(จบแล้ว)-ไอ้จืดแฟนผม-MarkBam

ตอนที่ 38 : -36- คลิปภาคปฏิบัติ(150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    7 พ.ย. 59





          Inside


“มาร์ค เดี๋ยวยายมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยนะ” กลับมาถึงบ้านยายก็เรียกหา ผมมองหาไอ้แว่นที่ไม่รู้ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน กลับมาก็ไม่เจอมันแล้วนึกเป็นห่วงไม่อยากปล่อยให้มันอยู่คนเดียว



“มีอะไรหรอยาย?” ผมถามพลางเข็นวีลแชร์พายายเดินสูดอากาศเย็นสบายภายในบ้านที่โอบล้อมไปด้วยต้นไม้



“เรื่องตาหนูคนนั้น” ยายคงหมายถึงไอ้แว่น ผมหยุดรถเข็นลงที่หน้าต้นดอกดาวเรืองยายเอื้อมมือจับพวกมันเบาๆอย่างอ่อนโยน



“ไอ้แว่นมันทำไม?” ผมเริ่มกังวลกลัวว่ายายจะไม่ชอบมันขึ้นมาอีกคน ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงรู้สึกอึดอัดแย่ แล้วไอ้แว่นก็คงจะยิ่งเสียใจที่ไม่มีใครรับได้ในเรื่องของเราสองคน



“ก็ไม่ทำไมหรอก แต่พ่อหนูคนนั้นบอกยายว่าเรากำลังคบกันอยู่”



“ยายไม่ชอบมันหรือไง?” ต่อให้ยายจะไม่ชอบมัน ยายก็คงบังคับอะไรผมไม่ได้



“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกเจ้าหลานคนนี้ กำลังคิดอะไรไปไกลอยู่ล่ะสิ” ยายพูดอย่างรู้ทัน



“อ้าว”



“ยายว่าเขาน่ารักดี ดูซื่อๆไม่มีพิษมีภัยกับใคร พูดเก่งทำให้ยายหายเหงาลงได้เยอะเลย” ยายยิ้มอย่างอ่อนโยนเวลาที่พูดถึงมัน



“อืม แล้วยายรังเกียจพวกเราหรือเปล่าที่เป็นแบบนี้?”



“ไม่เลย ไม่ว่ามาร์คจะรักใครยายก็รักด้วยหมดนั่นล่ะ ยายรู้ว่าคนที่มาร์ครักมาร์คเลือกมาดีแล้ว คงไม่มีวันทำให้หลานยายต้องเสียใจแน่ๆหรอกจริงไหม หือ?” ยายจับมือผมไว้หลวมๆ ฝ่ามือเหี่ยวย่นตามอายุของยายยังคงอบอุ่นเหมือนเคย



“ขอบคุณนะยาย ที่เข้าใจพวกเรา” นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ผมไม่ค่อยได้เอาใจใส่ยายดูแลยายพูดคุยกับยายแบบนี้




“แล้วนี่มันหายไปไหนแล้วล่ะยาย?” ถามหาไอ้ตัวดีที่ตั้งแต่ผมกลับมาก็ยังไม่เจอหน้ามันเลย



“ดูท่าว่าจะไม่สบาย ยายเลยให้กินยาแล้วก็ให้ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนู่นล่ะ” ผมพายายกลับขึ้นห้องไปพักผ่อน ก่อนที่จะปลีกตัวเองออกมาหาใครอีกคนที่ป่านนี้คงนอนหลับตูดโด่งน้ำลายยืดเต็มหมอนของผมไปหมดแล้ว



ตอนที่ผมเจอมันที่ตู้โทรศัพท์ ยอมรับว่าผมตกใจมาก มันเหมือนคนที่กำลังหนีใครมาดูจากเสื้อผ้าของมันแล้วมันน่าจะออกมาจากงานเปิดตัวแบรนกางเกงยีนส์ของไอ้บี ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง ปล่อยให้มันต้องเผชิญหน้ากับความโหดร้ายของคนในครอบครัวมันเพียงลำพัง



ไอ้แว่นเหมือนคนไร้ที่ยึดเหนี่ยว มันมีแค่ผมที่อยู่ข้างๆมันในเวลานี้ ผมรู้สึกผิดที่หนีมันกลับมาหายายโดยไม่ได้บอกอะไรกับมันสักคำ



วันที่มันโทรหาผมแล้วแป้งเป็นคนรับโทรศัพท์วันนั้นเป็นวันที่ผมโกรธตัวเองมากที่ไม่ยอมมารับโทรศัพท์ด้วยตัวเอง ผมโทรกลับไปหามันหลังจากช่วยรุ่นพี่ในคณะขนของเสร็จก็ไม่สามารถติดต่อมันได้แล้ว ผมคิดว่ามันอาจจะโกรธผมที่แป้งเป็นคนรับโทรศัพท์เพราะข่าวลือเรื่องที่ผมคบกับแป้งแถมยังพาเธอขึ้นคอนโดดังกระฉ่อนไปทั่วมหาวิทยาลัยทั้งที่จริงแล้วผมไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลย ผมร้อนใจต่อว่าแป้งที่รับโทรศัพท์ของผมก่อนจะรีบขับรถเพื่อไปหามันที่บ้าน แต่คนที่บ้านยายโทรมาบอกผมซะก่อนว่ายายตกบันไดเพราะเดินไม่ระวังผมจึงต้องรีบขับรถกลับมาหายาย



โชคดีที่ยายไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ก็ต้องใส่เฝือกไว้เนื่องจากข้อเท้าพลิกผมจึงต้องอยู่ดูแลยายเพราะยายไม่สามารถเดินเหินได้อย่างถนัดตามปกติ

