(จบแล้ว)-ไอ้จืดแฟนผม-MarkBam

ตอนที่ 40 : -38- คุยกับม๊า (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    14 พ.ย. 59






ผมมีคำถามมากมายที่อยากจะถามมันกับคนเป็นพี่ชาย ทำไมเขาถึงทำร้ายความรู้สึกของผม ทำไมเขาถึงเห็นคนอื่นดีกว่าน้องชายของตัวเอง ทำไมเขาถึงใจร้ายกับผมได้ลงคอ ยังมีอีกหลายๆคำถามที่ผุดขึ้นมาในความคิดของผม ผมได้แต่นั่งเงียบดวงตามองไปด้านหน้าผมไม่รู้จริงๆว่าตอนนี้ตัวเองควรจะทำอะไรนอกจากนั่งเงียบๆรอให้เฮียเป็นฝ่ายพูดเรื่องที่เขาอยากจะพูดออกมาเอง



“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ประโยคแรกจากปากเฮียหลังจากที่เขานิ่งเงียบไปนานดังขึ้นในรถที่ถูกโอบล้อมไปด้วยบรรยากาศอึมครึม



“ผมสบายดีฮะ” นอกจากตรงนั้นแล้ว .. ผมยังคงสบายดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง



“เฮียเห็นตี๋เดินแปลกๆ” อ่า ผมจะตอบเฮียว่ายังไงดีล่ะ ถูกพี่มาร์ครังแกจนต้องค่อยๆย่างเท้าเดินไปทีละก้าวอย่างนั้นหรอ เฮียคงได้ืำตัวเป็นหมาบ้าไปหาเรื่องพี่มาร์คอีกแน่ๆ



“ผมเจ็บเท้านิดหน่อย” เฮียหันมามองผมสายตาบ่งบอกว่าไม่เชื่อกับคำตอบของเขากำลังฉายชัดอยู่ในแววตา เฮียไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาพยักหน้าเบาๆคล้ายจำใจเชื่อให้กับคำตอบของผม



“ตกลงเฮียมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมหรอ?” ผมไม่อยากนั่งอยู่ท่ามกลางความอึดอัดแบบนี้อีกแล้ว อยากรีบคุยให้จบๆผมจะได้ไปหาม๊าสักทีแม้ไม่รู้ว่าการได้เจอหน้าป๊ากับม๊าหลังจากที่ผมหายไปมันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ แต่ผมก็เป็นห่วงม๊าผมอยากไปเห็นกับตาว่าม๊าไม่ได้เป็นอะไรแล้วจริงๆ



“ขอโทษ ..” เฮียไม่ใช่คนที่จะยอมเอ่ยปากขอโทษใครบ่อยนัก อย่างน้อยผมก็ได้ยินมันออกมาจากปากเฮีย เขายอมขอโทษผม .. ไม่รู้ว่าขอโทษเรื่องอะไร เรื่องที่เขาทำร้ายความรู้สึกของผมหรือว่าขอโทษเรื่องที่เขาปิดบังความสัมพันธ์ของเขากับเนียร์กันแน่



“เรื่องที่เฮียกับเนียร์คบกันน่ะหรอฮะ?” เฮียส่ายหน้าเบาๆมือที่จับพวงมาลัยรถแน่นค่อยๆเคลื่อนมาจับมือผมช้าๆ



“เรื่องที่เฮียไล่ตี๋ไปวันนั้น” วันที่เขาทะเลาะกับพี่มาร์คแล้วเก็บของส่วนตัวของผมโยนออกมาจากห้องน่ะหรอ ..



“ยอมรับว่าตอนนั้นเฮียโกรธตี๋มากจริงๆ และเฮียก็กำลังรู้สึกกลัว ..” ผมหันไปมองหน้าเฮียพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กๆ



“กลัว? ..”



“เฮียกลัวว่าป๊าจะรู้เรื่องของตี๋กับไอ้มาร์ค แต่ก็ไม่ทันแล้วล่ะเพราะในที่สุดตี๋ก็เป็นคนพามันไปหาป๊ากับม๊าจนได้ เฮียโกรธที่ตี๋ไม่ยอมฟังคำพูดของเฮีย” ผมอยากจะบอกเฮียว่าถ้าเฮียไม่โมโหร้ายใส่ผมในวันนั้น บางทีเรื่องราวทั้งหมดอาจจะไม่เป็นแบบนี้เลยก็ได้ เฮียมักจะเป็นคนทำอะไรโดยไร้เหตุผลเสมอ เฮียใจร้อนเกินไปนั่นคือข้อเสียของเฮีย



