Hero'War world & บุตรธิดาแห่งเทพ

ตอนที่ 52 : War 05 (Go home)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.ค. 57

 

มันไม่ใช่ feeling ที่นิวยอร์กชอบนักเท่าไหร่! เรื่องบ้าเกิดขึ้นเรื่อยๆ หลังจากเธอเดินทางมาถึงดินแดนพระอาทิตย์เที่ยงคืน!!

            เป็นเวลาหลายนาทีที่นิวยอร์กได้แต่จ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงคู่สวยของเวกัส เนิ่นนานจนเธอไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง เธอได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นแรงผิดปกติ มือเธอสั่น และน้ำตาคลอ

            เวกัสกระพริบตาหลายครั้ง เขาทำหน้าเศร้าก่อนจะเดินเข้ามาหานิวยอร์กช้าๆ เด็กชายก้มหน้าลง      นิว คือว่า...

            นิวยอร์กส่ายหน้า  ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก  เธอเอามือปิดปากพยายามกลั้นเสียงสะอื้น

            มันไม่ใช่อย่างที่เธอเข้าใจนะ ให้ฉันได้อธิบาย  เวกัสเดินเข้ามาใกล้นิวยอร์ก แต่เธอถอนหนีและเอาแต่ส่ายศีรษะ

            นายต้องการอะไรจากฉันอีก ส่งฉัน...ให้แม่นายงั้นหรอ!?!”  นิวยอร์กถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม เธออยากจะวิ่งหนีไปจากตรงนี้แต่ทำได้เพียงทรงตัวยืนให้อยู่ก็เท่านั้น

            เด็กชายมีคำพูดที่อยากจะบอกคนตรงหน้ามากมาย แต่เมื่อเห็นน้ำตาของเธอใจเขาก็แทบจะแตกสลาย นี่เขาทำบ้าอะไรลงไปนะ? ถ้าวันนั้นเขาเลือกที่จะอยู่ข้างๆ เธอ บางทีเธออาจจะไม่ต้องร้องไห้ก็เป็นได้...วันนั้นเธอจะร้องไห้เพราะเขาหนักแค่ไหนนะ เวกัสได้แต่สงสัย

            เธอจะไม่ฟังฉันอธิบายจริงหรอ  น้ำเสียงของเวกัสแฝงไปด้วยความน้อยใจ บุตรแห่งเนเมซิสได้แต่ถอนหายใจแล้วก้าวเท้าถอยห่างจากนิวยอร์ก  เธอกำลังจะไปที่ฟยอร์ด เหนือสุดของยุโรป ที่นั่นฉันรู้ว่าใครรอเธออยู่ ได้โปรดนิวยอร์ก ให้ฉันไปกับเธอนะ 

            ใคร?”

            เทพีของชาวนอร์ส  เวกัสตอบ เขาส่งสายตาอ้อนวอนให้หญิงสาวใจอ่อนลงบ้าง

            นิวยอร์กเงียบไป เธออยากให้เขาไปกับเธอแทบบ้า แต่ในใจลึกๆ กลับกลัวเหลือเกินว่านี่อาจจะเป็นลูกไม้ของเขาก็ได้ เธอไม่อยากเสียใจเหมือนครั้งที่แล้วอีก

            ฉันไว้ใจนายได้แค่ไหนกัน  นิวยอร์กถาม เธอหรี่ตามองพฤติกรรมของร่างสูง

            เวกัสถอดแหวนสีนิลที่สวมอยู่บนนิ้วชี้ข้างซ้ายยื่นให้นิวยอร์ก  นี่เป็นอาวุธชิ้นเดียวของฉัน  เขาอธิบายขณะนิวยอร์กยื่นมือมารับแหวนไป  มันเป็นดาบที่ทำมาจากอัญมณีสีดำ

            นิล?”  นิวยอร์กมองแหวนวงงามในมือ

            ใช่ นิล  เวกัสเอ่ย  อัญมณีแห่งรัตติกาล ฉันได้มันเป็นของขวัญวันเกิดจากแม่ตอนอายุเพียงสี่เดือน

            อื้ม  หญิงสาวตอบแบบไม่สนใจ เธอเดินนำหน้าเวกัสไปทางเหนือ เดินผ่านหมู่บ้านที่มีหลังคาสีแดงอิฐ ในมือกำแหวนไว้แน่น

