จำเลยรักทาสหัวใจ (ครรภ์มายา) [สนพ.อินเลิฟ]

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 100%(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    27 พ.ย. 57

1

สองเดือนก่อนหน้านั้น แพงขวัญเดินทางด้วยรถทัวร์จากชุมพรพร้อมเพื่อนบ้านมาทำงานที่รีสอร์ทแห่งหนึ่งในภูเกต ที่ที่ทำให้เธอได้เจอกับโอนอฟ ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ

อุ้ย ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆเสียงหวานเอ่ยออกไปด้วยความรุกรี้รุกรน รีบเก็บเอกสารที่หล่นลงพื้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองคนที่เธอเดินชนแม้แต่น้อยเพราะต้องรีบไปสมัครงานในรีสอร์ทแห่งหนึ่งในภูเกต

ขอโทษอีกทีนะคะใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคนที่เธอเดินชนพร้อมกับพูดขึ้น

ไม่เป็นไรครับเสียงทุ้มเปล่งออกไป นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองมาที่เธอราวกับจะสะกดจิตให้สาวน้อยตรงหน้าตกอยู่ในวังวนของมนตร์ตรา

วินาทีต่อมาโลกทั้งโลกของ แพงขวัญ จันทร์ประดับดาว ก็ต้องหยุดชะงัก ตกตะลึงในความงดงามและเพียบพร้อมของบุรุษหนุ่มตรงหน้า

เจ็บตรงไหนรึเปล่าน้ำเสียงเอ่ยถามอย่างอาทร เมื่อเห็นหญิงสาวตัวเกร็งและแน่นิ่งไป เขาพูดภาษาไทยได้อย่างชัดเจนทั้งที่หน้าตาไม่น่าจะใช่คนไทยเลยสักนิด

โอนอฟ เอลวิน ซาโรนอฟ ยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าของอีกฝ่ายเพื่อเรียกสติของเธอ

เฮ้ เธอเจ็บตรงไหนไหมถามย้ำอีกครั้ง แพงขวัญถึงได้สติหลุดออกจากภวังค์ที่ถูกต้องมนตร์

คะ คะ?” เสียงหวานพูดออกไปราวละเมอ

เจ็บตรงไหนไปหาหมอไหม

อ๋อ มะไม่ค่ะ ฉันไม่เจ็บตรงไหนเลยขอบคุณมากนะคะเธอรีบบอกแล้วรวบเอกสารขึ้นกอดแนบอกไว้แน่น หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำราวกับกองศึก เพียงแค่เห็นหน้าผู้ชายที่เธอเดินชนคนนั้นโลกทั้งโลกก็กลายเป็นสีชมพู ให้ตายสิ ทำไมถึงได้ตกหล่มรักเขาง่ายขนาดนี้

แพงขวัญมัวแต่เขินอายและหลงระเริงไปกับรูปกายที่หล่อเหล่าของเทพบุตรตรงหน้าจนลืมไปว่าวันนี้เธอต้องเข้าไปสมัครงานที่ ซาโรนอฟ วิลล่า รีสอร์ท แอนด์ สปา

ตายจริง ฉันต้องไปแล้ว ขอโทษด้วยนะคะที่ฉันเดินชนคุณแล้วก็ขอบคุณมากค่ะที่ช่วยฉันเก็บเอกสารแพงขวัญยกข้อมือขึ้นมองดูเวลาตรงหน้าปัดนาฬิกาเรือนน้อยราคาร้อยเก้าสิบเก้าบาทที่หาซื้อได้ตามตลาดนัดทั่วไป พลางเอ่ยขอโทษและขอบคุณชายหนุ่มตรงหน้า

ไม่เป็นไรครับแววตาของโอนอฟเป็นประกายมองตามหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้างามงดของเธอช่างหวานชดช้อยอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน นอกจากมารดาที่เป็นคนไทยแล้วเขาก็เพิ่งเห็นเธอนี้แหละที่มีใบหน้างดงามแบบนี้

ขอบคุณค่ะ ฉันต้องไปจริงๆ แล้ว ไปก่อนนะคะแพงขวัญรีบเอ่ยลาอย่างเสียดายใจหนึ่งก็อยากคุยกับเขาต่อเพราะมันทำให้เธอมีความสุขมากอยากคุยกับเขาทุกคืนทุกวัน แต่งานก็สำคัญเพราะบ้านเธอจนเลยต้องจากบ้านมาทำงานไกลถึงภูเกตตามคำชวนของเพื่อนบ้านเพื่อมาสมัครงานเป็นแม่บ้านที่รีสอร์ทแห่งนี้

ครับโอนอฟยิ้มบางๆ พลางพยักหน้าให้หญิงสาวใจละลายเล่น

แพงขวัญมองรอยยิ้มที่ทรงเสน่ห์ของเขาแล้วใจจะละลาย เธอเดินห่างออกไปช้าๆ แววตายังจ้องมองอยู่ที่ชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหล่างดงามราวกับเทพบุตรอย่างไม่ยอมละสายตา

แต่ไปได้ไม่เท่าไหร่ก็ขาขวิดเพราะขาพันกันเป็นงูเลื่อยจนแทบล้มลง โชคดีที่พยุงตัวได้ทันและหันกลับไปยิ้มแหยให้กับชายหนุ่มที่ตกหลุมรักตั้งแต่ยังไม่รู้จักชื่อกันเลย

โอนอฟยิ้มขำไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนโก๊ะเท่าเธอมาก่อน

ว่าแต่เธอชื่ออะไรนะ ลืมถามสนิทเลยเขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียดายที่ลืมถามชื่อเธอเลยไม่รู้เลยว่าเธอชื่ออะไร

เจ้านายครับ ไปพักข้างในดีกว่าครับตรงนี้มันร้อนมากเซรเกย์ลูกน้องคนสนิทของเขาเอ่ยขึ้นพลางค้อมศีรษะให้ผู้เป็นนายด้วยความหวังดี

อืม

เสียงของเซรเกย์ทำให้ชายหนุ่มหลุดออกจาภวังค์ความฝันกลับมาสู้ความจริงในโลกปัจจุบัน ผู้หญิงคนนั้นก็แค่คนที่เขาบังเอิญเจอเท่านั้นไม่มีทางร่วมทางกันได้หรอก เขาคิดในหัวก่อนจะจะสะบัดมันทิ้งแรงๆ เดินนำเซรเกย์เข้าไปในห้องทำงาน

 

หญิงสาวเสียดายไม่หายที่ลืมถามชื่อของผู้ชายในฝันของเธอคนนั้น

โง่จริงๆ เลยยัยแพงทำไมไม่ถามชื่อเขานะเสียงหวานบ่นกระปอดกระแปดโทษว่าตัวเองโง่ที่ลืมถามชื่อของคนที่เธอเดินชน