“เฮียกลัวว่าถ้าป๊ารู้ป๊าจะโกรธผม หรือกลัวว่าถ้าป๊ารู้เรื่องของผมกับพี่มาร์คแล้วป๊าจะรู้เรื่องของเฮียกับเนียร์ด้วยล่ะฮะ เฮียกลัวว่าจะซ่อนความลับนั้นไว้ไม่มิด เฮียถึงได้กลัวมันนัก” ผมไม่รู้ว่าเฮียกับเนียร์อยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้มานานมากขนาดไหนแล้ว แฟนคนนั้นที่เนียร์พูดถึงบ่อยๆจะใช่เฮียหรือเปล่าที่ชอบทำให้เขาเสียใจ ถ้าเฮียเป็นคนคนนั้นจริงๆ .. เนียร์เองก็น่าสงสาร



“ใช่ .. เฮียกลัว ตี๋ก็น่าจะรู้ว่าป๊าเป็นคนยังไง ป๊าคงไม่ยอมให้ลูกชายตัวเองมีแฟนเป็นผู้ชายด้วยกันแน่ๆ ขนาดตี๋ที่ป๊ารักนักรักหนาป๊ายังใจร้ายกับตี๋ได้เลย แล้วเฮียล่ะ .. ลูกชายที่ป๊ามักจะมองว่าไม่เอาไหนมาตลอดป๊าจะโกรธเฮียมากขนาดไหนถ้าหากป๊ารู้เรื่องของเฮียเข้า” แล้วเฮียล่ะ .. เฮียเองก็ใจร้ายกับผมเหมือนกันไม่ใช่หรอ ผมอยากจะย้อนถามออกไปแบบนั้น



“ถ้าป๊ารู้แล้วมันจะเป็นยังไง?” มือของเฮียที่จับมือของผมอยู่เริ่มออกแรงบีบมันจนผมรู้สึกเจ็บ แต่สักพักความเจ็บนั้นก็ค่อยๆเจือจางลงเมื่อเฮียรู้สึกตัวว่ากำลังทำให้ผมเจ็บ



“แล้วคิดว่าคนอย่างป๊า จะทำอะไรเพื่อให้ตัวเองไม่ถูกสังคมตราหน้าว่าลูกชายทั้งสองคนมีแฟนเป็นผู้ชายเหมือนกันหมดทั้งพี่ทั้งน้องล่ะ” คำพูดของเฮียทำให้ผมฉุกใจคิด .. นั่นสินะ คนอย่างป๊าคงไม่มีวันยอมให้ใครมามองว่าครอบครัวของตัวเองประหลาด คงไม่มีวันยอมให้ชื่อเสียงและหน้าตาของวงตระกูลต้องมาเป็นขี้ปากของชาวบ้านเรื่องที่ลูกชายทั้งสองคนต่างก็มีแฟนเป็นผู้ชายเหมือนกันทั้งคู่



“เฮียว่าป๊าจะเข้าใจพวกเราไหมฮะ?” ผมอยากรู้ว่าป๊าจะเข้าใจพวกเราได้ในสักหนึ่งหรือเปล่า ป๊าจะเข้าใจว่าความรักบางครั้งมันก็ไม่ได้กำหนดว่าผู้ชายต้องเกิดมาคู่กับผู้หญิงเท่านั้นอย่างที่พี่มาร์คเคยพูดหรือเปล่า



“เฮียก็ไม่รู้ ..”




เฮียขับรถพาผมกลับบ้าน ม๊ากลับมาพักฟื้นอยู่บนห้องนอน ผมไม่เจอป๊าสงสัยท่านออกไปประชุมกับลูกค้า ผมกลับขึ้นห้องอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อนจะเข้ามาหาม๊าในห้องนอน



“ม๊า ..” ดวงตากลมโตของม๊าค่อยๆลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ใบหน้าขาวซีดเซียวของม๊าทำให้ผมรู้สึกผิดขึ้นมาเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ม๊าต้องเป็นแบบนี้



“น้องแบม ..” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกชื่อของผม ม๊าค่อยๆลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ดวงตาคู่นั้นเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา



“ม๊า เป็นยังไงบ้างฮะ?” ผมนั่งลงข้างๆม๊าบนเตียงนอน ม๊าจับแขนของผมขึ้นมาสำรวจก่อนจะจับใบหน้าของผมหันซ้ายหันขวาราวกับกำลังสำรวจอะไรอยู่



“หายไปไหนมาลูก?” ม๊าคนที่มองผมด้วยสายตาหมางเมินเมื่อหลายวันก่อนได้หายไปแล้ว ตอนนี้คนตรงหน้าผมคือม๊าคนเดิมที่ผมรู้จักมาตลอดระยะเวลาหลายปีตั้งแต่ผมเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้