            เวกัสไม่ได้คุยอะไรกับนิวยอร์กอีก ความเงียบเป็นต้นตอแห่งความอึดอัดมากมาย นิวยอร์กอยากจะตบศีรษะเวกัสสักสามทีข้อหาที่เขาไม่ยอมชวนเธอคุยหรืออธิบายเรื่องที่เขาหายไปเลย ต่อให้ปากเธอจะบอกว่าไม่ฟังก็เถอะ L ให้ตายสิ ผู้ชายเป็นเพศที่ความรู้สึกช้าจริงเชียว

            ลีเซฟยอร์ด ที่นั่นแหละที่เธอควรไป  เวกัสเอ่ยขึ้นหลังจากเดินตามหลังนิวยอร์กเงียบๆ มานานแสนนาน

            นิวยอร์กพยักหน้ารับรู้ ลีเซฟยอร์ดคือภูเขาที่โอบล้อมอ่าวเอาไว้ และที่ที่เธอจะไปก็คือหน้าผาเพรเคสโตเลน หน้าผาที่ยื่นออกมาราว 600 เมตร ที่นั่นคงมีอะไรดีๆ รออยู่ อย่างน้อยเธอก็หวังให้เป็นเช่นนั้น

            เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นน่ะ  ในที่สุดเวกัสก็เปิดปากเล่าหลังจากที่ทั้งคู่เดินขึ้นเขามาเกือบจะถึงหน้าผาเพรเคสโตเลนแล้ว  มันเป็นความผิดของฉันเอง

            นิวยอร์กหอบหายใจ เธอพยักหน้าให้เวกัสพูดต่อไป

            ฉันเป็นบุตรแห่งเนเมซิส แม่บังคับให้ฉันกลับไปช่วย  เด็กชายเอ่ยเสียงอ่อย

            และบังคับให้จับฉันไปด้วยใช่มั้ย 

            ไม่หรอก นางไม่ได้ให้ฉันจับเธอ เรื่องนั้นเธอเข้าใจผิด  เวกัสบอก  นิวยอร์ก ฉันกลัวเธอจะเสียใจ ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าในสภาวะสงครามเธอจะทำยังไงถ้าเธอต้องฆ่าฉันซึ่งเป็นศัตรู

            นิวยอร์กส่ายหน้ารัว ทั้งคู่ได้เดินมาถึงหน้าผาสูงทรงสี่เหลี่ยมแล้ว ทว่าความงามของมันกลับถูกบดบังโดยความจริงที่เวกัสเอ่ยออกมา 

            โอ้ ไม่นะเหล่าเทพ  นิวยอร์กอุทาน  ฉันจะไม่ฆ่านายหรอกนะ

            ฉันรู้นิว แต่มันไม่มีทางเลือกหากอยู่ ณ จุดนั้น 

            แล้วนายกลับมาหาฉันทำไม  เธอเดินไปหยุดตรงสุดทางหน้าผาที่ยื่นออกมาจากภูเขาลูกงาม ด้านล่างเป็นน้ำทะเลสีสวย

            เวกัสนั่งลงพร้อมกับหย่อนขาลงไป  แม่สั่งให้ฉันฆ่าเธอ ฉันทำไม่ได้หรอก

            นายก็เลยหนีมา?”  นิวยอร์กอ้าปาก เขาต้องบ้าแน่ๆ ที่ทำแบบนั้น เทพีองค์นั้นคงไม่อยู่เฉยเป็นแน่ๆ

            จะให้ฉันทำไงได้ล่ะ  เขายิ้ม  ก็...หัวใจฉันอยู่กับเธอนี่

            และแล้วนิวยอร์กก็รู้สึกว่าตัวร้อนขึ้นมาเฉยๆ แหวนของเวกัสที่อยู่ในมือเธอเย็นเฉียบขึ้นมาทันที โอ้...นั่นมัน...เป็นอะไรที่เยี่ยมมาก  เธอกล่าวเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอาย แต่ทว่ามันกลับทำให้ร่างสูงหัวเราะ

            เวกัสยืนขึ้นข้างๆ นิวยอร์ก เขายิ้มให้เธอ  ฉันมีอะไรจะบอกเธอ

            บอกฉัน?”

