(จบแล้ว)-ไอ้จืดแฟนผม-MarkBam

ตอนที่ 28 : -26- ชิงช้าสวรรค์ (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    13 มิ.ย. 59






          ===ใครงงวิธีสั่งจองฟิคอ่านทอล์คด้านล่างเด้อออออออออ===


         ผมเดินตามแรงจูงลากของพี่มาร์ค ทุกการกระทำของเขามันทำให้ผมใจเต้นแรงได้ตลอดเวลาเลยจริงๆ ผมเพิ่งรู้ว่าพี่มาร์คเป็นคนใจดีมาก แม้ปากจะร้ายแต่พี่มาร์คเป็นคนที่ทำอะไรชัดเจนเสมอ



         ตอนที่พี่มาร์คไปหาซื้อรองเท้ามาให้ผมใส่แทนคู่เก่าของพี่มาร์คที่หายไปมันทำให้ผมรู้สึกผิดมากๆ มันไม่ใช่หน้าที่อะไรของพี่มาร์คเลย แต่ทำไม .. เขาถึงยอมเดินไปหาซื้อมันมาให้ผม ทั้งที่พี่มาร์คควรจะโกรธเพราะรองเท้าคู่ที่หายไปมันมีราคาแพง รองเท้าแบบนั้นเฮียก็ชอบใส่ผมรู้ดีว่ามันแพงมากขนาดไหนทั้งที่มันก็เป็นแค่รองเท้าแตะ



         ผมกวาดตามองร้านค้ามากมายและคนจำนวนมากที่กำลังเดินเบียดเสียดกันไปตามสองข้างทาง วัดที่พี่มาร์คพาผมมาเป็นวัดที่ค่อนข้างใหญ่มาก ร้านค้าเยอะมากๆแถมคนยังเยอะแบบเดินเบียดกันจนผมแทบจะถูกกลืนไปกับฝูงคน โชคดีที่พี่มาร์คจับมือผมไว้ตลอด ไม่งั้นผมอาจจะหลงทางกับพี่มาร์คไปแล้วก็ได้ ผมได้แต่เดินจ้องแผ่นหลังของพี่มาร์คอย่างไม่คลาดสายตา นี่ถ้าผมเผลอหลงกับพี่มาร์คขึ้นมาเมื่อไหร่ ผมคงต้องนั่งรออยู่ตรงนี้จนกว่างานจะเลิกคนกลับกันไปหมดแล้วพี่มาร์คถึงจะหาผมเจอ ผมไม่ได้เอาโทรศัพท์มาไม่รู้ว่าแบตมันหมดหรือว่ายังไงเพราะวันนี้ทั้งวันผมยังไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองเลย เฮียอาจจะเป็นห่วงผมมากแล้วก็ได้ แต่พี่มาร์คงบอกเฮียแล้วแหละว่าเขาพาผมมาบ้านยายของเขาด้วยกัน



         “พี่มาร์ค” พี่มาร์คหยุดสองเท้าที่กำลังเดินไปข้างหน้าหันมามองผมพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย



         “มึงหิว?” ง่า รู้ได้ไงเนี่ยผมยังไม่ได้บอกเลยนะ แต่ผมเห็น .. เอ่อ ร้านก๋วยเตี๋ยวแล้วผมหิวอ่ะ กลิ่นน้ำซุปหอมมากๆเลย



         “อื้อ ผมอยากกินก๋วยเตี๋ยว” ผมเพิ่งกินข้าวมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนนี่เองแต่ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกหิวอีกแล้ว อยู่กับพี่มาร์คแล้วผมรู้สึกว่าตัวเองกินเยอะผิดปกติมากๆ อาจจะเป็นเพราะตอนผมอยู่คอนโดผมต้องอยู่คนเดียวเฮียไม่ค่อยอยู่ ผมไม่มีเพื่อนกินข้าวผมก็เลยเลือกที่จะไม่ค่อยกิน ปกติตอนผมอยู่บ้านผมจะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับป๊ากับม๊าตลอด แต่พอไปอยู่คอนโดผมต้องกินข้าวคนเดียวบ่อยๆ ผมเลยรู้สึกเหงาๆนี่ผมยังรู้สึกว่าตัวเองอ้วนขึ้นนิดๆเลยนะ อาจจะเพราะผมกินของหวานขนมแถมยังกินข้าวครบทั้งสามมื้ออีกต่างหาก กลับไปผมคงน้ำหนักขึ้นสักหนึ่งถึงสองกิโลแน่ๆเลย



         ผมยังไม่รู้เลย ว่าถ้าผมกลับไปผมจะใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข กินอิ่ม นอนหลับเหมือนตอนที่ผมอยู่กับพี่มาร์คแบบนี้หรือเปล่า ..



         “มึงเพิ่งกินข้าวมาเองนะ นี่หิวอีกแล้ว?” พี่มาร์คทำหน้าเหมือนไม่เชื่อว่าตอนนี้ผมหิวจริงๆ



         “ก็มันหิวนี่นา” พี่มาร์๕ส่ายหัวเบาๆเดินจูงแขนผมมายืนหน้าร้านก๋วยเตี๋ยว ยิ่งได้กลิ่นหอมๆจากน้ำซุปน้ำลายผมยิ่งไหลเต็มปากไปหมดเลย โอ๊ยหิวจังทำไงดีถ้าพี่มาร์คไม่ให้กินผมคงจะเสียใจมากแน่ๆ



         “มึงรู้ไหมวันนี้มึงใช้เงินไปกี่บาท กลับไปกูจะไปทวงกับพี่มึงให้ตูดบาน ปกติกระเป๋าตังค์กูนี่หนักจนรั้งขอบกางเกงแทบจะลงไปอยู่ตรงตาตุ่มได้เลยนะ แต่วันนี้มันแฟบๆเพราะมึงเลยเนี่ย จะกินอะไรก็สั่ง สั่งให้กูด้วยสองชาม” เขาบ่นๆแล้วก็เดินเข้าไปหาที่นั่ง แล้วจะบ่นทำไมก็ไม่รู้พูดมากจริงๆเลยแถมยังชอบขี้โม้อีกต่างหาก ผมสั่งก๋วยเตี๋ยวของตัวเองแล้วก็ของพี่มาร์คสองชามก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะเดียวกับพี่มาร์ค มันเป็นโต๊ะเตี้ยๆต้องนั่งขัดสมาธิกับเสื่ออ่ะ ที่ร้านคนเยอะมากเลยผมกับพี่มาร์คได้โต๊ะตัวสุดท้ายพอดี ส่วนคนที่มาทีหลังเขาก็ยืนรอต่อโต๊ะว่างกันอ่ะครับ



