คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic EXO] Broken - Lumin [2/2]

เขาแค่ไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว ทุกอย่างมันคืออดีต ไม่ว่ามันจะมีเหตุผลอะไร ตอนนี้เขาตัดสินใจไปแล้ว

ยอดวิวรวม

1,398

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,398

ความคิดเห็น


24

คนติดตาม


22
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 พ.ย. 56 / 13:07 น.
นิยาย [Fic EXO] Broken - Lumin [2/2] [Fic EXO] Broken - Lumin [2/2] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




Broken คือภาคต่อของ The word i don't want to hear


เรื่องราว และบทสรุปของความรัก


หนึ่งคนที่ต้องการจะจากไป กับหนึ่งคนที่หมดหนทางจะรั้งไว้





 

:-daisy ✿

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ย. 56 / 13:07





 

 

 

 

 

 

 

 Broken

  

ลู่หานหลับไปแล้วหลังจากที่คริสพาไปทำแผล เจ้าของใบหน้าหวานหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงหลังจากที่เขากับคริสให้กินยานอนหลับไป  เขารู้ว่าเพื่อนรักคนนี้รักมินซอกมากแค่ไหน และก็รู้ว่ามินซอกเองก็ยังรักลู่หานไม่น้อยไปกว่ากัน

 

เพียงแต่รักของลู่หานมันเห็นแก่ตัวจนเกินไป

 

ถ้าเป็นเขา ถ้าคริสทำแบบที่ลู่หานทำ เขาเองก็คงไม่ให้อภัยคริสเหมือนกัน

  

เหม่ออะไรอยู่

 

คริสที่เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมชุดใหม่ถามขึ้น พลางใช้มือข้างที่ว่างขยี้เส้นผมจนไม่เป็นทรง อี้ชิงเอื้อมมือไปรับชุดที่คริสเพิ่งใช้มา ก่อนจะพับมันลงในถุงกระดาษ

  

ฉันเอาชุดที่ห้องมาให้เปลี่ยนแล้วนะ วางอยู่ในตู้เสื้อผ้าของลู่หานน่ะ

 

 

ขอบใจนะ

 

นายไปนอนพักบ้างเถอะ ตานายเหมือนหมีแพนด้าเข้าไปทุกวันแล้ว เดี๋ยวฉันดูลู่หานเอง

 

 

คริสเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะใช้มือแตะใต้ตาตัวเอง

 

 

ก็ดีเหมือนกัน ถ้าเกิดหมอนั่นละเมอขึ้นมา นายต้องไปอยู่ใกล้ๆนะ เจ้ากวางนั่นชอบตกใจเวลาข้างตัวไม่มีคนคริสบอกก่อนจะส่งยานอนหลับที่เจ้าตัวขอจากหมอมาเข้าปากแล้วดื่มน้ำตาม หยิบผ้าห่มที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟา

 

 

 

******* ******* ****** ******

  

ร่างสูงขยับตัว ให้ศีรษะวางลงบนพนักเก้าอี้ขณะที่แขนสองข้างยังคงกอดอกไว้หลวมๆ ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท อัตราการหายใจที่สม่ำเสมอบอกให้รู้ว่าอี้ชิงคงหลับไปแล้ว

 

 

ลู่หานขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวจะรบกวนคนที่นอนหลับอยู่ ดวงตาที่ทอแววเศร้าทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่ฟ้ายังคงมืด  ก่อนจะขยับตัวก้าวลงจากเตียงอย่างเชื่องช้าอาศัยความเคยชินและแสงไฟสลัวที่ส่องลอดเข้ามานำทางไปยังห้องน้ำ เอื้อมมือไปหมุนลูกบิดอย่างทุลักทุเลเพราะผ้าพันแผลที่พันอยู่ที่มือ ก่อนจะแทรกตัวเข้าไป  หลังจากปิดประตู ก็ทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นเย็นๆ ริมฝีปากบางสั่นระริก ลู่หานซุกใบหน้าลงกับเข่า ปล่อยให้น้ำตาที่กักเก็บไว้ ไหลรินออกมา

  

ทำไมแม่ไม่เคยรักผมเลย ทำไมทุกคนต้องทิ้งผมไป ฮือออ ทำไม ทำไมไม่มีใครรักผมเลย ผมมันเลวขนาดที่ไม่คู่ควรกับความรักของใครเลยงั้นเหรอ

 

 

มือคู่บางละออกจากขาทั้งสองของตัวเองก่อนจะรัวทุบลงไปที่พื้นห้องน้ำ รอยเลือดสีแดงซึมออกจากผ้าพันแผล ทันทีที่มันปะทะกับพื้นห้องน้ำ

 

 

ทำไมทุกอย่างมันต้องเริ่มแล้วพังทลายลงตรงหน้าผมตลอดเวลา

 

 