            แน่นอน  เด็กชายหัวเราะ เขาเองก็เขินไม่แพ้เธอเลย เขาอยากจะคุกเข่า อยากจะมีช่อดอกกุหลาบสีแดงแบบที่นิวยอร์กชอบสักช่อ หรืออะไรก็ได้ที่จะปฏิญาณต่อความรักที่เขามีต่อเธอ แต่เมื่อมาอยู่ ณ ดินแดนสูงสุดนี้แล้วล่ะก็...บรรยากาศแบบนี้เขาคงจะต้องบอกเธอแล้ว

            นายคงไม่ได้จะบอก...ฉันเรื่องนั้นหรอกนะ

            ขอเหล่าเทพทุกองค์จงเป็นพยาน ข้า เวกัส คุชเนอร์ บุตรแห่งเนเมซิส ขอสัญญว่า ข้าจะรักนิวยอร์ก เจน เวลมาร์ ตลอดไป 

            แค่ประโยคสั้นที่เวกัสเอ่ยออกมามันก็ทำให้นิวยอร์กอยากจะร้องไห้ เธออยากที่จะโยนทิ้งทุกอย่าง ทั้งเรื่องภาระสงคราม ความขัดแย้งของเทพเจ้าต่างๆ นานา เพียงแค่จะได้ใช้เวลาอยู่กับเวกัส

            ขอเหล่าเทพทุกองค์จงเป็นพยาน ข้า นิวยอร์ก เจน เวลมาร์ ขอให้คำสัญญาว่า ข้าจะรัก เวกัส คุชเนอร์ ตลอดไปเช่นกัน

            ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กัน ก่อนที่นิวยอร์กจะกระโดดกอดเวกัสแน่น  นิวรักเวกัสนะคะ

            เวกัสหัวเราะ  เธอแย่งฉันพูดนะ  เขาจับไหล่นิวยอร์กทั้งสองข้าง ทั้งคู่สบตากัน

            เวกัสก็รักนิวยอร์กมากนะครับ  เขายิ้มพร้อมกับประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของหญิงสาว ตามด้วยแก้มทั้งสองข้าง และจบลงด้วยการจูบกัน

            มันเป็นเวลาเนิ่นนานก่อนที่เทพีสักองค์จะรู้เห็น!

            ความรักช่างหวานซึ้ง โอ้ ที่รัก ฉันต้องขอโทษจริงๆ ที่มารบกวนเวลาหวานของเจ้าสองคน  สตรีนางหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลังทั้งคู่ นางเดินเข้ามาแฉกเช่นนางพญา

            นิวยอร์กเพ่งพินิจพิจารณาผู้มาใหม่ สตรีคนนี้ไม่ใช่เทพีกรีก นางไม่มีความเป็นกรีกอยู่ในตัวแม้แต่น้อย ความงามของนางคงจะเปรียบได้กับอะโฟรไดต์ แต่นิวยอร์กไม่อยากเสี่ยงหรอกที่จะคิดว่าใครสวยกว่ากัน

            ท่านหญิงเฟรย่า  นิวยอร์กเอ่ยชื่อเทพีแห่งความรักของชาวนอร์ส (ชาวไวกิ้ง) ออกมา และนั่นก็ทำให้เทพียิ้ม

            ดีใจที่เจ้ารู้จักข้า จะว่าไปแล้วเจ้าก็ไม่ใช่เชื้อสายของชาวนอร์ส นับว่าเหมาะแก่การยกย่องเหลือเกิน  เฟรย่ายิ้ม นางหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นมือของเวกัสที่จับกับนิวยอร์กแน่น

            เวกัสรู้ดีอยู่แล้วว่าฉันจะมา  เทพีบอก  ฉันเองก็รู้ว่าเจ้าต้องมาเช่นกัน

            เซอร์ซีบอกว่าท่านมีอะไรจะบอกฉัน

            แน่นอนว่ามี  เฟรย่ายิ้ม นางมองขึ้นไปบนฟ้า  โอลิมปัสไม่ใช่สวรรค์ของฉัน หากถูกทำลาย อาณาจักรของฉันจะขึ้นปกครองเหล่ามนุษย์โลกแทน

            หมายความว่าไงคะ

            แต่เมื่อโอลิมปัสถูกทำลายโลกจะเสียสมดุล และฉันเองก็จะต้องทำงานหนักขึ้นหลายเท่า ฉันอาจจะต้องแบ่งร่างเป็นร้อยร่างเพื่อดูแลความรักของเหล่ามนุษย์ แน่นอนล่ะว่าฉันไม่ชอบแน่  เทพีทำหน้าขยะแขยง  ดังนั้นฉันจะไม่ยอมให้โอลิมปัสถูกทำลายเด็ดขาด

