Hero'War world & บุตรธิดาแห่งเทพ

ตอนที่ 34 : Secret 01 (ความจริงที่ไม่ใช่มนุษย์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 มี.ค. 57

           นี่ไม่ใช่เวลาที่เธอจะระแวง ฮอลแลนด์พยายามบอกตัวเองตลอดเวลาตั้งแต่ได้ยินเสียงเคลติ้งจากเอ็มไพร์!

            ฮอลครับ  ฮอลแลนด์ที่กำลังนั่งเล่าเรื่องเทพเจ้าให้ลอนดอน ปารีส และโรมเข้าใจถึงกับผงะ

            นิวยอร์กหันมองเพื่อนที่เงียบไป แล้วก็พูดต่อเพราะกลัวว่าลอนดอน ปารีส และโรมจะกังวลไปกันใหญ่กับท่าทีของฮอลแลนด์  

ก็อย่างที่พวกฉันพยายามจะอธิบายให้พวกเธอฟัง ก็คือพวกเธอแต่ละคนก็รู้กันทั้งนั้นใช่มั้ยว่า เอ่อ...เทพเจ้าน่ะ มีอยู่จริง

ทั้งสามพยักหน้ารับ

ฮอลแลนด์เม้มปากแน่น เดี๋ยวฉันมานะเธอเดินแยกออกมาจากห้องรับแขก

คะ พี่มีอะไรหรือเปล่า  ฮอลแลนด์ถามด้วยความห่วงใย

ฮอลอยู่ไหนครับ 

บ้านลอนดอนค่ะ พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ  ฮอลแลนด์พยายามถามย้ำ

เอ็มไพร์เงียบไปชั่วขณะก่อนจะตอบกลับมา  คือพี่อยากให้ฮอลกับนิวไปที่บ้านเดี๋ยวนี้

ทำไมคะ

มันเป็นเรื่องสำคัญมากครับ เราคุยกันทางเคลติ้งไปสะดวกหรอก แล้วพี่ก็อยู่กับครูไอร์ด้วย พี่จะพาเธอไปที่บ้านนะครับ ตามมาเร็วๆ นะ มีอะไรบางอย่างที่ฮอลกับนิวควรจะรู้  เอ็มไพร์บอกแค่นั้นก็ตัดการเชื่อมต่อไป

ฮอลแลนด์กัดฟันขบคิดเรื่องที่พี่ชายพูด นัยน์ตาฉายแววหวาดระแวง ครูไอร์แลนด์งั้นหรอ!?!” หญิงสาวทำท่าทางฮึดฮัดระหว่างเดินไปบอกนิวยอร์ก

ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย เธอกำลังจะบอกพวกฉันว่าเธอเป็นแม่มดงั้นหรอปารีสอ้าปากพะงาบๆ เหมือนไม่อยากจะเชื่อ

มันแปลกตรงไหน ในเมื่อมีเทพเจ้า ทำไมจะมีแม่มดไม่ได้นิวยอร์กแย้ง

นั่นสิ ฉันว่ามันก็ไม่เห็นแปลกเลยโรมเห็นพ้อง ลอนดอนเองก็พยักหน้าตามไปด้วย

นิวยอร์กยิ้มอย่างเป็นต่อแล้วเอ่ยในสิ่งที่เธอคิดมาตลอด แล้วเธอล่ะปารีส เธอไม่ได้มีพ่อแม่เป็นเทพเจ้า แล้วเธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง

ปารีสอ้ำอึ้ง เธอหน้าบึ้งและเลือกที่จะเงียบ ไม่ทันที่ใครจะได้คาดคั้นฮอลแลนด์ก็เดินเข้ามาเสียก่อน

เอาล่ะ ไปบ้านฉันกัน ฮอลแลนด์บอกสีหน้าเรียบเฉย แต่ทว่านิวยอร์กกับส่ายหน้า

ทำไม?”