ภาพสามคนพ่อแม่ลูกที่นอนกอดกันบนเตียงหลังใหญ่ เด็กน้อยลู่หานนอนอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ สัมผัสบางเบาที่หน้าผาก ทำให้เด็กชายคลี่ยิ้มบางๆ แล้วก็ต้องหัวเราะคิกคักกับหนวดแข็งๆของพ่อที่อยู่ที่แก้ม เสียงหัวเราะที่เหมือนเสียงเพลงบรรเลงของแม่ที่ดังใกล้ๆหู ลู่หานจำไม่ได้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน แต่ทุกวันเขามักจะหลับไปในอ้อมกอดของพ่อและเสียงแว่วหวานของแม่ ใครจะคิดว่าความสุขเหล่านั้นมันเป็นเพียงภาพความทรงจำอันลางเลือน

 

ครอบครัวที่แสนอบอุ่นมันสิ้นสุดลงที่เสียงกรีดร้องของแม่ พร้อมกับแจกันราคาแพงที่ถูกเขวี้ยงมาตกข้างๆเด็กชายที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า เศษกระเบื้องกระเด็นมาโดนที่แขนซ้ายกรีดผิวที่แสนบอบบางเป็นรอยแผล

  

เด็กน้อยได้แต่กุมแขนไว้แน่น มืออีกข้างก็อุดหูตัวเองไว้ได้แต่ภาวนาให้เรื่องที่เกิดตรงหน้าเป็นเพียงความฝัน แต่ความฝันนี้ช่างแสนยาวนานเสียเหลือเกิน

 

ความฝันที่ตามหลอกหลอนเขาอยู่ทั้งชีวิต ภาพเหตุการณ์เลวร้ายที่ไม่เคยจบสิ้น ทั้งๆที่พยายามจะลืมมันไป  แต่ทำไมทุกคืนเขายังคงฝันถึงมัน

 

 

ฝันที่อยากจะลบมันออกไป

 

 

เหมือนๆกับที่ต้องการจะลืมผู้ชายคนนั้น

 

 

คิมมินซอก

 

 

คนที่เลือกจะเดินจากเขาไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง



 

เหมือนกับแม่ที่ไม่เคยเหลียวแลว่าเขาจะเป็นยังไงหลังจากนั้น

 

 

วันที่มินซอกจากไป เขาไม่มีพ่อที่คอยกอดปลอบมีเพียงตัวเองที่พาหัวใจที่ขาดวิ่นกลับขึ้นมาบนห้อง ขังตัวเองจากทุกสิ่ง พยายามจะลืมมันและทำเหมือนว่าเขาไม่เคยรู้จักกับคิมมินซอก

 

แต่ทุกครั้งที่หลับตา ทุกครั้งยังคงมีภาพของผู้ชายคนนั้นปรากฏขึ้นเสมอ

 

ได้แต่หลอกตัวเองว่ามันเป็นแค่ฝันร้าย ความเจ็บปวดคงเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยปลุกเขาให้ตื่นจากฝันร้ายในครั้งนี้

 

นายจะหายไปแบบนี้ไม่ได้

 

 

ลู่หานนายอยู่ข้างในใช่ไหมเสียงรัวเคาะประตูพร้อมกับน้ำเสียงร้อนลนของอี้ชิงที่ให้ลู่หานได้สติ ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ทอดมองมือทั้งสองข้างของตัวเองในความมืด รู้สึกถึงเลือดที่หยดลงบนพื้น

 

 

ทำไมเขายังไม่ตื่นอีก

 
 

ฮึก ทำไมล่ะอี้ชิง ทำไมทุกคนต้องทิ้งฉันไป

 
 

 

เสียงปนสะอื้นที่ตอบกลับมาทำให้อี้ชิงได้แต่ส่ายหน้า ใช้มือขยับลูกบิดประตูไปมา เพื่อให้มันเปิดออก

 

 

ตอนที่เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นลู่หานนอนอยู่บนเตียง เขาแทบจะร้องไห้ออกมาซะให้ได้ ทั้งๆที่เขาตั้งใจว่าจะไม่หลับ  เขาเกือบวิ่งออกไปหาลู่หานนอกห้องแล้ว ถ้าไม่ยินเสียงบางอย่างจากในห้องน้ำ

 

 

ออกมาก่อนลู่หาน เปิดประตูก่อนสิ

 

เสียงคลิกจากลูกบิดดังขึ้นแผ่วเบาแต่อี้ชิงกลับรู้สึกเหมือนตัวเองตกใจกับเสียงนั้น เขาผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้นเพื่อที่จะเผชิญหน้ากับอีกคนที่ยืนตัวสั่นอยู่หลังประตู  อี้ชิงเห็นเสี้ยวหน้าของลู่หานที่สะท้อนแสงไฟสลัว ก่อนจะรีบดึงตัวอีกคนเข้ามากอดไว้ทันที