แพงขวัญ ยื่นใบสมัครงานรึยังเขาจะปิดทำการแล้วนะเสียงของสายใจป้าที่เดินทางมาจากหมู่บ้านเดียวกันกับเธอพูดขึ้น

ยื่นแล้วจ้ะป้า คนสุดท้ายพอดีเกือบไม่ทันแน่ะแพงขวัญตอบกลับพลางยิ้มหวานทักทาย

ก็มัวแต่เดินลีลาท่ามากอยู่นั้น เกือบไม่ทันแล้วไหมล่ะ แม่ยิ่งฝากฝังไว้กะป้าด้วย แต่แพงโก๊ะแบบนี้จะดูแลได้แค่ไหนกันเชียวสายใจบ่นว่าเพราะตอนขามาหญิงสาวก็ช้าเหลือเกิน พอถามจึงรู้ความว่าเดินเซ่อซ่าไม่ดูตาม้าตาเรือไปชนคนอื่นเขาเข้า

แหม ป้าสายถึงฉันจะโก๊ะแต่ก็ไม่ทำให้รีสอร์ทเขาพักหรอกน่าเสียงหวานหัวเราะ บอกอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก ความซุ่มซ่ามของเธอเป็นรองใครที่ไหนกัน

ให้มันจริงเถอะ เดินดีๆ ล่ะเดี๋ยวไปเดินชนใครเขาเข้าอีกมันจะยุ่ง

จ้ะป้า

ร่างบางโคลงศีรษะไปมาอย่างอ่อนใจ เธอไม่เถียงหรอกเรื่องเดินซุ่มซ่าม แต่ถ้าซุ่มซ่ามแล้วได้เจอชายในฝันอย่างวันนี้ แม่แพงคนนี้ก็ยอมเป็นยัยโก๊ะไปตลอดชีวิตเพื่อที่จะได้เจอเขาคนนั้นตลอดไป รอยยิ้มหวานๆ ปรากฏบนใบหน้างามงดอ่อนเยาว์ของเธอเมื่อนึกถึงนัยน์ตาสีฟ้าของบุรุษหนุ่ม

เขาเป็นใครกันนะ ชื่อก็ไม่ทันได้ถามแล้วแบบนี้จะได้เจอเขาอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ หญิงสาวคิดในหัวอย่างสิ้นหวังว่าคงจะไม่ได้เจอกับชายหนุ่มรูปงามคนนั้นอีกแล้ว

เฮ้อเธอถอนหายใจทิ้งอย่างเสียดายก่อนจะเดินตามหลังป้าสายใจกลับห้องเช่าเท่ารูหนู แต่ก็ต้องอยู่ถึงจะคับที่แต่ก็ดีกว่าคับใจเพราะเธอถือคติที่ว่า คับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยากเหมือนกับที่บ้านของเธอ

บ้านที่ไม่เป็นบ้านมาตั้งแต่แม่ของเธอแต่งงานใหม่กับพ่อเลี้ยงที่วันๆ เอาแต่กินเหล้า เข้าบ่อน พอเงินหมดก็กลับมาขอจากมารดาของเธอ ไม่ได้ก็ใช้กำลังตบตีจนเธอทนดูไม่ได้เข้าไปช่วยหลายครั้งหลายหน โดนลูกหลงจนตาเขียวแก้มช้ำไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ

ใจจริงเธอไม่อยากมาทำงานที่ภูเกตเลยสักนิดแต่เพราะคำขอร้องของมารดาขอให้เธอมา เพื่อจะได้หลบหลีกพ่อเลี้ยงและหาเงินส่งไปให้บ้านที่ชุมพร อีกอย่างตอนนี้ร่างกายของแม่ศรีก็เจ็บออดๆ แอดๆ ต้องรีบหาเงินไปรักษา สงสารมารดาก็สงสารถ้าเธอไม่คอยอยู่ใกล้ๆ คงได้ถูกน้าชาติพ่อเลี้ยงของเธอทุบตีอีกแน่ๆ

ผู้ชายคนนี้เลวแค่ไหนเธอรู้ดี ขนาดว่าเธอเป็นลูกเลี้ยงยังคิดจะเข้าไปข่มขืนได้ลงคอ ยังดีที่หนีรอดมาได้ พอรอดมาได้แม่ศรีก็รีบให้สายใจป้าบ้านข้างๆ กันพาเธอหนีมาทำงานที่ภูเกตทันที

และได้เจอกับชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าคนนั้น คนที่เธอจะไม่มีวันลืมว่าเขาคือรักแรกของเธอตั้งแต่เห็นหน้า

 

เช้าในวันแรกของการทำงานของแพงขวัญเป็นไปอย่างสนุกสนานเฮฮาพนักงานที่เข้ามาสมัครงานในตำแหน่งแม่บ้านทำความสะอาดพร้อมกันกับเธอและคนที่อยู่มานานต่างก็ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี เธอแอบมองหาร่างสูงสง่าของชายในฝัน พ่อเทพบุตรที่เธอเดินชนเมื่อวานอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นใครกันนะถึงได้ขโมยหัวใจของเธอไปอย่างง่ายดาย

แพง แพง!” ปุยนุ่นเพื่อนสาวที่ทำงานที่เดียวกับแพงขวัญเอ่ยเรียก เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเอาแต่เหม่อมองหาใครสักคนจนไม่สนใจสิ่งรอบข้างอย่างเธอเลย

สาวน้อยร่างเล็กบอบบางสะดุ้งตัวก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมงาน

จ๊ะ

เป็นอะไร มองหาใครอยู่เหรออดถามไม่ได้จริงๆ สองสามวันที่ทำงานด้วยกันมาแพงขวัญก็เอาแต่มองหาใครสักคนซึ่งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใครกัน คงจะมีความสำคัญมากพอดูถึงได้สอดส่ายสายตามองหาแทบทุกวินาทีแบบนี้

เปล่าซะหน่อย ว่าแต่เรียกแพงทำไมเหรอคนที่เพิ่งหลุดออกภวังค์เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มละไม มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้เห็นจะตกหลุมรักเธอทันที

ก็วันนี้น่ะ แกต้องไปทำความสะอาดบ้านพักผู้บริหารแทนอุสาไม่ใช่เหรอ ลืมอีกแล้วล่ะสิปุยนุ่นว่าอย่างยิ้มๆ เมื่อเห็นแพงขวัญยิ้มแห้งตอบกลับมา เธอไม่ได้ตั้งใจลืมนะแต่ลืมจริงๆเลยต่างหาก

โทษทีจ้ะ

ไปเตรียมตัวเถอะ เดี๋ยวคุณหัวหน้าแม่บ้านก็ดุเอาอีกหรอก

จ้าแพงขวัญลากเสียงยาวอย่างมีความสุข ปุยนุ่นได้แต่ส่ายหน้าให้ยิ้มบางๆ รุนหลังบางให้เดินออกไปพร้อมกัน

หญิงสาวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองสวมชุดที่ทำจากผ้าฝ้ายแขนสั้นผ้าถุงสีน้ำตาลที่เป็นเครื่องแบบทางรีสอร์ทเตรียมให้เพื่อความเรียบร้อยเป็นแนวเดียวกัน ผมยาวดำขลับดุจขนกาน้ำถูกมัดรวบตึงไว้กลางศีรษะทิ้งผมข้างหน้าที่ถูกตัดสิ้นเบี่ยงไปทางซ้ายอย่างเรียบร้อยสวยงาม ใบหน้าหวานแต่งงามด้วยเครื่องสำอางบางๆ อย่างเป็นธรรมดา ใบหน้ารูปไข่รับกับริมฝีปากอวบอิ่มและจมูกโด่งรั้นได้อย่างลงตัว แพขนตางอนยาวรอบกรอบดวงตากลมโตสุกสกาวยิ่งขลับให้สาวน้อยหน้าหวานงดงามราวกับนางอัปสราตัวน้อยบนสวรรค์

เท้าเล็กก้าวออกจากห้องแต่งตัวตามหลังคนอื่นๆ เตรียมพร้อมขึ้นไปทำความสะอาดที่บ้านพักท่านผู้บริหารเป็นครั้งแรกแพงขวัญตกประหม่าไม่น้อยที่ได้รับหน้าที่นี้แทนอุสาที่ลาป่วยกะทันหัน

ไม่เป็นไรหรอกยัยแพงผู้บริหารอาจจะใจดีก็ได้ กลัวอะไรล่ะ สู้ๆ ให้กำลังใจตัวเองเสร็จก็สูดหายใจเข้าปอดลึก เพื่อเรียกกำลังใจให้ฮึดสู้

เดี๋ยวก่อนแพงปุยนุ่นคนเดิมเรียกเธอไว้อีกครั้ง แพงขวัญจำต้องหยุดเดินแล้วย้อนกลับมาหาเพื่อนร่วมงานพลางเอ่ยถาม

มีอะไรเหรอนุ่น

เปลี่ยนใส่ชุดนี้ซะ เร็วๆ นะ แล้วรีบตามไปที่ห้องพักผู้บริหาร ด่วนด้วยนะสั่งเสร็จปุยนุ่นก็ส่งชุดเมดสีชมพูให้แล้วก็เดินแกมวิ่งจากไป ไม่ให้เธอได้แย้งอะไรทัน

เดี๋ยว…” ก้มมองชุดในมือพลางมองหาปุยนุ่นแต่ก็ไม่เจอตัวเสียแล้ว

ไปเร็วจริงๆ แล้วทำไมต้องใส่ชุดแบบนี้ด้วยล่ะถามตัวเองเสร็จก็ไม่ได้รับคำตอบ ก้มมองนาฬิกาเรือนเล็กบนข้อมือก็ได้เวลาไปทำความสะอาดหญิงสาวจึงไม่มีเวลาคิดนาน ตัดสินใจเดินเข้าห้องแต่งตัวเปลี่ยนจากชุดผ้าฝ้ายเป็นชุดเมดสีชมพูแทนด้วยความงงงวย

 

แพงขวัญเดินทางมาถึงบ้านพักหลังใหญ่ที่อยู่ติดริมชายหาดมองเห็นวิวทะเลใสแจ๋วของภูเกตได้อย่างชัดเจน

โชคดีที่วันนี้เพื่อนร่วมงานตามมาด้วยสองสามคนแต่งเมดชุดแบบเดียวกับเธอแต่คนล่ะสีมาทำความสะอาดที่นี่พร้อมกับเธอด้วย เนื่องจากบ้านพักมีขนาดใหญ่กว้างขวางเป็นอย่างมากจึงจำเป็นต้องใช้พนักงานหลายคนในการทำความสะอาด หญิงสาวชุดเมดสีเหลืองและสีฟ้าหน้าตาสะสวยสองคนเดินขึ้นไปทำความสะอาดห้องข้างบนโดยไม่มีการพูดจากันเลย แพงขวัญแปลกใจว่าทำไมถึงได้เลือกแต่หญิงสาวหน้าตาสะสวยมาทำความสะอาดที่นี่แต่ก็ไม่รู้จะถามใครถึงจะได้คำตอบ เธอจึงเลือกที่จะเงียบและรีบทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จๆ ไป ไม่สนใจหญิงสาวสองคนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนนั้นอีก

ร่างเล็กบอบบางเดินขึ้นไปข้างบนหลังจากดูดฝุ่นในห้องรับแขกข้างล่างเสร็จ เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องห้องหนึ่งเพราะประตูไม่ได้ล็อกจึงคิดว่าไม่มีคนอยู่และอาจจะเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของผู้บริหารเปิดทิ้งไว้ให้จึงเดินเข้าไปทำความสะอาดโดยไม่รู้ว่าข้างในมีคนอยู่

อุสานะอุสาไม่น่ามาป่วยวันนี้เลย เวรกรรมแท้ๆเสียงหวานบ่นพึมพำมือก็จับเครื่องดูดฝุ่นไปด้วยอย่างคล้องแคล้ว

ร่างสูงสง่าของเจ้าของห้องนั้นเดินออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูพันท่อนล่างเพียงผืนเดียว ทันได้เห็นร่างเล็กบอบบางก้มๆ เงยๆ ความสะอาดห้องน้ำเขาก็คิดว่าน่าจะเป็นผู้หญิงที่เซรเกย์เป็นคนหามาปรนเปรอความสุขให้ตัวเอง

โอนอฟโยนผ้าขนหนูผืนเล็กในมือทิ้งลงในตะกร้าก่อนจะเดินช้าๆ เข้าไปหา เหยื่อตัวน้อยด้วยท่าทางสบายๆ เขานั่งลงบนปลายเตียงมองเมดสาวในชุดสีชมพูน่ารักอย่างเพลิดเพลิน

เซรเกย์หาคนได้ถูกใจฉันจริงๆ เขาคิดในใจพลางเหยียดยิ้มที่มุมปากนัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองตามการเคลื่อนไหวของคนตัวเล็กจนแอบคิดว่าเธอไม่รู้ตัวหรือเปล่าว่าถูกส่งตัวมาบำเรอให้เขามีความสุข แล้วใครสนล่ะว่าเธอจะรู้หรือไม่รู้ก็ช่างในเมื่อเธออยู่ในห้องของเขาเอง

แพงขวัญเงยหน้าขึ้นมาใช้หลังมือปาดเหงื่อบนใบหน้าด้วยความร้อน ชุดก็อึดอัดแม้แอร์จะยังเปิดอยู่แต่ก็รู้สึกว่ายังเย็นไม่พอสำหรับเธอเลย จึงกะว่าจะมองหารีโมทแอร์มาปรับอุณหภูมิลงอีกนิดเพื่อให้ความเย็นกว่านี้ แต่ว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวเท้าออกไปไหนก็ถูกแขนปริศนารวบร่างของเธอจากข้างหลัง แพงขวัญตกใจจนลืมอุทานร่างของเธอลอยขึ้นสูงก่อนจะถูกลงวางบนเตียงในเวลาต่อมา

เธอกลัวจนพูดไม่ออก หูตาพร่าเบอลมองไม่เห็นหน้าของผู้ชายที่กดทับร่างของเธอไว้ด้วยน้ำหนังตัวทั้งหมดที่เขามี ปากหยักร้อนฉ่านาบลงบนต้นคอขาวๆ ก่อนที่แพงขวัญจะสะดุ้งไปทั้งตัวพลางหวีดร้องสุดเสียงอย่างเสียขวัญ

กรี๊ด! ปล่อย ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต!!”

