Hero'War world & บุตรธิดาแห่งเทพ

ตอนที่ 40 : Secret 07 (Boss)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 มี.ค. 57

นิวยอร์กนั่งลงบนพื้นหญ้าสีเขียวริมแม่น้ำ!

            เธอปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มพร้อมทั้งพยายามกล่อมตัวเองให้เข้มแข็งเหมือนทุกที หญิงสาวสร้างกำแพงกั้นเพื่อเป็นเกราะป้องกันอย่างรวดเร็ว

            แต่มันก็พังทลายลงทันทีที่ใครคนหนึ่งนั่งลงข้างๆ เธอ!!

            เวกัส!” นิวยอร์กสูดหายใจเฮือก นัยน์ตาสีท้องฟ้าวูบไหว  “นายมาทำอะไรตรงนี้

            เวกัสยิ้ม  เธอต่างหากที่หายไปไหนมา ฉันเป็นห่วงเธอจนเรียนไม่รู้เรื่องเลยรู้มั้ย

            นิวยอร์กหน้าร้อนผ่าว  นายก็เลยโดดเรียนมาตามหาฉันหรอ?”  เธอแกล้งหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขิน

            เวกัสพยักหน้า นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงเบิกกว้างเมื่อได้มองหน้านิวยอร์กชัดๆ

            เธอร้องไห้!”  กระแสนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยจนร่างบางเกือบกลั้นน้ำตาไม่ไหว

            หญิงสาวเบือนหนี ทว่ามือเรียวของเวกัสก็จับหน้าของนิวยอร์กให้หันหน้ามาสบตากับเขา

            ใครทำอะไรเธอ!?!”

            นิวยอร์กส่ายศีรษะรัว ไม่มีอะไรหรอก  เธอโกหก

            ไม่มีแล้วจะร้องไห้ทำไม”  เวกัสหน้างอ ความรู้สึกเจ็บแล่นเข้าสู่หัวใจเมื่อพบว่าร่างบางเริ่มสะอื้น

            นิวยอร์กโผเข้ากอดเวกัส น้ำตาไหลอาบแก้ม หญิงสาวสะอื้นฮึกๆ อยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง



            เวกัสแม้จะงุนงงว่านิวยอร์กเป็นอะไร แต่เขาก็กอดตอบเธอด้วยความอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อเป็นที่พักพิง เป็นหินผาที่โอบกอดหญิงสาวในวันที่อ่อนแอ เวกัสไม่เคยเห็นนิวยอร์กร้องไห้ แน่นอนว่าเขาตกใจไม่น้อย เรื่องคงจะหนักมากจนเธอทนรับไว้ไม่ไหว

            ถ้าเธออยากระบาย...

            ฉันยังไม่พร้อมที่จะพูดมันออกมา”  นิวยอร์กตัดบทแล้วซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเวกัส  ขออยู่แบบนี้ซักพักได้มั้ย

            เด็กชายไม่ตอบ แต่เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแทน เปรียบเสมือนการยืนยันว่าเขาจะอยู่ข้างๆ เธอ  อย่าร้องนะครับคนดี  เวกัสลูบศีรษะนิวยอร์ดเบาๆ เพื่อปลอบโยน

            นิวยอร์กยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะหลับไปในอ้อมกอดของร่างสูง!

 

ฮอลแลนด์ไม่รู้ว่าควรทำหน้าอย่างไรเมื่อเห็นไอรดา!



            หนูหลงทางค่ะ  เธอสารภาพพร้อมกับยื่นแผนที่ให้ครูสาว ทั้งสองยืนอยู่บริเวณริมถนน บนทางเท้าที่จะเดินเข้าสู่สวนสาธารณะ ความจริงแล้วฮอลแลนด์กำลังยืนงุนงงกับทิศทางอยู่ แล้วไอรดาก็มาเห็นเข้า ครูสาวจึงจอดรถเพื่อลงมาหาเธอ

            ไอรดาถอนหายใจยาว  ไม่หรอกสาวน้อย  เธอยิ้ม  เธอไม่ได้หลงทางหรอก แต่เธอแค่ดูแผนที่ไม่เป็น

            ฮอลแลนด์ยิ้มแห้งๆ เมื่อโดนจับได้  ก็หนูไม่ชอบเรียนภูมิศาสตร์”  เธอแก้ตัว

            แต่เธอชอบเรียนประวัติศาสตร์ เพราะเธอชอบมองอดีตมากกว่าปัจจุบัน  ไอรดาพูดในสิ่งที่ฮอลแลนด์คิดมาตลอดออกมาเหมือนรู้จักกันมาสิบยี่สิบปี

            เด็กสาวพยักหน้า

            ไปกับครู”  ไอรดาเดินไปเปิดประตูรถทางฝั่งคนขับ

            ฮอลแลนด์ขมวดคิ้วเข้มๆ เข้าหากัน เธอมองไปรอบๆ ตัวแล้วพบว่านี่ก็ใกล้เวลาค่ำมากแล้ว  ไปหาบอสตัน?”

            ใช่  ครูสาวยิ้ม  รู้จักกันแล้วนี่ ไปเร็ว ครูไม่ชอบขับรถมืดๆ

            แล้วนิวยอร์ก?”  เธอถามเพราะเพื่อนสาวหายหน้าหายตาไม่ติดต่อมาทั้งวัน ป่านนี้จะอยู่ไหนก็ไม่รู้ บางทีนิวยอร์กอาจจะรอฮอลแลนด์อยู่ที่บ้านก็เป็นได้ หรืออาจจะตกอยู่ในอันตราย

            นิวยอร์กปลอดภัย  ไอรดาตอบ ฮอลแลนด์มองครูสาวแล้วพยักหน้าเข้าใจว่าคงอ่านใจเธออยู่  เดี๋ยวคงเจอที่บ้านบอสตัน

            คะ?”