 

ลู่หานได้แต่วางใบหน้าลงบนบ่าของเพื่อนรักแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลริน ขณะที่อี้ชิงลูบหลังปลอบเขาเหมือนกับเขาเป็นเด็ก

 

อยากร้องก็ร้องออกมาเลยนะลู่หาน อย่าเก็บมันไว้ มีอะไรก็ระบายกับฉันเถอะ

 

 

ทำไมล่ะอี้ชิง ทำไมทุกคนต้องไปจากฉัน ฮึก ทำไมไม่มีใครรักฉันบ้างเลย แม้แต่พ่อกับแม่ ทำไมมินซอกถึงไม่ฟัง ฮึก ไม่ฟังฉันบ้างเลย ทำไมล่ะอี้ชิง ฉันมันเลวมากเลยใช่ไหม

 

 

อี้ชิงรู้สึกว่าผู้ชายที่เขากำลังกอดคือเด็กหกขวบที่ฝังใจกับอดีต มันยิ่งทำให้ลู่หานตัวลงเล็กไป ไหล่บางที่สั่นไหวเพราะแรงสะอื้นทำให้อี้ชิงต้องกระชับอ้อมแขนไว้แน่น ทั้งต้องประคองลู่หานที่เหมือนจะเทน้ำหนักตัวมาที่เขา

  

ลู่หาน ฉันคงไม่บอกหรอกนะว่าสิ่งที่นายทำมันถูก แต่นายต้องยอมรับผลของการกระทำนั้นนะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมาฟูมฟายอยู่แบบนี้  อี้ชิงจับไหล่ของลู่หานไว้แล้วดันตัวอีกคนออกจากไหล่ของเขา มองสำรวจไปหน้าที่หม่นหมองและเปื้อนไปด้วยน้ำตา

 

แต่ฉันรักมินซอกจริงๆนะ ฉันไม่อยากเสียเขาไป ฉัน.. ฉัน

 

นายต้องเข้มแข็งนะ ลู่หาน นายยังมีฉัน มีคริส ไหนจะครอบครัวของคริสอีก พวกเราทุกคนรักนายนะ

 

ลู่หานก้มหน้านิ่ง ก่อนจะเหลือบไปเห็นคริสที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของคริสเต็มไปด้วยความกังวล และเป็นห่วงเขา เหมือนกับตอนเด็กๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่ คริสก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่เหมือนเดิม และก็เหมือนกัน ลู่หานคนนี้ ยังเป็นคนอ่อนแอ ที่ไม่เอาไหนอยู่เสมอ

 

ยิ่งมองสบตากับคริสที่มองมาด้วยแววตาเป็นห่วงแบบนี้ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด ก้อนสะอื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ จนไม่อาจเอ่ยแม้คำพูดใดๆออกมาได้

 

ลู่หานทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ตอนนั้นเองที่อี้ชิงสังเกตเห็นเลือดที่ไหลออกมาจากผ้าพันแผลที่มือทั้งสองข้างของลู่หาน อี้ชิงเอื้อมไปจับมือคู่นั่นอย่างแผ่วเบา น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม

 

ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะลู่หาน อย่าทำแบบนี้อีกเลยนะบรรจงวางมือทาบกับผ้าพันแผลอย่างแผ่วเบา คริสก้าวเข้ามาใกล้เพื่อนรักทั้งสอง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆลู่หาน แล้วดึงตัวเพื่อนรักมากอดไว้แน่น

 

 

เรากลับบ้านกันเถอะนะลู่หาน ถึงแม้นายจะอยากลืมอดีตเหล่านั้นแต่ถ้าการที่อยู่ที่นี่แล้วนายอ่อนแอแบบนี้ เรากลับบ้านเรากันเถอะนะ

 

 

ลู่หานทำได้เพียงแค่ส่ายหน้าไปมาเหมือนเด็กๆ ในอ้อมกอดของคริส

 

 

ขอโทษนะคริส แต่ฉันอยากอยู่ที่นี่

 

 

ที่ๆฉันยังรู้สึกถึงเขาได้

 

 

 

 

 

 

 

 

*******  Broken   *******

 

  

ตอนนี้ลู่หานเพิ่งออกจากโรงพยาบาล เขาทำร้ายตัวเองอีกแล้ว

 

อี้ชิงพูดกับคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา

 

 

แล้วยังไงล่ะ

 

เสียงตอบที่ไร้อารมณ์ทำให้อี้ชิงได้แต่ถอนหายใจ เหลือบตาไปมองอีกคนที่นั่งข้างๆกันกับมินซอกอย่างขอความช่วยเหลือ

 

มินซอก นายก็ใจดำเกินไปนะ

 

เจ้าของดวงตาเรียวเล็ก เอื้อมมือไปคว้ามือของเพื่อนรักไว้

 