หวีดร้องลั่นน้ำตาหูน้ำตาก็ไหลเป็นทาง ใบหน้างามงดสะบัดไปมายกกำปั้นทั้งทุบทั้งข่วนชายปริศนาอย่างบ้าเลือด

โอ๊ยโอนอฟเจ็บจนร้องโอ๊ยออกมา เขารีบคว้ามือเธอไว้ก่อนที่ตัวเองจะเจ็บไปมากกว่านี้

ให้ตายเถอะไม่มีใครกล้าทำร้ายร่างกายเข้าขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ ยัยคนนี้คนแรกเลย

ปล่อย ฮือจะขืนใจฉันเหรอ บอกไว้ก่อนยัยแพงสู้ตาย!!”

ครั้งหนึ่งเกือบโดนพ่อเลี้ยงขมขืนมาแล้วแต่หนีรอดมาได้ เหตุการณ์ในวันนั้นเธอเลยจำฝังใจขอสู้จนตายดีกว่าตกเป็นทาสสวาทของพวกกักขฬะ

โอนอฟทั้งเจ็บทั้งแสบ เลือดไหลซิบๆ จากรอยเล็บของแม่ตัวดีจนเขาต้องยอมแพ้ลุกขึ้นจากเตียงไปยืนอยู่ไกลๆ หล่อน

อยากจะบ้า เธอเป็นอะไรเนี่ย เซรเกย์ไม่บอกเธอหรือไงว่าต้องขึ้นมาบำเรอฉันน่ะว่าอย่างหงุดหงิดหัวเสีย โอนอฟผู้ยิ่งให้จะเสียโฉมเพราะสาวไทยร่างเล็กใช้เล็บข่วนหน้า!

แพงขวัญไม่สนว่าผู้คนนี้เป็นใคร หน้าตาเป็นอย่างไรก็ช่างเพราะเธอมองไม่ชัดน้ำตาคลอเบ้ามันเลยพร่าเบลอไปหมด อยากรีบคลานลงจากเตียงออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด แต่ทว่าก็ถูกมือหนาจับไหล่เขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน

ฉันไม่รู้จักคนชื่อเซรเกย์! แล้วฉันก็ไม่ได้มาบำเรอใครด้วย ฉันมาทำความสะอาด!!” ว่าออกไปอย่างเหลืออดยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาเมื่อเขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระในเวลาต่อมา

บ้าฉิบ แล้วเธอจะห้องไห้ทำไม!!” โอนอฟขึ้นเสียงสูง เขาเองก็ไม่ทันได้สังเกตว่าเคยเห็นหน้าหญิงสาวคนนี้มาก่อนหรือเปล่า เพราะหงุดหงิดหัวเสียที่เธอข่วนเขาจนได้เลือดแบบนี้

ก็แกจะขมขืนฉัน!!” แพงขวัญพูดเสียงสูงไม่แพ้กัน เธอเช็ดน้ำตาจนแห้งแหงนหน้าจองมองผู้ชายที่เกือบข่มขืนตัวเองเมื่อตะกี้ด้วยความตะลึงงัน

คุณเธอครางเป็นเสียงกระซิบเมื่อพบว่าผู้ชายที่เธอกำลังกล่าวหาเขาอยู่ตอนนี้คือชายที่เธอแอบหลงรักเขาอยู่

โอ๊ยเจ็บ ฉันอยากจะบ้าจริงๆไม่เคยเลยที่ผู้ชายอย่างโอนอฟอยากจะได้อะไรแล้วไม่ได้ เขาทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหงุดหงิดและเจ็บแผลที่ถูกเธอข่วนจนต้องร้องซี๊ด

พออาการดีขึ้นโอนอฟก็หันหน้ากลับมาจ้องมองผู้หญิงที่ทำให้เขาเจ็บแบบนี้ กะจะเอาเรื่องหล่อนให้หนักแจ้งหัวหน้าแม่บ้านที่เกี่ยวข้องให้ไล่ออกจากงาน พอหันไปเห็นหน้าเธอจะๆ เท่านั้นแหละ ลมหายใจก็สะดุดขาดเป็นห้วงๆ

เขาอึ้งเธออึ้ง ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกันล่ะกันอยู่นานเพราะจำกันได้

เธอโอนอฟพูดเป็นเสียงครางแบบเดียวกับแพงขวัญก่อนหน้านี้

เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงจำได้เมื่อสามวันก่อนเธอเดินชนเขาที่หน้ารีสอร์ท ไม่คิดว่าจะ

แพงขวัญกลืนน้ำลายลงคำก่อนจะตอบออกไปเป็นเสียงตะกุกตะกักหัวใจเธอเต้นแรงเมื่อได้เจอหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง และไม่คิดว่าจะเจอเขาในสภาพที่เกือบเปลือยแถมยังจะปล้ำเธอแบบนี้อีก

ฉะ ฉันทำงานที่ซาโรนอฟ วิลล่า รีสอร์ท แอนด์ สปาค่ะ

ตำแหน่งอะไร

มะ แม่บ้านทำความสะอาดค่ะเสียงของเธอสั่นยิ่งนัก สงสัยจะยังกลัวกับเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ ใช่ โอนอฟคิดแบบนั้น

เธอชื่ออะไรคราวนี้เขาไม่ลืมที่จะถามชื่อของอีกฝ่าย จำได้ว่าตอนนั้นลืมถามชื่อเธอไปเสียสนิท

พะแพงขวัญค่ะสาวน้อยร่างบางในชุดเมดกลายเป็นคนพูดติดอ่างไปเสียแล้ว

โอนอฟถอนหายใจทิ้งที่เธอเกร็งจนตัวสั่น ก่อนจะบอกให้เธอไปหายามาทำแผลให้

หยุดพูดติดอ่าง แล้วไปเอากล่องยามาทำแผลให้ฉันเลย เธอทำฉันเจ็บ

คะค่ะ

พยักหน้ารับเสร็จก็คลานจงจากเตียงด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำแทบจะทะลุออกจากอก เธอเดินลงไปข้างล่างหยิบกล่องยาในตู้ยาขึ้นมาหาโอนอฟอีกครั้ง