            เอาน่า มาเร็ว ครูรีบ  ไอรดาเข้าไปนั่งในรถ เธอปิดประตู

            ฮอแลนด์ถอนหายใจ เธอเข้าไปนั่งในรถ พยายามไม่กังวลใดๆ ทั้งสิ้น แต่เมื่อครูสาวขับรถแล่นไปบนถนนเธอก็ตาโตด้วยความตกใจ ไอรดาขับรถเหมือนนักแข่งรถไม่ผิดเพี้ยน ท้องถนนยามค่ำคืนที่เงียบสงบวันนี้ดูท่าว่าคนขับรถทุกคันจะต้องก่นด่าไอรดาเป็นแน่!

 

คฤหาสน์แพรวิมารแขไข

            ฮอลแลนด์มองไปรอบๆ คฤหาสน์ สายตาหวาดระแวงเมื่อเหล่าต้นไม่นานาพรรณเหมือนจะแปลงร่างเป็นปีศาจมางับหัวเธอ

            แต่ไอรดาไม่ได้รู้สึกอะไร เธอแค่จอดรถหน้าคฤหาสน์ ลงรถ และเดินเข้าโดยไม่สนใจว่าฮอลแลนด์จะตามเข้าไปมั้ย

            เขาไปสนิทกันตอนไหน  คำนี้ก่อตัวขึ้นในใจเด็กสาวขณะเดินตามไอรดาไป  ไอรดาจะรู้มั้ยนะว่าบอสตันเป็นถึงบุตรแห่งโครนอส

            แม่หนู  ว่าแล้วคนที่ฮอลแลนด์กำลังนึกถึงก็กวักมือเรียกเธอให้เข้าไปในห้องๆ หนึ่งที่ทำกระจกแบบทึบ

            ฮอลแลนด์เดินไปนั่งข้างไอรดาบนโซฟาสีครีม เธอพบว่านี่คือห้องรับแขกนั่นเอง เด็กสาวเข้ามาในห้องได้ไม่นานก็ต้องเอามือกอดอกด้วยความหนาวจากแอร์ที่มาปะทะผิวกายนอกยูนิฟอร์มนักเรียน ห้องนี้เป็นห้องกระจกที่ด้านในสามารถมองเห็นด้านนอกได้ แต่ด้านนอกไม่สามารถมองเห็นด้านใน หรือถ้าเห็นก็จะเป็นเงาลางๆ

            เธอหายไปหลายชั่วโมง ฉันนึกว่าถอดใจไปแล้วเสียอีก  บอสตันยิ้มโชว์ฟันขาวที่ตัดกับผิวสีต้นไม้ของเขา

            หนูมีปัญหาเรื่องการดูแผนที่นิดหน่อย  เธอแก้พร้อมกับเบือนหน้าหนีไปทางโทรทัศน์ LG ที่เปิดข่าวการเมืองทิ้งไว้

            ทำไมเจ้านัดเธอมาที่นี่  ไอรดาถามพลางเหลือบมองลูกศิษย์สาว

            บอสตันเม้มปากหน้าเครียด  จริงๆ ก็จะคุยให้จบแล้วแหละ แต่มีคนแอบฟัง

            มนุษย์หรือ?”  ไอรดาถาม ฮอลแลนด์ที่ทำเป็นไม่สนใจก็หันหน้ามามองบอสตันด้วยสายตาใคร่รู้

            บอสตันพยักหน้า  มนุษย์โง่ๆ ที่สมควรถูกส่งไปนรกฮาเดส 

            ครูฆ่าเขาหรอ  ฮอลแลนด์เบิกตากว้าง

            บอสตันไม่ตอบ แต่การเงียบไปนั่นก็เป็นคำตอบสำหรับเด็กสาวแล้ว

            ไอรดายักไหล่ไม่ตกใจอะไร ใคร?”

            จักกรณ์ รองผู้อำนวยการ”  บอสตันแสยะยิ้ม

            ไอรดาหัวเราะ  สมควรแล้ว

            หัวเราะ? มันเป็นเรื่องตลกตรงไหนคะ  ฮอลแลนด์ส่ายหน้าไม่เข้าใจ เธอขยับตัวออกห่างครูสาวเพราะคิดว่าเธอโหดร้ายเกินไปแล้ว

            การตายไม่ใช่เรื่องตลก แต่สาวน้อย เธอลองคิดดูซิว่าจักกรณ์จะทำทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นสปายของฝ่ายร้าย ไอรดาบอก

            ครูแน่ใจได้ไงว่าเขาเป็นฝ่ายร้าย

              “เขาทำงานให้บอส    บอสตันตอบ

            ฮอลแลนด์กำลังจะถามว่าหมายความว่าไง แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก่อน!

            บอสตัน คุณอยู่มั้ย!”















*สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกท่าน^^ อ่านถึงตอนนี้เป็นไงกันบ้างเอ่ย มีอะไรก็ติชมกันได้นะคะ เรื่องราวในช่วงต่อไปไรท์เตอร์ก็จะพยายามอัพเลเวลความเข้มข้นขึ้นนะ แต่ไม่รู้จะทำได้เปล่า 55555 จะพยายามเพื่อผู้อ่านทุกคนละกันค่ะ


ใกล้มากแล้วนะคะสำหรับการเปิดเผยความลับ...แล้วหัวใจคุณจะเต้นรัว!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

33 ความคิดเห็น