“ผม .. ไปอยู่กับพี่มาร์คมา” ดวงตาคู่นั้นหม่นลงเมื่อได้ยินคำตอบของผม



“บอกม๊าได้ไหม ว่าใครที่ทำให้ลูกชายของม๊าเป็นแบบนี้ .. ผู้ชายคนนั้นใช่ไหมคะ?” ม๊าคงหมายถึงพี่มาร์ค



“เป็นแบบนี้คือแบบไหนหรอฮะม๊า? เป็นแบบนี้แล้วไม่ใช่คนหรอ .. หรือว่าเป็นแบบนี้แล้วผมไม่ใช่ลูกชายของม๊าแล้วใช่ไหมฮะ” ผมอยากรู้ .. ว่าสิ่งที่ผมกับเฮียเป็นอยู่มันแตกต่างไปจากสิ่งที่ผมเคยเป็นตลอดมายังไง



“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ ยังไงแบมก็เป็นลูกของป๊ากับม๊าเหมือนเดิม แต่ม๊ารับไม่ได้จริงๆนะคะลูกที่หนูเป็นแบบนี้”



“แล้วม๊าเคยพยายามทำใจยอมรับมันหรือเปล่าล่ะฮะ หรือม๊าแค่คิดว่าม๊ารับไม่ได้ที่ผมเป็นแบบนี้ สิ่งที่ม๊าต้องการคือให้ผมเลิกกับพี่มาร์คแล้วกลับมาชอบผู้หญิงเหมือนอย่างที่ผู้ชายคนอื่นบนโลกเขาทำกัน … ม๊าฮะ ผมแค่อยากให้ม๊าเข้าใจผมบ้างตลอดเวลาที่ผ่านมาผมทำตามความต้องการของป๊ากับม๊ามาตลอด ป๊ากับม๊าทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกกว่าคนอื่น ผมไม่สามารถมีสังคมภายนอกอย่างที่คนอื่นเขามีได้เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผมใช้ชีวิตอยู่แค่ในกรอบที่ป๊ากับม๊าขีดมันขึ้นมาไว้ให้กับผม ผมกลายเป็นคนอ่อนแอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้กับโลกภายนอกที่ต้องเผชิญ ผมไม่รู้อะไรตามที่คนวัยอย่างผมควรจะได้รับรู้ ผมกลายเป็นตัวตลกในสายตาของคนอื่น .. ทุกอย่างที่ผมเป็น มันเป็นเพราะความต้องการของป๊ากับม๊าที่บังคับให้ผมทำโดยไม่เคยถามว่าผมยินยอมที่จะรับมันไว้เลยแม้แต่ครั้งเดียว” คงจะเป็นความอัดอั้นตันใจที่ผมมีทั้งหมด มันถูกระเบิดออกมาผ่านน้ำเสียงปกติ ผมไม่ได้ตะคอกหรือขึ้นเสียงด้วยอารมณ์ไม่พอใจใส่ม๊า ผมใช้น้ำเสียงราบเรียบพูดมันออกมาและหวังว่าคนฟังจะเข้าใจความรู้สึกของผม



“พี่มาร์คเป็นคนดี”



“ผมรักพี่มาร์ค”



ผมบอกม๊าได้เพียงเท่านี้ .. ส่วนม๊าจะยอมรับฟังมันหรือเปล่าผมไม่สามารถรับรู้ได้หรอก ฝ่ามืออบอุ่นของม๊าคลายออกจากมือของผมยกขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ผมทำให้ม๊ารู้สึกผิดหวังและเสียใจ แต่ม๊าจะเคยรับรู้มันบ้างไหม .. ว่าผมเคยรู้สึกผิดหวังและเสียใจกับความต้องการของป๊ากับม๊าที่อยากจะให้ผมเป็นให้ผมทำโดยไม่เคยให้ผมได้เป็นคนเลือกมันเองด้วยตัวของผมบ้างเลย



“ชีวิตของผม .. ผมขอเลือกมันเองบ้างสักครั้งได้ไหมฮะม๊า” แล้วผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นยังไง ผมจะไม่มีเสียใจเลยเพราะผมได้เป็นคนเลือกมันเอง


**


“มหา’ลัยปิดเทอมแล้วใช่ไหม?” ผมนั่งอยู่บนเตียงซุกโทรศัพท์ซ่อนไว้ในหมอนเมื่อป๊าเปิดประตูห้องเข้ามา ผมตกใจแทบแย่กลัวป๊าจะจับได้ว่าผมติดต่อกับพี่มาร์ค



