หวังลี่หลิน

ตอนที่ 5 : วางแผนอนาคต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    21 ก.ย. 61

หลังจากเจิ้งตันกินข้าวกับครอบครัวใหม่ของเธอเสร็จ เธอก็ขอตัวเข้าไปในห้องพักส่วนตัวเพื่อทบทวนเรื่องราวต่างๆ ตั้งแต่จบชีวิตลง จนมาถึงที่นี่ ในอดีตอันแสนไกล ในที่ๆ ไม่มีเทคโนโลยีใดๆ เป็นโลกที่เธอไม่รู้จักโดยสิ้นเชิง

เอาเถอะ อย่างน้อยก็ไม่เหงา และได้มีครอบครัวกับเขาบ้างสักที เจิ้งตันกล่าวปลอบตัวเองในใจ

ชั่วขณะนั้น เธอก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมากระทันหัน จนต้องล้มลงไปนอนกับพื้น พร้อมๆกับภาพความทรงจำมากมายของเจ้าของร่างนี้ ตั้งแต่เกิดมาจนปัจจุบัน ชีวิตในอดีตของเด็กคนนี้มีความสุขมาตลอด มีพ่อมีแม่ ที่อยู่บ้านด้วยกัน คอยเลี้ยงดูจนเติบโต ชีวิตมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ถึงแม้อาหารการกินจะลำบากบ้าง เนื่องจากครอบครัวของเธอไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ก็ยังถือว่ามีความสุขดี

จริงๆ ชีวิตของเด็กคนนี้ก็มีความสุขดีแล้ว ถ้าเติบโตและใช้ชีวิตแบบสาวชาวบ้านธรรมดาทั่วไป แต่ไม่น่าเชื่อว่าในอนาคตจะมีการพลิกผลันถึงเพียงนั้น เราที่รู้ชะตาของตัวเองในอนาคตต้องวางแผนทำอะไรบ้างแล้ว     

เจิ้งตันกล่าวบอกตัวเอง

อย่างแรก คงต้องเรียนรู้ประวัติศาสตร์ของที่นี่ก่อน เจิ้งตันนึกถึงโรงเรียนในสมัยปัจจุบัน พลันรู้สึกสงสัยว่าในสมัยนี้จะมีหรือไม่ เนื่องจากตัวเธออาศัยอยู่ในป่า ในภูเขา ไม่ค่อยออกไปเจอผู้คนภายนอก ทำให้ไม่มีความทรงจำหรือข้อมูลเกี่ยวกับโลกภายนอกเลย

เธอเผลอนึกไปถึงหยางหยาง งูสีขาวที่ดูแปลกตา ที่ออกมาเล่าเรื่องราวต่างๆให้เธอฟัง และหายไปทันทีหลังบอกเล่าเรื่องต่างๆจบ

อยากจะถามข้อมูลกับคุณงูขาวคนนั้นอีกจัง ยังไงก็ถือเป็นเพื่อนคนแรกของฉันในโลกนี้เลย แต่เขาบอกกับเราว่าจะไม่ออกมาถ้าไม่มีเรื่องอันตรายนี่นา เธอกล่าวบ่นกับตัวเองในใจ

หรือจะถามพ่อแม่ของฉันดี ยังไงถ้ามีโรงเรียนก็ต้องขอไปเรียนอยู่แล้วนี่เนอะ เธอตัดสินใจได้ในที่สุด

หลังจากนั้นเธอจึงลุกออกจากห้องและเดินไปหาท่านพ่อที่ดูใจดี เพื่อสอบถามเกี่ยวกับโรงเรียนในยุคนี้

ท่านพ่อ เจ้าคะ

เจิ้งตันกล่าวเรียกบิดาของตน ที่กำลังนั่งพักผ่อน หลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน

มีอะไรหรือ เจิ้งตัน

บิดาของเจิ้งตันหันมาตอบ พร้อมรอยยิ้มเอ็นดู

คือลูกอยากถามอะไรท่านสักเล็กน้อย แต่ลูกไม่แน่ใจว่าคำถามของลูกจะฟังดูแปลกประหลาดหรือเปล่า

เจิ้งตันไม่กล้ามองหน้าบิดาของตน หลังจากคิดจะถามคำถาม เนื่องจากกลัวจะถูกจับได้ว่าไม่ใช่คนของยุคนี้

ถามมาเถอะ ถ้าพ่อพอที่จะตอบได้ พ่อจะตอบลูกเอง

คือว่า.. ที่นี่มีสิ่งที่คล้ายๆโรงเรียนหรือเปล่าเจ้าคะ ที่เอาไว้ส่งเด็กๆไปศึกษาหาความรู้

