Hero'War world & บุตรธิดาแห่งเทพ

ตอนที่ 29 : Way 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 มี.ค. 57

เกาะเวทมนตร์    

     ฮอลแลนด์กับนิวยอร์กกำลังจะตาย! 

     เพราะใครน่ะหรอ!?! ก็อาจารย์สาวสวยพันปีน่ะสิ!!

     มัคเน่หัวเราะเยาะเย้ยเด็กสาวอ่อนวัยและอ่อนประสบการณ์ "อดทนไว้" เธอปลอบใจแม้จะแอบหลุดขำออกมาก็ตาม...พวกเธอต้องการอย่างนี้เองนะ! 

     ฮอลแลนด์กัดฟันกรอด เธอกลั้นหายใจเนื่องจากสมองเริ่มเบลอและเอาแต่แสดงภาพสงคราม ซากศพ และกองเลือด มันทำให้เธออยากจะอ้วก!

     นิวยอร์กหายใจไม่ออก! เธอสำลักฝุ่นควันและกลิ่นคาวเลือด เธอมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืดมิด แต่เธอกลับได้ยินเสียงโหยหวนดังสนั่น และกลิ่นความตาย!!

     และแล้ว!! ฮอลแลนด์ก็ลืมตาวิ่งไปอาเจียนนอกระเบียง ส่วนนิวยอร์กก็เบิกตากว้างล้มตัวลงนอนเอามือปิดหูหายใจถี่รัว

     "อะไรของพวกเจ้าเนี่ย" มัคเน่ส่ายศีรษะเอือมระอา เธอเดินเข้าไปลูบหลังนิวยอร์กเบาๆ

     "เฮือก!" นิวยอร์กหายใจเอาอากาศเข้าปอด

     มัคเน่เดินออกไปที่ระเบียง เธอลูบหลังฮอลแลนด์เบาๆ หลังจากนั้นฮอลแลนด์ก็ขย่อนเลือดออกมากองโตเท่าอึวัว

     มัคเน่เดินกลับมา เธอนั่งลงบนเสื่อสีขาวท่าทางสงบนิ่งสมกับเป็นธิดาแห่งเฮคาที ใบหน้าขาวผ่องเหมือนสาวอายุยี่สิบต้นๆ แต่เธออายุมากกว่าสงครามโลกครั้งที่ 1 เสียอีก

     นิวยอร์กนั่งพับเพียบตรงหน้าอาจารย์ เธอก้มหน้าสำนึกผิด "ข้าขอโทษ" เธอกล่าวเสียงแผ่วเบาด้วยความหวาดกลัว

     ฮอลแลนด์เดินกุมท้องมานั่งพับเพียบข้างนิวยอร์ก หน้าซีดเผือดเหมือนพึ่งออกจากห้องผ่าตัด

     นิวยอร์กเหลือบมองฮอลแลนด์เป็นเชิงถามว่าเธอโอเคมั้ย!?!

     ฮอลแลนด์พยักหน้าช้าๆ แม้เธอจะไม่ได้คิดอย่างนั้นก็เถอะ

     "ฟังข้า" มัคเน่กล่าวน้ำเสียงจริงจัง "ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่ามันยังไม่ถึงเวลาอันเหมาะสมที่พวกเจ้าจะทำได้ เจ้ายังเยาว์วัยอยู่มากนัก สิ่งที่เจ้าเห็น ได้ยิน ได้กลิ่น เมื่อมันยังไม่สมบูรณ์ มันเป็นอันตรายต่อตัวเจ้า"

     "แต่มันเป็นศาสตร์หนึ่งของเวทมนตร์" ฮอลแลนด์เถียงเสียงอ่อย ใช่ เธอคิดว่าอีกไม่นานเธอก็คงได้เรียนมันเป็นแน่ ผิดหรอถ้าเธออยากเรียนก่อน

     มัคเน่ส่งสายตาเย็นชามองเธอ "จำเป็นที่เจ้าต้องนำการทำนายไปใช้ด้วยหรือ เจ้ามีหน้าที่เป็นนักรบ ไม่ใช่นักทำนายหรือผู้พยากรณ์ มันไม่ใช่หน้าที่ของเจ้า"