            นั่น...ถือเป็นข่าวดีค่ะ  นิวยอร์กตอบ  แล้วเราควรจะทำยังไงกันต่อคะ ฉันหมายถึง...ตอนนี้สงครามเริ่มแล้วนะคะ

            ก่อนที่ฉันจะช่วยอะไรเจ้านะนิวยอร์ก ฉันมีเรื่องหนึ่งที่จะถามเจ้า

            นิวยอร์กกุมมือเวกัส เธอบีบมือเขาแน่น

            หากเจ้าต้องเลือกระหว่างความรัก กับความถูกต้อง เจ้าจะเลือกอะไร

            นิวยอร์กนิ่ง เธอบีบมือเวกัสแรงขึ้นเรื่อยๆ มันเป็นคำถามที่เธอไม่สามารถเลือกได้เลย เวกัสบีบมือนิวยอร์กตอบ เขาเองก็ดูกระสับกระส่ายไม่น้อย ถ้าเธอเลือกความถูกต้อง เวกัสอาจจะไม่ดีใจก็ได้ แต่ถ้าเธอเลือกความรัก บางทีนิวยอร์กอาจจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต                   นิวยอร์กไม่ทันได้ตอบอะไรออกไป  เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น!

            ฮอลแลนด์ นิวยอร์ก  นั่นคือเสียงของไอรดา เวกัสที่ยืนอยู่ข้างๆ หันหน้ามาหานิวยอร์ก เขาน่าจะได้ยินเสียงครูสาวด้วยเช่นกันเนื่องจากเราจับมือกันอยู่

            เกิดอะไรขึ้นคะ  เธอถามออกไป ตอนแรกก็อยากรอฟังเหมือนกันว่าฮอลแลนด์จะตอบกลับมาบ้างหรือเปล่า

            หนูอยู่ไหน มาหาครูได้มั้ย ครูอยู่โอลิมปัส 

            ห๊ะ! ครูขึ้นไปทำไรบนนั้นคะ เกิดอะไรขึ้น  เธอเม้มปากเป็นเส้นตรง                        

เรื่องมันยาว  ไอรดาตอบน้ำเสียงแบบคนที่กำลังจะสติแตกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า  ตอนนี้หนูอยู่ไหน?

            ฟยอร์ดค่ะ หนูคุยกับเฟรย่าอยู่  นิวยอร์กตอบ เธอเอ่ยถึงเทพีของนอร์ส  หนูมีเรื่องอยากจะเล่าให้ครูฟังตั้งเยอะ มันบ้ามาก แต่ครูมีอะไรหรือเปล่าคะ?

            แน่นอนว่ามี หนูช่วยขึ้นมาที่โอลิมปัสได้มั้ย?

            ตอนนี้!?!

            ใช่ ตอนนี้

            นิวยอร์กเงียบไปพักหนึ่ง เธอมองหน้าเทพีแห่งความรักที่คงจะได้ยินการเคลติ้งเหมือนกัน แล้วเธอก็หันไปสบตากับเวกัส

  โอเคค่ะ ถ้าหนูจะพาเทพีของชาวไวกิ้งพร้อมด้วยแฟนหนุ่มอีกหนึ่งคนไปด้วยครูคงไม่ว่ากันนะคะ

            แฟนหนุ่มอะไรนะ?

            นิวยอร์กไม่ตอบ แต่เธอตัดการติดต่อไปแล้ว

            หนูต้องไปโอลิมปัสเดี๋ยวนี้  นิวยอร์กบอกเทพี

            เฟรย่าพยักหน้า  ไปช่วยโอลิมปัสกัน  เทพียื่นมือออกมาสองข้างให้นิวยอร์กกับเวกัสจับ

            นิวยอร์กมองเวกัส เขาหน้าแดงอาจจะเป็นเพราะประโยคที่เธอบอกไอรดาไปเมื่อกี้ก็เป็นได้ เราทั้งสามจับมือกัน แล้วโลกก็หมุนติ้วๆ ก่อนทุกอย่างจะกลายเป็นสีชมพู

            นิวยอร์กลืมตาอีกครั้งเมื่อบนเท้าของเธอคือเมฆสีขาว!