โรงเรียนหรอ เหมือนพ่อจะไม่รู้จักนะ แต่พ่อพอจะนึกถึงสิ่งที่ลูกถามออก ที่จะใช้ศึกษาหาความรู้ นั่นชื่อว่าสถานศึกษา แต่สถานที่นั้นอยู่ไกลจากเรามากเลย ทำไมลูกถึงสนใจมันหละ พ่อของเจิ้นตันถาม

คือ..ลูกสนใจที่จะไปเรียนที่นั่น เจ้าค่ะ เธอพยายามรวบรวมความกล้าตอบออกไป

เรื่องนี้ต้องปรึกษาแม่ของลูกแล้วหละ ว่าจะให้ไปได้หรือไม่ แต่พ่อได้ข่าวมาว่าในอีก 1 เดือนนับจากนี้ จะมีการเปิดรับสมัครเด็กๆเพื่อเข้าไปเรียนที่นั่น แต่ว่าคนส่วนใหญ่ที่ไปเรียน จะเป็นลูกหลานของขุนนาง ไม่ค่อยมีชาวบ้านอย่างเราเข้าไปเรียนเท่าไหร่ เนื่องจากชาวบ้านที่จะสามารถเข้าไปเรียนที่นั่นได้ ต้องผ่านการทดสอบจากอาจารย์ของสถาบันอย่างเข้มงวด ซึ่งในแต่ละครั้งที่มีการรับสมัคร ผู้ที่จะผ่านเข้าไปได้มีจำนวนน้อยยิ่งกว่าน้อย เพราะทางสถาบันจะให้เงินสนับสนุนกับผู้ที่สามารถสอบเข้าไปได้ ทำให้มีผู้เข้ามาสมัครสอบเป็นจำนวนมาก

พ่อของเจิ้งตันกล่าว พร้อมกับลูกหัวของเธอไปด้วย

ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกสนใจที่จะไปเรียนที่นั่นจริงๆ ท่านพ่อช่วยพูดกับท่านแม่ให้ลูกได้ไหม

เจิ้งตันกล่าวบอกบิดาของตน พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อน

อืม... พ่อไม่รับปากนะ ว่าจะได้ แต่ถึงแม้ว่าแม่ของลูกจะอนุญาต แต่ลูกจะสามารถผ่านการทดสอบของอาจารย์ที่นั่นได้หรือเปล่า มันเหลือเวลาแค่อีก 1 เดือนเองนะ

พ่อของเธอกล่าวอย่างกังวล

ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ลูกมั่นใจว่าลูกทำได้

เจิ้งตันกล่าวตอบอย่างมั่นใจ เนื่องจากในชาติก่อนในวัยเด็ก เธอศึกษาตำราเก่าๆมามากมาย เนื่องจากต้องรู้ประวัติของพรรค และต้องศึกษาคู่แข่งหรืออริของพรรคตน อีกทั้งตอนฝึกเป็นนักฆ่า ก็ต้องเรียนทักษะต่างๆ ทั้งการปลอมแปลง การใช้ภาษา การเรียนรู้เพื่อปรับตัวเป็นคนชาตินั้นๆ รวมถึงการเมืองการปกครองต่างๆด้วย

งั้นพ่อจะลองคุยกับแม่ของเจ้าให้

พ่อของเจิ้งตันยิ้มและลูบหัวของเธอ

*********************************************************************************

 แหะๆ หายไปนานเลย บอกตรงๆงานเยอะมาก และผสมกับความเครียดจากงานหลัก ทำให้ไม่มีอารมณ์มาแต่งนิยายเลย เนื่องจากกลัวว่าถ้าแต่งไปตามอารมณ์ในตอนนั้น กลัวงานจะพังมากจริงๆ แต่อยากบอกว่าไม่ทิ้งนิยายเรื่องนี้แน่นอน เนื่องจากวางพล๊อตไว้คร่าวๆบ้างแล้ว 

ถ้าใครยังอ่านอยู่ก็ขอบคุณมากๆนะคะ แต่ถ้าใครไม่อยู่รออ่านก็ขอโทษด้วยจริงๆ ไม่โกรธแน่นอน เนื่องจากเข้าใจทุกฝ่ายนะคะ

นักอ่านทุกท่านสามารถติชม แนะนำได้เลยค่ะ 

มาแค่นี้เหละน้าา บายยย :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #28 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 19:10

    ครอบครัวน่ารัก

    #28
    0
  2. #2 My. S.B.I (@mySeven) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 14:29
    รออ่านยุค่าาา
    #2
    1