ไม่ว่าผมจะโทรหาไอ้แว่นกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ผมก็ไม่สามารถติดต่อมันได้ จะโทรไปถามเรื่องของมันกับไอ้บีไอ้เพื่อนเวรนั่นก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกันอีกคน ผมโทรหาไอ้เนียร์ ไอ้เด็กนั่นดูจะรู้สึกผิดอยู่เหมือนกันที่มีส่วนทำให้ไอ้แว่นต้องเป็นแบบนี้ มันร้องไห้กับผมแต่เรายังไม่ทันจะได้คุยอะไรกันมากไอ้บีที่กลับมาเจอก็โวยวายใส่ไอ้เนียร์เข้าเสียก่อน



เมื่อเช้ามันก็โทรมาถามหาไอ้แว่นกับผม แม้ว่าในใจจะโกรธมันแต่ผมก็ต้องพยายามเล่นละครว่าไม่รู้เรื่องที่ไอ้แว่นหายไป น้ำเสียงร้อนรนของมัน มันคงกังวลว่าจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นกับน้องมัน



ผมลูบหัวคนที่นอนหลับสนิทอย่างนึกเอ็นดูและสงสารมันจับใจ ทำไมคนคนหนึ่งต้องมาเจอเรื่องที่ทำร้ายจิตใจได้ถึงขนาดนี้โดยที่ผู้กระทำกลับกลายเป็นคนในครอบครัวของมันเอง



ไอ้แว่นเหมือนจะไม่สบายอย่างที่ยายบอก มันเอียงหน้าตัวเองเข้าหาฝ่ามือของผมก่อนจะนอนหลับตาพริ้มราวกับว่ามันกำลังฝันดี



“อื้อ พี่มาร์ค” คนบนเตียงถูกปลุกขึ้นจากฝันดีของตัวเองโดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจ



“อืม ยายบอกว่ามึงไม่สบาย” แตะหน้าผากของมันพลางขมวดคิ้ว มันไม่สบายจริงๆเนื้อตัวอุ่นๆเหมือนถูกพิษไข้กัดกิน



“ฮะ ผมปวดหัว” มันว่าก่อนจะขยับหัวตัวเองเข้าหาฝ่ามือของผม



“วันนี้ไม่ต้องอาบน้ำนะ เช็ดตัวก็พอ” ผมกลัวว่ามันจะป่วยหนักแล้วพรุ่งนี้จะไปเรียนไม่ไหว



“ไม่เอาหรอก เช็ดตัวมันไม่สะอาดเหมือนอาบน้ำ” มันทำหน้ามุ่ย ดูท่าจะไม่ชอบเช็ดตัวจริงๆ



“ดื้อ เดี๋ยวก็ไม่หาย พาไปให้หมอฉีดยาดีกว่า” ผมหัวเราะมันอย่างเอ็นดี ล้มตัวนอนข้างมันก่อนจะพลิกตัวตะแคงเข้าหา



“แค่กินยากับนอนเยอะๆเดี๋ยวก็หายแล้ว” ไอ้บีเคยบอกผมว่าเวลาน้องมันป่วยไอ้แว่นจะเป็นหนักมาก



“ถ้าแค่นั้นเขาจะมีหมอไว้ทำไมวะ?” อยากพามันไปฉีดยาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ



“ก็มีไว้รักษาคนที่ป่วยหนักๆไงฮะ แต่ผมไม่ได้ป่วยหนักไม่ต้องไปหาหมอหรอก” มันเถียงก่อนจะซุกตัวเข้ามาหาผมยกแขนผมขึ้นไปกอดมันไว้หลวมๆ



“พี่ .. กอดผมหน่อย” อ่า เวลามันป่วยมันขี้อ้อนแบบนี้ทุกครั้งเลยหรือเปล่าวะ



“ไม่เอาอ่ะ กูอยากนอนก่ายหน้าผาก” ว่าแบบนั้นก่อนจะยกมือข้างที่มันเอาไปกอดตัวเองไว้ขึ้นก่ายหน้าผาก แกล้งมันแล้วสนุกดี ผมอยากรู้ว่ามันจะทำยังไงถ้าผมไม่ยอมกอดมันอย่างที่มันต้องการ



“ก็ข้างนู้นสิ” มันแกะมือผมที่ก่ายอยู่บนหน้าผากออก ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นจับมืออีกข้างที่ว่างของผมขึ้นมาก่ายหน้าผากแทน



“อะไรแว่น ก็กูถนัดข้างนี้”



“ไม่กอดก็ไม่ต้องมานอนใกล้เลยนะ จะไปกอดใครก็ไปเลย” อ้าว งอนผมขึ้นมาจริงๆซะงั้น มันพลิกตัวนอนหันหลังใส่ยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนมิดหัว



“กอดใครวะ?” ผมถามขยับตัวเองเข้าไปกอดมัน กอดทั้งๆที่มันยังนอนคลุมโปงอยู่นี่ล่ะ



“พี่แป้งไง พาเขาไปที่คอนโดด้วยนี่” ฟังจากน้ำเสียงเหมือนมันจะไม่พอใจนิดๆ นี่ไอ้แว่นก็เชื่อข่าวลือนั่นกับเขาด้วยอีกคนหรอเนี่ย เหอะ อย่าให้ผมรู้นะว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวพ่อจะจับมากระทืบให้ลิ้นเบี้ยวพูดอีกไม่ได้ตลอดชีวิตเลยมึง



“กูไม่เคยพาใครไปเลยนะ นอกจากมึง”



“ไม่เชื่อหรอก ใครๆก็พูดกันว่าเห็นอ่ะ”



“มึงเชื่อคนพูดของอื่นแต่ไม่เชื่อใจกูงั้นหรอแว่น?” นึกฉุนขึ้นมานิดๆนะที่มันเชื่อคำพูดคนอื่นมากกว่าคำพูดของผม



“ก็ถ้ามันไม่จริงคนอื่นเขาจะพูดกันได้ไงล่ะ?” ผมจับมันนอนหงายดึงผ้าห่มลงมาถึงคอก่อนจะปีนขึ้นไปนอนคร่อมมันไว้