เอ็มไพร์มีอะไรจะบอก เขาพาครูไอร์แลนด์มาด้วย และบอกให้เราไปที่บ้านเพื่อรับฟังสิ่งที่ควรจะรู้ฮอลแลนด์เบ้ปาก เธอหยิบเป้สีเหลืองรูปเป็ดมาสะพายแล้วหันหลังเดินออกไป

นิวยอร์กมองตามหลังฮอลแลนด์อย่างงๆ อะไรเนี่ยเธอทึ่งศีรษะตัวเองก่อนจะคว้าเป้สีดำวิ่งตามออกไป

            โรม ปารีส ลอนดอนมองตาม คำถามมากมายที่ยังค้างคาใจทำให้คนทั้งสามวิ่งตามไปโดยไม่สนใจว่าวันนี้จะต้องกลับบ้านตามเวลามั้ย จะมีใครรออยู่ที่บ้านหรือเปล่า แต่สิ่งเดียวที่พวกเธอคิดคือ...ต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น!?!

 

            คุณลองนึกภาพเพื่อนสาวสุดซ่าที่เงียบกริบตลอดการเดินทางเพราะหึงสิ โอ้ เหล่าเทพ ทำไมมันช่างน่าอึดอัดขนาดนี้

            “shit!” นิวยอร์กสบทออกมาขณะที่รถคาดิแลคสุดหรูกำลังวิ่งไปตามถนนสายหนึ่ง มุ่งตรงไปยังบ้านเวทมนตร์ของพวกเธอ คุณรู้มั้ยว่าคาดิแลคคันนี้ก็เกิดขึ้นได้เพราะเวทมนตร์เหมือนกัน

            ฮอลแลนด์หงุดหงิดเกินกว่าจะสนใจคำสบทหยาบคายของเพื่อนสาว เธอแทบควบคุมสติไม่อยู่เมื่อคิดว่าครูไอรดานั้นน่ากลัวเพียงใด ทำไมเอ็มไพร์ต้องไปอยู่กับคนอันตรายอย่างนั้นด้วย

            โอเค คือฉันไม่แน่ใจว่าวันนี้ฉันจะตายมั้ย แต่ฉันมีเรื่องอยากจะบอกพวกเธอลอนดอนเอ่ยขึ้นมาแม้จะไม่ใช่นิสัยของเธอเลยที่จะพูดในเวลาแบบนี้

            ทุกคนเงียบ

            แม่ฉันน่ะ อะโฟรไดต์ นางส่งบิ๊กเบนมาทำภารกิจอะไรซักอย่าง ซึ่งฉันคิดว่า...

            เก็บเรื่องของเธอไว้เล่าตอนเราถึงบ้านฮอลแลนด์ส่งเสียงเฉียบขาด เธอหมุนพวงมาลัยเลี้ยงขวาเข้าซอยไป

            ลอนดอนหน้าเสีย เธอเงียบไปก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ ฉันขอโทษ

            นิวยอร์กถอนหายใจ ฉันว่าที่เธอพูดก็ไม่ผิดหรอก แต่ฮอลแค่เป็นห่วง พวกเธอก็รู้นี่ว่าตอนนี้ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายขนาดไหน

            เมื่อเช้าฉันโดนฮาร์ปีทำร้ายลอนดอนเอ่ย เธอดูท่าจะขวัญเสียมาก

            โรมลูบหลังลอนดอนเพื่อปลอบ ไม่ใช่เธอแค่เธอหรอกที่เจอเรื่องร้ายในวันนี้

            ฮอลแลนด์เบรกรถอย่างแรง ถึงแล้วเธอบอกแค่นั้นก็วิ่งลงรถไปคนแรก

            ทุกคนเปิดประตูรถตามออกไป ข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้นานาชนิด มีทางเดินเล็กๆ ไปถึงบ้านหลังหนึ่งที่ไม่ใหญ่มากแต่ออกแบบได้หรูตามสไตล์โมเดิล ด้านหลังของบ้านเป็นแม่น้ำสายสำคัญ

            ฉันไม่ยักรู้ว่าทางเข้าบ้านเธอจะเหมือนผ้าขี้ริ้วห่อทองปารีสบ่นพึมพำ

            นิวยอร์กไม่ได้ฟังอะไรมาก เธอเดินตามฮอลแลนด์เข้าบ้านไป ไฟในบ้านเปิดสว่างไสวกลบความมืดมิดภายนอกหมดสิ้น ทำให้หญิงสาวต้องหรี่ตามองหาฮอลแลนด์

           

