับ! ก็จบลงไปแล้วกับผู้สมัครหมายเลขสอง…” เสียงพี่ม.6ที่มาเป็นMCให้ พูดพล่ามอะไรสักอย่าง แต่ตอนนี้ผมนั่งขาสั่นพับๆอยู่หลังเวที ผอ.ก็สุดแสนจะลงทุนกับกิจกรรมนี้ ถึงกับสร้างเวทีให้แต่ละสีเลยทีเดียว! ในส่วนของสีแสดจัดขึ้นในโรงอาหาร(ทำเลเยี่ยมครับ เพราะโรงอาหารมีแอร์!) แต่แอร์ก็ไม่ช่วยให้ผมรู้สึกเย็นขึ้นเลยสักนิด

 


                เสียงประกาศเรียกผู้สมัครเบอร์สามดังขึ้น ทำเอาผมหน้าซีดลงกว่าเดิม ตากูแล้วไง…

 


                “เจใจเย็นๆนะ พอเกริ่นนำเรื่องจบ พวกนั้นลงมาปั๊บ เตียงขึ้นไปปุ๊บ เจก็เดินปิดหน้าขึ้นไปนอนคลุมโปงบนเตียงนะ ออมเดินมาให้กำลังใจผมพร้อมบอกคิวขึ้นแสดง ตกลงเธอคนนี้หวังดีกับผมหรือเปล่า? ผมมอง ‘เตียง’ ที่ออมบอก มันคือโต๊ะเตี้ยๆสองตัวที่เอามาต่อกัน

 


                นอนไปโต๊ะมันจะหักตกลงมาตายมั้ยเนี่ย! หวั่นใจสุดๆ!

 


                ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าและด้านเข้ามาในตัว เอาวะ! เพื่อเพื่อน!!

 

 




 

กาลครั้งหนึ่งไม่นานมานี้ ณ บ้านตระกูลเศรษฐีชื่อดัง มีสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังปลื้มปิติกับสมาชิกครอบครัวคนใหม่ หนูน้อยน่ารักส่งเสียงร้องไห้จ้าอยู่ในอ้อมกอดมารดา

 


“ให้ลูกชื่ออะไรดีจ๊ะ” ชายหนุ่มถามเสียงหวาน มือใหญ่ลูบหัวเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน

 



“ซินเดอเรลล่าค่ะ” ภรรยาหันไปยิ้มหวานให้ ตาเป็นประกายอย่างมีความหวังว่าสามีจะเห็นด้วย

 


“เอ่ออ จะดีหรอ? ลูกเรา...”

 


“ซินเดอเรลล่าค่ะ หญิงสาวยืนยันคำเดิม น้ำเสียงกดต่ำและสายตาดุๆจ้องไปยังสามี นี่ไม่ใช่การอ้อนวอนหรือขอความเห็น นี่คือการบังคับ!

 


“จ้ะ ซินเดอเรลล่าก็ได้จ้ะ”

 


เวลาผ่านไป ซินเดอเรลล่าอายุครบ 10 ปี คุณแม่ก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ จนกระทั่งซินอายุได้ 15 ปี คุณพ่อก็พบรักกับแม่หม้ายลูกติด 2 คน ไม่นานหลังจากนั้นคุณพ่อก็เสียชีวิตลงด้วยโรคร้าย ซินจึงต้องใช้ชีวิตอย่างน่าสงสารกับแม่เลี้ยงใจร้ายกับน้องสาวขี้แกล้ง

 


[เพื่อนในห้องที่ขึ้นไปแสดงลงมาพร้อมกับตุ๊กตาหมีน้อยในมือ สต๊าฟด้านหลังก็แบก ‘เตียง’ ขึ้นไป ผมเอาผ้าห่มมาคลุมหัวไว้ก่อนจะเดินขึ้นเวทีด้วยใจระทึก เสียงกรี๊ดจากด้านล่าง ทำให้ใจผมเต้นแรงกว่าเดิม งานนี้เอ็งตายแน่เจ!!]

 


“ซินเดอเรลล่า!!” เสียงแหลมตะโกนเรียกซิน เล่นเอาผมสะดุ้งเล็กน้อย พลังเสียงของเธอสุดยอดจริงๆครับ แต่ตามบทผมต้องเฉย…

 


“นังซินนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!” เป็นเสียงของแจนครับ เธอแสดงเป็นคริสเตล่า ลูกสาวคนโต(มั้ง)ของแม่เลี้ยงใจร้าย ดีนะครับที่เธอไม่ได้ใช้ไมค์ ไม่งั้นแก้วหูอาจทะลุได้

 


“อิซินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!”  ผมสูดหายใจเข้าลึกๆอีกครั้ง เพราะมันถึงเวลาของซินเดอเรลล่าผู้ใสซื่อบริสุทธิ์ เรียบร้อยและพูดจาอ่อนหวาน…

 


“รู้แล้วโว๊ยยยยยยยยยยยยย เรียกอยู่นั่นแหละ เรียกมันเข้าไป๊ รู้น่าว่าชื่อซิน จะย้ำเพื่ออออ”

 


ละมั้งครับ…. ผมเปิดผ้าห่มขึ้นเรียกเสียงกรี๊ดได้ดังกว่าเดิม หึหึ หล่อละสิ! แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เหตุผลนั้น คงจะเป็นเพราะเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางคอลึก(คาดว่าถ้าทำให้ลึกได้กว่านี้คงไปถึงใต้สะดือ)และกางเกงขาสั้นสีดำ(สั้นแบบนี้เอาเกงเกงในให้ผมใส่เลยดีกว่า!) และอีกสาเหตุก็คงเป็น…

 


อีกด้านหนึ่งเดอะแก๊งที่นั่งอยู่หลังสุดของที่นั่งที่จัดเอาไว้ ถึงกับช็อคเมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กยืนเด่นอยู่บนเวที แต่ทุกคนก็คงไม่ตกใจเท่ากับเคและปอนแน่ๆ สาเหตุที่ตกใจน่ะหรอ?