ทำไมเธอไม่หนียัยแพง ถามตัวเองในความคิด เธอกลับขึ้นมาโอนอฟในห้องเดิมทั้งๆที่สามารถจะหนีไปได้ในตอนนั้น แล้วทำไมถึงได้กลับขึ้นมาอีก เป็นเพราะอะไรนะ

แพงขวัญหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ เธอนั่งลงใกล้ๆ กับโอนอฟซึ่งเขามีแค่ผ้าขนหนูพันท่อนล่างเพียงแค่ผืนเดียว มันหวิวเหลือเกินจะหลุดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เจ็บมากไหมค่ะเธอเลิกสนใจเนื้อหนังมังสาที่แสนเย้ายวนของโอนอฟ มาสนใจแผลบนใบหน้าและอกของชายหนุ่มแทน

เจ็บสิ ถามได้พูดอย่างกร่างๆ ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจจากคนตัวเล็ก

แพงขวัญหยิบแอลกอฮอล์ชุบสำลีเช็ดแผลที่ถลอกจนเกิดเป็นรอยแดง บางรอยก็เลือดออกจนเห็นแล้วเสียวสันหลังวาบด้วยความตกใจ

ทนหน่อยนะคะ ฉันขอโทษจริงๆค่ะเอ่ยขอโทษเสร็จก็ทำแผลให้เขาอย่างเบามือ

โอนอฟนิ่งงันไปชั่วขณะ ถ้าจะพูดกันตามความจริงแล้วนั้นแพงขวัญไม่ผิดอะไรเขาต่างหากที่ผิดคิดว่าเธอถูกส่งตัวมาบำเรอตัวเอง

รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร

ค่ะ ฉันทราบแล้วค่ะใครบ้างจะไม่รู้จัก โอนอฟ เอลวิน ซาโรนอฟ ทายาทเจ้าของซาโรนอฟ วิลล่า รีสอร์ท แอนด์ สปา เพียงแต่ว่าเธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ก่อนหน้านี้เลยไม่รู้ว่าเขาคือใคร

รู้ได้ยังไง

ใครบ้างจะไม่รู้จักคุณ ฉันเป็นพนักงานของที่นี่ก็ต้องรู้จักสิค่ะ

อ๋อเหรอเขาเลิกถามแล้วหันมามองสาวน้อยตรงหน้าอย่างเพ่งพิศอีกครั้ง เธอสวยมากจัดว่างดงามอ่อนช้อยสมเป็นกุลสตรีไทย ใบหน้าของเธอแทบไม่ได้แต่งแต้มสิ่งใดไปบดบังความงาม

แพงขวัญเองก็แอบสังเกตชายหนุ่มตรงหน้าไปด้วยเช่นกัน ตอนนั้นเจอกันแค่แป๊บเดียวเธอยังเก็บไปฝันเป็นตุเป็นตะว่าเขาหล่อมาก แต่พอได้เห็นตัวจริงอีกครั้งเขาไม่ใช่แค่หล่อ แต่เขามันเทพบุตรเดินดินชัดๆ อยู่ใกล้หัวใจก็ยิ่งเต้นแรงไม่รู้จะกระดอนออกมาเมื่อไหร่ อยากจะหายตัวได้จริงๆ

ริมฝีปากหยักของโอนอฟเซ็กซี่อย่าบอกใคร จมูกโด่งสวยงามสมเป็นลูกครึ่งไทยรัสเซีย คิวหนาเข้มนัยน์ตาสีฟ้าคลายสีตาของหมาป่าอย่างไรอย่างนั้น สันแก้มและคางมีเครานิดๆ คิดแล้วก็เพิ่งนึกได้ว่าเขาจูบต้นคอของเธอเมื่อกี้ไรเคราถูไถกับผิวเนียนจนเหมือนมีไฟฟ้ามาสถิต

แพงขวัญรีบยกมือจับต้นคอตัวเองเมื่อคิดได้ว่าเขาจูบเธอแรงเอาเรื่อง โอนอฟเดาความคิดออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

โทษทีนะ เมื่อกี้คงจูบแรงไปหน่อย ตกใจมากเลยล่ะสิท่า

หญิงสาวขึงตาใส่เขาก่อนจะหลบหน้าด้วยความเขินอาย ยอมรับว่าอายมาก อายจนหน้าแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูขาว

ฉันขอตัวก่อนนะคะมือเล็กหยิบยาเก็บใส่กล่องตามเดิมคิดว่าจะเดินเลี่ยงหลบความเขินอายของตัวเองไม่อยากอยู่กับเขานานกว่านี้สักเท่าไรหรอก

เดี๋ยวสิโอนอฟคว้าแขนเรียวไว้ทัน เห็นสาวเจ้าปลายตามองมือที่จับต้นแขนก็หลบหน้าอีกด้วยความเขิน ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเธอจะเขินอะไรนักหนา เพิ่งเคยเห็นผู้หญิงเขินแล้วน่ารักเป็นธรรมชาติก็วันนี้แหละ

มีอะไรคะ

เธอทำฉันเจ็บเธอต้องรับผิดชอบด้วยการไปทานข้าวกับฉันคืนนี้เสียงหนักพูดขึ้นอย่างไม่มีทีทาว่าจะล้อเล่น แพงขวัญมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาทานข้าวกับเขา

ถ้าเธอไม่ไปฉันจะฟ้องหัวหน้าแม่บ้านเรื่องที่เธอทำงานร่างกายฉันนะ เอาสิ อยากตกงานเหรอ

เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ถ้าตกงานแล้วแม่ล่ะ แม่จะอยู่ยังไงทำไมเขาต้องขู่เธอแบบนี้ด้วย

ไอ้บ้าเอ้ย ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยวะเนี่ย โอนอฟครางในใจอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

ตกลงค่ะ คืนนี้ที่ไหนคะกลั้นน้ำตาถามออกไป

ฉันจะให้คนไปบอกเธออีกที ไปพักเถอะ

ขอบคุณค่ะ

เป็นครั้งแรกที่โอนอฟยอมปล่อยให้ผู้หญิงเดินออกจากห้องพักโดยไม่ได้มีอะไรกัน และปกติเขาก็ไม่ได้ใช้ห้องนี้เป็นสนามรักหากแต่เป็นห้องอื่นๆ ในบ้านมากกว่า เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมาวุ้นวาย แต่ไม่คิดว่าแพงขวัญจะกล้าเข้ามาหรือเธอจะไม่รู้จริงๆ

 

แพงขวัญกลับมาถึงห้องพักด้วยหัวใจที่สั่นคลอน เธอไม่คิดว่าจะได้เจอกับชายในฝันอีกครั้ง แถมเพิ่งรู้ด้วยว่าคนที่เธอแอบหลงรักนั้นเป็นถึงผู้บริหารทายาทเพียงคนเดียวของซาโรนอฟผู้ยิ่งใหญ่ ต่างจากเธอที่ไม่มีอะไรทัดเทียมกับเขาได้เลย