“มึงก็เห็นว่าขนาดเรื่องของเราพอมีคนรู้หนึ่งคน มันก็เอาไปพูดต่อๆกันจนรู้ไปทั่วทั้งมอ แล้วมึงคิดว่าไอ้การกุข่าวลือปลอมๆเรื่องกูกับแป้งขึ้นมามันจะไม่มีคนโง่เชื่อเลยหรอวะ อย่างน้อยก็มีมึงแล้วหนึ่ง” เขกหัวมันไปที ไอ้คนขี้หึงเลยทำหน้ามุ่ยใส่



“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ ก็พี่ทำตัวแปลกๆไม่ยอมมาหาผมทิ้งผมไว้คนเดียว” มันเบะปากทำท่าจะร้องไห้



“กูไม่ได้ตั้งใจ กูเป็นห่วงยายกูเหลือแค่ยายคนเดียวที่เป็นครอบครัวของกู” ถ้าผมไม่มียายชีวิตของผมจะเป็นยังไงผมยังนึกภาพไม่ออกเลย



“ผมก็เหลือพี่มาร์คแค่คนเดียว .. อื้อ” ผมไม่อยากให้มันพูดอะไรที่ฟังแล้วชวนเศร้าขึ้นมาอีก ก้มลงประกบปากมันแทะเล็มไปตามกลีบปากอิ่มที่พูดจ้อยๆไม่มีหยุด ปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากอุ่นชื้น ไอ้แว่นมันจูบไม่เป็นมีเพียงแต่ผมที่ตักตวงความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ



“อือ .. อืม” เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากลำคอของคนที่นอนใต้ร่าง ปลายลิ้นถูกผมหยอกเย้าฝ่ามือปัดป่ายไปทั่วแผ่นหลังออกแรงจิกข่วนเมื่อถูกผมแกล้งด้วยการไม่ปล่อยให้มันได้มีโอกาสพักหายใจ เบื้องล่างบดเบียดรู้สึกได้ถึงความต้องการของกันและกันที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในเนื้อผ้าที่บดบังเราทั้งสองคนไว้



“พะ .. พอแล้ว” ใบหน้าแดงก่ำหันหนีเมื่อถูกผมจ้องมองด้วยนัยน์ตาคู่คมของตัวเอง



“เขินอะไรวะ?” เห็นมันแล้วก็นึกหมั่นเขี้ยว อยากจะฟัดมันให้จมเตียงแต่เพราะยังอ่อนประสบการณ์เรื่องอย่างว่ากับผู้ชายด้วยกันผมจึงไม่กล้าแม้แต่จะล่วงล้ำให้มากไปกว่าการกอดจูบกันเท่านั้น



ผมกลัวมันเจ็บ .. กลัวตัวเองทำทุกอย่างล่มอย่างไม่เป็นท่า ถ้ามันเป็นผู้หญิงรับรองได้เลยว่ามันคงถูกผมจับเปลื้องผ้าฟัดบนเตียงไปตั้งแต่วันที่มันตามผมเข้าห้องที่ตอนโดแล้ว แต่เพราะว่ามันไม่ใช่ผู้หญิงคนอื่นของผม ผมอยากจะถนอมมันไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เรื่องความต้องการมันเป็นเรื่องปกติของบุรุษเพศอย่างผม แต่ผมก็ไม่ใช่พวกบ้ากามที่ต้องเอาให้ได้ไม่รู้จักทะนุถนอมคนของตัวเอง



“ก็พี่อ่ะ” มันดันหน้าอกผมเบาๆ ผมก้มลงไปหอมแก้มมันก่อนจะทิ้งตัวนอนข้างๆดึงมันเข้ามากอด



“พี่มาร์ค ..”



“หือ?”



“ทำไงดีอ่ะฮะ?” ผมเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยกหัวตัวเองมองใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำของมัน



“อะไร?”



“มัน .. มันเอ่อ” ไอ้แว่นคว้ามือของผมไปจับส่วนแข็งขืนใต้ผ้าห่มของมันไว้ ผมหัวเราะหึขึ้นมาเบาๆ



“เดี๋ยวกูจัดการเอง”


**


“มึงไม่เคยช่วยตัวเองหรอวะ?” ถามคนที่นอนตาปรือบิดตัวไปมาอยู่ใต้ร่าง ผมกอบกุมตัวตนแข็งขืนของมันไว้เต็มฝ่ามือบนเนื้อผ้าที่ขวางกั้นพลางขยับเบาๆทำอีกคนดิ้นพล่านปล่อยเสียงครางออกมาจากลำคอ



“ชะ .. ช่วย อื้อ ยังไงฮะ?”



“แบบที่กูทำให้มึง”



“มะ .. ไม่เคยฮะ อา” อ่า ถึงว่าทำไมเสร็จเร็วจัง ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรไอ้แว่นก็กระตุกเฮือกพาตัวเองขึ้นสวรรค์วิมานชั้นไหนต่อไหนไปแล้ว



“กางเกงเปียกเต็มเลยฮะ” คิดว่าตัวเองฉี่แตกอีกแล้วมั้งไอ้เด็กนี่



“ไปอาบน้ำใหม่เลย” ว่าจะไม่ให้อาบน้ำแล้วเชียว แต่เป็นแบบนี้แค่เช็ดตัวคงไม่สะอาดแน่ๆ



ไอ้แว่นนอนกัดปากตัวเองแน่น หันหน้าหนีผมไปอีกฝั่ง พวงแแก้มสีแดงระเรื่อของมันให้เดามันคงกำลังอายผมอยู่แน่ๆ



ฟอดดด



“อายอะไร ไปอาบน้ำ” หอมแก้มมันแรงๆก่อนจะไล่ให้มันไปอาบน้ำทำความสะอาดตัวเอง ผมหลบมันเข้ามาในห้องนอนของแม่ รู้สึกแปลกใจเหมือนกันที่ตัวเองดันมีอารมณ์กับผู้ชายซะได้ ผมจัดการตัวเองก่อนจะอาบน้ำใหม่แล้วกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ไอ้แว่นยังอาบน้ำไม่เสร็จผมจึงหยิบหนังสือบนชั้นลงมานั่งอ่านฆ่าเวลาไปพลางๆ



ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำ แต่เพราะผมสงสารมันเกินกว่าจะเห็นแก่ตัวเองได้ ผมรู้ว่าการร่วมเพศระหว่างผู้ชายด้วยกันฝ่ายที่ต้องรองรับอารมณ์จะเจ็บมาก อีกทั้งตัวช่วยอะไรผมก็ไม่มีเลย ยังคงต้องศึกษาอีกพอสมควรว่าการร่วมรักระหว่างผู้ชายด้วยกันเขาต้องเตรียมตัวกันยังไง



ไอ้แว่นอาบน้ำเสร็จแล้วมันห่อตัวด้วยผ้าขนหนูเปิดประตูห้องน้ำออกมา มันสะดุ้งเล็กน้อยที่เห็นว่าผมนั่งรอมันอยู่ ผมลุกขึ้นเดินถือผ้าขนหนูผืนเล็กเข้าไปหามัน



“ใครบอกให้สระผมหืม?” ใช้ผ้าขนหนูขยี้เส้นผมของมัน ก่อนจะพามันมานั่งที่เตียง



“ก็ผมอยากสระนี่ฮะ” มันตอบก่อนจะสูดน้ำมูกเสียงดังฟืดฟาด



“เห็นไหม มีน้ำมูกแล้ว” ส่ายหัวเบาๆกับความดื้อรั้นของมัน เสื้อผ้าก็ไม่ยอมเอาเข้าไปใส่ นั่งม้วนตัวอยู่ในผ้าขนหนูเป็นก้อนดักแร้ ผมจึงต้องลุกไปหยิบเสื้อผ้ามาส่งให้มันแทน



“เอ่อ .. พี่มาร์คออกไปก่อนได้ไหมฮะ” ผมเลิกคิ้วขึ้น



“ทำไมกูต้องไปไหนด้วยล่ะ นี่มันห้องนอนกู”



“แต่ว่าผมจะแต่งตัวนี่ฮะ” แก้มแดงอีกแล้ว ผมลุกขึ้นมาหอมแก้มมันก่อนจะรั้งตัวมันเข้ามาใกล้



“แล้วทำไมมึงไม่เอาเข้าไปใส่ในห้องน้ำแต่แรกวะ?”



“ก็มันลืมนี่นา อื้อ ..” เกลียดปากนิ่มๆที่พูดไม่หยุดนี่จริงๆ



“เดี๋ยวกูแต่งตัวให้” ไอ้แว่นดันอกผมออก ผ้าขนหนูหลุดรุ่ยจนแทบจะเห็นอะไรต่อมิอะไรของมันหมดทั้งตัวแล้ว



“ไม่เอาอ่ะ ผมไม่ใช่เด็กสักหน่อย ทำเองได้เหอะ” มันทำปากมุ่ยหอบผ้าขนหนูขึ้นไปปิดท่อนบนเปลือยเปล่าของตัวเอง



“แต่วันนี้กูอยากเป็นพี่เลี้ยงเด็ก” ยื้อผ้าขนหนูออกจากมือมันก่อนจะไล่ปล้ำจับมันใส่เสื้อผ้าอย่างยากลำบาก ไอ้แว่นโวยวายทั้งอายทั้งงอนผมนั่นแหละ ช่วยไม่ได้มันอยากมานั่งโป๊ให้ผมแกล้งเอง



“แฮ่กๆ เหนื่อยแล้วฮะ” มันหอบก่อนจะนั่งให้ผมใส่แว่นให้ดีๆ



“พี่ชอบเล่นอะไรเป็นเด็กๆเลย” มันบ่นงึมงำ



“ก็ตอนเด็กๆกูไม่มีเพื่อนให้เล่น” ผมไม่มีเพื่อนเล่นจริงๆนะเป็นคนค่อนข้างเก็บตัวไม่สุงสิงกับใครจนกระทั่งมีไอ้บีกับไอ้แจ็คเข้ามาคุยด้วยนั่นล่ะ



“หิวแล้ว” มันลุกเอาผ้าขนหนูไปตากในห้องน้ำ ผมมองหากุญแจรถกับกระเป๋าตังค์ สงสัยต้องพามันไปเซเว่น



“งั้นไปเซเว่น” มันพยักหน้าเดินตามผมลงมา ผมขับรถยนต์พามันมาซื้อของกินที่เซเว่น ฟ้ามืดครึ้มดูท่าว่าฝนกำลังจะตก ถ้าผมขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาคงได้เปียกกันทั้งคู่แน่ๆ



ผมสั่งไส้กรอกไปสองสามชิ้น หยิบแซนวิสและแฮมเบอร์เกอร์รวมถึงของกินที่ไม่ค่อยมีประโยชน์แต่ไอ้แว่นมันชอบใส่ตะกร้า ไม่ลืมที่จะหยิบเบียร์ติดตะกร้ามาด้วยสี่ห้ากระป๋องรวมถึงน้ำผลไม้ผสมแอลกอฮอล์ คิดเอาไว้ว่าวันนี้ล่ะ .. ผมจะมอมเหล้ามัน



“พี่มาร์คมันเยอะไปไหมอ่า” มองขนมนตะกร้าของมันแล้วตกใจจริงๆ นี่มันกะจะซื้อไปตุนเก็บไว้กินตอนสงครามโลกครั้งที่สามเลยหรอวะ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังตามใจมัน



“ก็ไม่นี่ เอามาวางเร็วๆเขาจะได้คิดเงิน”



สายตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างบริเวณหน้าเคาท์เตอร์ ผมเหล่ตามองไอ้แว่นที่กำลังสนใจพนักงานเอาของแช่เย็นไปอุ่นให้อยู่อีกฝั่ง เอื้อมมือหยิบมันลงมาจากชั้นวางหย่อนใส่ตะกร้าของผมที่พนักงานยังคิดเงินไม่เสร็จ