 


ไอ้ชุดบ้านั่น ใครเอาให้เจใส่วะ!? เห็นแล้วอยากจะไปดึงคนตัวขาวลงมาจริงๆ แต่ก็โดนผองเพื่อนห้ามเอาไว้ จะห้ามได้อีกนานเท่าไหร่หนอ…

 


ผมเสย(วิก)ผมอย่างหงุดหงิดและเบามือที่สุด (กลัวทำแรงแล้ววิกหลุด) ผมเดินไปทางที่แจนยืนอยู่ สมมติว่ามันมีประตูกั้นเราสองคน ผมทำเป็นประชากประตูออก ยืนจ้องหน้ากับคริสเตล่า

 


“ฉันหิวข้าว มาทำให้กินเดี๋ยวนี้

 


“หิวก็ไปทำกินเองสิวะ! คนจะนอน ว่าเสร็จก็(ทำเป็น)ปิดประตูใส่อย่างแรง(มีเสียงเอฟเฟ็กดังปังจากเพื่อนที่อยู่หลังเวที) เดินกลับไปล้มตัวนอนอีกครั้ง

 


“กรี๊ดดดด! อิซิน ฉันเป็นน้องแกนะ! แกมาทำอย่างนี้ได้ยังไง ฉันจะไปฟ้องคุณแม่คริสเตล่าตวาดใส่ประตู ก่อนจะเดินปึงปังลงเวทีไป ผมยิ้มออกมาน้อยๆ(ตามบท) โล่งใจซะที จะได้นอนอย่างสบาย(เห็นมั้ยครับว่าผมอินกับบทขนาดไหน!)        

 


ปัง! ปัง! ปัง! ซินเดอเรลล่า!!!

 


คราวนี้เป็นอนาสตาเซียครับ

 


“มีอะไร” ผมถามกลับอย่างรำคาญ เรานี่ก็มีความสามารถในเรื่องการแสดงเหมือนกันนะเนี่ย หุหุ

 


“รองเท้าฉันหายไปไหน? มาหาซิ  ผมถอนหายใจก่อนจะลุกไป(ทำท่า)เปิดประตู

 


“เป็นง่อยหรอ? หาเองไม่เป็น?” พูดจบก็ปิดประตูใส่ ก่อนจะไปนอนต่อ แน่นอนว่าต้องมีเสียงกรี๊ดตามมา พร้อมกับเสียงเดินกระแทกเท้าจากไป

 


ผมกำลังจะล้มตัวลงนอน ก่อนจะชะงักแล้วนับเบาๆ แต่ได้ยินทั้งโรงอาหาร(ผมติดไมค์นี่ครับ)

 


“5…4…3…2…1…”

 


“ซินเดอเรลล่า...”

 

นั่นปะไร… เอาละครับ จากนี้ไปผมขอเล่าแบบเนื้อเรื่องไปเลยนะครับ เพื่อความสนุกและอินไปกับบทของผม หึหึ แล้วคุณจะได้เห็นว่าผมนี่แหละจะได้เป็น SUPER STAR!!!

 


“เดี๋ยวนะป้า” ซินเดอเรลล่าส่งเสียงตอบแม่เลี้ยง ซินไม่เคยเรียกเธอว่าแม่ และไม่คิดอยากจะเรียกด้วยซ้ำไป ตอนที่พ่อยังอยู่ ก็จะเรียกเฉพาะและทำดีต่อหน้าเท่านั้นแหละ แต่ในเมื่อพ่อตายแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำอีกต่อไป!

                   


            

“มีอะไรหรอ‘ครับ’ ”  คุณได้ยินไม่ผิดหรอก... ครับน่ะถูกแล้ว... ก็ในเมื่อซินเดอเรลล่าเป็นผู้ชายนี่นา!! (และนี่คืออีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้คนดูกรี๊ดกันเหลือเกิน)

 


“มาทำอาหารเช้าให้ฉันแล้วก็หารองเท้าให้อนาสตาเซียด้วย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แววตาจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างดุดัน แต่มีหรอคนอย่างซินจะกลัว?

 


“ข้อแลกเปลี่ยนละครับ?” ซินยืนกอดอดพิงขอบประตู เชิดหน้าขึ้นมองดูอย่างเหนือกว่า

 


แม่เลี้ยงกัดฟันแน่น มองซินอย่างโกรธเคืองที่สุด ถ้าเธอทำทุกอย่างเป็นไม่มานั่งง้อไอ้เด็กนี่หรอก! ถ้ามีเงินพอจ้างคนใช้ละก็ คงจ้างไปแล้ว หลังจากที่สามีตายไป เธอก็หลงระเริงกับความร่ำรวย ใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือย ที่สำคัญเสียเงินให้ไอ้เด็กบ้านี่เยอะสุดแล้ว!