ตั้งแต่วันที่ผมกลับมาบ้านผมคุยกับม๊าและดูเหมือนว่าม๊าจะเข้าใจสิ่งที่ผมเป็นมากขึ้น ม๊าไม่ได้มีท่าทีหมางเมินใส่ผมเหมือนกับในตอนนั้น เพียงแต่ถ้าพี่มาร์คโทรมาในตอนที่ผมอยู่กับม๊าเมื่อไหร่ม๊าจะเป็นคนเลี่ยงตัวเองออกไปไกลๆแทน ม๊าบอกว่าม๊าไม่ได้รังเกียจม๊าแค่ยังรู้สึกแปลกๆเท่านั้นเอง

ส่วนป๊า .. ท่านกลับมาอีกทีในตอนดึกผมเข้านอนไปแล้วท่านรอที่จะคุยกับผมในตอนเช้า ท่านถามผมด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่าผมหายไปไหนมา ผมบอกท่านว่าผมไปอยู่กับพี่มาร์ค ท่านโกรธและต่อว่าผมอย่างรุนแรง



ท่านจะแจ้งความพี่มาร์คข้อหาลักพาตัว โชคดีที่ม๊าเกลี้ยกล่อมป๊าให้ใจเย็นลงได้ ดูเหมือนว่ายังไงท่านก็จะไม่มีวันยอมรับผมกับพี่มาร์คได้เลยจริงๆ



“ฮะ”



“ดี จะได้ไม่ต้องแอบไปเจอกับมันนอกบ้านอีก อยู่บ้านห้ามออกไปไหนป๊าจะให้ม๊าคอยจับตาดู” ผมเบื่อนะที่ป๊ากลายเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้ ได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับพยักหน้ารับคำของป๊า ท่านเดินออกไปจากห้องนอนของผมแล้ว ผมจึงหยิบโทรศัพท์ที่ซุกซ่อนเอาไว้ออกมาจากใต้หมอน



“พี่มาร์ค ..” เรียกคนที่อยู่ปลายสาย พี่มาร์คโทรมาหาผมตั้งแต่เช้า เขาอยู่กับพี่แจ็คตั้งแต่เมื่อคืนเห็นบอกว่าไปเที่ยวด้วยกันมาเลยนอนค้างที่คอนโดของพี่แจ็ค



(ไปไหนมา?) ผมนึกว่าเขาจะไม่รอผมแล้วซะอีก



“ป๊ามาฮะ บอกว่าปิดเทอมห้ามออกจากบ้านจะให้ม๊าจับตาดู” ล้มตัวนอนเอาหมอนขึ้นมานอนก่าย ผมรู้ว่าม๊าคงไม่ทำแบบนั้นหรอก ท่านบอกว่าไม่อยากเห็นผมเสียใจอีกแล้ว เพียงแต่ว่าขอเวลาในการทำใจยอมรับมันสักหน่อย ท่านยังไม่ชินกับการที่ลูกชายมีคนรักเป็นผู้ชายด้วยกัน



(เดี๋ยวไปรับ)



“แต่ว่าป๊าไม่ให้ไปออกไปไหนนี่ฮะ” ผมไม่อยากทำให้ป๊าโกรธมากไปกว่านี้ ไม่ใช่ว่าจะยอมเชื่อฟังทุกอย่างเหมือนเมื่อก่อนเพียงแต่ผมกลัวว่าป๊าจะโกรธผมและพี่มาร์คไปมากกว่านี้จนไม่มีวันยอมเข้าใจเรื่องของเราอีกเลย



(ก็กูอยากเจอมึง) ผมก็อยากเจอพี่มาร์คเหมือนกัน .. หลายวันแล้วนะที่เราไม่ได้เจอหน้ากันเลย คุยโทรศัพท์กันบ้างก็ต่อเมื่อวันไหนที่พี่มาร์คยืมโทรศัพท์เพื่อนโทรมา เขาเอาโทรศัพท์ของตัวเองให้ผมใช้แล้วบอกว่าจะพาผมไปซื้อเครื่องใหม่



“อื้อ รีบมานะจะรอ” ผมวางสายจากพี่มาร์ค ก่อนจะรีบไปอาบน้ำแต่งตัว เปิดม่านตรงประตูระเบียงดูเห็นป๊าขับรถออกไปจากบ้านแล้ว ผมเดินลงมาชั้นล่างม๊ากำลังเดินกลับเข้าบ้านหลังจากเดินออกไปส่งป๊าไปทำงาน



“จะไปไหนคะน้องแบม?” ม๊าขมวดคิ้วมองผมที่อยู่ในชุดเตรียมพร้อมจะออกจากบ้าน



“เอ่อ ..” ผมไม่รู้จะตอบม๊าว่ายังไงดีว่าผมกำลังจะออกไปไหนและไปกับใคร ม๊าดึงแขนผมกลับมานั่งที่โซฟาพร้อมกับเปิดนิตยาสารขึ้นมาอ่าน