“มาโบโร่โกลด์ซองหนึ่งด้วย .. โทษทีน้องไม่เอาแล้วครับ” ลืมไปว่าไอ้แว่นแพ้ควันบุหรี่ ผมยืนรอจนพนักงานคิดเงินให้เสร็จก็หลีกทางให้ลูกค้าคนอื่นเอาของเข้ามาให้พนักงานคิดเงินแทน



“พี่มาร์คซื้ออะไรมาหรอ?” ไอ้แว่นถามเมื่อกลับขึ้นมานั่งบนรถ ฝนลงเม็ดปรอยๆและดูท่าว่าจะตกหนักในไม่ช้า



“หืม?” เหลือบตามองคนข้างๆ ไอ่แว่นกำลังสำรวจของที่ผมซื้อมาในถุงที่อยู่บนหน้าตัก



“นี่อะไรหรอฮะ?” มันมองขวดรูปทรงยาวๆในมือพร้อมกับกำลังตั้งท่าจะอ่านฉลากที่ติดอยู่บนข้างขวด ผมคว้ามันออกมาจากมือไอ้แว่นก่อนจะใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง ไอ้แว่นมองการกระทำของผมอย่างมึนงง เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ



“ไม่มีอะไรหรอก” ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าหยิบมันติดมือมาด้วยทำไม



“มีพิรุธอ่ะ” เออน่า เดี๋ยวมึงรู้แล้วจะตกใจ



“มึงนี่วุ่นวายจริงนะ เอาไส้กรอกมาป้อนกูเร็วๆ” ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง นั่งรถไอ้แว่นรื้อถุงไส้กรอกออกมาป้อน



“พรุ่งนี้มึงมีสอบไม่ใช่หรอ?” นึกขึ้นได้ว่ามันมีสอบ



“ไม่ใช่ฮะ วันมะรืนน่ะฮะ” พยักหน้าเบาๆอีกไม่นานก็จะปิดเทอมสั้นๆแล้ว ผมเองก็มีงานที่ต้องทำเหมือนกัน



“แต่ว่า .. ไม่อยากไปเรียนเลย ผมกลัวเจอเฮีย .. กลัวเจอเนียร์ กลัวเจอป๊า” น้ำเสียงเศร้าๆของมันทำให้ผมเหลือบตามองอย่างนึกเห็นใจ



“มึงจะหนีปัญหาไปตลอดไม่ได้หรอกนะแว่น ไม่เจอวันนี้พรุ่งนี้วันหน้ามึงก็ต้องเจออยู่ดี” คนข้างกายนั่งเงียบ ผมไม่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ เอื้อมมือไปแตะหัวมันเบาๆ



“ไม่ต้องกลัว มึงยังมีกู” แม้จะยังคิดไม่ออกว่าผมต้องทำยังไงป๊าม๊าไอ้แว่นถึงจะยอมรับในความรักของพวกเราได้ แต่ผมเชื่อว่าสักวันพวกท่านต้องเข้าใจพวกเราแน่ๆ .. ก็ได้แต่หวังว่าวันนั้นจะเดินทางมาถึงในเร็วๆนี้


**


อ่า ทำไมชีวิตของผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ ผมนั่งชันขาข้างหนึ่งขึ้นบนที่นอน ในมือถือโทรศัพท์พร้อมกับเสียบหูฟัง ภาพตรงหน้าคือคลิปลามกอนาจานจากเว็ปไซต์แห่งหนึ่งที่ผมกดค้นหาเอามั่วๆพวกมันก็เด้งพรืดขึ้นมาเต็มหน้าจอ ผมมองมันด้วยความรู้สึกขยะแขยงและสะอิดสะเอียนเกินทน สุดท้ายก็ต้องรีบวางโทรศัพท์ในมือลงก่อนจะลุกขึ้นวิ่งเข้ามาอ้วกในห้องน้ำอีกรอบเป็นครั้งที่สาม



“พี่มาร์ค ไม่สบายหรอฮะ?” ไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมต้องไปนั่งดูอะไรแบบนั้นเดินหน้าตาตื่นเข้ามาลูบหลังผมในห้องน้ำ ผมใช้ให้มันเอาจานใส่ขนมลงไปเก็บและมันคงขึ้นมาเห็นผมตอนกำลังสำรอกอาหารที่กินเข้าไปมากมายเมื่อครู่ออกมา



“เปล่า” ล้างปากตัวเองก่อนจะเดินลูบหน้าลูบตาตัวเองออกมา ไอ้แว่นเดินตามตูดผมต้อยๆมันคงคิดเป็นห่วงผม



“อ้าว แต่ผมได้ยินเสียงพี่อ้วกหลายรอบแล้วนะฮะ” มันนั่งลงบนเตียง ผมรีบเก็บหลักฐานที่วางทิ้งไว้หนีมันออกมาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง



“แล้วมึงลงไปทำอะไรตั้งนานเพิ่งขึ้นมา?” แค่เอาจานขนมลงไปเก็บมันลงไปเกือบยี่สิบนาทีได้ ผมยืนกอดอกหรี่ตามองมันอย่างจับผิด ไม่รู้ว่ามันหายไปไหนตั้งเกือบครึ่งค่อนชั่วโมง



“ช่วยคุณป้าล้างจานฮะ ดูสิมือแดงหมดเลย” มันยื่นมือแดงๆของมันให้ผมดู ท่าจะถูกน้ำยาล้างจานกัดจนฝ่ามือนิ่มๆของมันแดงก่ำไปหมด ผมจับฝ่ามือคู่นั้นขึ้นมาดูพิจารณารอยแดงอย่างถี่ถ้วน



“รออยู่นี่เดี๋ยวกูมา” ผมปลีกตัวเดินออกมาหาครีมหน้าโต๊ะกระจก ขวดโลชั่นขนาดพอดีมือถูกผมหยิบออกมาบีบใส่มือก่อนจะเดินกลับมาหาคนที่กำลั่งนั่งมองผมตาแป๋ว