 


“500”

 


“พันนึงครับ คนละพันนะครับ ไม่ใช่รวมกัน” ซินยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินหาวออกไปอย่างน่าหมั่นไส้

 


“แม่! แม่ไปยอมมันได้ยังไง สองสาวโวยขึ้นอย่างไม่ยอม

 


“รออีกเดี๋ยวเถอะ! แม่จะเฉดหัวมัน ออกจากบ้าน





“สวัสดีครับทุกคน ผม ซินเดอเรลล่า ครับ ย้ำเพื่อความมั่นใจครับว่า ผมเป็นผู้ชาย แม้ชื่อจะเหมือนผู้หญิงแต่ผมก็ไม่เคยเกลียดชื่อนี้เลยครับ ในเมื่อแม่เป็นคนตั้งให้ผม เห็นหน้าละอ่อนอย่างนี้ ผมก็อายุ 19 ปีแล้วนะครับ ผมแอบทำงานพิเศษ ไม่ให้ป้ารู้ พอเก็บเงินได้เยอะกว่านี้ ผมก็จะออกไปจากบ้านนรกนี้แล้ว

 


เป้ง! เป้ง! (มันคือเสียงออกจากกระทะที่เพื่อนเอามาเคาะ)

 


เสียงออดเรียกความสนใจจากซินเดอเรลล่า ซินหยุดการแนะนำตัวก่อนจะเดินไปเปิดประตู

 


“สวัสดีครับน้องซิน วันนี้ก็ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ” บุรุษไปรษณีย์ส่งยิ้มทักทาย

 


“ครับ บอกหลายทีแล้วนะครับว่าผมเป็นผู้ชาย อย่าชมผมแบบนี้อีกนะครับ ไม่งั้นคราวหน้าได้มาเปิดพร้อมกระทะแน่” รับซองจดหมายเสร็จก็ปิดประตูใส่อย่างไม่สนใจ

 


จดหมายเชิญไปงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบ 20 ปีงั้นหรอ มันเป็นใครใหญ่มาจากไหนวะ ถึงต้องจัดงานวันเกิดซะใหญ่โต พ่อคุณเป็นสุลต่านรึไง!?

 


“ป้าครับ มีจดหมายมา” เด็กดีมีมารยาท โยนจดหมายไปให้ก่อนจะเดินไปทำอาหารต่อ

 


อุ้ย! ไหม้ซะแล้ว... ก็กินมันทั้งอย่างนี้ไปละกันนะ ขี้เกียจทำใหม่!

 


“หึ! งานวันเกิดลูกคุณชายหลุยส์ เยี่ยมไปเลย”

 


“คิดจะจับเขาหรอไง?” เสียงของซินแทรกเข้ามา แม่เลี้ยงตวัดตามอง ซินลอยหน้าลอยตาอย่างไม่สนใจ ก็ไม่ได้พูดอะไรผิดซะหน่อย

 


“ก็จริง และเมื่อลูกสาวฉันได้หมั้นกับเขาแล้วล่ะก็ ฉันจะเฉดหัวแกออกไปจากบ้านนี้ซะ

 


“หึ! มีปัญญาทำได้ก็ลองดู เอ่ยท้าทายอย่างไม่กลัว แน่สิ! ลูกสาวหน้าตาอย่างกับกระทะบุบใครจะเอามาเป็นแฟน? เฮอะ! ซินยังสวยกว่าเลย ไม่ได้หลงตัวเองนะ!

 


“ขอเชิญคุณนายและครอบครัว......... เข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองครบรอบวันเกิด 20 ปีของ...”

 


“งั้นผมก็ไปได้สิ” ปาดหน้าขึ้นไปอีกรอบอย่างไม่แคร์สื่อ

 


“แกจะไปทำไม”

 


“กินฟรี

 


“ก็ตามใจแกแต่มีข้อแม้...” ข้อแม้อะไร ยัยป้านี่กล้าต่อรองกับเขางั้นหรอ!?








“บ้าไปแล้ว!!! ใครเขาจะใส่ได้กัน! ผมเป็นผู้ชายนะป้า ซินมองชุดเดรสสีชมพูอ่อนในมือป้า ทำไมเขาต้องใส่แบบนี้ด้วย!

 


“แล้วแกมีชุดสูทรึไง? จะไปเช่าก็แพงนะ งกอย่างแกยอมเสียเงินเพราะเรื่องแค่นี้หรอไง? นี่ฉันอุตส่าให้ยืมชุดของคริสเตล่าเลยนะ” เขาอยากใส่ตายล่ะ!!

 


“เฮอะ! งั้นผมก็ไม่ไป”

 


“ก็ตามใจแก อดข้าว เฉาตายอยู่ที่นี่ไปแล้วกัน แม่เลี้ยงโยนชุดใส่ซินก่อนจะเดินออกนอกห้องไปอย่างไม่สนใจ

 


ซินมองชุดที่ตกอยู่บนพื้น มันมีชุดที่ดีกว่านี้ไม่ใช่หรอไง ทำไมต้องเอาไอ้ผ้าถุงนี่มาให้เขาด้วย!!

 


ไม่ไปก็ได้!! เฮอะ! แต่มันของฟรี... หรู... อร่อย... สบาย... สะดวก... สาวสวย... โนตม... เอ๊ย! หลงประเด็นแล้ว

 


แต่ถ้าอยู่บ้าน คงไม่พ้นอาหารตระกูลไข่...