“ผม .. จะออกไปข้างนอกกับพี่มาร์คฮะ” กลั้นใจตอบความจริงออกไป



“ไปไหนคะ?” ม๊าใช้สายตาจับผิดมองมา



“ไม่รู้สิฮะ พี่เขาบอกว่าจะมารับ” เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่มาร์คจะพาผมไปไหน



“กลับก่อนห้าโมงเย็นนะคะถ้าไม่อยากมีปัญหา” ม๊าบอกแบบนั้นก่อนจะก้มไปอ่านหนังสือในมือของตัวเองต่อ ผมยิ้มก้มลงไปกอดเอวม๊าแน่น



“ม๊าเข้าใจผมแล้วใช่ไหมฮะ?”



“ไม่ใช่ว่าเข้าใจค่ะ แต่จะให้ม๊าทำยังไงในเมื่อลูกเองก็ดูมีความสุขกับสิ่งที่ลูกบอกว่าอยากเลือกด้วยตัวเอง ม๊าไม่รู้หรอกว่าแบมจะเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเลือกในวันหลังหรือเปล่า” ม๊าลูบหัวผมเบาๆ



“แล้วทำไมก่อนหน้านี้ม๊าถึงทำเหมือนว่ารังเกียจผมที่ผมเป็นเป็นแบบนี้” ผมอยากรู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร ผมเสียใจนะที่ม๊าทำแบบนั้นกับผม



“ม๊าพูดไม่ออก เจอหน้าน้องแบมทีไรม๊ามีแต่คำถามผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด ว่าม๊าเลี้ยงหนูผิดพลาดไปยังไงทำไมหนูถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้ น้องแบมรู้ไหมว่าม๊าคิดมากทั้งโกรธหนูและโกรธตัวเอง แต่ม๊าก็ผิดที่เชื่อคำพูดของป๊าเรามากเกินไปว่าสิ่งที่หนูเป็นมันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครสามารถยอมรับได้ ครอบครัวเราจะต้องอับอายคนอื่นที่ลูกเป็นแบบนี้”



“เล่าให้ม๊าฟังได้ไหมคะ ว่าลูกไปรู้จักกับเขาได้ยังไง” อ่า ให้ผมเล่าหรอ .. ถ้าม๊าฟังม๊าจะต้องโกรธพี่มาร์คมากแน่ๆที่เคยทำไม่ดีกับผม เคยด่าผมจนร้องไห้ ..



“ม๊ารู้ใช่ไหมฮะว่าพี่มาร์คเป็นเพื่อนกับเฮีย” ผมขยับตัวนอนหนุนตักม๊า



“ค่ะ เคยเห็นหน้าทักทายกันบ้างแต่ก็แค่ไม่กี่ครั้งเองค่ะ บอกตรงๆว่าม๊าแทบจะจำเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”



“ผมเจอพี่มาร์คตอนที่ผมไปหาเฮียที่คณะ และตั้งแต่นั้นมาพี่มาร์คก็กลายเป็นคนเดียวที่คอยเชื่อเหลือผมและอยู่ข้างๆผมมาตลอด ..” ผมเล่าเรื่องของผมกับพี่มาร์คให้ม๊าฟัง บางครั้งก็เผลอยิ้ม บางครั้งก็หัวเราะออกมาคล้ายกับคนบ้า



“ลูกดูมีความสุขมากจริงๆเวลาที่พูดถึงพี่เขา” ม๊าลูบหัวผม รอยยิ้มบางๆบนริมฝีปากม๊าค่อยๆคลายออกจนกลายเป็นยิ้มกว้าง



“ครับ ผมมีความสุข” เพราะพี่มาร์คเป็นความสุขของผม ตั้งแต่เกิดมาผมมีครอบครัวที่อบอุ่นมีป๊ากับม๊าคอยดูแลและเติมเต็มให้กับผม แม้บางเรื่องผมจะไม่เคยมีโอกาสได้เลือกมันด้วยตัวเองต้องก้มหน้ายอมรับมันตามที่ป๊ากับม๊าหยิบยื่นมันมาให้โดยไม่เคยถามผมว่าต้องการมันหรือเปล่าผมมีความสุขกับสิ่งที่พวกเขาหยิบยื่นมันมาให้ผมหรือเปล่าไม่ แต่พี่มาร์คคือสิ่งเดียวที่ผมเลือกมันด้วยตัวเองได้ .. ผมมั่นใจว่าสิ่งที่ผมเลือกมันคือความสุขของผมนั่นก็คือพี่มาร์ค