 

แล้วที่เขาทำกับฉันล่ะ มันเรียกว่าอะไร แบคฮยอน เขายอมให้คนอื่นมาแทนที่ฉัน กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ฉันต้องทน

 

 

เสียงที่เกือบจะตะโกนของมินซอกทำให้แบคฮยอนได้แต่นั่งเงียบอีกครั้ง

 

 

ฉันก็อธิบายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าลู่หานอยู่คนเดียวไม่ได้ หมอนั่นยังฝังใจกับเรื่องในอดีตอยู่อี้ชิงเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ ที่เขาพูดไป เสียเวลาเล่าไปทั้งชั่วโมงที่ผ่านมา มันไม่เข้าหูของคนตรงหน้าบ้างเลยหรือยังไง

 

งั้นเหรอ นั่นคือข้ออ้างที่จะทำให้ลู่หานไปมีใครต่อใครก็ได้ลับหลังฉันอย่างนั้นเหรอดวงตาแข็งกร้าวของมินซอกกับเหตุผลนั้นทำเอาอี้ชิงเองก็พูดอะไรไม่ออก  นายก็ด้วยแบคฮยอน ทำไมทุกคนสงสารแต่ลู่หานล่ะ ในเมื่อคนที่โดนทำร้ายมาตลอดคือฉันนะดวงตาคู่สวยแดงก่ำ พยายามจะกลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจเอาไว้

 

มันไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อยแบคฮยอนแย้ง ถึงตอนแรกเขาจะโกรธลู่หาน แต่พอฟังเรื่องที่อี้ชิงเล่าแล้ว เขาเองก็รู้สึกสงสารลู่หานจับใจ

 

นายให้โอกาสกับลู่หานอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ มินซอก ถือว่าฉันขอร้องนะอี้ชิงพยายามอ้อนวอนคนใจแข็งตรงหน้า      แต่มินซอกคนที่รักลู่หานคนนั้นคงตายไปแล้วสินะ เพราะสายตาเย็นชาของมินซอกที่มองมาทำให้เขารู้สึกชาวูบไปทั้งตัว 

 

กี่ครั้งแล้วที่ฉันให้โอกาส กี่ครั้งแล้วที่เขาโยนมันทิ้งด้วยตัวเอง กี่ครั้งแล้วล่ะ ที่เขาเหยียบย่ำหัวใจฉัน

 

มันจบแล้วล่ะอี้ชิง ฉันตัดสินใจไปแล้ว

 

 

นายกำลังจะทิ้งเขาไปง่ายๆแบบนี้น่ะเหรอเมื่อจนปัญญาจะพูดรั้งอีกคนไว้ เลยได้แต่ถามออกไปอย่างหมดหวัง

 

 

ถ้าฉันไปซะ เค้าจะได้ลืมฉันไปซะที

 

 

มินซอกได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกถึงแรงบีบเบาๆที่มือ ก่อนจะหันไปสบตากับแบคฮยอนที่นั่งน้ำตาคลออยู่ข้างๆ

 

ไม่หรอก ลู่หานไม่มีทางลืมนายได้ นายก็รู้ว่าลู่หานรักนายมากแค่ไหนทำไมนายถึงไม่เข้าใจเขาบ้าง

 

 

คนรักกันเขาทำกันแบบนี้เหรอ ถ้าเขารักฉันเขาจะไม่มีทางยอมให้เด็กคนนั้นก้าวเข้ามา ต้องไม่มีที่ให้ใครคนอื่น

 

 

แล้วนายล่ะมีที่ให้ลู่หานแค่ไหนกัน

 

อี้ชิงกำหมัดแน่น ดวงตาทั้งคู่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

 

นายเคยรู้บ้างไหมว่าลู่หานตื่นมากลางดึกเพื่อที่จะแอบไปร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำ     เวลาที่ลู่หานฝันร้าย เขาต้องการคนคอยปลอบแต่ทำไมเขาต้องหลบไปแอบอยู่ในห้องน้ำ เพราะลู่หานกลัวนายจะได้ยินเสียงเค้าร้องไห้ เวลาที่เขายิ้มให้นายแล้วอวยพรให้นายเดินทางปลอดภัย นายเคยรู้บ้างไหมว่าคืนนั้นลู่หานจะไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะทุกครั้งที่อยู่คนเดียวเขาจะคิดถึงแม่ที่ไม่เคยรักเขาเลย  นายเคยถามเขาบ้างไหมว่าแผลเป็นที่หน้าอกของเขาได้มายังไงอี้ชิงเหลือบมองคนที่นั่งนิ่งตรงหน้าก่อนจะเอ่ยต่อ

 

 