 


แต่จะให้ทำตัวน่าอายอย่างนั้นน่ะนะ! ไม่มีทาง!!!


 

ซินเดอเรลล่าเดินเข้ามาในห้องโถงอย่างกล้าๆกลัวๆ สุดท้าย ก็แพ้ของฟรี! ไม่น่าเกิดมางกเลยไอ้ซินเอ๊ย!

 


ซินเดอเรลล่าไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองได้กลายเป็นเป้าสายตาของผู้คนขนาดไหน

 


ร่างบางในชุดเดรส เกาะออกสีชมพูหวาน รับกับสีผิวขาวเนียนได้อย่างลงตัว ใบหน้าขาวถูกแต่งแต้มสีอ่อนๆ ผมซอยสั้นสีน้ำตาลอ่อนที่ยุ่งเหยิงตลอดเวลา ตอนนี้ถูกจัดให้เป็นทรง

 


สวยงาม ไร้ที่ติ จนสะกดผู้พบเห็นได้ทุกคน แม้กระทั่งเจ้าของงานวันเกิด...คุณชายโจโจ้

 


ซินที่ตอนนี้หายกลัวแล้ว กำลังมีความสุขกับการหยิบนู่นกินนี่ ไอ้นี่ก็อร่อย ไอ้นั่นก็น่าทาน โอ้!~ อันนั้นมันส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายสุดๆ!~

 


“ขอโทษนะครับ ให้เกียรติเต้นรำกับผมได้มั้ยครับ” เสียงทุ้มด้านข้าง ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากซินไปเลย ร่างบางยังคงสำราญกับอาหารตรงหน้าอยู่

 


“เอ่อ...คุณครับ”

 


“อันนี้ห่อเอากลับบ้านได้ปะ?” เพราะคิดว่าชายหนุ่มเป็นพนักงานบริการจึงหันไปถามอย่างรวดเร็ว เฮ้อ…ยืนนานๆแล้วเมื่อย ห่อกลับไปกินบ้านดีกว่า...

 


“หึหึ ครับ ก็ได้ครับ แต่คุณต้องเต้นรำกับผมก่อนนะ”

 


“เต้นไม่เป็น ไม่เคยเต้น ไม่อยากเต้น หิว ซินเดอเรลล่าบ่นอย่างเอาแต่ใจ ชิ! พนักงานบ้านี่ใช้ไม่ได้เลย นี่ถ้าไม่ติดว่าหล่อนะ ป่านนี้โดนด่าไปแล้ว!

 


“ฮะๆ อยากกินนี่หรอครับ ผมพาไปด้านในครัวได้นะ คุณได้กินทุกอย่างตามใจชอบเลย” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเอ็นดู? หลอกล่อสาวน้อยให้ติดเหยื่อ แน่นอนว่าซินผู้ใสซื่อทำตาเป็นประกายก่อนจะพยักหน้าตกลง

 



ชายหนุ่มฉวยโอกาสโอบเอวบาง พาเดินไปด้านหลัง ซินเดอเรลล่าแม้จะรู้สึกว่าโดนโอบ แต่ก็ไม่ใส่ใจการกระทำใดๆทั้งสิ้น เพราะเห็นว่าหล่อหรอก!

 


“ค่อยๆกินก็ได้ เลอะหมดแล้ว” ซินเดอเรลล่ากำลังสวาปามเค้กก้อนโตอย่างสำราญใจ ชายหนุ่มฉวยโอกาสลิ้มรสเค้กจากแก้มขาว เล่นเอายอดชายนายซินเขินม้วนไปเลยทีเดียว

 



“ผะ...เอ่ออ ฉันอิ่มแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณนะคะ” เจอมองซะหวานเลี่ยนขนาดนี้ ต่อให้เป็นซินก็กินไม่ลงครับ!

 


เป้ง! เป้ง! (เสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน จากกระทะใบเดิม)

 


“ขอโทษนะคะ ต้องไปแล้ว” ต้องรีบกลับก่อน ป้าถึงบ้าน! ไม่งั้นต้องโดนเยาะเย้ยแน่ๆ ไม่ยอมหรอกเฟ้ย! นี่อุตส่าหลบหน้าแทบตาย!

 


“เดี๋ยวสิผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลยชายหนุ่มฉุดข้อมือบางไว้ สายตาเว้าวอนขออย่าให้ไป

 


“ขอโทษนะ... ผมเป็นผู้ชาย เสียงห้าวกระแทกเข้าถึงจิตใจของชายหนุ่ม เล่นเอามือไม้ไร้เรี่ยวแรง ซินเดอเรลล่ารีบสะบัดข้อมือ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากงาน แต่ด้วยความที่รีบร้อนบวกกับไม่ถนัดการใส่ส้นสูง จึงทำให้สะดุดล้ม...

 


“ไอ้รองเท้าบ้านี่ ว่าเข้าให้ก่อนจะถอดรองเท้าเขวี้ยงทิ้ง

 


“เดี๋ยวก่อนครับคุณ!!” ซินหันไปมองข้างหลังอย่างตกใจ มันจะตามมาทำไม!!

 


“ไม่ต้องตามมานะเฟ้ย!!” วิ่งหนีไปพลางตะโกนไปพลาง(ผมวิ่งวนขึ้นลงเวทีอย่างยากลำบาก เพราะไอ้ชุดบ้าเนี่ยแหละ! สั้นอย่างจริงจัง จะก้าวแต่ละทีก็ต้องรวบกระโปรง โอ๊ย อยากจะบ้า!)