ผมไม่รู้ว่าต่อไปในภายภาคหน้าพี่มาร์คจะยังคงเป็นความสุขของผมเหมือนกับในวันนี้เช่นเดิมตลอดไปหรือเปล่า แต่ผมก็คงไม่มีวันเสียใจที่ได้เลือกมันมาด้วยตัวของตัวเอง



เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น ผมลุกขึ้นจากตักของม๊าพลางชะเง้อมองออกไปที่ประตูรั้ว พี่มาร์คยืนอยู่หน้าประตูรั้วบานเล็ก



“จะรีบกลับนะฮะม๊า” ผมไม่อยากให้ม๊าเดือดร้อน ถ้าป๊ารู้ว่าม๊าปล่อยให้ผมออกไปข้างนอกกับพี่มาร์ค ป๊าคงโกรธม๊าด้วยอีกคนแน่ๆ



“เดี๋ยวม๊าเดินออกไปส่ง” ม๊าพับนิตยาสารในมือลง ท่านลุกขึ้นยืนก่อนจะดึงมือของผมพาเดินออกมาจนถึงหน้าประตูรั้ว



“สวัสดีครับคุณน้า” พี่มาร์คกระพุ่มมือไหว้ม๊าพร้อมมองด้วยแววตาประหลาดใจ



“หวังว่าจะมาส่งไม่เกินห้าโมงเย็น” ม๊าเชิดใบหน้าขึ้น



“ครับ จะรีบกลับ ขอบคุณที่ยอมเข้าใจพวกเรา”

“ฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับเธอเยอะเลย แต่คงไม่ใช่วันนี้ รีบไปรีบกลับ” ม๊าปล่อยมือผมก่อนจะเดินกอดอกกลับเข้าไปในบ้าน พี่มาร์คมองม๊าด้วยแววตากังวลและประหลาดใจ



“กูว่ากูเปลี่ยนใจแล้วว่ะ”



“อ้าว มีอะไรหรอฮะ?”



“กูอยากรู้จริงๆว่าม๊ามึงมีเรื่องอะไรจะพูดกับกู”  




เรื่องที่ม๊าบอกว่าจะคุยกับพี่มาร์คส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มีอะไรน่ากังวลใจมาก ม๊าแค่ฝากฝังให้พี่มาร์คดูแลผมให้ดีๆและสอบถามประวัติส่วนตัวอีกนิดหน่อย ม๊าตกใจมากที่รู้ว่าพี่มาร์คเป็นลูกชายของเจ้าสัวนักธุรกิจเพื่อนซี้กับป๊า ถึงว่า .. วันนั้นพ่อของพี่มาร์คถึงได้ร่วมงานเปิดตัวกางเกงยีนส์ของเฮียได้เพราะป๊ากับพ่อพี่มาร์คเป็นเพื่อนซี้กันนี่เอง



“ตายจริง .. น้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้าสัวมีลูกชายอีกคน” ม๊ายกมือทาบอก



“ครับ ผมไม่ได้อยู่กับพ่อ พอแม่เสียผมก็ไปอยู่กับคุณตาคุณยายตั้งแต่เด็ก”



“น้าเองก็เพิ่งมารู้จักกับเจ้าสัวเมื่อเกือบสิบปีที่แล้วเองค่ะ พอดีป๊าน้องแบมเคยติดต่อขอซื้อที่ดินมาสร้างรีสอร์ทตั้งแต่นั้นมาเราก็มักจะได้ติดต่อกันบ่อยๆเพราะเจ้าสัวท่านมีที่ดินไว้ครอบครองเยอะมากจริงๆ”



“ส่วนใหญ่เป็นที่ดินของคุณตาครับ แต่พอพ่อกับแม่แต่งงานกันคุณตาเลยยกที่ดินบางส่วนให้พ่อไป แต่ยังดีที่พ่อยังไม่ยกที่ดินของคุณตาให้กับครอบครัวใหม่ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ยอมแน่ๆ”



“น้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าสัวเคยมีครอบครัวมาก่อนหน้านี้ เสียใจด้วยจริงๆเรื่องแม่ของเธอ” สายตาม๊าแสดงออกอย่างที่พูดจริงๆท่านดูเห็นใจพี่มาร์คเรื่องที่พี่มาร์คต้องเสียแม่ไปตั้งแต่เด็กแถมพ่อยังมีครอบครัวใหม่ที่พาออกหน้าออกตาจนคนทั่วไปแทบจะไม่เคยรู้ว่าจริงๆแล้วพี่มาร์คเป็นลูกชายนักธุรกิจชื่อดังเจ้าของห้างใหญ่รวมถึงยังมีธุรกิจอีกหลายอย่างในครอบครอง .. ผมก็ไม่เคยรู้เหมือนกันว่าพ่อของพี่มาร์คจะรวยมากขนาดนี้