            นี่มันอะไรกันคะ ฮอลแลนด์กอดอดเผชิญหน้ากับเอ็มไพร์ด้วยท่าทีเหมือนเด็กก้าวร้าว

            นิวยอร์กตามมาสบทบในไม่ช้า นัยน์ตางามเหลือบไปเห็นครูสาวที่ตอนนี้มีสภาพอิดโรยยิ่งนัก เธอจึงเดินเข้าไปหาไอรดา

            ครูมาทำอะไรที่นี่คะ นิวยอร์กถาม

            ไอรดาทิ้งตัวลงบนโซฟาสีครีม ไม่รู้สิ เอาจริงๆ ครูก็อยากกลับบ้านนะ แต่พ่อหนุ่มนี่เธอชี้นิ้วเรียวไปที่เอ็มไพร์ ไม่ยอมให้ครูไปไหนเลยน่ะสิ

            ฮอลแลนด์กับนิวยอร์กมองไปที่เอ็มไพร์พร้อมกัน ทำไมคะ

            เอ็มไพร์อ้าปากหวอ มือทั้งสองข้างยกขึ้นสูงเหมือนนักโทษที่กำลังจะโดนจับ

            พี่ว่าทุกคนใจเย็นก่อนดีมั้ย เด็กชายยิ้มแห้งๆ

            ไม่!” เสียงสองเสียงประสานกัน

            โอเค เยี่ยม เอ็มไพร์กลืนน้ำลายไม่เคยเห็นสองสาวโกรธขนาดนี้มาก่อน

 

            ไอรดากอดอกมองลูกศิษย์ทุกคนด้วยสายตานิ่งเรียบ!

            ทุกคนนั่งเงียบจนได้ยินแค่เสียงหัวใจเต้นรัว

            เอ็มไพร์นั่งกุมขมับบนโซฟาสีครีม ด้านข้างของเด็กชายคือฮอลแลนด์ที่ทำหน้าบึ้งตึงตั้งแต่เดินเข้ามาในบ้านโดยที่ไอรดาก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเธอหรือเปล่า ตรงข้ามทั้งสองเป็นนิวยอร์กที่นั่งไขว่ห้างท่าทางสบายจนไอรดาแปลกใจว่าทำไมเธอไม่กังวลอะไรเลย ข้าวนิวยอร์กคือปารีส ซึ่งกำลังมองเล็บตัวเองอย่างพินิจพิเคราะห์ ส่วนลอนดอนกับโรมก็นั่งสงบมองไอรดาอย่างเคารพบนโซฟาอีกตัว

            ทุกคนฟังครูนะไอรดาเอ่ยประโยคแรก

            ครูเป็นใครกันแน่ ฮอลแลนด์ถามโดยไม่สนใจคำพูดก่อนหน้านั้นของครูสาวแม้แต่น้อย อารมณ์หงุดหงิดของเธอทำให้ลืมนึกไปว่าไอรดาเป็นครูของเธอ

            ไอรดาถอนหายใจ คิดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ พวกเธอสองคนรู้มาตลอดว่าครูไม่ใช่มนุษย์

            นิวยอร์กยิ้มรับ ในเมื่อทุกคนในนี้ก็ไม่ใช่มนุษย์ งั้นเราก็มาคุยกันแบบพวกอมนุษย์กันเถอะเธอเสนอ ที่ตรงนี้ไม่มีความลับอีกแล้ว

            พูดเหมือนง่ายโรมบ่นพึมพำ

            ง่าย ถ้าทุกคนเลือกที่จะเชื่อใจกันนิวยอร์กบอก

            โอเค ครูคืออารัคเน่

            ทุกคนเงียบกริบ หันหน้าไปมองไอรดาเหมือนเธอพูดอะไรซักอย่างผิด

            ก็หมายความว่าครูเป็น...ฮอลแลนด์อ้าปากหวอ อสุรกายเธอเอ่ยประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

            ไม่เอาน่าทุกคนเอ็มไพร์ยืนขึ้นทนไม่ได้ที่ทุกคนมองไอรดาเหมือนเธอเป็นปีศาจร้าย ครูไอร์ไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิด ทุกคนก็เห็นแล้วนี่ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาครูไม่เคยจ้องจับทำร้ายใครเลย