ถึงนายถามเค้าก็คงไม่กล้าบอกหรอกว่าพ่อของเค้าเกือบฆ่าเค้าตายด้วยขวดเหล้าแตกๆ เพราะลู่หานพูดไม่ได้ไม่อยากให้นายเป็นห่วง ไม่อยากให้นายต้องมาเป็นทุกข์ ลู่หานกลัวว่านายจะรับเขาไม่ได้และจากไป กลัวว่านายจะเห็นเขาเป็นภาระ เพราะฉะนั้นทุกคืนเขาถึงต้องแอบไปร้องไห้อยู่คนเดียว นายไม่มีทางรู้หรอกเด็กหกขวบที่ต้องเจอเหตุการณ์เลวร้ายแบบนั้น เขาต้องแบกรับมันแค่ไหน แม่ที่ทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ที่พึ่งเดียวของเขาคือพ่อ แต่เขาก็เกือบตายด้วยน้ำมือพ่อตัวเอง นายเคยรู้เรื่องพวกนี้บ้างไหม นายเคยใส่ใจลู่หานบ้างรึเปล่า นายรู้ไหมทำไมเซฮุนถึงเข้ามาในที่ของนาย เพราะลู่หานฆ่าตัวตายยังไงล่ะ

 

ดวงตาของคนตัวเล็กเบิกกว้างกับประโยคตรงหน้า ขณะที่แบคฮยอนอุทานออกมาเสียงสั่น

 

ตอนที่นายไปแคนนาดา ฉันกับคริสก็อยู่ที่ปักกิ่ง ลู่หานไม่มีใครสักคน แล้วเขาก็กินยาฆ่าตัวตาย โชคดีที่เซฮุนเอาของที่ลู่หานลืมไว้ที่ออฟฟิศมาให้ เซฮุนพาลู่หานไปส่งโรงพยาบาล ลู่หานยอมเล่าเรื่องทั้งหมดกับเซฮุน  เด็กนั่นทั้งๆที่รู้ว่าเป็นได้แค่ตัวแทนของนาย เขาก็ยอมที่อยู่ตรงนั้น อยู่เป็นเงาของนาย เซฮุนเป็นคนบอกเรื่องนี้กับฉันเองตอนที่เค้ารู้ว่าลู่หานทำร้ายตัวเอง เค้าถึงยอมเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง ลู่หา-

 

 

พอได้แล้วอี้ชิง 

 

มินซอกขึ้นเสียงกับคนตรงหน้า มันจบแล้ว ฉันมีธุระ ขอตัวนะมินซอกขยับตัวลุกขึ้น ก่อนดึงมือตัวเองออกจากมือของแบคฮยอนที่ได้แต่มองตามเขาตาละห้อย

 

 

เขาแค่ไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว

 

ทุกอย่างมันคืออดีต

 

ไม่ว่ามันจะมีเหตุผลอะไร

 

ตอนนี้เขาตัดสินใจไปแล้ว

 

 

 

 

 

ที่นายถามฉันเรื่องที่มินซอกจะไปแอลเอเดี๋ยวฉันไปสืบมาก่อน แล้วจะโทรไปบอกแบคฮยอนรีบพูดเมื่อเห็นเพื่อนสนิทของตัวเองเดินออกจากร้านไป เขาหยิบทิชชู่กำใหญ่แล้วยื่นให้คนตัวสูงกว่า แล้วฉันจะช่วยพูดกับมินซอกให้อีกทีละกัน

  

ขอบใจนะแบคฮยอน

 

ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวมินซอกจะพาลโกรธฉันไปด้วย

 

ส่งยิ้มตอบคนที่รีบคว้าสัมภาระของตัวเองแล้ววิ่งออกไปจากร้าน

 

เขามองเห็นแบคฮยอนที่รีบเข้าไปนั่งในรถที่จอดรออยู่ของมินซอก ก่อนที่รถคันนั้นจะขับออกไปอย่างรวดเร็ว

 

มินซอกนายมันไร้หัวใจเกินไปแล้วนะ

 

 

 

 

 

  

******* Broken *******

 

 

 



 

 

นั่งด้วยคนนะ

 

 มินซอกส่งยิ้มให้ผู้ชายตัวบางตรงหน้าขณะที่วางจานข้าวลงบนโต๊ะ แต่อีกคนกลับทำเพียงส่งยิ้มบางๆมาให้เขาเท่านั้น

 

แววตาเศร้าสร้อยเหมือนกับที่เคยสะกดเขาเอาไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกัน ผู้ชายที่ยิ้มได้ทั้งที่ดูเศร้าขนาดนั้นเป็นคนยังไงกันแน่นะ มินซอกก็ไม่แน่ใจ 

 

รู้อีกทีก็ชอบแอบมองผู้ชายหน้าเศร้าคนนี้ไปซะแล้ว

 

 

ฉัน คิมมินซอกนะ อยู่สถาปัตย์ปี 2 ยินดีที่ได้รู้จักนะลู่หานมินซอกส่งยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าที่มองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะหัวเราะออกมา
 

ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่คนตรงหน้าแสดงสีหน้าแปลกไปจากปกติ

 

คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับเสียงเบาๆจากอีกฝ่ายทำให้มินซอกรู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยคนตรงหน้าก็ยอมคุยกับเขาแล้วล่ะนะ

 

อืม ฉันเห็นนายอยู่กับคริสกับอี้ชิงบ่อยๆ อี้ชิงเป็นเพื่อนของเพื่อนฉันน่ะ

 

เหรอครับ

 

ครับทำเสียงล้อเลียนอีกคนก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างเข้าไปอีกเมื่อสบตากับลู่หานที่ช้อนตาขึ้นมามอง ไม่ต้องพูดสุภาพกับฉันหรอก นายเป็นคนจีนใช่ไหม   ลู่หาน นี่แปลว่าอะไรเหรอ...

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

มินซอกไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงชอบแอบมองลู่หาน

 

รู้แต่ว่าไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนในมหา'ลัยเขาก็มักจะเจอกับลู่หานเสมอ อาจจะด้วยทั้งความบังเอิญหรือตั้งใจของเขาเองก็แล้วแต่

 

แต่เขาก็ชอบให้มันเป็นแบบนี้

 

เขาอยากจะรู้จักลู่หานให้มากขึ้นอีก

 

อยากรู้จักให้มากพอๆกับที่อยากรู้ว่าทำไมใจเขาต้องเต้นแรงเวลาที่ลู่หานยิ้มให้เขา

 

 

 

 

 

ลู่หาน คิดยังไงกับฉัน

 ไม่รู้ทำไมจู่ๆปากก็โผล่งคำถามนั้นออกไป ขณะที่เท้าคางมองอีกคนที่จดจ่ออยู่กับหนังสือตรงหน้า

 

ลู่หานเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มมาให้ พร้อมดวงตาที่เป็นประกายวิบวับ

 

ฉันถามเอ่ยขึ้นเมื่ออีกคนก้มหน้าลงไปกับหนังสืออีกครั้ง

 

 

ลู่หานปิดหนังสือก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนจมูกของทั้งสองชนกัน มินซอกผงะหนีแต่มือของอีกคนก็คว้าไหล่เขาเอาไว้แล้วดึงตัวเขาให้เข้าไปใกล้

 

 

คิดเหมือนที่มินซอกคิดน่ะแหล่ะ

 

 

สำเนียงภาษาเกาหลีชัดถ้อยชัดคำจากปากคนตรงหน้าทำให้มินซอกได้แต่ย่นจมูกใส่

 

สีหน้าที่แสดงออกถึงความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้าเนียน แก้มนิ่มๆที่อีกคนชอบดึงมัน พองออกอย่างหน้ารัก

 

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กวางซึมๆตัวนั้น กลายร่างเป็นหมาป่าที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แบบนี้

 

แล้วก็ไม่รู้สินะว่าเขาหวังอะไรอยู่

 

เลื่อนสายตาลงมามองโมเดลที่ทำค้างเอาไว้ ก่อนจะทำตาโตเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของอีกฝ่าย

 

 

“ 我 (หว่อ อ้าย หนี่ )

 

 

 ลู่หานกระซิบกับริมฝีปากสีแดงคู่นั้นก่อนจะกดจูบลงไปอย่างแผ่วเบา

 

 

 

ครืด~ ครืด~

 

 

 

แรงสั่นจากโทรศัพท์เครื่องบางในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเข้มเรียกสติที่หลุดลอยไปของมินซอกให้กลับมา ละมือจากบอร์ดดิ่งพาสของตัวเองแล้วล้วงโทรศัพท์ออกมา
 

ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอ

 

มีอะไรเหรอ อี้ชิง

 

 

“..”

 

 

อี้ชิง?”

 

มินซอก ฉัน.. ฉันเองนะเสียงที่ดังจากปลายสายทำให้มินซอกได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ มือเล็กกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น เมื่อรู้สึกเหมือนจะหมดแรงขึ้นมาเสียเฉยๆ

 

ละ ลู่หาน..

 

 

นายจะไปโดยที่ไม่บอกลาฉันจริงๆเหรอเสียงจากปลายสายที่ฟังดูเหมือนเสียงที่ดังอยู่ใกล้ๆ ทำให้มินซอกได้แต่หลับตาแน่น

 

ฟันขาวขบลงบนริมฝีปากล่างจนขึ้นสีแดงสด

 

ไม่ใช่หรอก

 

 

ไม่ใช่ ใช่ไหม?

 

 

“...”