“ไม่เป็นไรครับ” พี่มาร์คยิ้มบางๆ



สถานะการณ์ของม๊ากับพี่มาร์คดูท่าว่าจะคลี่คลายลงเป็นอย่างมาก ม๊าเอ่ยปากชวนพี่มาร์คอยู่กินข้าวเที่ยงด้วยกัน พี่มาร์คดูผ่อนคลายขึ้นเยอะไม่ได้มีสีหน้ากังวลเหมือนอย่างในตอนแรก เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาที่ป๊าจะกลับบ้าน



“ต้องให้เวลาป๊าเขาหน่อยนะ ยิ่งถ้ารู้ว่าเธอเป็นลูกชายเจ้าสัวเขาอาจจะอ่อนลงกว่านี้ขึ้นเยอะ” ม๊าเดินออกมาส่งพี่มาร์คหน้าบ้าน



“อย่าเลยครับคุณน้า ผมไม่อยากเอาพ่อเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของผม ให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองดีกว่าว่าผมมีดีพอที่จะดูแลลูกชายของพวกท่านได้โดยไม่ต้องเอาชื่อของพ่อมาอ้างให้ท่านยอมใจอ่อน”



“เอาเถอะ ถ้าเธอว่าแบบนั้นก็ตามใจเธอ ขับรถดีๆล่ะ” ม๊าเดินกลับเข้าไปในบ้าน ผมยืนพิงประตูรั้วมองหน้าพี่มาร์คที่ดูผ่อนคลายขึ้นเยอะ



“ว่าจะพาไปดูหนัง แต่วันนี้คงไม่ทันแล้วเอาไว้วันอื่นแล้วกัน” พี่มาร์คจับหัวผมโยกไปมาเบาๆ



“ฮื่อ แล้วทำไมไม่บอกอ่ะผมมีเรื่องที่อยากดูพอดี” ผมทำหน้ามุ่ย วันนี้มันเข้าโรงเป็นวันแรกด้วย อยากดูชะมัดเลย



“เอาน่า เดี๋ยวโทรหา วันนี้กูว่าจะกลับไปหายายด้วย” ได้ยินแบบนั้นผมยิ่งทำหน้ามุ่ยเข้าไปใหญ่ อยากไปหาคุณยายด้วยจัง



“ผมอยากไปด้วย” อยู่บ้านคุณยายจะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ มีต้นไม้ผลไม้เยอะแยะไปหมด ดอกไม้กลิ่นหอมๆลมพัดพากลิ่นสดชื่นลอยตลบอบอวล ผมชอบบ้านของคุณยายจริงๆนะ ที่สำคัญได้นอนกอดพี่มาร์คด้วยอ่ะเราไม่ได้กอดกันตั้งหลายวันแล้วนะตั้งแต่กลับมาคราวนั้น



“ถ้าป๊ามึงอนุญาตกูจะพาขึ้นรถเดี๋ยวนี้เลย” ง่ะ ป๊าไม่ยอมแน่ๆ แบบนี้ผมก็อดไปกับพี่มาร์คแล้วล่ะสิ



“โทรหาด้วยนะ จะรอ” ผมหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน แต่ถูกฝ่ามือคู่หนาดึงแขนเอาไว้ พี่มาร์คก้มลงมาหอมแก้มผมเบาๆผมพลิกตัวเข้ากอดพี่มาร์คแน่น ไม่รู้ว่าตัะ้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผมรู้สึกคิดถึง อยากกอด อยากให้เขาอยู่ใกล้ๆตลอดเวลาได้มากถึงขนาดนี้



ปรี๊น!

เสียงแตรรถที่ถูกบีบดังลากยาวจนเกรงว่าคนข้างบ้านจะออกมาก่นด่าสาปแช่งดังขึ้น ผมสะดุ้งรีบผละตัวออกจากพี่มาร์ค ป๊ากลับมาแล้วแน่ๆ และผมมั่นใจว่าป๊าต้องเห็นว่าผมกับพี่มาร์คมายืนทำอะไรประเจิดประเจ้ออยู่หน้าบ้านอย่างแน่นอน



“เชี่ยมาร์ค ทำอะไรน้องกู!”



โถ่ เฮียอ่ะ ตกใจหมดเลย!


#มาร์คไม่รักน้อง

===============================

TBC.