 


และแล้วซินเดอเรลล่าก็หนีชายหนุ่มพ้นจนได้ เขากลับไปที่ที่ซินเขวี้ยงรองเท้าทิ้งไว้

 


“ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ในเมื่อฉันตกหลุมรักเธอเข้าซะแล้ว”

 


ประโยคน้ำเน่านี่เรียกเสียงโห่จากคนดูได้ดีจริงๆ







“ซินเดอเรลล่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงของคริสเตล่า ปลุกแต่เช้าเลย คนบ้านนี้ไม่เข้าใจคำว่า คนจะหลับจะนอนหรือไง!


 

“อะไร?” ซินเดินมาเปิดประตูอย่างงัวเงีย

 


“ไปทำกับข้าวสิ! มันเป็นงานแก เมื่อไหร่จะจำได้ซะทีนะ

 


“เออๆ เดี๋ยวไปทำ แปรงฟันก่อน” ซินปิดประตูเบาๆ ทิ้งให้คริสเตล่าทั้งงงทั้งตกใจ เกิดอะไรขึ้น!! ทุกทีมันต้องโวยวาย หรือไม่ก็จิกกัดไม่ใช่หรอ!?

 


“ซิน!! อุ๊บ คริสเตล่าปิดปากน้องสาวก่อนลากตัวมาคุย

 


“อนาสตาเซีย คิดมั้ยว่าช่วงนี้ ไอ้ซินมันดูแปลกๆ”

 


“ก็คิดอยู่ สั่งอะไรทำหมด ไม่มีบ่นเลย เป็นบ้าอะไรของมัน”

 


“ก็คงเหนื่อยที่จะเถียงกับพวกเราแล้วละมั้ง! ก็ดีฉันก็เบื่อที่ต้องแว้ดใส่มันเหมือนกัน คริสเตล่าตอบอย่างมั่นใจ เชิดหน้าขึ้นราวกับผู้ชนะ แต่ไม่ใช่เลย จริงๆแล้วที่ซินเปลี่ยนไปก็เป็นเพราะ...

 


“ทำไมต้องไปคิดถึงไอ้นั่นด้วยวะ!!!” ซินกำลังกวาดบ้านอยู่ ก็โวยวายขึ้นมาอย่างกับคนบ้า นี่ถ้ามีคนอยู่บ้านคงโดนด่าไปแล้ว

 


หลังจากงานเลี้ยงก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว แต่ภาพหมอนั่นยังติดตาอยู่เลย ว้อยยยย มันเป็นตัวผู้เหมือนกันนะเฟ้ยยยย~

 


หงุดหงิดใจเป็นที่สุด!!

 


ทางด้านของคุณชายโจโจ้

 


“ตามเรื่องถึงไหนแล้ว ‘สาม’ ” คุณชายโจโจ้ถาม ‘สาม’คนสนิทของตัวเอง(ไม่ค่อยจะโปรโมทเท่าไหร่เลย)

 



“เหลือบ้านหมายเลข 3/33 หลังเดียวครับคุณชายโจโจ้ เบอร์

 


“ดี งั้นเราไปที่บ้านหลังนั้นกันเลย

 


เป้ง! เป้ง! (ไม่ว่าจะเป็นออดหรือเสียงนาฬิกา ก็ยังคงใช้กระทะเคาะอยู่ดี! ฮา)

 


“ซินไปเปิดประตูซิ เสียงคริสเตล่าสั่ง

 


“ไม่ต้อง! แกกลับไปซุกหัวอยู่ที่ห้อง ไม่ต้องออกมาเลยนะ คริสเตล่า อนาสตาเซียไปเปิดประตู” แม่เลี้ยงสั่งก่อนจะดันซินไปให้พ้นทาง เธอแอบเห็นว่าเป็นคุณชายโจโจ้ จึงลากลูกสาวทั้งสองที่อิดออดไม่ยอมไปเปิดประตู แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก สองสาวก็หยุดและฉีกยิ้มหวานทันที

 


“สวัสดีค่ะ คุณชาย เชิญเข้ามานั่งก่อนสิคะ เดี๋ยวดิชั้นจะไปรินน้ำชามาให้” แม่เลี้ยงเปิดทางเต็มที่ งานนี้มีสิทธิเฉดหัวนังซินออกไปแล้ว!! เธอทำทีว่าไปรินน้ำชา แต่กลับเอาเก้าอี้ไปขวางไว้หน้าประตูห้องของซิน

 


ซินที่ได้ยินเสียงกุกกักอยู่หน้าห้อง ก็สงสัย แต่พอจะเปิดประตู มันกลับติดซะนี่!