 

ฮอลแลนด์เหมือนคนที่ถูกแช่แข็ง!

            ฮอล  เอ็มไพร์เรียกชื่อของคนที่เขาไม่คิดว่าจะเจอมากที่สุดขึ้น

            ฮอลแลนด์เองก็คิดแบบเขา คนที่เธอไม่คิดว่าจะเจอมากที่สุดกำลังเรียกชื่อเธอ เขาเดินออกมาจากซอกของโขดหินขนาดใหญ่ที่ก่อนหน้านี้ฮอลแลนด์ไม่สังเกตเห็นมาก่อน

            ฮอลมาทำอะไรที่นี่

            ฮอลแลนด์อยากจะวิ่งหนี เธอไม่รู้สึกว่ามีความสุขเท่าไหร่กับการได้ยินเสียงเอ็มไพร์อีกครั้ง ความอึ้งทำให้เธอทำอะไรไม่ถูกจนอาจจะลืมหายใจไปเลย ผู้คุมขังพ่อของเธอคือเขาเองสินะ

            ฮอลต้องถามพี่มากกว่าว่าพี่มาทำอะไรที่นี่?”  ฮอลแลนด์มองไปทางด้านหลังร่างสูง เธอเห็นกรงขังขนาดไม่ใหญ่มากนัก ในนั่นดูว่างเปล่าจนหญิงสาวใจหาย ถ้านี่เป็นกับดักล่ะ!?!

            “ท่านหญิงสั่งให้พี่มาคุมขังโพไซดอน  เอ็มไพร์สารภาพ

            เธอหัวเราะ  คำสั่ง  เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาต้องทำเรื่องแย่ๆ ขนาดนี้เพียงเพราะมันเป็นคำสั่งของเฮคาที  พี่ก็รู้ว่าโพไซดอนเป็นพ่อฮอล

            เขาเงียบ นัยน์ตาคู่งามไหวสั่น 

            แล้วพี่ก็ยังจะทำแบบนี้  ฮอลแลนด์พลักเอ็มไพร์อย่างแรง เขากระเด็นไปกระแทกโขดหินด้านหลังเนื่องจากไม่ได้ตั้งตัว เธอมองเขาด้วยแววตาสมเพชก่อนจะวิ่งเข้าซอกของโขดหินไป

            เดี๋ยว! ฮอล  เอ็มไพร์เรียก เขายันตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งตามเธอไป แต่ไม่ทันแล้ว ฮอลแลนด์ได้พบกับพ่อของเธอแล้ว

            โพไซดอนที่ยืนหันหลังอยู่ในกรงขังหันหน้ามาหาธิดาด้วยความกระตือรือร้น เทพเจ้าแห่งท้องทะเลมีสภาพต่างจากที่ฮอลแลนด์วาดภาพไว้ในความคิดโดยสิ้งเชิง เทพองค์นี้ต่างจากภาพยนตร์ทุกเรื่องที่พยายามสร้างให้โพไซดอนมีหนวดยาว หน้าตาคล้ายๆ ตาเฒ่าใต้ทะเล แต่ในความเป็นจริง โพไซดอนช่างดูเหมือนผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มแบบดาราฮอลลีวูด มีรูปร่างสูงและสง่างามแบบที่ผู้หญิงต่างหลงใหลได้ปลื้ม เธออยากจะให้นิวยอร์กมาอยู่ตรงนี้เพราะเพื่อนสาวเธอต้องปลื้มพ่อของฮอลแลนด์ไม่น้อย

            หญิงสาวมองเทพเจ้านิ่ง เธอไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกยังไงดี แต่เสียงเอ็มไพร์ก็ทำให้ฮอลแลนด์หยุดคิดเรื่องอื่น เธอหันไปมองเขา สายตาโกรธแค้น

            ปล่อยโพไซดอนซะ  ฮอลแลนด์สั่ง เธอไม่รู้หรอกว่ามันจะช่วยให้เอ็มไพร์ทำตามมั้ย แต่เธอคงไม่ยอมแน่หากเขาไม่ทำตาม