 

 

มินซอก

 

 

 มือที่เอื้อมมาแตะที่ไหล่ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว ไม่แน่ใจว่าเพราะตกใจ หรือเพราะความกลัวลึกๆในใจกันแน่

 

มือบางที่สั่นเทาลดโทรศัพท์ลงข้างลำตัวก่อนจะเก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อโค้ท ได้แต่ภาวนาให้ทุกสิ่งเป็นเพียงความฝัน ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาพยายามจะหลีกหนีมาตลอด

ภาพใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏชัดในมุมมองสายตา ก่อนที่มันจะเริ่มพล่าเบลอไปเพราะน้ำตาที่คลอรื้นอยู่

 

นาย.... มาทำ...ถึงแม้จะพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นแต่ท้ายประโยคกับขาดห้วงไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน

 

อีกครั้งที่เขาอ่อนแอแบบนี้อีกแล้ว

 

 

ไม่ว่าจะพยายามเข้มแข็งต่อหน้าคนอื่นสักแค่ไหน แต่เขาก็หลอกตัวเองไม่ได้อยู่ดี

 

คิมมินซอกคนนี้ไม่ว่าจะฝืนเท่าไหร่ก็ยังร้องไห้เพราะคนๆเดียวเสมอ
 

 

 

นายจะไปทั้งที ฉันควรจะมาส่งนายใช่รึเปล่า

 

 

 

 มินซอกจ้องหน้าอีกคนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา รู้สึกถึงมือที่เอื้อมมาจับมือทั้งสองข้างเอาไว้ ก่อนจะเหลือบตาลงมอง มือทั้งสองข้างที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผล ทั้งๆที่อยากจะจับมือคู่นั้น อยากช่วยบรรเทาความเจ็บนั้น แต่สิ่งที่มินซอกทำได้คือบิดข้อมือตัวเองออกมา พลางก้าวถอยห่างจากอีกคน

 

 

อย่าทำแบบนี้กับฉันนะ ลู่หานมินซอกร้องบอก ทั้งที่ไม่กล่าสบตากับอีกฝ่าย และไม่รู้ว่าควรจะหยุดตายตาไว้ตรงไหนดี

 

การปรากฏตัวของลู่หานไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดไว้ 

 

ไม่สิ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เขาก็ไม่อยากจะเจอ ทั้งๆที่ต้องการจะจากไปอย่างเงียบๆแล้วแท้ๆ

 

ทำไมลู่หานถึงยังมายืนอยู่ตรงนี้

 

ฉันขอโทษ มินซอก ฉันขอโทษจริงๆ ต้องให้ฉันทำยังไงเหรอ นายถึงจะยอมเปลี่ยนใจเสียงอ้อนวอน กับสายตาที่มองมาอย่างขอร้อง นั้น เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากคนตรงหน้า

 

เพราะเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

 

 

 หยุดเถอะลู่หาน

 

ได้โปรดหยุดซะตอนนี้

 

แล้วให้ฉันเดินจากไปเถอะนะ

 

  

ฉัน - ฉันจะไม่เปลี่ยนใจแล้วล่ะ มันจบแล้วลู่หาน นายควรยอมรับความจริงให้ได้นะสองมือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว พยายามไม่ให้มันสั่น เขาไม่อยากจะอ่อนแออีกต่อไปแล้ว ไม่ต้องการแบบนี้เลยจริงๆ

  

ฉันรักนายนะมินซอก ฉันรักนายแค่คนเดียวนายได้ยินไหม มินซอก ฉันรักนาย จะให้ฉันพูดอีกกี่ครั้งนายถึงจะรับรู้มันบ้าง

 

มินซอกมองลู่หานที่มองมาด้วยสายตาปวดร้าว ไหล่ของคนตรงหน้าสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น

 

ฉันเองก็รักนายไม่ต่างกันหรอกลู่หาน ฉันรักนายจนยอมให้นายหลอกฉันซ้ำๆ

 

ยอมเสียใจซ้ำๆแบบนี้เพราะว่าฉันรักนาย นายอาจไม่รู้นะ ฉันน่ะ รักนายตั้งแต่ที่ฉันเห็นนายครั้งแรก

 

แต่สำหรับนายมันไม่ใช่ ตอนนั้นนายมองฉันเป็นแค่คนแปลกหน้าด้วยซ้ำ

 

ฉันพยายามมาเสมอ

 

 พยายามที่จะทำลายกำแพงของนายที่กั้นไว้เสมอมา

 

แต่ทำไมยิ่งนานไปฉันกับยิ่งรู้สึกว่ากำแพงนั้นมันหนาขึ้น จนฉันพังมันไม่ไหว

 

ถึงจะพยายามปีนข้ามไป แต่เหมือนนายกลับกั้นมั้นให้สูงขึ้นไปอีก

 

 

 

ฉันไม่ได้กลัวความสูงหรอกนะลู่หาน

 

 

 

แต่ฉันกลัวว่ายิ่งปีนขึ้นไป แล้วจะพบว่าอีกฝั่งมันไม่มีทางให้ฉันลง

 