 


ยัยป้านั่น หาเรื่องแล้ว!! ออกไปได้เมื่อไหร่ พ่อเอาตายแน่! เมื่อกี้ไม่น่าเหม่อเลย เพราะได้พนักงานคนนั้นคนเดียว!! (ยังคงคิดว่าเป็นพนักงานต่อไป)

 


“คุณชายมาหาถึงนี่ มีเรื่องอะไรหรอคะ” แม่เลี้ยงเริ่มถาม ในใจนึกไปถึงวันที่ไปงานเลี้ยง ลูกสาวเธอสองคนประกบติดคุณชายตลอด แต่อยู่ๆคุณชายก็สะบัดลูกสาวเธอออกแล้วหายไปไหนไม่รู้ คิดแล้วก็เซ็ง

 


“ผมอยากทราบว่า รองเท้านี่…”

 


“อุ้ย! รองเท้าฉันนี่นา” คริสเตล่าร้องขึ้นทันทีที่เห็นรองเท้า ใช่ มันเป็นรองเท้าของเธอจริงๆ ในเมื่อซินเอาไปใส่นี่นา

 


“รองเท้าของเธอจริงๆหรอ” คุณชายถามซ้ำ มองหน้าหญิงสาวด้วยความสงสัย หน้าตาเธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ…

 


“ใช่ค่ะ ดิชั้นยืนยัน ลองให้ลูกสาวฉันใส่ดูก็ได้”

 


“ฉันก็ใส่ได้เหมือนกัน ทำไมไม่ให้ฉันลองบ้างล่ะแม่ อนาสตาเซียแย้งขึ้นอย่างไม่ชอบใจ

 


“เอ่อ จริงแล้วๆ เจ้าของรองเท้าที่ผมเจอน่ะ…”

 


ปึง! ปึง!

 


“เสียงอะไรน่ะ!?” สามถาม

 


“หนูละมั้ง” แม่เลี้ยงตอบอย่างไม่ใส่ใจ พยายามเรียกร้องความสนในจากคุณชาย

 


เสียงที่ได้ยินคือเสียงที่ซินพยายามออกจากห้องนั่นเอง 

 


[ผมมองเพื่อนที่เล่นตามบทอยู่ตรงหน้า โดยมีเก้าอี้คั่นกลางไว้ ผมรอจังหวะที่คริสเตล่ากำลังจะสวมรองเท้า หยิบเก้าอี้ขึ้นมาแล้วขว้างลงเวทีไป นั่นคือซินสามารถออกจากห้องได้แล้ว]

 


“เดี๋ยวก่อน! นี่มันอะไรกัน” ซินถามอย่างงงๆ จ้องหน้าชายหนุ่มผู้ที่ทำให้เขา ไม่เป็นอันทำงานมาตลอด

 


“เธอนั่นเอง คุณชายโจโจ้ลุกขึ้นอย่างดีใจ

 


“ซินเดอเรลล่า!!!!” สามสาวประสานเสียงขึ้น ทั้งสงสัยและตกใจ

 


“แกแอบไปงานเลี้ยงมางั้นซิ! ไหนบอกไม่สนใจ แล้วนี่คงไปอ่อยคุณชายเขาด้วยสิเนี่ย

 


“อ้าว! ทำไมป้าพูดอย่างนั้น ก็ป้าบังคับให้ผมใส่ไปเองนี่ครับ ช่วยไม่ได้นี่ ถ้าผมจะสวยกว่าลูกสาวของป้า จน…เอ่ออ คุณชายหรอ?” กำลังเถียงอย่างเมามัน แต่พอเห็นชายหนุ่มก็ชะงักไป

 


“ครับ ผมคุณชายโจโจ้”

 


“อ้าว ตอนนั้นนึกว่าเป็นพนักงานต้อนรับอะไรงี้ซะอีก” สามสาวกลายเป็นตัวประกอบฉากไปเรียบร้อย

 


“แล้วคุณมาทำไม บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่าตามมา”

 


“ฉันคิดถึงเธอ คิดถึงมาตลอด พยายามตามหาตัวเธอจากรองเท้าคู่นี้ แล้วในที่สุด ก็เจอเธอจนได้ เธอคิดถึงฉันบ้างมั้ย” เสียงโห่ดังมาอีกระลอก เมื่อคุณชายโจโจ้ เข้าประชิดร่างบางแล้วดึงมากอด เล่นเอาซินเขิน(ตามบท) ส่วนสามสาว โดนผู้ติดตามลากลงเวทีไปเรียบร้อย

 


“ทั้งๆที่คุณไม่รู้จักผมเลยเนี่ยนะ?” ถึงปากจะถามไปแบบนั้น แต่ในใจนั้นเต้นรัวอย่างดีใจ

 


“เราก็ค่อยๆทำความรู้จักกันไปก็ได้นี่”

 


“ผมเป็นผู้ชาย”

 


“ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ในเมื่อฉัน...รักเธอไปแล้ว”

 


“เธอจะมาอยู่กับฉันมั้ย” ชายหนุ่มนั่งคุกเข่าตรงหน้าซิน มือใหญ่ประคองมือบางราวกับขอแต่งงาน

 


“ผม...”

 


“ไม่ได้!!!” เสียงจากข้างล่างเวทีตะโกนขึ้นมา ทำให้ทุกคนหันไปมองเขาเป็นตาเดียว

 


เค!!! มึงตะโกนขึ้นมาทำซากอะไร!!!!!

 


เสียงโห่และกรี๊ดดังขึ้นลั่นโรงอาหาร ผมมองหน้าโจ้ ส่งสายตาว่าเอาไงดี โจ้ก็ขยับปากบอกให้ผมเล่นตามไป

 


“ผมถามซินเดอเรลล่า ไม่ใช่คุณครับ” โจ้ไปส่งยิ้มหวานให้เค เน้นย้ำคำว่าซินเดอเรลล่า คาคว่าจะเตือนเค แต่...ไม่ได้ผลเลยสักนิด

 


“เจต้องอยู่กับเคสิ เคตะโกนพลางเดินมาทางเวที

 


เฮ้ยๆๆๆ ใครก็ได้ห้ามมันที! พวกเดอะแก๊งที่เหลือก็ฮากันเข้าไปสิครับ ไม่มีห้ามเพื่อน! ขนาดปอนมันยังร่วมหัวเราะด้วยเลย!