            พี่ทำไม่ได้  เอ็มไพร์หลุบตาลงต่ำ  พี่ขอโทษ แต่พี่ทรยศเฮคาทีไม่ได้

            ฮอลแลนด์ส่ายศีรษะ  พี่ทรยศต่อนางไม่ได้ แต่พี่ทรยศต่อความถูกต้องได้สินะ

            อะไรที่ว่าถูกต้องล่ะ  ร่างสูงย้อนถาม  ถ้าความจริงการช่วยเขาไม่ได้เป็นสิ่งที่ถูกต้องล่ะ  เขาชี้ไปที่เทพเจ้าแห่งท้องทะเลที่ตอนนี้จ้องมองสองคนด้วยความไม่สบายใจนัก  ถ้าการช่วยเหล่าเทพโอลิมเปียนเป็นสิ่งผิดล่ะฮอล

            ฉันก็จะทำเพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน  เธอตวาด  ถ้าพี่ไม่ปล่อยพ่อฉัน เราจะได้เห็นดีกัน

            เอ็มไพร์เม้มปากเป็นเส้นตรง  ฟังพี่ก่อนนะฮอล ใจเย็นๆ เราค่อยๆ พูดกันก็ได้นี่

            สายไปแล้ว ฮอลแลนด์เลือกที่จะฆ่าเขา! เธอหายตัวไปจากตรงนั้น ความสามารถของธิดาแห่งสมุทรเทพทำให้เธอรับรู้ได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ส่งต่อมาจากโพไซดอน พ่อไม่พูดอะไรกับเธอ แต่เธอกลับรู้ถึงรอยยิ้มบนไปหน้าของเขาที่มอบให้เธอ มันเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนนั่งอยู่ข้างๆ เตาผิง แม่มดสาวเตะที่ข้อพับขาข้างซ้าย มันทำให้เอ็มไพร์ล้มลง

            ฮอล!”  เอ็มไพร์ที่ล้มลงร้องเรียก น้ำเสียงนั้นดูโกรธ  ออกมาคุยกับพี่ดีๆ

            ฮอลแลนด์แสยะยิ้ม เธอกระซิบข้างหูร่างสูง  เสียใจ มันสายไปแล้วสำหรับการคุยกัน

            เอ็มไพร์หันไปหวังจะจับตัวฮอลแลนด์ได้ แต่มันก็ช้าไปอยู่ดี เธอรู้จุดอ่อนของเขาดี เอ็มไพร์ไม่กล้าทำร้ายเธอ ดังนั้นเธอจะทำอะไรเขาก็ได้ เธอจะทำให้เขารู้ว่าการที่ไม่ยอมทำตามเธอมันเป็นอย่างไร

            ฮอลแลนด์เสกดาบสีเงินออกมา เธอสูดหายใจเข้าก่อนจะแทงมันไปที่ขาขวาของเอ็มไพร์ เขาร้องเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ฮอลแลนด์กลับไม่รู้สึกอะไรเลย เธอเคยรักเขานี่! เธอคิด แต่มันก็แค่เคยเท่านั้นล่ะน่า

            เอ็มไพร์ล้มลงไปแล้ว เขาจับขาข้างขวาของตัวเองไว้ด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่ได้พูดอะไรกับแม่มดสาวอีก ฮอลแลนด์นั่งลงข้างๆ เขา เธอดึงกุญแจกรงขังออกมาจากกระเป๋าเขา

            ฮอลแลนด์เดินมาที่กรง เธอยิ้มให้เทพเจ้าผู้เป็นพ่อ คุณเชื่อมั้ยว่าสายเลือดเป็นสิ่งที่พิเศษ เพราะเธอรู้สึกรักพ่อเพียงแค่เห็นเขายิ้มให้เธอ

            เธอไขกรงขัง ประตูเปิดออก โพไซดอนเดินออกมา เขาสวมกอดเธอ

            พ่อขอโทษนะลูก  เทพเจ้ากล่าว

            หนูรักพ่อนะคะ 

            “พ่อก็รักและภูมิใจในตัวหนูนะ  โพไซดอนยิ้มกว้าง  เราขึ้นไปโอลิมปัสกันเถอะ พ่อว่าพวกเขาต้องการคนเพิ่ม

            จริงที่สุดค่ะ เขาต้องการพ่อ  ฮอลแลนด์ยิ้ม

 

 คราวหน้าไรท์จะเอารูปเทพเจ้าองค์ต่างๆ มาฝากนะคะ ^^ (จะพยายามน้าาาา)

           

           

                       

           

           

            

33 ความคิดเห็น