         “ป่านนี้เฮียเป็นห่วงแย่แล้วแน่เลยอ่ะ” ผมนั่งท้าวคางคุยกับพี่มาร์คที่นั่งวางแขนข้างหนึ่งลงกับพื้นโต๊ะอีกข้างยกแก้วน้ำขึ้นมาดูดกวาดตามองอะไรไปทั่วบางครั้งก็หยุดสายตามองหน้าผมนานๆจนผมต้องเป็นฝ่ายหลบตาเขาเองก่อนตลอด



         “เห็นมันโทรมาบอกให้คืนนี้มึงไปนอนห้องกูก่อน มันว่าจะกลับห้องเช้าๆนู่นเลยมันบอกมันจะไปนอนกับแฟนมัน” อย่างนั้นเองหรอ ว่าแต่แฟนเฮียคนไหนอ่ะเฮียไม่เห็นพามาให้ผมรู้จักบ้างเลย แฟนเฮียจะหน้าตาเป็นแบบไหนนะ สวยหรือเปล่าผมอยากเห็น แล้วป๊ากับม๊ารู้เรื่องที่เฮียมีแฟนหรือยังสงสัยกลับไปผมคงต้องไปคุยเรื่องนี้กับเฮียบ้างแล้วล่ะ มีความลับกับผมได้ไงไม่ยอมบอกกันเลยว่ามีแฟนแล้ว



          “อ้าวหรอ แล้วพี่มาร์คเคยเห็นแฟนเฮียไหมฮะ?” บางทีพี่มาร์คอาจจะรู้จักกับแฟนเฮียก็ได้เขาเป็นเพื่อนเฮียน่าจะเคยเห็นแฟนเฮียบ้างล่ะนะ



         “เคย” นั่นไงเคยเห็นจริงๆด้วย



         “ผมอยากเห็นแฟนเฮียจังเลย สวยไหมฮะ? เรียบร้อยหรือเปล่า ป๊ากับม๊าผมชอบผู้หญิงเรียบร้อยๆ ป๊ากับม๊ายังบอกเลยนะว่าถ้าผมมีแฟนให้หาแฟนนิสัยเรียบร้อยๆดูแลผมกับครอบครัวได้” แต่ผมคงหาแฟนแบบนั้นไม่ได้หรอก ก็พี่มาร์คไม่ใช่คนเรียบร้อยเลยสักนิด แถมปากร้ายๆแบบพี่มาร์คป๊ากับม๊าผมต้องไม่ปลื้มแน่ๆเลย แล้วผมก็ไม่รู้ว่าพี่มาร์คเขาจะดูแลผมกับครอบครัวของผมได้หรือเปล่าอีกด้วยอ่ะ ..



         “ไม่รู้ว่าเรียบร้อยหรือเปล่า ไม่ค่อยสนิทเห็นผ่านๆ ถามว่าสวยไหมหรอ .. น่ารักสู้มึงไม่ได้หรอก มึงน่ารักกว่าเยอะ” ง่า .. พี่มาร์คพูดอะไรก็ไม่รู้อ่ะ ผมหัวใจเต้นแรงอีกแล้ว  ว่าแต่ ...  พี่มาร์คบอกว่าผมน่ารักหรอ .. ไหนบอกว่าผมขี้เหร่ไงขี้โม้จริงๆเลยผู้ชายคนนี้  



         “ไหนพี่บอกว่าผมขี้เหร่ไง มาชมว่าน่ารักทำไมอ่ะ พี่มาร์คขี้โม้นี่นา”



         “กูชมมึงตอนไหน กูแค่บอกว่ามึงน่ารัก นี่กูชมมึงอยู่หรอ? ไม่เห็นจะรู้ตัวสักนิด” ก็มะกี้พี่เขาบอกว่าผมน่ารักกว่าแฟนเฮียอ่ะ .. อ้าว นี่พี่เขาไม่ได้ชมผมหรอเนี่ย หน้าแตกเลยอ่ะ ง่าทำไงดีผมอายจังเลย



         “......” ผมเงียบ ผมไม่ได้งอนนะแต่ผมอายอ่ะ ก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟผมก็นั่งคีบก๋วยเตี๋ยวใส่ปากกินเงียบๆ พี่มาร์คกำลังปรุงก๋วยเตี๋ยวของตัวเองอยู่ ส่วนผมไม่ได้ปรุงอะไรเพราะผมเคยบอกไปแล้วว่าปรุงก๋วยเตี๋ยวไม่ค่อยเป็นผมกลัวมันไม่อร่อย แต่จริงๆก๋วยเตี๋ยวมันรสชาติดีอยู่แล้ว หวานน้ำซุปกลมกล่อมมากเลย



         “อ่ะ เอาไป” พี่มาร์คดันชามก๋วยเตี๋ยวที่เขาปรุงแล้วแถมชิมน้ำมันไปนิดๆแล้วก็ปรุงเพิ่มเล็กน้อยมาให้ผม ส่วนเขาก็ลากชามก๋วยเตี๋ยวที่ผมยังคาบเส้นอยู่คาปากไปปรุงใหม่แล้วกินชามนั้นแทน นี่เขา .. ปรุงก๋วยเตี๋ยวให้ผมหรอกหรอชามที่พี่เขาปรุงเมื่อกี้นี้อ่ะ



         “มึงก็น่าจะรู้จักนิสัยกูดี บางทีคำพูดมันก็ไม่สำคัญเท่าการกระทำหรอกจริงไหม?” พี่มาร์คพูดขึ้นมาแบบนั้น ผมคิดตามคำพูดของเขา มันก็จริงที่พี่มาร์คไม่เคยพูดอะไรเพราะๆหวานๆกับผมเลยสักครั้ง แม้ปากจะร้ายหรือขี้บ่นไปบ้างแต่เขาก็ทำอะไรชัดเจนเสมอ



         และอีกอย่าง ถ้าพี่มาร์คเปลี่ยนมาพูดดีๆกับผม ใช้คำพูดของคนที่เขาเป็นแฟนกันทั่วไปกับผม .. ผมอาจจะไม่คุ้น และรู้สึกว่านั่นมันไม่ใช่ตัวตนจริงๆของพี่มาร์ค มันเป็นแค่คำพูดประดิษย์ประดอย แค่การกระทำที่ชัดเจนของพี่มาร์คที่ทำต่อผมตั้งแต่เขาบอกผมครั้งแรกตอนนั้นว่า ‘ชอบผม’ จนมาถึงตอนที่เขาบอกกับผมว่า .. ‘รักผม’ ตอนที่อยู่ในห้องน้ำ แค่นี้มันก็ทำให้ผมหัวใจเต้นแรงได้ตลอดเวลาแล้วจริงๆ