 


“ขอโทษนะครับ คุณคงจำผิดคนแล้ว นี่ซินเดอเรลล่าครับ ไม่ใช่เจ” ตอนนี้โจ้ขึ้นยืนแล้วดึงผมเข้าไปกอด เอ่อ... ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยนะโจ้!

 


“ปล่อยเจนะ เคมันกระโดดขึ้นมาบนเวทีแล้วคร้าบ!!!!!!!!!!!!! ทุกคนครับ อย่ามัวสนุกสนาน ลากเคลงไปด่วนๆ!

 


ผมโดนเคกระชากไปกอด เฮ้ย! ใช่เรื่องมั้ยเนี่ย! ผมพยายามดันเคออกไป สายตาเจ้ากรรมก็ดันไปเห็นปอนเดินเข้ามาบ้าง เฮ้ยยยย! พวกมึงจะขึ้นมากันเยอะแยะทำไม งานนี้ล่มแน่ๆ!

 


แต่ดูทุกคนเขาสนุกดีนะครับ... ซึ่งคงมีผมเพียงคนเดียวที่เดือดร้อน!

 


“มึงแหละปล่อยเจ ปอนมาแบบเงียบๆ ก่อนจะกระชากผมไปกอดบ้าง พวกมึงเห็นกูเป็นอะไร!!! คิดจะกระชากก็กระชาก คิดจะกอดก็กอดเนี่ยฮะ!

 


“ซินเดอเรลล่าต่างหากล่ะครับ เธอเป็นของผม เยี่ยมมาก! โจ้ยังคงอยู่ในบทได้ไม่มีหลุด! แต่ว่านะ ไม่เห็นจำเป็นต้องกระชากกูไปเลย อยากบอกว่า...เจ็บแขนไปหมดแล้วครับ...

 


“มึง!!!” เคกับปอนทำท่าจะเข้ามา... พวกมึงคิดจะกระชากกูอีกแล้วใช่มั้ย...

 


“พวกมึงสองคนหยุดเลยนะ!! เชี่ยเอ๊ย กูเจ็บแขนไปหมดแล้วเนี่ย! กระชากกูไปมาเนี่ยสนุกกันมั้ยวะ! สัด เงียบเลยครับ เงียบทั้งโรงอาหาร... ลืมไปว่าติดไมค์อยู่ ชิบ...

 


“ฮิ้ววว ซินแม่งโคตรเจ๋งเลยคร้าบบบ

 


“ขอแย่งด้วยคนสิคร้าบบบ

 


“ซินเดอเรลล่าเท่ห์ไปเลยยย

 


ถูกใจกันซะงั้น เอาวะ! ผมกอดอกเชิดหน้าขึ้น มาดคุณหนูสุดๆ

 


“ฉันจะเลือกใคร มันอยู่ที่การตัดสินใจของฉัน ไม่ใช่พวกนาย!! และขอบอกไว้เลยว่า ฉันจะเลือก... ‘โจ้! เบอร์ 3!!’ ขอบคุณที่ติดตามชมจนจบนะครับ! อย่าลืมนะครับ โจ้ เบอร์ 3  ฝากด้วยนะคร้าบบบ

 

ผมจับมือโจ้ก่อนจะโค้งตัวลง มือข้างขวาก็กดหัวเคลงมาด้วย ส่งสายตาบอกให้เคลากไอ้ปอนก้มลงมาด้วย

 


เสียงกรี๊ด เสียงปรบมือชอบใจกันใหญ่ ผมโบกมือให้ก่อนรีบลงจากเวที

 


ให้ตายเหอะ! น่าอายจริงๆ!

 


 TBC.


JUz Talk :: ได้โอกาสมาคุยกันซะที!!! ตอนนี้เจแลดูหลงตัวเอง 555+ ยังคงคิดว่าตัวเองหล่ออยู่นะคะ บ้านเจคงไม่มีกระจก  โฮะๆๆ ตอนแรกว่าจะเขียนแบบที่น้องเจเป็นคนเล่า แต่เขียนไปเขียนมา เริ่มรู้สึกเหนื่อย จริงๆคิดไว้หลายอย่างเลย อย่างเช่น ตอนเปลี่ยนฉาก เจจะลงมาวุ่นวาย นั่งท่องบทภายในนาทีเดียว ฉากเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ยังแอบบ่นเรื่องชุดไรงี้!~ แต่เหนื่อย... ก็เลยแบบ เอาแต่หน้าฉากไปละกัน ไว้ถ้าขยันจะทำเป็นตอนพิเศษหลังฉากนังซินให้ 555+ (ผลัดอีกแล้ว! ตลอดเว)

เข้ามาเห็นมีคนเขียนวิจารณ์ด้วย!!  อยากจะกดไลค์สักร้อยที :) ขอบคุณนะคะ!! จะพยายามแก้ไข ในเรื่องที่ติมานะคะT^T แฮะๆ ต้องขอโทษที่ให้รอกันนานนะคะ พอปิดเทอมมา ก็มีสอบตรงเข้ามาเลยล่ะค่ะ=_____= อยากจะบ้า