     นิวยอร์กเม้มปาก "แต่อาจารย์ การทำนายเป็นความใฝ่ฝันสูงสุดของผู้มีเวทมนตร์ทุกคน พวกข้าแค่อยากเรียนบ้าง" 

     "ทุกคนไม่ได้มีมันหรอกนะ มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องฝึกอย่างเดียว เพราะถ้ามันไม่มี! ฝึกไปก็มีแต่ทำร้ายตัวเอง!!" มัคเน่ตวาด ผมสีเงินพลิ้วสยายตามสายลมพร้อมกับแผ่รังสีเยือกเย็นออกมา

     นิวยอร์กกับฮอลแลนด์สบตากัน "ข้าขอโทษ" ทั้งสองกล่าว "ข้าจะไม่ขัดคำสั่งท่านอีก"

     มัคเน่มองทั้งสองนิ่ง "เจ้าอย่าพูดในสิ่งที่เจ้าก็รู้ว่าเจ้าทำไม่ได้ดีกว่า ออกไปได้แล้ว! อีกสามสิบนาทีข้าจะสอนการเปลี่ยนร่างให้กับพวกเจ้า"

     นิวยอร์กกัดริมฝีปาก เธอเดินตามฮอลแลนด์ออกไปด้วยอารมณ์สับสน เหมือนเขาไม่อยากให้เราเรียนเลย เธอว่ามั้ย

     ฉันก็คิดงั้นนะ!  แต่ใครจะไปรู้ล่ะ อาจารย์คาดเดาได้ที่ไหน  
ฮอลแลนด์ตอบกลับการเคลติ้งด้วยใบหน้าบึ้งตึง

      ตืด! ตืด! โทรศัพท์ฮอลแลนด์กับนิวยอร์กสั่นพร้อมกัน

      ฮอลแลนด์ขมวดคิ้ว "ข้อความเข้างั้นหรอ" เธอหยิบโทรศัพท์มาสไลด์เปิดอ่านข้อความ

      'ไม่สบายใจเลย ฉันกลัวอย่างบอกไม่ถูก มันต้องมีอะไรแย่ๆ เกิดขึ้นแน่ๆ ทำไงดี'

      From Rome

      ฮอลแลนด์มองหน้านิวยอร์ก ทั้งสองสบตากันนิ่ง ในใจกังวลไปต่างๆ นานา โรมไม่ใช่มนุษย์นั่นคือสิ่งที่ทั้งสองคนรู้ดี และถ้าเธอสัมผัสได้ถึงอันตรายแบบนี้ก็แสดงว่า...

      โรมกำลังตกอยู่ในอันตราย!

      นิวยอร์กกัดฟันกรอด เธอกระทืบเท้าไม่พอใจ "โรมไม่ปลอดภัยแล้ว ฉันจะไปช่วยเธอ"

      "ไม่ได้!" ฮอลแลนด์ยืนขวาง "อย่าทำอะไรโง่ๆ น่า อีกสามสิบนาทีก็ต้องเข้าเรียนแล้วนะ" เธอใช้เหตุผลอธิบายกับเพื่อนสนิท

      "แต่โรม..." นิวยอร์กกัดริมฝีปากจนเลือดออก เธอควรทำไงดี!?! 

      "ฉันเองก็ไม่ยอมให้โรมต้องเป็นอะไรหรอกน่า" ฮอลแลนด์ฮึดฮัดไม่พอใจ "เราแค่ต้องการตัวช่วยเท่าั้นั้นเอง" เธอบอกพลางครุ่นคิดหาผู้ที่จะสามารถมาเป็นเครื่องมือให้กับเธอได้

      นิวยอร์กหัวเราะ

      ฮอลแลนด์เหลือบมองเพื่อนตัวดีเหมือนกับว่าเธอต้องสติแตกไปแล้วแน่เลย

      นิวยอร์กยิ้ม "ฉันรู้แล้วว้าใครจะช่วยเรา^^" 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

33 ความคิดเห็น