            นิวยอร์กขมวดคิ้วเข้าหากัน เช่นเดียวกับฮอลแลนด์ที่แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

            พี่กำลังเข้าข้างครูไอร์ฮอลแลนด์เหมือนจะรับไม่ได้

            พี่ไม่ได้เข้าข้าง แต่ครูเขาไม่ได้เป็นคนไม่ดี

            นิวยอร์กยืนขึ้น เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกอย่าง และหนูก็เชื่อว่าครู... เธอหันไปมองหน้าครูสาว ว่าครูรักพวกหนู และไม่มีวันทำร้ายพวกหนู

            ไอรดาหัวเราะ อย่าเชื่อใจครูมากนักสิเธอยิ้ม ครูว่าสำหรับตอนนี้มันไม่สำคัญหรอกว่าครูจะเป็นคนดีหรือเปล่า แต่ครูมีเรื่องที่ต้องบอกพวกเธอทุกคน

            ทุกสายตาจับจ้องไปยังไอรดา

            ทุกคนรู้ดีอยู่แล้วใช่มั้ยว่าตอนนี้อะไรๆ ก็ไม่เหมือนเดิม

            ครูกำลังจะบอกว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่โอลิมปัสหรอคะ ฮอลแลนด์ที่สงบลงแล้วเอ่ยถาม

            ประมาณนั้น ครูมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเท่าไหร่ ใกล้มากแล้วแหละสำหรับสงครามครั้งนี้ น้ำเสียงจริงจังของไอรดาทำให้ทุกคนกังวล มันไม่ใช่สงครามของพวกเธอ ครูไม่อยากให้ลูกศิษย์ของครูต้องตาย

            มันเป็นสงครามของเรามาตลอดต่างหากล่ะคะ หนูรู้เรื่องความแตกแยกของเทพเจ้านานแล้ว และรู้ด้วยว่าพวกชิงอำนาจกันเหมือนทุกครั้ง นิวยอร์กกอดอก

            จริงครับ ผมเองก็ได้รับภารกิจมาเช่นกัน เอ็มไพร์เห็นพ้อง

            ภารกิจ จากใครไอรดาถาม เธอตัดสินใจนั่งลงที่โซฟาอีกตัวสีขาว

            เรามีนายคนเดียวกันค่ะ ฮอลแลนด์ว่า เฮคาที

            ไอรดานิ่งเงียบไป แล้วพวกเธออีกสามคนล่ะ

            ลอนดอน โรม ปารีสที่นั่งฟังมานานก็สะดุ้งสุดตัว

            ฮึ ว่าไงไอรดาถามย้ำ

            ไม่มีค่ะ หนูแค่เป็นธิดาแห่งอะโฟรไดต์ลอนดอนสารภาพ

            ไอรดาพยักหน้ารับแล้วมองไปที่โรม

            หนูก็เป็นธิดาแห่งดีมิเทอร์ค่ะ แต่แม่อยากให้หนูไปอยู่ด้วยโรมบอด

            รู้มั้ยว่าทำไม

            โรมยิ้มแห้งๆ แม่บอกว่ามันจะดีกว่าถ้าหนูจะไม่ทำตัวให้เป็นตัวปัญหาแล้วกลับมาทำร้ายแม่

            ไอรดาพยักหน้ารับแล้วมองไปที่ปารีส

            ปารีสอ้ำอึ้งไม่ตอบ

            “เธอเป็นเลือดผสมหรือเปล่าแม่หนู

            ไม่ทราบค่ะปารีสตอบตามตรง

            เธอเป็นค่ะนิวยอร์กแย้งขึ้นมา

            ฮอลแลนด์พยักหน้าเห็นด้วย นัยน์ตาสีนิลแบบนั้นไม่มีในมนุษย์หรอกค่ะ

            ไอรดาพยักหน้า เธอมีอะไรปิดบังอยู่หรือเปล่า ปารีส ลาร์เบอเรสเทียร์

            ปารัสอึกอัก คือ...หนู...คือ...