คืนนี้ต้องไปทานข้าวกับเขาเหรอเธอคิดไม่ตก เพราะไม่มีชุดสวยๆ ใสไปในคืนนี้เลย อย่างที่รู้ว่าบ้านเธอจนแล้วชุดสวยๆ แบบนั้นจะซื้อมาไว้ทำไมกัน

เขาต้องว่าเราแน่เลย เฮ้อ เรากับเขาต่างกันเกินไป ไม่คู่ควรกันเลยสักนิดความฝันลมๆ แล้งๆ คงต้องดับทิ้งไป เพราะไม่มีทางเป็นไปได้หรอก เธอมันก็แค่ก้อนดินธรรมดาส่วนเขาคือเพชรที่เลอค่าหายาก ไม่มีทางที่จะลงเอยกันได้

แต่ถ้าไม่ไปเขาก็จะบอกคุณหัวหน้าแม่บ้านเรื่องที่เราไปข่วนหน้าเขาจนเป็นแผล โอ๊ย เวรกรรมอะไรนะแพงขวัญกระวนกระวายในใจเธอเดินวานไปวนมาเหมือนหนูติดจั่น

ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเคาะจากข้างนอกหญิงสาวจึงเดินไปเปิดให้คิดว่าปุยนุ่นคงจะกลับมาพักแล้ว แต่ว่าเธอคิดผิด

เจ้านายให้ผมเอาชุดกับรองเท้ามาให้คุณใส่ครับเซรเกย์กล่าวพร้อมกับวางกล่องชุดเดรสสีแดงและรองเท้าเข้าชุดเข้าไปวางข้างใน

คืนนี้จะมีรถมารับคุณที่หน้ารีสอร์ทตอนสี่ทุ่มตรงนะครับ

พูดเสร็จก็เดินออกไปอย่างให้เกียรติผู้หญิงของเจ้านาย เป็นแพงขวัญที่งงไม่หายกว่าจะหายงงและเข้าใจคำพูดของเซรเกย์ เขาก็เดินลับหายไปเสียแล้ว

อะไรกันเนี่ย

เธอก้มมองเสื้อผ้าเครื่องประดับและรองเท้าแบรนดังราคาแพงลิบลิ่วตรงหน้าด้วยความงงงวยไม่คิดว่าโอนอฟจะให้คนเลือกซื้อเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่มาให้ใส่ถึงที่นี้ห้องเสื้อเบเรซุตสกี้แค่ป้ายชื่อร้านที่ติดอยู่บนกล่องก็บ่งบอกให้รู้แล้วว่ามันแพงมาก

คุณเอลวินหญิงสาวอุทานเป็นชื่อกลางของโอนอฟ

แพงขวัญไม่ยอมแตะของกำนันที่ได้มาเลยแม้แต่น้อย เธอเลือกที่จะใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ที่นำติดตัวมาจากบ้านเพราะคิดว่ามันเหมาะกับคนอย่างเธอที่สุดแล้วชุดกระโปรงสีหวานไม่เก่าไม่ใหม่มากเพราะเธอซื้อมันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยไว้ไปงานบายเนียร์รุ่นพี่ปีสี่ ใส่แค่ครั้งเดียวแล้วไม่เคยนำออกมาใส่อีกเลยจนกระทั้งวันนี้ เสื้อผ้าและของใช้พวกนั้นที่เขาให้มาแพงเกินสำหรับคนจนๆ อย่างเธอ เมื่อถึงเวลาแพงขวัญก็ออกมายืนรอหน้ารีสอร์ทตามคำสั่งของเซรเกย์

ไม่ช้ารถสัญชาติยุโรปคันหรูสีดำมันแปลบก็แล่นมาจอดตรงหน้า ร่างสูงของโอนอฟปรากฏอยู่ตรงหน้าพร้อมจองมองการแต่งตัวของหญิงสาวอย่างไม่พอใจ

เสื้อผ้าที่ฉันซื้อมาให้เธอล่ะ

เขาถามถึงของแพงพวกนั้นซึ่งแพงขวัญก็เข้าใจดีแต่เธอไม่กล้าใส่มันจริงๆ

มันไม่เหมาะกับฉันค่ะ มันแพงเกินไปเธอตอบสีหน้าบอกว่าเธอไม่อยากลืมกำพืดของตัวเองจึงไม่อยากใส่มัน และเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงของโอนอฟไม่จำเป็นต้องได้รับของพวกนั้นก็ได้

เธอไม่รู้หรอกว่าได้สร้างความไม่พอใจให้หมาป่าหนุ่มไปแล้ว แพงขวัญยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ถูกดึงตัวเข้าไปนั่งในรถทันที

ออกรถ ไปห้องเสื้อของโซเฟีย

ครับ

เธอกล้าดียังไงไม่ใส่เสื้อผ้าที่เขาอุตส่าห์ซื้อให้ แล้วจะได้เห็นดีกัน โอนอฟคิดอย่างขุ่นเคืองจนกระทั่งรถวิ่งมาถึงห้องเสื้อซื้อดังของภูเกต เขาคว้าแขนแพงขวัญติดมือออกจากรถก้าวเท้าเข้าไปในร้ายโดยที่สาวเจ้าไม่ทันได้แย้งหรือพูดใดๆ ทั้งสิ้น

ที่ฉันให้คนเอาไปให้ไม่พอใจใช่ไหม เลือกเอาเลยแพงขวัญอยากได้ชุดไหนฉันยินดีซื้อให้เธอพูดเสร็จก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่ภายในร้านทันที

โซเฟียเจ้าของห้องเสื้อชาวไทยรีบเดินตรงเข้ามาหาสาวน้อยหน้าหวานพลางจูงมือให้ไปเลือกดูเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่สวยๆ

เดี๋ยวก่อนค่ะเธอห้ามโซเฟีย เดินเข้าไปหาโอนอฟเพื่อขอความเห็นใจ เธอไม่ได้เรียกร้องความสนใจจากเขา แต่ไม่ต้องการหรืออยากได้ของของเขาเลย

คุณเอลวินค่ะ คุณกำลังเข้าใจฉันผิด ฉันไม่ใช่ไม่พอใจเสื้อผ้าที่คุณส่งไปให้ฉันแต่ว่ามันไม่เหมาะกับฉัน มันแพงมาก ฉันเป็นแค่พนักงานธรรมดาจะให้แต่งตัวเกินฐานะตัวเองไม่ได้หรอกค่ะเสียงหวานบอกความรู้สึกไปตามความจริง เสื้อผ้าพวกนั้นเธอสามารถเปลี่ยนเป็นเงินใช้อยู่ใช้กินได้เป็นเดือนๆ แต่สำหรับโอนอฟอาจจะเห็นมันเป็นแค่เศษเงินของเขาก็ได้ถึงได้กล้าซื้อให้เธอใส่

แต่คืนนี้เธอกำลังจะไปทานข้าวในร้านอาหารกับฉัน ต้องแต่งตัวให้เหมาะสมกับฉันสิเสียงหนักว่า เมื่อมองเธอแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้งกับคำพูดของเธอ

แค่ไปทานข้าวเฉยๆ ไม่ใช่เหรอค่ะ ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น

ผู้หญิงชอบเสื้อผ้าสวยๆ รองเท้า กระเป๋าไม่ใช่เหรอใช่ ผู้หญิงทุกคนเข้ามาหาเขาพวกหล่อนล้วนแต่อยากได้กันทั้งนั้น แต่ทำไมแพงขวัญถึง...