จริงๆก็ผ่านมานานแล้วนะ แต่ดันขี้เกียจตัวเป็นขนมิ้งค์ไปซะได้ แฮะๆ

ใครไปสอบมศว.บ้าง!!!~ คนเยอะแยะ จนน่าปวดหัวมากมายเลยTT^TT เกือบไม่ได้กินข้าว ฝนก็ตก!! แอร์ก็หนาวจนจะแช่แข็งจูส์ตายอยู่แล้ว!! คนประกาศก็เกรียน-*- วุ้ย! เป็นอะไรที่น่าหงุดหงิดจริงๆ

พรุ่งนี้สอบTU-GET =__________=  แต่วันนี้ทั้งวันหมดไปกับการนอน ที่ไหนมีประกวดชิงแชมป์นอนบ้างนะ! จูส์จะรีบไปเข้าแข่งทันทีเลย เฮ้ออ เบื่อหน่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยTTOTT

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านนะคะ!! =] LOVE LOVE


 




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
K&J Friends(?) Forever... ไม่อยากเป็นแค่เพื่อน (Yaoi) ตอนที่ 13 : K&J J&K [10] : CINDERELLA!!!?? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 732 , โพส : 12 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 12 : ความคิดเห็นที่ 274
 น่ารักมาก 555

เบอร์ 3 เหรอ

PS.  คบคนพาลถ้าจริงใจก็ไม่ผิด คบบัณฑิตไม่จริงใจก็ไร้ผล
Name : ❤_P﹏# < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ❤_P﹏# [ IP : 124.122.141.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มิถุนายน 2554 / 17:05
# 11 : ความคิดเห็นที่ 253
อ๊ายยยยย น่ารักอ่า 555 แย่งกันใหญ่เลยนะ


แต่สุดท้ายนายซินก็เลือก โจ้ เบอร์ 3 อย่าลืมเลือกกันนะเจ้าค้ะ 55555
Name : nari [ IP : 124.120.122.104 ]

วันที่: 14 มิถุนายน 2554 / 23:21
# 10 : ความคิดเห็นที่ 232
ชอบนิทานเรื่องนี้สุดๆ


ซินฯเรื่องนี้แรง!!!

PS.  ก็แค่ชอบอ่านนิยายชายรักชาย : )
Name : ImGift < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ImGift [ IP : 180.183.123.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มิถุนายน 2554 / 14:10
# 9 : ความคิดเห็นที่ 193
555 กลายมาเป็นศึกชิงนายซะง้านนน

PS.  >>_ถึงแม้จะต้องสูญเสียสื่งใดไปเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนก็ตาม,,,ที่ปลายทางนั้นไม่ว่าจะมีอะไรรออยู่ก็ตาม,,,ถึงอย่างนั้นไม่ว่ายังไง ข้า...ก็ไม่อยากจะสูญเสียเจ้าไป_<<
Name : o_ฟองน้ำ_o < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ o_ฟองน้ำ_o [ IP : 223.205.183.219 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2554 / 21:39
# 8 : ความคิดเห็นที่ 172
 ซินเดอเรลล่าเจ

น่ารักๆๆ
Name : PuriPuriPuri < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PuriPuriPuri [ IP : 110.171.14.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2554 / 22:54
# 7 : ความคิดเห็นที่ 136
แหมม   ขึ้นมาแย่งเจถึงบนเวทีเลยเชียว


555+
PS.  Always Keep The Faith I Believe in TVXQ
Name : yunjae-kyumin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yunjae-kyumin [ IP : 222.123.86.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2553 / 20:49
# 6 : ความคิดเห็นที่ 128
 เจเยี่ยมที่สู๊ดด ด !
รักไรเตอร์ค๊ะ <3
PS.  เฮ้ออออ อ เจบจัง! ;'( อยากร๊อง!
Name : TH3 E.L.F ♥L < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TH3 E.L.F ♥L [ IP : 117.47.33.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กันยายน 2553 / 21:01
# 5 : ความคิดเห็นที่ 126

เจแก้สถานการณ์ได้เจ๋งมากเลยอ่ะ

ฮามาก สงสัยเคจะลืมตัวอ่ะ

แต่ปอนนี่สงสัยจะขอแจมด้วย 

แบบไม่ยอมน้อยหน้า เค ล่ะมั้ง

สนุกดีค่ะ มาอัพตอนต่อไปเร็ว ๆ น้า

Name : in my dream forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ in my dream forever [ IP : 222.123.203.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2553 / 04:24
# 4 : ความคิดเห็นที่ 125
เจน่ารักจริงจัง...ยังไม่ลืมหน้าที่ 5555
Name : RedDevil with BlackMagic < My.iD > [ IP : 58.8.13.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2553 / 01:01
# 3 : ความคิดเห็นที่ 124
ตั้งใจอ่านมากกกกกกกกกกกก

ลืมดูเวลา 55555

รอต่อออออออออออออออออออออออออออ ค่า

ด่วนๆๆ อยากอ่านนนนนนนนต่อแล้ววววววว

สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
Name : StraWBerry_ImIn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ StraWBerry_ImIn [ IP : 124.122.5.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2553 / 00:09
# 2 : ความคิดเห็นที่ 123
น่ารักมากๆๆเลยค่า >/////<
Name : Pm_ii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pm_ii [ IP : 110.168.75.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2553 / 22:46
# 1 : ความคิดเห็นที่ 122
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด........เลิศค่ะ

เจน่ารักจริงอะไรจริง >
Name : เลิศค่ะ [ IP : 118.174.53.117 ]

วันที่: 23 กันยายน 2553 / 22:02
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android