“ของใครหรอฮะ?” มันถามชักมือตัวเองกลับเข้าหาตัว แววตาที่มองมาอย่างสงสัยและจับผิดทำให้ผมรู้สึกว่าไอ้แว่นเป็นเด็กที่ค่อนข้างขี้หวงและขี้หึงมากจนผมคาดไม่ถึง



“ของกูเอง” ตอบก่อนจะดึงฝ่ามือมันมาจับไว้



“จริงนะ?” สายตาไม่เชื่อนั่นคืออะไรกัน



“กูไม่เคยพาใครมาบ้านนอกจากมึง” ดีดหน้าผากมันไปที ไอ้แว่นถึงกับบ่นอุบยกมืออีกข้างคลำหน้าผากตัวเองป้อยๆ



“พี่ใช้ครีมของผู้หญิงด้วยหรอ?” ผมหันไปมองขวดโลชั่นที่วางอยู่ที่เดิม ของผู้หญิงที่ไหนนั่นมันโลชั่นเด็กชัดๆ



“ผู้ชายก็ใช้ได้เว้ยไอ้แว่น” ไอ้เด็กนี่ ..



“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ พี่มาร์คชอบมีของใช้ผู้หญิงติดบ้านนี่ ผมก็สงสัยสิ” มีแต่ของมันกับของผมทั้งนั้นแหละ เวลาผมกลับมาหายายผมมักจะซื้อของใช้มาเผื่อไอ้แว่นกลับมาเก็บไว้ที่นี่ตลอด เพราะผมคิดว่าสักวันมันคงได้มาที่นี่บ่อยๆจะได้ไม่ต้องออกไปหาซื้อให้มันยุ่งยาก ครีมอาบน้ำผมก็เป็นคนไปเดินเลือกซื้อมาให้มันด้วยตัวเอง แป้งเด็กนั่นก็ด้วยเลือกกลิ่นที่ผมชอบที่สุด ไหนจะกางเกงในผมยังต้องซื้อไซส์มันกลับมาเก็บไว้ให้เลย เสื้อผ้ารองเท้าที่มันต้องใช้ผมก็ซื้อกลับมาใส่ตู้ไว้  ผมจริงจังกับมันขนาดไหนดูจากสิ่งที่ผมทำและคิดไปล่วงหน้าก็คงจะรู้



ผมนั่งทาครีมให้ไอ้แว่นความรู้สึกที่ผมต้องปกป้องมันดูแลมันค่อยๆก่อตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผมไม่อยากเห็นมันเจ็บแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ต้องการ แต่ผมคงไม่มีทางตามใจไอ้แว่นไปซะทุกเรื่องหรือว่าห้ามให้มันทำอะไรที่อยากทำเหมือนกับที่ครอบครัวเลี้ยงมันมาจนกลายเป็นแบบนี้ ผมอยากให้มันช่วยเหลือตัวเองได้ เข้มแข็งและรู้เท่าทันคนอื่นเขาให้มากกว่านี้



“พรุ่งนี้กูจะพามึงไปส่งที่บ้าน” ดวงตากลมโตหลังกรอบเลนส์ช้อนขึ้นมองผมพลางส่ายหน้า



“ไม่เอาฮะ ผมไม่อยากกลับบ้าน” บ้านคงกลายเป็นความทรงจำอันเลวร้ายของมันไปแล้ว ไอ้แว่นมีท่าทีต่อต้านและแสดงออกอย่างชัดเจนว่ามันไม่อยากเจอคนในครอบครัวของมัน



“มึงจะหนีปัญหาไปไม่ได้หรอกนะแว่น” แม้ผมไม่รู้ว่าถ้ามันกลับไปมันจะต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายอะไรบ้าง แต่ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทิ้งมันไปไหนอีกเด็ดขาด ผมคงต้องฝากให้ป้าแม่บ้านช่วยดูแลยายให้ในระหว่างที่ยายยังไม่สามารถเดินได้ด้วยตัวเองอย่างเมื่อก่อน ยายคงเดินเหินทำอะไรไม่สะดวกไปอีกสักพัก ในช่วงนี้ยายจึงเอาแต่นั่งๆนอนๆถักโครเชแก้เหงาแทนการเข้าครัวทำอาหารทำขนมไปใส่บาตรอย่างที่ยายมักจะทำอยู่ทุกวัน



“แต่ผมกลัว ..”



“กลัวอะไรหืม?”



“กลัวจะไม่ได้เจอกับพี่มาร์คอีก ถ้าป๊าไม่ยอมให้เราเจอกันแล้วล่ะฮะ ผมจะทำยังไง” แววตากังวลฉายขึ้นอย่างชัดเจน



“ต่อให้ป๊ามึงจะไม่ให้เจอ กูก็จะหน้าด้านไปเจอมึงอยู่ดี” ผมคิดแบบนั้น ผมไม่คิดว่าการหนีปัญหาจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด



“บางทีมึงก็ต้องแข็งกับครอบครัวมึงบ้าง ยิ่งมึงยอมพวกเขาก็จะยิ่งทำร้ายมึง” ผมไม่รู้ว่าทำไมจากคนที่รักลูกมากๆอย่างป๊ากับม๊าของมันถึงได้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่าพวกท่านกำลังคิดอะไรอยู่ คิดว่าการหมางเมินใส่ลูกทำให้ลูกรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้ตัวตนในสายตาจะทำให้ไอ้แว่นยอมโอนอ่อนเชื่อฟังคำสั่งของเขาอย่างที่มันทำมาตลอดอย่างนั้นหรือไงกัน



ผมคิดว่ายิ่งพวกท่านทำแบบนั้น ไอ้แว่นก็จะยิ่งสร้างกำแพงขึ้นมาในใจอย่างเงียบๆ ยิ่งมันอึดอัดกับครอบครัวของตัวเองมากเท่าไหร่ กำแพงของมันก็ยิ่งสูงขึ้นจนคนในครอบครัวที่เคยก้าวข้ามมันเข้ามาได้อย่างงายดายกลายเป็นว่าไม่สามารถปีนป่ายกำแพงภายในใจของไอ้แว่นเข้าไปได้อีกแล้ว

แต่มันก็พูดยาก ในเมื่อพวกท่านคิดว่าการที่ลูกชายของตัวเองรักผู้ชายด้วยกันเป็นเรื่องที่ผิด มันคงต้องใช้เวลาในการที่จะทำให้พวกท่านเปิดใจยอมรับพวกผม



“เพราะผมไม่เคยขัดใจพวกท่านเลยใช่ไหมฮะ?”