**


“อิ่มหรือยัง?” พี่มาร์คเงยหน้ามาถาม ผมพยักหน้า



“อิ่มแล้วฮะ” ผมกินไปชามเดียวส่วนพี่มาร์คกินไปสามแหน่ะ ไม่รู้กินไปได้ยังไงตั้งเยอะอ่ะ



“พี่กินเยอะจัง” ผมดูดน้ำอัดลมในแก้วจนหมด พี่มาร์คเรียกเก็บเงินก่อนจะพาผมเดินออกมาจากร้าน



“กินเป็นเพื่อนมึงไง ชามนึงกินเป็นชั่วโมงนี่ถ้ากูเป็นเจ้าของร้านกูจะไล่มึงห่อกลับไปกินที่บ้าน” โห ไรอ่ะ ก็มันเยอะนี่นา



“ก็มันเยอะนี่นา” พี่มาร์คถอนหายใจ เดินจูงมือผมเดินดูอะไรไปเรื่อย ร้านปาโป่งเยอะจังเลยอ่ะ หันไปทางไหนก็เจอ ตุ๊กตาตัวใหญ่จังเลย แต่ก็เทียบกับน้องหมีที่บ้านผมไม่ได้หรอก ตัวนั้นนะใหญ่มากเอาขึ้นรถเฮียไม่ได้เลยอ่ะ



“พี่มาร์ค ตัวนั้นน่ารักไหม?” ผมสะกิดพี่มาร์คชี้นิ้วให้ดูตุ๊กตาตัวหนึ่ง มันตัวใหญ่ๆท่าทางจะนิ่มมากด้วย



“มึงอยากได้? ไม่เห็นจะน่ารัก” ผมพยักหน้า ไม่รู้จะโดนพี่มาร์คว่าอะไรหรือเปล่า หน้าเขาบอกผมแบบนั้นอ่ะ



“ผู้ชายเขาไม่เล่นกันหรอกตุ๊กตา เลอะเทอะ ไปเร็ว” กระตุกมือผมให้เดินตาม ผมยู่ปาก อะไรอ่ะมันนิ่มๆเวลานอนกอดอบอุ่นจะตาย



“ก็ไม่ได้จะเอาไปเล่นสักหน่อยอ่ะ”



“แล้วมึงจะเอาไปทำอะไร?”



“เอาไปนอนกอดฮะอุ่นจะตายเหมือนมีเพื่อนนอนด้วยอ่ะ” พี่มาร์คหันมาเลิกคิ้วใส่



“เอาไปกอด?”



“อื้อ”



“กอดกูก็ได้ อุ่นกว่ากอดไอ้ตุ๊กตานั่นตั้งเยอะ” งื้อ พูดอะไรแบบนี้อีกแล้วนะ



“พูดไรก็ไม่รู้” ผมบ่นพึมพำ เดินตามแรงจูงของพี่มาร์คเข้าไปยืนหน้าร้านปาโป่ง



“พี่มาร์คจะเอาให้ผมหรอ?” ผมถามแปลกใจนิดๆ พี่มาร์คหันมาพยักหน้าให้ก่อนจะหันไปจ่ายเงินแล้วรับลูกดอกจากเจ้าของร้านมาถือ



“ไม่อยากจะโม้ กูนี่เซียนปาโป่งเลยนะไปวัดไหนได้ตุ๊กตากลับมาให้ยายเอาไปบริจาคเด็กๆจนเกือบจะขนกลับบ้านไม่ไหว” หันมาบอกผมแบบนั้นก่อนจะหันไปปาลูกดอกใส่ลูกโป่ง เอ่อ มันพลาดอ่ะ ไหนบอกว่าเซียนไง



“ขี้โม้นี่นา” พี่มาร์คหันมาจิ๊ปากใส่



“จิ๊! อย่ามาสบประมาทกูนะไอ้แว่นนี่แค่วอร์มมือหรอกน่า เดี๋ยวดูของจริง” งื้อ มันก็ไม่ได้ตัวใหญ่แล้วน่ะสิ เขาต้องปาได้หกดอกอ่ะถึงจะได้ตัวใหญ่ๆ นี่พี่มาร์คพลาดไปหนึ่งดอกแล้วอ่ะ



“แต่ว่า เมื่อกี้มันพลาดไปแล้วนะ” พี่มาร์คถอนหายใจ เอาลูกอมมายัดใส่มือผมก่อนจะหันไปบอกเจ้าของร้านว่าเอาแบบสามดอกร้อยแทน



“เมื่อกี้มึงว่ากูโม้ใช่ไหมแว่น?” ผมพยักหน้าตอบขยับไปยืนใกล้พี่มาร์คอีกหน่อยเพราะคนเบียดมากๆเลย



“มึงคิดว่าสามดอกนี้กูจะปาเข้าโดยไม่แป้กสักดอกไหม?” ผมเอียงคอคิด



“ไม่ฮะ” พี่มาร์คยกยิ้มก่อนจะขยับมายกมือกอดคอผมโน้มหน้าลงมากระซิบ



“ถ้ากูปาเข้าโดยไม่แป้กแม้แต่ดอกเดียว มึงโดน” พี่มาร์คปล่อยคอผมก่อนจะขยับไปยืนดีๆ ผมยกมือเกาแก้ม โดนอะไรอ่า



“โดนอะไรหรอฮะ?” พี่มาร์คไม่ตอบ ยกลูกดอกในมือขึ้นก่อนจะปาออกไป ง่าเข้าเป้าพอดีเป๊ะเลย



“เถอะน่า แต่รู้ว่ามึงโดนแน่ๆ” จากนั้นพี่มาร์คก็ปาลูกดอกโดนลูกโป่งแตกแบบติดๆกันจนได้ตุ๊กตาตัวใหญ่ๆมาจนแทบจะหอบกลับกันไม่หมด ผมเชื่อแล้วว่าพี่มาร์คน่ะเซียนปาโป่งจริงๆด้วย แถมคำขู่ของพี่มาร์คมันก็ทำให้ผมรู้สึกสั่นในใจแปลกๆตลอดเวลาเลย



พี่มาร์คเดินหอบตุ๊กตาห้าหกตัวในวงแขน ส่วนผมหอบไว้ที่แขนตัวหนึ่งเพราะพี่มาร์คหอบเองคนเดียวไม่หมด แถมเขายังไม่ให้ผมช่วยถืออีกอ่ะบอกว่าผมยิ่งเซ่อๆอยู่ หอบหลายตัวเดี๋ยวเดินไปชนคนอื่นหรือชนร้านค้าล้มขึ้นมาคงอายคนอื่นแย่เลย