ถามเฉยๆว้อยยยยยยยย กลัวอะไรกัน ไรท์แค่กำลังหาเผื่อใครเคยอ่านจะได้ขอ

55555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555



mx-xine  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

14,382 ความคิดเห็น

  1. #14337 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:19
    ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
    #14337
    0
  2. #14326 Janny-Wang30122 (@Janny-Wang30122) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 08:41
    โอ้ยยยเฮียตกใจหมดเลย
    #14326
    0
  3. #14297 NuNanMooKapook (@NuNanMooKapook) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 07:50
    โอ้ยยย...เฮียยยยย
    #14297
    0
  4. #14026 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 23:06

    อีเฮียตกใจหมดเลย

    #14026
    0
  5. #13835 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 23:07
    เห้ออออ ผ่านม๊าแล้วก็เหลือป๊านั้นและ สู้ไปด้วยกันนะ
    #13835
    0
  6. #12857 waslikebubblegum (@waslikebubblegum) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 12:27
    ตกใจหมดเลยยยย!! หืมมม พี่บีนะพี่บี อย่าคิดว่าเคลียร์แล้วจะหายโกรธ หายก็ได้แต่แค่นิดเดียวนะ !!
    ดีใจที่ม๊าเริ่มเปิดใจรับแล้ว น้องแบมเก่งมากๆ เลย โตขึ้นเยอะแล้วจริงๆด้วย
    #12857
    0
  7. #12720 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 00:07
    นี่ก็ตกใจอะไรๆคนผิดไม่มีสิทธิ์พูดนะคะเฮียยยยยย 5555 ทำไมช่วงนี้พี่มาร์คหล่อจัง ผิดกะช่วงแรกมากอย่างโหด 55555
    #12720
    0
  8. #12384 PexYen (@PexYen) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 14:43
    สะดุ้งเลย...ตื่นเต้นแทน
    #12384
    0
  9. #12380 ptptct (@leepatelf) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 03:55
    พี่บีใจเย็นนะ555555
    #12380
    0
  10. #11768 oni (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 23:48
    โถถถถถถถถถถถหัวใจจะวาย เเบมมีเรื่องครอบครัวให้เครียดมากมาย

    หวังว่าแบมจะไม่โดนสาวๆของมาร์คหรือเซฮุนมาหาเรื่องเพิ่มอีกนะ

    แค่ครอบครัวก็แย่พอแล้ว
    #11768
    0
  11. #11759 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 20:22
    เกือบไปแล้วมาร์ค!!!!!!ทำอะไรประเจิดประเจ้อที่บ้านน้องเลยนะ
    #11759
    0
  12. #11570 LeeRaeRi (@LeeRaeRi) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 13:20
    เฮียขัดจังหวะ อาการหวงน้องกำเริบหรอเฮีย
    #11570
    0
  13. #11500 พูลิน พูลิน (@mercykilling13) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 22:23
    เฮียตกใจหมดเลยเว้ยยย ทั้งขำทั้งตกใจ
    #11500
    0
  14. #11495 fanggbb2 (@fanggbb2) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 19:09
    มาดูเวลามั่งดิเฮียบี ใจหายหมด
    #11495
    0
  15. #11494 TuanBam (@TuanBam) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 19:04
    พี่บี!!! มาทำไมตอนนี้ ตกใจหมดเลย555555
    #11494
    0
  16. #11460 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 22:20
    นี่สะดุ้ง เฉยเบย555 คกใจจริง
    #11460
    0
  17. #11434 Koo (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 18:29
    ใจหายใจคว่ำหมด!!!!! เฮียนะเฮีย ดีใจที่ม๊าเริ่มเข้าใจทั้งสอง
    #11434
    0
  18. #11431 pepe_jr (@pepe_jr) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 15:34
    ไรท์ลืมncรึเปล่าคะเนี่ยยย รอใจจดใจจ่อ ลงเถอะนะๆๆๆ????????????
    #11431
    0
  19. #11430 shapehyunn (@shapehyun04) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 14:53
    สะดุ้งเลยตอนเสียงแตรร โถ่
    #11430
    0
  20. #11424 fah*cassiopeia*- tvxq (@skyandstar) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 04:19
    ยังไงก็ไม่ชอบเฮีย
    #11424
    0
  21. #11409 lover pc (@pear-pcy_love) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 23:08
    ตกใจจจ โอ้ยยย
    #11409
    0
  22. #11408 ジューム (@wrpso) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 21:57
    ไรท์อย่าเล่นงี้ดิ ตกใจ
    #11408
    0
  23. #11406 210741k (@210741k) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 15:06
    เฮียย ตกใจหมดดดด
    #11406
    0
  24. #11404 blyy2 (@Blyy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 06:59
    ใจหาย ตกใจหมด
    #11404
    0
  25. #11403 BeCozOfKhun (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 04:47
    โถ่วววว เจบี หมดความขลังซะแล้ว ว่าน้องแต่ตัวเองทำเองนี่ ไม่มีสิทธิ์กีดกันน้องแล้วนะ
    #11403
    0