“อืม กับพี่มึงด้วย มึงคงรู้เรื่องของมันกับเพื่อนมึงแล้วใช่ไหม?” ไอ้แว่นพยักหน้าเบาๆ มันจิกปลายเล็บลงบนผ้าปูที่นอนจนผมต้องจับมือมันขึ้นมากุมไว้



“รู้ฮะ”



“โกรธพวกมันหรือเปล่า?” ผมอยากรู้ว่ามันคิดอะไร จะคิดเหมือนอย่างที่ไอ้บีเคยกังวลหรือเปล่าว่ามันอาจจะรับไม่ได้ที่มันมีแฟนเป็นผู้ชาย



“ไม่เคยโกรธเลย .. แต่ผมเสียใจมากกว่า”



“...”



“เสียใจที่พวกเขาปิดบังผม ทำเหมือนว่าผมเป็นไอ้โง่ ผมเสียใจที่เฮียห้ามไม่ให้ผมคบกับพี่แต่ว่าตัวเองก็มีแฟนเป็นผู้ชายเหมือนกัน ผมเสียใจที่เนียร์ปิดบังผม เขาเป็นเพื่อนของผม .. แต่ทำไมเขาถึงทำเหมือนกับว่าผมไม่ใช่เพื่อนของเขา ทำไมเฮียต้องทำเหมือนว่าผมไม่ใช่น้องของเฮีย แล้วทำไมต้องเป็นผมที่ได้รับความเกลียดชังจากป๊ากับม๊าแค่คนเดียวในเมื่อพวกเรา .. ต่างก็มีคนรักเป็นผู้ชายเหมือนกัน”



“มึงอยากบอกป๊ากับม๊ามึงหรือเปล่า เรื่องของพวกมัน ..” ผมกอดมัน เพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของมันอีกแล้ว แต่ผมก็ไม่อยากห้ามไม่ให้มันร้องไห้



“พี่มาร์ครู้ไหมฮะ ว่าถ้าผมบอก อะไรจะเกิดขึ้นกับสองคนนั้น” เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นรอยยิ้ม .. ยิ้มเย็นๆของมันไม่ใช่ยิ้มซื่อๆจากไอ้แว่นที่ผมเคยเห็นมันมาตลอดระยะเวลาที่รู้จักกัน



“มึงจะทำอะไร?” ผมเริ่มกลัวมันขึ้นมาแล้วนะ ..



“ไม่ได้ทำอะไรหรอกฮะ เพราะถ้าถึงเวลาต่อให้เป็นเฮียก็ขัดใจป๊าไม่ได้หรอก” มันเอนหัวพิงไหล่ผมพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ ผมไม่รู้หรอกว่าเรื่องที่ไอ้แว่นพูดมันกำลังหมายถึงอะไร แต่ถ้าให้เดา .. ก็คงไม่ผิดไปจากความคิดของผมสักเท่าไหร่



“กูกลัวความคิดของป๊ากับม๊ามึงจริงๆ”



“ไม่ต้องกลัวหรอกฮะ .. เพราะผมจะไม่ยอมฝืนความต้องการของตัวเองเหมือนกับที่เฮียกำลังทำอยู่แน่ๆ” มือนิ่มๆสอดเข้ามาในปลายนิ้วของผม ไอ้แว่นจับมือผมไว้ ผมชอบมันที่มันไม่เคยโกหกความรู้สึกของตัวเอง มันไม่เคยคิดร้ายกับใครแม้ว่าคนพวกนั้นจะทำร้ายมันได้อย่างแสนสาหัสขนาดไหน มันเป็นคนดี .. ดีเกินหว่าที่ผมจะปล่อยมือของมันไปได้ ผมบีบมือของมันเบาๆก่อนจะจับปลายคางของมันหันมารับจูบ ..



แต่คลิปที่ผมเปิดดูกลับฉายขึ้นมาในความทรงจำราวกับว่ามันจะตามหลอกหลอนผม .. จนต้องโก่งคออ้วกออกมาอีกรอบ



“เชี่ยเอ๊ย!”



“ยี๋! พี่มาร์คอ้วกใส่หน้าผมทำไมฮะ?!” ไอ้แว่นลุกมาปัดซากความอัปยศของผมออกจากใบหน้า ก่อนที่มันจะวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำใหม่ ส่วนผม .. ก็รีบวิ่งมาเปิดหน้าต่างอ้วกใส่ระเบียงห้องนอน



ผมว่าผมคิดผิดแล้วล่ะ ที่เสือกไปเปิดคลิปภาคปฏิบัติดูแทนที่จะปฏิบัติจริงๆหลังจากได้ศึกษาทฤษฎีมาจากในเว็ปแบบคร่าวๆแล้ว ก็ไอ้คนพวกนั้นมันไม่เหมือนกับไอ้แว่นนี่หว่า .. พอจะจูบมันหน้าของไอ้ผู้ชายพวกนั้นก็ทาบทับเข้ามาในสมองแทนที่ใบหน้าของไอ้แว่นซะอย่างนั้น ถ้าเป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่ .. ผมจะได้กินไอ้เด็กนั่นสักที!



#มาร์คไม่รักน้อง

=====================================

TBC.