“พี่มาร์ค อยากกินลูกชิ้น” ผมหยุดเดินแหงนหน้ามองป้ายร้านลูกชิ้นปิ้ง เขาบอกว่าเป็นเนื้อหมูแท้ๆดูน่ากินดีไม้เล็กๆไม้ละห้าบาทเอง



“มือกูไม่ว่าง อยากกินมาล้วงกระเป๋าเอาเอง” เขาบอกผมแบบนั้น ผมพยักหน้าขยับไปยืนใกล้ๆล้วงมือไปหยิบกระเป๋าตังค์ในกระเป๋ากางเกงของพี่มาร์ค โหหนักจังเลยอ่ะ นี่เขาพกเงินสดติดตัวกี่หมื่นเนี่ย



“พกเงินเยอะขนาดนี้ไม่กลัวโดนปล้นหรอฮะ?” ป๊ากับม๊าบอกให้ผมพกเงินทีละไม่กี่ร้อยก็พอ แต่พี่มาร์คพกทีเยอะมากเลยลองนับคร่าวๆดูผมว่าหลายหมื่นอยู่มีแต่แบงค์ใหญ่ๆทั้งนั้นเลย



“ปล้นไปสิ กูรวย” ผมหมั่นไส้เขาจังเลย ยู่ปากใส่ก่อนจะหยิบแบงค์สีแดงออกมาหนึ่งใบ



“เอาไว้ที่มึงเลย จะได้ไม่ต้องล้วงบ่อย”



“มั่นใจหรอฮะว่าจะให้เอาไว้ที่ผม? ผมชอบทำกระเป๋าตังค์หายบ่อยมากเลยนะ” ผมซุ่มซ่ามมากเลยนะชอบทำกระเป๋าตังค์หาย เคยมีครั้งหนึ่งที่ผมถือกระเป๋าตังค์พร้อมกับขยะในมือ ผมทิ้งกระเป๋าไปพร้อมกับขยะเลยอ่ะ กลับมาถึงบ้านแล้วเพิ่งจะนึกออก โดนเฮียดุไปตั้งหลายวันเลยตอนนั้น



“ถ้าแค่กระเป๋าตังค์มึงยังทำหาย ต่อไปมึงจะทำกูหายไปจากชีวิตมึงไหมวะ?” ง่ะ มันต้องไม่เป็นแบบนั้นสิ นอกจาก ..



“ถ้าพี่ไม่หายไปจากผมเองผมก็ไม่ทำพี่หายไปไหนหรอกฮะ” ตอบไปแบบนั้น พร้อมกับยืนจ้องตาพี่มาร์คตอนตอบ เฮียบอกว่าเวลาที่เรากำลังจริงจังกับอะไรบางอย่างให้เรามองไปที่มันใช้สายตาเป็นคำตอบของทุกอย่าง



“ดีแล้ว อย่างกูไม่ใช่จะหาได้ง่ายๆนะเว้ย ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังเพอเฟ็คสุดๆ ถ้ามึงทำหายไปมึงต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่ๆเลยแว่น” พี่มาร์คยิ้มพยายามเอามือที่กอดตุ๊กตาอยู่มาลูบหัวผม



“อื้อ ผมต้องร้องไห้แน่ๆเลย” ถ้างั้น .. จะดูแลรักษาไว้อย่างดีเลยนะ


**


“แว่น ป้อนหน่อย” ผมหันไปมองพี่มาร์ค คือเมื่อกี้พี่มาร์คเขาจะกินลูกชิ้นอ่ะผมเลยให้เขาไปหนึ่งไม้



“ง่า โทษทีฮะ” ผมลืมไปว่ามือพี่เขาไม่ว่าง ดึงไม้ลูกชิ้นออกมาจากมือเขาก่อนจะเอาไปจ่อปาก



“ไม่กิน” โห้ว ไรเนี่ย เรื่องมากจังเลยแหะ



“ก็ไหนจะให้ผมป้อนอ่ะ” ผมถาม หิวน้ำแล้วด้วยอยากกินน้ำปั่นร้านข้างหน้าอ่ะ



“กูจะกินไม้นั้น” ขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม้ไหนอ่ะ



“ไม้ไหนหรอ?”



“ไม้เดียวกับมึง” งื้อ ทำแบบนี้อีกแล้ว หัวใจผมเต้นแรงเพราะเขาได้ตลอดเลยตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้



ผมเม้มปาก เก็บลูกชิ้นไม้ที่ผมให้พี่มาร์คลงในถุงก่อนจะยื่นไม้ของตัวเองที่เพิ่งกินได้แค่ลูกเดียวไปจ่อที่ปากพี่เขา



“อือ อร่อย เอามาอีก” ผมยื่นมือไปป้อนพี่มาร์คอีกครั้ง อีกครั้ง .. และอีกครั้ง



“มึงไม่กิน?” มาถามตอนที่ผมป้อนจนถึงไม้สุดท้ายแล้วนี่นะ ไม่รอให้กินหมดก่อนแล้วค่อยถามเลยล่ะ ผมยู่ปากใส่



“พี่กินคนเดียวหมดแล้วเนี่ย” ผมอุตส่าห์ไปยืนรอคิวตั้งนานนะ ได้กินไปลูกเดียวเอง



“อ้าวหรอ โทษทีมีคนป้อนแล้วมันอร่อยหยุดกินไม่ได้” เขาตอบหน้าตายหน้าไม่เห็นจะเหมือนคนรู้สึกผิดอย่างที่พูดเลยสักนิด



“ผมไม่ได้กินเลยอ่ะ” ผมอยากกินจริงๆนะ ชิมไปลูกนึงมันอร่อยมากๆเลยแต่ว่าพี่มาร์คแย่งกินหมดแล้ว



“ไปซื้อใหม่ ซื้อมาเยอะๆเลย ป้อนกูด้วย” พี่มาร์คพาผมมาหาที่นั่งพัก



“มือตัวเองก็มีไม่ใช่รึไง”



“ก็กินเองมันไม่อร่อยเท่ามึงป้อน” ตอบก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ



“พี่มาร์คอ่ะ” ผมบ่นพึมพำ ก่อนจะเดินไปต่อคิวซื้อใหม่ ผมซื้อมาสิบไม้ถ้าพี่มาร์คแย่งผมกินหมดเขาก็ไม่ใช่คนแล้วแน่ๆอ่ะ เมื่อกี้ก็กินก๋วยเตี๋ยวไปสามชามแถมลูกชิ้นอีกคนเดียวหมด