ฉันไม่ต้องการค่ะ

ใบหน้าหวานหันไปทางอื่น เธอไม่อยากรับของที่โอนอฟให้มาเพราะเหมือนเธอสู้เขาไม่ได้ถึงมันจะเป็นความจริงก็เถอะ

โอนอฟอยากจะจับเธอแก้ผ้าตรงนี้แล้วหาชุดสวยๆที่เหมาะกับตัวเธอให้ใส่นัก แพงขวัญดื้อยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก ผู้หญิงชอบของสวยๆงามๆราคาแพงหูฉีกแบบนี้ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมแพงขวัญถึงได้มีท่าทางอึดอัดตอนที่เขายัดเยียดมันให้กับเธอล่ะ

หรือว่าเล่นตัวเพื่ออยากได้ของที่แพงกว่านี้ เขาคิดอย่างเห็นแก่ตัว คิดว่าแพงขวัญเป็นผู้หญิงประเภทที่ใช้เงินซื้อได้เหมือนคนอื่นๆ

ได้ฉันจะให้เธอเองแพงขวัญ ดูสิว่าเธอจะปฏิเสธมันอยู่อีกรึเปล่า

โอเค งั้นไปกันร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนพลางเอื้อมคว้าแขนเรียวของหญิงสาวให้เดินตามออกจากห้องเสื้อ เขาพาเธอขึ้นรถแล้วสั่งให้เซรเกย์ขับรถตรงไปที่ร้านจิวเวอรี่ที่เขามีหุ้นส่วนอยู่ที่นั้น

พอมาถึงแพงขวัญก็ถูกพาตัวลงจากรถเดินเข้าห้างหรูไปที่ร้านจิวเวอรี่ทันที

อยากได้ชิ้นไหนชุดไหนเลือกได้ตามสบายเขาอยากรู้นักว่าเธอยังจะปฏิเสธไม่อยากรับอยู่อีกไหม

สร้อยเพชร กำไลข้อมือ และแหวนเพชรราคาแพงถูกนำออกมาวางตรงหน้าสาวเจ้า แพงขวัญสายตาพร่าเบลอไปหมดเพราะแสงแพรวพราวระยิบระยับจากเพชรตรงหน้า เธอตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าโอนอฟจะใช้ของพวกนี้ฟาดหัวเธอนะสิ คิดว่าเอาของพวกนี้มาล่อแล้วเธอจะระริกระรี้ไปซบอกเขาหรือไง ยิ่งโอนอฟทำแบบนี้เธอก็ยิ่งเสียใจเธอไม่ได้รักเขาเพราะหวังเงินของโอนอฟเสียหน่อย

รักเหรอ เธอรักเขาข้างเดียวต่างหากแพงขวัญ

คุณคะ เอาไปเก็บเถอะค่ะร่างเล็กในชุดกระโปร่งสีหวานเดินตัวปลิวออกไป

หญิงสาวเดินออกจากห้างหรูโดยไม่ต้องคิดนานแล้วก็ไม่ฟังเสียงของเซรเกย์และโอนอฟที่ตะโกนเรียกตามหลังให้เธอหยุด

ฉันบอกให้หยุดไงแพงขวัญให้ตายเถอะ คนอย่างโอนอฟทำไมถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย เอาใจอยากชะมัด

ร่างสูงเดินไปดักหน้าพร้อมฉวยข้อมือเล็กนั้นไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอเดินหนีอีก

ผิวนุ่มจังแฮะ

โอเค ไม่อยากได้เสื้อผ้า ไม่อยากได้กระเป๋า ไม่อยากได้รองเท้า ไม่อยากได้เครื่องเพชร แล้วเธออยากได้อะไรถามอย่างใจป้ำ จ้องหน้าหญิงสาวด้วยสายตาชนิดหนึ่งที่เธอก็อ่านไม่ออกเช่นกัน

ฉันไม่ต้องการอะไรค่ะ ก็คุณบอกให้ฉันออกมาทานข้าวด้วย ถ้าฉันไม่ทำคุณจะฟ้องคุณหัวหน้าแม่บ้านให้ไล่ฉันออกไม่ใช่เหรอค่ะเธอให้เหตุผลที่ยอมตอบตกลงออกมาทานข้าวกับเขาในวันนี้ ไม่ใช่เพราะเห็นแก่เงินของเขาแต่เพราะไม่อยากตกงานต่างหากล่ะ เธอมีแม่ที่ต้องส่งเงินไปให้ท่านใช้ทุกเดือนนะ

โอเคงั้นไปทานข้าวกันโอนอฟยอมตามใจเธอ คิดว่าวิธีนี้แหละดีที่สุดแล้ว แพงขวัญช่างไม่เหมือนผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยเจอมาเลยจริงๆ

ออกรถเซรเกย์

ครับ

เซรเกย์รับคำพลางขึ้นไปนั่งตำแหน่งคนขับเมื่อเปิดประตูรถให้เจ้านายและแพงขวัญเข้าไปนั่งในรถเรียบร้อยแล้วเธออยากพาใจตัวเองให้ออกห่างจากโอนอฟจริงๆ ยิ่งอยู่ใกล้หัวใจเจ้ากรรมก็เรียกร้องหาแต่ผู้ชายคนนี้ตลอดเวลา

ไม่ได้นะ อย่านะอย่าเธอห้ามใจตัวเอง รู้แล้วว่าตอนนี้โอนอฟอยู่สูงแค่ไหน มองดูสิอยู่ใกล้เขาทีไรเหมือนจะตัวเล็กลงๆ

คุณอยู่สูงเกินไป

แพงขวัญถอนหายใจอย่างหนักหน่วง นับแต่นี้ต่อไปเธอจะไม่มาใกล้ผู้ชายที่ชื่อโอนอฟคนนี้อีกแล้ว ไม่แล้วไม่มีทาง

ไม่นานเท่าไรรถที่เธอนั่งมาพร้อมกับโอนอฟก็มาจอดที่หน้าร้านอาหารขึ้นชื่อของเมืองภูเกตร้านอาหารสไตล์ยุโรปตั้งอยู่ใจกลางเมืองภูเกตบริเวณตึกเก่าชิโนโปรตุเกสสุดคลาสสิค