ยังไม่ให้มาร์คกินน้องหรอกกกกกกกกกกกกก 555555555555555555

ให้แว่นกลับไปสอบให้เสร็จก่อนนะ ทำอะไรจะได้สะดวกอีกอย่างมาร์คยังไม่พร้อม 5555555555 มาร์คว่ามางี้



mx-xine  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

14,382 ความคิดเห็น

  1. #14370 missnight__ (@missnight17) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 08:00
    5555555 เกือบซี้งละ
    #14370
    0
  2. #14335 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:56
    สงสารหว่ะมาร์ค5555555
    #14335
    0
  3. #14241 GOT-MarkBam (@Angle-2358) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:12
    พี่มาร์คนี่มุ่งมั่นจะกินลูกของชั้นให้ได้เลยใช่ไหม!!
    #14241
    0
  4. #14216 Charlottelowell (@Charlottelowell) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 22:00
    เฮ้อออ ในเรื่องที่ไม่ดียังมีสิ่งที่ดี เป็นสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารักของมาร์เเบม 555555555
    #14216
    0
  5. #14074 Bammiiee (@Icewarangg) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 23:13
    ตลก แต่ก็เข้าใจพี่ม้าคนะ5555
    #14074
    0
  6. #14024 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 22:22

    พี่มาร์คคคคคคค กำลังจะซึ้งเลยอ้วกใส่น้องทำไม

    #14024
    0
  7. #13924 Suphaphone Silyphong (@noy-spp) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 11:00
    ขำอ่ะ555555 ตลกอ้วกใส่น้องนี่นะ5555555
    #13924
    0
  8. #13910 babyB_ig7 (@babyB_ig7) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 11:54
    ซื้อเจลหล่อลื่นรึป่าวน้าาาา55555
    #13910
    0
  9. #13833 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 19:03
    โอ้ยตายยยยย 55555555 ขำมาร์ควะ
    #13833
    0
  10. #13510 Fainawapp (@F1a7i) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:18
    พระเอกนิยายเรื่องนี่บ้าา5555
    #13510
    0
  11. #12855 waslikebubblegum (@waslikebubblegum) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 10:50
    ตลกกกกกกกกก 5555555555 โอ้ยยยยย 55555555 เกือบซึ้งละ พี่มาร์คนะพี่มาร์ค ฉีกทุกกฎของพระเอกนิยาย อ้วกใส่หน้าแฟนตัวเอง ตูจะบ้า 555555555
    ลืมไปเลยว่าเคยดราม่า ขำจริงจัง คลิปภาคปฏิบัตินี่อานุภาพรุนแรงจริงๆค่ะ
    #12855
    0
  12. #12712 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 23:04
    ฉันจะซึ้งแล้วอ่ะ 55555 คิดทำชั่วก็งี้แหละมาร์ค 55555 เหอแบมมันดี๊ดีขนาดนี้ทำร้ายกันลงไดัไงเนาะอาจจะจริงที่ว่าแบมยอมเกิ๊ไป ฮื่ออออคนดีของมี๊ หนูเก่งแล้วลูก พี่มาร์คนี่โคตรรักแบมอ่ะ กลายเป็นคนดีขึ้นมาเลยบอกตรง 5555 ถ้าไม่รวมจะกินแบมอ่ะ แต่มาอ้วกใส่นี่ก็พีคไปอี๊กกกกก ขำไม่ไหว เครียดก็ต้องคลายบ้างแต่งดีอ่ะ
    #12712
    0
  13. #12378 ptptct (@leepatelf) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 03:20
    ขำกระจายตอนท้าย555
    #12378
    0
  14. #11747 oni (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 14:35
    แบมกลับไปเรียนจะต้องเจออะไรอีกบ้างเนี่ยยยยยยยยยย

    ขำมาร์คจังถึงขนาดอ้วกกันเลยหรือ555
    #11747
    0
  15. #11506 palmpalm1a (@palmpalm1a) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 19:59
    ทำแบมได้น่ะใยมาร์คคึ
    #11506
    0
  16. #11429 shapehyunn (@shapehyun04) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 12:51
    ฮื่ออออ อ้วกใส่หน้าน้องเนี่ยนะ 555555
    #11429
    0
  17. #11202 `MESJ' (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:05
    ตลกพี่มาร์ค 5555555555555
    เปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันเลย
    #11202
    0
  18. #11041 nuchpim68 (@pspiuo68) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 08:07
    55555555555555555555555 พี่มาร์คตลกกก การที่ดูคลิปพวกนั้นแล้วไม่เกิดอารมณ์ อาจจะเพราะพี่มาร์คไม่ใช่เกย์หนิ แมนเต็มร้อย รู้สึกแค่กับแบมเท่านั้น เพราะงั้นเวลาเห็นอะไรพวกนี้เลยไม่ชินไง แต่ถ้าเป็นแบมยังไงก็ไม่รังเกียจหรอก รอเวลาที่เหมาะที่ควรกว่านี้ ไรท์ก็อย่าใจร้ายกับพี่มาร์คนักเลย นางหิวววววว 5555555
    #11041
    0
  19. #10926 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 20:09
    อิพี่ดูคลิปชายชายหรอ5555555
    #10926
    0
  20. #10906 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:34
    อีมาร์คคคอีเลวว แกอ้วกใส่หน้าน้องแบมได้ไง555หมดกันความโรแมนติก
    #10906
    0
  21. #10892 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 21:21
    ผ่านไปด้วยกันโนะ! แว่นแข็งข้อไว้ลูก!!! // อี๋ อีพี่มาร์คสกปรกอ่ะ555555555
    #10892
    0
  22. #10889 CottonVip (@CottonVip) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 20:45
    อ้วกขนาดนี้จะได้กินไหมม
    #10889
    0
  23. #10848 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 10:42
    5555555 สงสารปนสมน้ำหน้าพี่มาร์ค
    #10848
    0
  24. #10790 TuanBam (@TuanBam) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 23:35
    อดกินน้องเลย นกๆๆๆ 55555
    #10790
    0
  25. #10789 Anase-san (@951902) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:06
    กว่าจะได้กิน เจลกับถุงยางหมดอายุพอดี กร๊ากกกกกกกก หึหึ แว่นก็ร้ายนะรู้ยัง
    #10789
    0