ผมเดินกลับมาพี่มาร์คก็กำลังนั่งดูดน้ำปั่นอย่างสบายใจ ข้างๆพี่เขามีน้ำอีกแก้ว ผมไม่กล้าถามอ่ะว่าแก้วนั้นพี่เขาซื้อมากินเองหรือว่าซื้อมาเผื่อผม



“มองไร นั่งดินี่น้ำมึง” บอกก่อนจะยื่นแก้วน้ำปั่นมาให้ ผมยิ้มพยักหน้านั่งลงข้างพี่มาร์ค ลองดูดน้ำที่พี่มาร์คซื้อมาเผื่อ งื้อ พี่เขารู้ได้ไงว่าผมชอบกินนมสดปั่นอ่ะ



“อร่อยจัง ผมชอบรสนี้” ผมยิ้มวางแก้วน้ำลงก่อนจะหยิบลูกชิ้นมาเป่าๆแล้วป้อนพี่มาร์คก่อนจะกินต่อ ผมไม่กินเผ็ดเลยไม่ได้ใส่น้ำจิ้มมา พี่มาร์คก็ไม่ได้บ่นอะไรแถมยังบอกว่าอร่อยอีกด้วยผมเลยไม่ใส่น้ำจิ้มตอนไปซื้อมาใหม่อีกรอบ



“พี่รู้ได้ไงอ่ะว่าผมชอบนมปั่น” ถามพลางดูดน้ำในมือ อร่อยจังเลยกินแล้วคิดถึงม๊าเลยฮะเพราะม๊าชอบทำให้ผมกินบ่อยๆ



“มีอะไรเกี่ยวกับมึงบ้างที่กูไม่รู้” ตอบก่อนจะยืดตัวขึ้น ทำหน้าเหมือนผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน



“ทุกเรื่องเกี่ยวกับผมพี่รู้หมดเลยหรอ เก่งจังเลยอ่ะ” ขนาดเฮียยังรู้ไม่ทุกรื่องเลยนะ ทำไมพี่มาร์คเก่งจัง



“แน่นอน” ไหวไหล่ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดูดตามด้วยลูกชิ้นปิ้ง



“งั้น .. ผมชอบอ่านหนังสือเรื่องไหนมากที่สุด” พี่มาร์๕เหลือบตามอง ก่อนจะถอนหายใจ เขานิ่งไปสักพัก



“อย่างมึงต้องนี่เลย นิทานอิสป” ง่ะ อะไรของเขาเนี่ย



“พี่มั่วแล้วเหอะ” เขายื่นมือมาผลักหัวผมเบาๆ



“กูจะไปรู้ได้ไงวะ”



“ไรอ่ะ ก็ไหนว่ารู้เรื่องของผมทุกเรื่องไง”



“อ่ะ งั้นกูถามมั่ง มึงว่ากูชอบอะไรที่สุด ตอบผิดมึงโดน” งื้อ อย่างพี่มาร์คหรอ .. ต้นไม้แน่ๆผมมั่นใจ



“ต้นไม้” พี่มาร์คส่ายหัวก่อนจะยิ้ม



“ผิด”



“อ้าว ผิดหรอ?” เขาพยักหน้า



“ที่กูชอบที่สุดอ่ะนะ ..” ยื่นหน้ามาใกล้ๆ



“....”



“ก็มึงไง” งื้อ พูดอะไรเนี่ย



ผมเม้มปากแน่น ใจเต้นแรงอีกแล้ว



“มาโดนซะดีๆ”



พูดจบแล้วก็จับแก้มผมไปหอม ง่า ทำอะไรเนี่ย คนหันมามองกันใหญ่แล้ว ผมอายนะ



“พะ .. พี่ทำอะไรเนี่ย น่าอายนะ”



“อายทำไม หัดด้านเข้าไว้เหมือนกูนี่ไง” ว่าแล้วก็หันแก้มผมอีกข้างไปหอม



“เหม็นวุ๊ย!” งื้อ เหม็นแล้วจะมาหอมทำไมอ่าคนบ้าอะไรก็ไม่รู้ ผม .. ผมจะตายไหมฮะ หัวใจเต้นแรงมากๆเลย



“ทำหน้าแบบนี้แสดงว่าเขินกูอยู่อ่ะดิ” เขาว่าก่อนจะเอานิ้วมาจิ้มหน้าผากผม



“นี่ผมกำลังเขินอยู่หรอฮะ?” อ่า ไอ้อาการแบบนี้มันเรียกว่าเขินนี่เอง



“ปวดขี้มั้ง” งื้อ คนบ้าพูดจาไม่เห็นจะน่ารักเลยสักนิด



“อยากเลี้ยงปลาไหม?” ผมเดินเกาะไหล่พี่มาร์คมาเรื่อยๆเดินผ่านหน้าร้านตักปลาพี่มาร์คหยุดเดินแล้วหันมาถามผม



“เลี้ยงได้หรอฮะ ที่คอนโดเขาไม่ให้นำสัตว์เลี้ยงเข้าไปนี่นา” พี่มาร์คถอนหายใจยาว หันมาจ้องหน้าผมนิ่ง งื้อ ผมทำอะไรผิดอีกแล้วล่ะเนี่ย



“แว่น มึงอยากโดนตีกลางงานวัดใช่ไหม?” ง่า อะไรอ่ะ จะตีผมเรื่องอะไร



“แค่ปลา มันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้เพื่อนร่วมคอนโด ไม่เป็นไรหรอก” อ้าว ก็มันเป็นสัตว์เหมือนกันนี่นา ใครจะไปรู้ว่าเลี้ยงได้อ่ะ



“อยากเลี้ยงฮะ เอาสองตัวเลยได้ไหมมันจะได้ไม่เหงา”



“เออ” พี่มาร์คพยักหน้า จับมือผมเดินไปนั่งเก้าอี้เตี้ยๆ เด็กๆอยู่กันเต็มเลยอ่ะพวกเขาดูท่าทางจะมีความสุขและตื่นเต้นมากๆตอนที่จับปลาขึ้นมาได้



“อย่างมึงนี่ต้องกี่ไม้ถึงจะจับได้สักตัววะแว่น สิบไม้พอไหมวะ?” หันมาถามแต่จ่ายเงินแม่ค้าไปแล้วเป็นร้อยแล้ว โห ดูถูกผมมากๆเลยนะเนี่ย จะจับให้ได้ตั้งแต่ไม้แรกเลยคอยดู



“แว่นๆเอาตัวนั้น” พี่มาร์คชี้ให้ผมตักปลาทองตัวที่กำลังว่ายเข้ามาติดขอบบ่อ



“ง่ะ ไม้ขาด” แค่จุ่มลงไปในน้ำกระดาษมันก็จะขาดแล้วอ่ะ บางจังเลย งี้เมื่อไหร่ผมจะจับได้เนี่ย นี่ไม้ที่เจ็ดแล้วนะ