            มีอะไรก็พูดมาเถอะลอนดอนว่า

            ตอนนี้ทุกคนก็ต่างเปิดเผยความลับกันหมดแล้วนะรมเห็นพ้อง

            หนูบอกไม่ได้ค่ะ หนูยังไม่อยากตาย ปารีสตอบไปด้วยความไร้เดียงสา     

            ไอรดาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแต่เพื่อนๆ ของปารีสไม่ได้เข้าใจเช่นนั้น

            ใครจะฆ่าเธอ นิวยอร์กถาม

            เธอทำงานอะไรกันแน่ ฮอลแลนด์ถามต่อ

            ฉันบอกไม่ได้ ถ้าฉันบอกฉันอาจจะตายก็ได้เสียงนั้นสั่นเทาเหมือนจะร้องไห้ให้ได้ โรมจึงดึงเพื่อนเข้ามากอดปลอบ แม้จะอยากรู้เพียงใดก็ตามแต่ก็ทนเห็นเพื่อนเศร้าไม่ได้

            ไอรดาถอนหายใจ วันนี้ครูว่าทุกคนแยกย้ายกันไปนอนก่อนเถอะ

            เอ็มไพร์เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืน ผมยืนยันว่าครูต้องอยู่ที่นี่

            “ครูโตแล้วนะไอรดาโวยวาย

            ถ้าครูไม่อยู่ที่นี่ใครจะดูแลทุกคนล่ะครับ

            เธอไง ไอรดายิ้ม

            เอ็มไพร์เอามือกุมขมับ ผมต้องกลับไปที่เกาะเวทมนตร์

            นิวยอร์กยืนขึ้น จริงด้วย พี่เอ็มไพร์ต้องไปเรียนวันนี้กับท่านหญิงนี่น่า พี่รีบไปเถอะ

            “ใช่ๆ ทางนี้ฉันจัดการเองฮอลแลนด์ยิ้มพร้อมกับเอามือตบอก

            เอ็มไพร์ถอนหายใจหันไปมองไอรดานิ่ง เด็กห้าคน ผมไม่ไว้ใจจริงๆ ครูก็ได้ยินที่ดีเมอร์ร่าเตือนแล้วนี่ครับ ผมลาล่ะเด็กชายพูดแค่นั้นก็หายตัวไป

            เอาล่ะเด็กๆ ขึ้นไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ ไอรดาสั่ง

            หนูนอนไม่หลับหรอกค่ะนิวยอร์กบอก

            หนูก็คิดงั้น ครูกลับบ้านก็ได้ค่ะ พวกหนูอยู่ได้ ฮอลแลนด์

            ไอรดาหัวเราะ ครูรู้ว่าพวกเธออยู่ได้ แต่ครูว่านอนพักบ้านเวทมนตร์ซักคืนก็ดีเหมือนกัน

            นิวยอร์กรู้ว่าไอรดาไม่ได้คิดแบบนั้น แต่เธอก็ไม่ขัดศรัทธา

            ขึ้นไปนอนกันเถอะนิวยอร์กเดินไปเรียกลอนดอน ปารีส และโรมขึ้นไปด้านบน

 

            เมื่อทั้งสี่หายขึ้นไปด้านบนของบ้านแล้ว ฮอลแลนด์ก็หันกลับมามองไอรดา

            หนูขอโทษ

            อะไรเนี่ย เป็นไร ไอรดายิ้ม เธอมองหน้าลูกศิษย์ขำๆ

            หนูไม่ตลกนะ หนูขอโทษที่ทำหน้าบึ้งตึงใส่ครูแล้วก็คิดว่าครูเป็น...

            อย่าคิดมากเลยสาวน้อย ไอรดาลูบศีรษะ ไปนอนนะ ครูชินและอยู่กับความเป็นอสุรกายมานานมากแล้ว เห็นมั้ย มันนานจนครูได้ร่างคืนแล้ว

            ฮอลแลนด์พยักหน้ารับก่อนจะเดินตามเพื่อนๆ ขึ้นไปชั้นบนของบ้านทิ้งไว้เพียงครูสาวที่นั่งลงบนโซฟาหน้าเครียด

            เธอควรจะทำยังไงต่อดีนะ เธอได้แต่ถามตัวเองอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนผล็อยหลับไป!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #13 ืneara (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 15:23
    ฮอลแลนด์หึงด้วย >////<
    #13
    0