แพงขวัญแทบไม่อยากก้าวเท้าเข้าไปข้างใน เพราะความหรูหราที่ตรงหน้าหญิงสาวรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาดื้อๆ เธอไม่เหมาะกับที่นี่และไม่เหมาะกับโอนอฟจริงๆ เธอกลายเป็นเด็กไปเลยในวินาทีนั้นเนื่องจากเสื้อผ้าที่เธอใส่ก็เก่าเหลือเกินแถมไม่ทันสมัยมองแขกทั้งไทยและเทศที่นั่งอยู่ในร้านทุกคนล้วนแต่ดูดีมีชาติตระกูลทั้งนั้น

เข้าไปข้างในกันเถอะ ฉันให้คนจองโต๊ะไว้เรียบร้อยแล้ว

หญิงสาวตกประหม่าอยากขอตัวกลับบ้านห้องพักแต่ก็ไม่กล้า ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องรีบทานจะได้รีบกลับสักที

ค่ะจำเป็นต้องกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอเดินตามโอนอฟเข้าไปภายในร้านด้วยความประหม่าเธอขาสั่นจนไม่รู้ว่าจะล้มพับไปตอนไหน พอถึงโต๊ะใบหน้าหวานที่ต้องแสงไฟสีส้มนวลก็ดูเย้ายวนตาขึ้นมาทันที โอนอฟเผลอมองจนลืมหายใจ ขนาดว่าสาวเจ้าอยู่ในชุดราคาถูกธรรมดาๆ ยังงดงามน่ามองขนาดนี้แล้วถ้าอยู่ในชุดพวกนั้นที่เขาซื้อให้เธอล่ะจะสวยขนาดไหน ยิ่งตอนที่ไม่ใส่อะไรเลยคงสวยไม่น้อย

แพงขวัญหลบตาก้มหน้ามองมือตัวเองเมื่อรู้ตัวว่าถูกโอนอฟจ้องมองอยู่ เขาคงกำลังด่าเธออยู่ในใจที่แต่งตัวได้เชยขนาดนี้

เธออยากทานอะไรไหมเขาถามพลางมองเมนูอาหารตรงหน้า

อะไรก็ได้ค่ะที่ไม่ใช่กุ้งตอบออกไปอย่างไม่เรื่องมาก แต่ถ้าเลี่ยงได้ขอให้อาหารนั้นไม่มีกุ้งก็พอเพราะเธอแพ้กุ้งกินทีไรหายใจไม่ออกแถมยังปวดแสบไปทั้งตัวทุกที

โอนอฟพยักหน้าให้เธอแล้วหันไปพูดกับบริกร แพงขวัญถึงได้รู้ว่าเมนูที่เขาสั่งไปนั้นเป็นเมนูแนะนำของทางร้านที่มีทั้ง ตับห่านปรุงรสเข้มข้น หอยทากอบเนยและกระเทียม สเต็กเนื้อสไตล์ดั้งเดิม คงรสชาติความหวานของเนื้อด้วยการทาบบนกระทะร้อนด้วยเวลาอันสั้นและสุดท้ายท้ายสุดที่เธอกลัวก็ถูกวางลงตรงหน้ามันคือกุ้งมังกรตัวโตๆ ย่างไฟจนสุกพอดี พร้อมน้ำจิ้มรสเด็ดชวนน่ากิน แต่สำหรับเธอนั้นไม่น่ากินเลยสักนิดเมื่อรู้สึกฤทธิ์เดชของมันถ้าเธอเผลอกินเข้าไป

เธอแพ้กุ้งเหรอเขาถามอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นหญิงสาวจ้องมันตาไม่กระพริบ

ค่ะ ฉันทานกุ้งไม่ได้บอกออกไปเสียงหวานแล้วดึงสายตาให้มาจดจ่ออยู่กับจานสเต็กเนื้อตรงหน้าแทน โอนอฟทานอย่างเอร็ดอร่อยทุกอย่างต่างจากเธอที่ทานอย่างประหม่าเพราะไม่เคยทานอะไรแบบนี้ แต่พอเห็นเขาทานน่าอร่อยก็ตัดเนื้อพอคำทานบ้างซึ่งมันก็อร่อยจริงๆ

งั้นกุ้งไม่ต้องทาน ทานที่เธอทานได้ก็แล้วกันนะ จะสั่งอะไรเพิ่มไหมเขาถามเสียงหนัก เลื่อนจานกุ้งออกไปไกลๆ หญิงสาว เพราะเป็นเมนูแนะนำของร้านเด็กเสิรฟจึงได้นำมากุ้งมังกรมาเสริฟที่โต๊ะเขาด้วย

ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตากับโอนอฟอีกครั้งก่อนจะเอ่ยขอบคุณ

 ขอบคุณค่ะ

แพงขวัญทันเห็นรอยยิ้มงามงดของเทพตรงหน้าเมื่อเธอเอ่ยขอบคุณ

……………………………………………………………….

รีไรท์ใหม่อีกรอบจ้า

27/11/2557

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

257 ความคิดเห็น

  1. #241 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 14:43
    ป๋าโอไมทำ้้
    #241
    0
  2. #60 สายลม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 11:10
    สนุกค่ะ น่ารักกันดี
    #60
    0
  3. #44 Hinamori-momo (@mori-jang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 02:26
    นี่แค่บทที่ 2 นะ... เหอๆ จุกกันเลยทีเดียว
    #44
    0
  4. #33 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 09:20
    แพงจะทำไงเนี่ยกิแนก็แย่ ไม่กินก็ไม่ได้ล่ะมั้ง
    #33
    0
  5. #29 Bennea (@denuit) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 00:09
    รอจร้า
    #29
    0
  6. #28 อ้อมแอ้ม แก้วปาน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 22:08
    โอ๊ะ! นู๋แพงแย่แน่เรยย... รออ่านนะจร้า
    #28
    0
  7. #27 Loris. (@bahbarr-loris20) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 20:39
    รออ่านต่อนะคะไรเตอร์ :D ไรเตอร์ สู้ สู้ ๆๆๆๆๆๆๆๆ :D
    #27
    0
  8. #26 KoKo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 15:42
    รออ่านต่อค่าาา^^
    #26
    0
  9. #23 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 23:08
    แหม อีตาพระเอก นะๆๆๆ
    #23
    0
  10. #22 อ้อมแอ้ม แก้วปาน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 16:48
    อ๊ายย!!!!... ขอไปทำแทนได้ป่ะ... อิอิ
    #22
    0
  11. #21 ninja (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 12:42
    รอติดตามค่ะ
    #21
    0
  12. #20 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 10:41
    หนูแพงไม่รอดแน่เลย มีคนจ้องจะขย้ำแล้ว
    #20
    0
  13. #18 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 01:35
    โอ๊ะ งานเข้า เเล้ว หนูแพง 😳😳😳😳
    #18
    0
  14. #17 nina (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 23:42
    มาเร็วๆนะรอๆๆๆๆๆๆ
    #17
    0