“งานเลิกกูว่ามึงก็ยังไม่ได้ปลาสักตัวแน่อ่ะแว่น ค่อยๆช้อนดิ ตักแรงขนาดนั้นไม้มันก็ขาดหมด” บอกก่อนจะเอื้อมมาจับมือผมค่อยๆวางไม้ลงไปใต้น้ำ รอจนปลาว่ายมาชิดขอบบ่อจึงค่อยๆเลื่อนมือเข้าไปใกล้ๆแล้วก็ช้อนมันขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย



“นี่ไง หนึ่งตัวตั้งชื่อให้ว่าน้องปิ๊งป่อง” งื้อ พี่มาร์คเก่งจังเลย ได้ปลาทองขึ้นมาตั้งแต่ไม้แรกเลย ว่าแต่ชื่อปิ๊งป่องหรอน่ารักจังเลย



“ผมไม่อยากได้แล้วอ่ะ ตักไปกระดาษก็ขาด มันทำผมหงุดหงิดจังเลย”



“ใจเย็นๆ ทำแบบที่กูทำเมื่อกี้ ลองดู” ความตื่นเต้นมันคงจะเป็นตอนที่ตักปลาได้โดยที่กระดาษยังไม่ขาด ผมสงสัยจังเลยว่ามันคือกระดาษอะไรนะทำไมถึงได้บางจังเลย แค่แตะน้ำมันก็ทำท่าจะขาดแล้วทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย



“แบบนี้ใช่ไหมฮะ?” จุ่มไม้ลงไปในน้ำรอจนปลาว่ายมาชิดขอบบ่อ แล้วค่อยๆเลื่อนไม้เข้าไปอย่างเบามือ



“ได้แล้วพี่มาร์ค” ยื่นขันในมือให้พี่มาร์คดู รู้สึกตื่นเต้นสุดๆอ่ะนี่ผมตักปลาได้เองเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยนะ ปกติจะไปเดินชี้ๆตามร้านแล้วก็ซื้อมาอ่ะ แต่ว่ามันจากผมไปนานแล้วนี่จะเป็นอีกสองตัวที่ผมกำลังจะได้เลี้ยง



“ตัวนี้ชื่อป่องปิ้ง” ผมหันไปมองพี่มาร์ค ผมว่าชื่อมันแปลกๆนะ



“ทำไมชื่อมันคล้ายๆกันเลยอ่ะ แค่สลับกันเท่านั้นเอง” พี่มาร์คดูดน้ำในมือ



“ขี้เกียจคิด พอดีเห็นชื่อร้านเขาชื่อปิ๊งป่องกูเลยลอกเขามา” ง่ะ ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอะไรสักนิด คนบ้าอะไรเนี่ย



“ฝากไว้ก่อน ขากลับค่อยแวะมาเอา กูขนไปไม่หมดหรอกนะทั้งตุ๊กตา ทั้งปลา ทั้งของกินมึงเนี่ย” พี่มาร์คหันไปบอกเจ้าของร้านให้เอาใส่ถุงอัดออกซิเจนให้ด้วยเดี๋ยวเดินกลับมาเอา



ผมเดินดูอะไรกับพี่มาร์คไปเรื่อย แวะเล่นบ้างกินบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะแวะเข้าร้านของกินอ่ะ ปลาหมึกจิ้มก็อร่อย มันเป็นหนวดๆอ่ะอร่อยมากเลยผมเพิ่งเคยกินเป็นครั้งแรก พี่มาร์คบอกให้ใส่น้ำจิ้มด้วยมันจะอร่อยกว่านี้มากๆแต่ว่ามันเผ็ดพี่มาร์คเลยต้องเดินไปซื้อแบบไม่จิ้มมาให้ผมใหม่ ตอนนี้กำลังรอขึ้นชิงช้าสวรรค์กันอยู่คนเยอะมากๆเลย ไม่รู็อีกนานหรือเปล่ากว่าผมกับพี่มาร์คจะได้ขึ้น รู้สึกตื่นเต้นนิดๆ ไม่รู้ขึ้นไปจะหน้ามืดขาสั่นหรือเปล่าอ่ะเพราะไม่เคยขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว ผมตื่นเต้น



“ไอ้นี่มึงไม่กิน?” พี่มาร์คเหลือบตามองปลาหมึกย่างในถุงของผม นี่นั่งรออยู่ตรงเก้าอี้พลาสติก ของก็เยอะพี่มาร์คเลยไปลากอีกตัวมาวางของ



“กินฮะ” ตอบก่อนจะหยิบมาถือไว้ในมือ เผลอไม่ได้เลยขโมยของกินผมตลอด



“เอามาแบ่งกูมั่ง” อะไรอ่ะตัวเองกินไปตั้งหลายไม้ ยังจะมาแย่งผมอีก



“ง่ะ แย่งผมกินอีกแล้วนะ” เขากินเยอะจังเลย ไม่รู้เอาไปไว้ตรงไหนหมดไม่รู้สึกอิ่มบ้างหรือไง



“ขี้งกกับกูหรือไง ในมือมึงนั่นแหละเอามาป้อนกู” แบบนี้อีกแล้วสินะ .. กินอะไรต้องให้ผมป้อนตลอดเลย ไม่รู้เป็นอะไรพอไม่ป้อนก็ทำท่าหงุดหงิดใส่ผมอีก ขนาดน้ำยังต้องให้ผมถือแล้วป้อนให้ ถ้าไม่ป้อนก็นั่งน้ำตาไหลเพราะเผ็ดให้ผมดูอีก



“ทำไมต้องให้ผมป้อนตลอดเลย” ถามไปงั้นแหละ สุดท้ายก็ต้องป้อนเขาอยู่ดี ก็แค่สงสัยเฉยๆอ่ะ



“มึงป้อนแล้วมันอร่อยกว่ากูกินเองไง” คำพูดของพี่มาร์คทำให้ผมเขินได้ตลอดเลย เสียก็ตรงที่เขาชอบทำหน้าตายตอนตอบผมนี่แหละ ขี้เก๊กจังเลยคนอะไรก็ไม่รู้



“ไปแว่นถึงคิวเราแล้ว” พี่มาร์คหันไปฝากของกับคุณลุงเจ้าของร้าน ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือผมเดินไปขึ้นกระเช้าชิงช้าสวรรค์ รู้สึกขาสั่นมือเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีเลย



“มึงกลัว?” ตอนนี้ชิงช้าสวรรค์ค่อยๆหมุนพาเราสองคนขึ้นมาด้านบน ผมพยักหน้าตอบ จริงๆก็เคยขึ้นตึกสูงๆ แต่ว่ามันมีกำแพงผมเลยไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่ แต่ในนี้มันโล่งมองออกไปเห็นทุกอย่างรอบๆตัวผมเลยรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ



“เด็กว่ะ” จิ้มหน้าผากผมอีกแล้ว พี่มาร์คนั่งมองหน้าผมนิ่งๆ ผมรีบหลบตาเขาไม่กล้ามองตาเขาตรงๆมันทำให้ผมรู้สึกใจเต้นแรง เดี๋ยวจะช็อคตายคากระเช้าไปซะก่อน ทั้งความสูงทั้งสายตาของพี่มาร์คมันน่ากลัวพอๆกันเลย



“ถ้ากลัวก็หลับตา” ขึ้นมาที่สูงแล้ว ผมนั่งกำมือตัวเองแน่น หลับตาลงทั้งที่อยากจะเห็นวิวสวยๆ ผมได้ยินเสียงพลุอยากลืมตาขึ้นมาดูแต่ก็ยังมีความกลัวจนได้แต่หลับตาปี๋รอให้กระเช้าค่อยๆหมุนลงไปด้านล่าง ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หน้าพี่มาร์คยื่นมาใกล้จนผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาอยู่ตรงข้างแก้มของผมนี่เอง



“จูบได้ป่ะวะ?”



ไม่ทันจะฟังคำตอบ ริมฝีปากของพี่มาร์คก็ประกบแน่นลงมา ปลายลิ้นสอดแทรกเข้ามาช้าๆตอนที่ผมตกใจเผยอริมฝีปากออกจากกัน พี่มาร์คไม่ได้หลับตา เขามองตาผมในขณะที่ผมเองก็กำลังตกใจเบิกตาโพลงเพราะการกระทำของเขา เขามองผม ด้วยสายตาที่ผมเคยเห็นมันจากเฮียบ่อยๆ ทั้งรัก ทั้งเอ็นดูอะไรแบบนั้น แต่บางครั้งมันก็มีแววตาของคนที่กำลังกังวลกับอะไรบางอย่างฉายแทรกขึ้นมา



“ไอ้บีไม่อยากให้กูคบกับมึง” ผละริมฝีปากออกก่อนจะพูดเรื่องเฮียขึ้นมา ผมขมวดคิ้ว .. ทำไมเฮียถึงไม่อยากให้เราคบกัน



“ทำไมล่ะฮะ?” แม้จะรู้สึกอาย แต่ผมก็อยากรู้เหตุผลของเฮียมากกว่า



“เพราะกูกับมึงเป็นผู้ชาย” เขาไหวไหล่ น้ำเสียงที่ตอบผมดูจะหงุดหงิดมากเหมือนกัน



“แค่นั้นเองหรอ?” คนแบบเฮียทำอะไรต้องมีเหตุผลสิ แต่ผมก็รู้อยู่แล้วว่าเฮียไม่ให้ผมคบกับพี่มาร์คเพราะเราเป็นผู้ชายเหมือนกัน



“มีเหตุผลมากกว่านั้น นี่แว่น” อยู่ๆพี่มาร์คก็ทำหน้าจริงจัง



“ฮะ?”



“มึงชอบกูหรือเปล่า?”



“ชอบฮะ” ผมชอบพี่มาร์ค ผมมีความสุขตอนที่อยู่กับพี่มาร์ค แม้แรกๆผมจะรู้สึกอึดอัดที่ต้องเข้าใกล้คนแบบเขา แต่พอรู้จักกันจริงๆ ผมว่าพี่มาร์คเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง แม้ปากจะร้าย แต่ก็ตามใจผมเสมอ เป็นผู้ชายนิ่งๆกวนๆแต่อบอุ่นและอ่อนโยนมากจนผมนึกภาพไม่ออกว่าถ้าพี่เขาไม่ได้ชอบผม .. เขาจะยังใช้คำพูดแรงๆ ต่อว่าผมแรงๆเหมือนช่วงแรกๆที่รู้จักกันกับผม ทิ้งผมไว้ข้างถนน ทำให้ผมร้องไห้เหมือนกับตอนนั้นอยู่หรือเปล่า



“ชอบแบบที่กูชอบมึงหรือเปล่า คำว่าชอบของมึงคืออะไร เข้าใจความหมายไหม? ไม่ใช่ชอบเหมือนที่มึงชอบพี่มึง เพื่อนมึง มึงตอบกูสิแว่นว่าความหมายของมึงคืออะไร” ผมไม่เข้าใจความหมายของคำว่าชอบสักเท่าไหร่ ผมรู้แค่ว่ากับพี่มาร์คมันพิเศษ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ผมมีต่อเฮียหรือว่าเนียร์กับแจ มันพิเศษมากๆพิเศษมากกว่าใครทั้งหมดที่ผมเคยรู้จักมา



“ความหมายของผมหรอ .. ชอบของผม หมายความว่าพี่เป็นคนสำคัญ ผมชอบพี่เพราะพี่เป็นคนที่พิเศษมากสำหรับผม ผมอาจจะยังไม่เข้าใจเรื่องความรัก แต่ว่า .. พี่จะสอนผมใช่ไหมฮะ?” พี่มาร์คหลุดหัวเราะ ยื่นมือมาวางบนหัวผม



“อือ กูจะสอนมึงเอง อยู่เรียนรู้ความหมายของมันไปกับกูนานๆก็แล้วกัน กูคงเสียใจแย่ขนาดเลือกคนบื้อๆอย่างมึงมาเป็นแฟนแล้วถ้าต้องอกหักอีก ชาตินี้กูคงเป็นหนุ่มโสดที่หล่อมากที่สุดไปตลอดชีวิตแน่ๆถ้ามึงทิ้งกู” งือ นอกจากจะขี้โม้แล้วยังชมตัวเองเก่งอีกด้วยนะผู้ชายคนนี้



“อื้อ ไม่ทิ้งหรอก เพราะผู้ชายแบบพี่มาร์คคงหาไม่ได้อีกแล้ว ผมไม่อยากร้องไห้ขี้มูกโป่งน่ะ”




#มาร์คไม่รักน้อง


===============================

TBC.

แง้ เห็นคอมเม้นต์นึงบอกว่าเนื้อหาตอนเป็นแฟนกันน้อยมากจะจบเรื่องแล้ว ยังไม่จบนะคะ คิดไว้ตอนแรกประมาณ 35 ตอนจบ แต่คงต้องยืดไปถึง 45 ตอนเลย (อันนี้ไม่แน่ใจ) แต่จะมีม่าช่วงใกล้จบเรื่องแค่นั้น เนื้อหาหลังจากนั้นจะเอาลงเล่มนะคะจะบอกว่ายาวมากคุ้มมากในเล่ม (แอบกลัวไม่พอ400หน้า) ถ้าเกิน 400 หน้าคงต้องหาโรงพิมพ์อื่น ยัดมากสุดคงจะได้แค่ 500หน้านะคะไม่เกินนี้แต่ไม่น่าจะขาด (ไม่ขาดเกิน10หน้าแน่นอน)

ส่วนใครที่งงกับการสั่งซื้อฟิคนะคะ ดูก่อนนะ ถ้าเนื้อหาที่เอาลงเว็ปเกินจำนวนหน้าอาจจะเอาเนื้อหาที่เหลือที่ไม่ลงเว็ปทำเล่มสเปเล็กๆอีกเล่มนึง แต่บอกว่าคุ้มมากจริงๆตั้งใจทำมากเรื่องนี้ แม้พระเอกมันจะกวนๆไปหน่อย น้องบื้อๆต๊องๆไปหน่อย แต่คิดว่าคนกวนกับคนซื่อนี่มันอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เจอกันๆ

โอนเงินเสร็จแล้ว > เข้าไปกรอกแบบฟอร์มที่นี่ค่ะ >>คลิก >>กรอกเสร็จเรียบร้อยแล้วให้ส่งสลิปหลักฐานการโอนมาที่อีเมล์ที่ไรท์แจ้งไว้ในหน้ารายละเอียดแบบฟอร์มนะคะ รบกวนอ่านให้ครบถ้วนจ้ะ เสร็จแล้วรอรับอีเมล์ตอบกลับจากไรท์เป้อันเสร็จจ้ะ รอรับฟิคอย่างเดียวโลดดดดดดดดดดด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

14,382 ความคิดเห็น

  1. #14275 NuNanMooKapook (@NuNanMooKapook) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 21:42
    งื้อออออ คน-ทำไมมุ้งมิ้งได้ขนาดนี้ง่าาาาาาา
    #14275
    0
  2. #14117 Nanzii97 (@Naanjee_B) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 19:57
    พี่มาร์คนี่ก็ขี้โม้เหลือเกิน
    #14117
    0
  3. #14102 DYBYSLEEP (@DYBYSLEEP) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 17:31
    แบมน่ารักอ่ะ น่ารักมากๆเลย
    #14102
    0
  4. #14014 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 12:02

    กลับไปนี่ไม่รู้เฮียจะแยกตี๋กับพี่มาร์คออกจากกันไหมอ่ะ

    #14014
    0
  5. #13966 rungnapha24mb (@rungnapha24mb) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 16:21
    พี่มาร์คขี้โม้ แบมนี่เริ่งเรียนรู้โลกมากขึ้นนะ(นิดหน่อย)555
    #13966
    0
  6. #13823 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 16:45
    น่ารักจริงๆ
    #13823
    0
  7. #13760 C6Y1B0B4 (@Cha957) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:25
    อยากเปลี่ยนแท๊ก จาก #มาร์คไม่รักน้อง เป็น #พี่มาร์คคนขี้โม้ จังเลยค่ะ หมั่นไส้ ความอวดรวย ความกระเป๋าตังค์หนัก ความหล่อรวย จ้าาา พ่อพระเอก พ่อรูปหล่อพ่อรวย 55555555
    #13760
    0
  8. #11786 pntmtn13 (@pntmtn13) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 21:53
    มาอ่านตอน21.54 บวกกับของกินของเค้าทั้งสอง..??
    #11786
    0
  9. #10866 `MESJ' (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 17:52
    หยอดกันเข้าไปอี๊กกก
    #10866
    0
  10. #10847 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 10:29
    คนน้องก็เขินได้น่ารัก มากกกกก คนพี่แม่วก็หยอดเอาๆหยอดแบบอึนๆ55
    #10847
    0
  11. #9628 markbamgalaxy (@markbamgalaxy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 22:57
    แฮชแท็ก #มาร์คไม่รักน้อง นี่โยนทิ้งได้มั๊ย??5555
    #9628
    0
  12. #9263 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 14:52
    น่ารักอ่า เขินมาก พี่มาร์คทำไมละมุนอย่างนี้ ><
    #9263
    0
  13. #9058 P-ENT (@pentsy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 17:07
    โอ๊ยชอบโมเม้นแบบนี้จัง
    #9058
    0
  14. #9012 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 15:54
    ความขี้อวดนี้ หมั่นใส้แลง5555555
    #9012
    0
  15. #8751 ~เกล็ดน้ำค้าง~ (@applebreeze) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 17:17
    น่ารักว่ะ
    มาร์คแสดงออกและทำในแบบของมาร์คค น่ารัก
    #8751
    0
  16. #8582 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 13:20
    เพราะไม่มีใครกวนตีนละก้ชอบแกล้งน้องได้เท่าพี่มาร์คอีกแล้วหล่ะ555555555 น่าร้ากกกกกก
    #8582
    0
  17. #8515 DOWNee40 (@DOWNee40) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 11:33
    โอ้ยยย ขอแบบนี้สักคน55
    เขินมากกกก
    #8515
    0
  18. #8477 Dearii (@_BananaP_) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 08:09
    โอ้ยย ฟินแล้ว งื้ออออ ฟหวดสเาสหงงเว่า !!!!!!!
    #8477
    0
  19. #8447 คุณแมวเหมี้ยว (@levilevi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 04:13
    เปลี่ยนแท็กทวิตทวิตเดี๋ยวนี้!!! #มาร์ครักน้องมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555555555555555555 เกลียดการหลงตัวเองของมาร์ค ฮ่อล! พ่อเทพบุตรตกสวรรค์ ????????????????
    #8447
    0
  20. #8379 HoneyBabby (@honeybeebeezy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 00:21
    ว้ายๆๆๆ ใครบอกพี่มาร์คไม่รักน้องน๊าาาาา
    #8379
    0
  21. #8353 onlybboy (@onlybboy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 17:34
    พี่มาร์คชมตัวเองได้แบบโอเวอร์มาก เกลียดดดดด 5555
    #8353
    0
  22. #8326 CR33 (@isariyaporn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 10:27
    เขินมากกกก
    #8326
    0
  23. วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 09:55
    เขินมากกกกกกกก
    #8323
    0
  24. #8304 T.K (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 07:23
    เขินจนบอกไม่ถูก
    #8304
    0
  25. #8292 wawaew (@waewprakai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 23:35
    น่ารักจังแง
    #8292
    0