ฉันอาจจะต้องติดอยู่บนนั้นไปตลอด

 

 ไม่มีทางให้ไปต่อ

 

และก็ไม่มีทางให้กลับ

 

 ตอนนี้ฉันเหนื่อยมากเลยล่ะลู่หาน

 

 ฉันกำลังจะหมดแรง และอาจจะตกลงมา  ฉันเลยต้องถอยกลับออกมา

 

 

ฉัน.. ฉันรักนาย ฉันรักนายจริงๆมินซอก เราอย่าเป็นแบบนี้เลยนะ เรายังรักกันไม่ใช่เหรอ

 

 

ใช่ฉันยังรักนาย รักจนไม่คิดว่าจะมีใครมาแทนที่นายได้อีก  เรื่องระหว่างเรามันอาจไม่ได้เริ่มต้นด้วยความรัก แต่ฉันขอให้มันจบลงด้วยความรักเถอะนะลู่หาน

 

 มินซอกก้าวเข้าไปจนชิดลู่หาน   ได้กลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยจากอีกฝ่าย มือคู่บางเลื่อนไปเกี่ยวต้นคอของคนตัวสูงกว่าให้โน้มลงมาใกล้ ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากที่แห้งผากของอีกคน น้ำตาจากอีกฝ่ายหยดลงบนใบหน้าของเขา

 

ลู่หานรู้สึกสัมผัสบางเบาที่ริมฝีปาก สัมผัสที่เขาโหยหา แต่สิ่งที่เขาทำได้คือยืนนิ่งๆแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา

 

จดจำทุกรายละเอียดของสัมผัส กลิ่นหอมที่ติดจมูก ใบหน้าของคนที่เขารัก ดวงตาคู่โตที่เคยมองเขาด้วยความรักและห่วงใย

 

 

ทั้งๆที่ในสนามบินมีผู้คนมากมายแต่เหมือนเวลาถูกหยุดลง ณ ที่ที่มีเพียงแค่พวกเขาสองคน

 

 

จดจำทุกสัมผัสทุกความรู้สึกในเวลานั้นให้มากที่สุด

 

จูบที่คงเป็นจูบสุดท้ายที่เขาจะได้รับ จูบลาจากมินซอก

 

ฉันต้องไปแล้วล่ะ

 

 

แรงที่ต้นคอของลู่หานค่อยๆคลายออก ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตายังคงเฝ้ามองใบหน้าของอีกคนที่ค่อยๆห่างออกไป

 

ทั้งๆอยากจะเอื้อมมือไปคว้าเอาไว้

แต่ที่ทำได้ก็แค่เพียงยืนมองภาพของคนที่เขารักสุดหัวใจค่อยๆห่างออกไปจนลับสายตา

อีกครั้งที่มินซอกเดินจากเขาไปแล้วไม่หันกลับมา

 

อีกครั้งที่เขาทำได้แค่เฝ้ามองอยู่ตรงนี้

 

อีกครั้งที่เขาที่เขาทำได้เพียงแค่ร้องไห้ อยู่แบบนี้ ในสถานที่ที่คนพลุกพล่าน

 

ลู่หานคนนี้ยังเป็นคนอ่อนแอ ร้องไห้เหมือนตอนเป็นเด็ก

 

ตอนนั้นลู่หานไม่เคยรู้เหตุผลที่แม่จากไป แต่เขาพยายามอย่างสุดวิธีจะรั้งแม่เอาไว้

แม้จะต้องเจ็บตัว

 

แต่วันนี้ทั้งๆที่รู้เหตุผลนั้นแก่ใจ

 

ทั้งๆที่ไม่อยากให้ไป

แต่เขาอ่อนแอเกินไป ที่จะรั้ง มินซอกเอาไว้ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณนะลู่หาน ที่สอนให้ฉันรู้จักความรัก นายจะเป็นรักแรกและรักสุดท้ายของฉันตลอดไป
คิมมินซอก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันไม่เคยคิดว่าจะอยู่ได้ถ้าไม่มีนาย แต่ฉันจะเข้มแข็ง นับจากนี้ชีวิตของฉันจะอยู่เพื่อคิดถึงนาย ฉันรักนาย มินซอก
ลู่หาน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

THE END

 

 

 

 

 

 

 

 ทอร์คยาวๆ

20%  สุดท้ายคือส่วนที่ยากที่สุดของเรื่องแต่งจนจบแล้วลบใหม่หลายรอบมาก

 อยากจะสื่ออารมณ์ของทั้งมินซอกและลู่หานมากกว่านี้แต่คือ ไร้ความสามารถจริงๆค่ะ

 ส่วนตัวแล้ว คิดว่าจบแบบนี้น่าจะดีที่สุดสำหรับทั้งสองฝ่าย

  ต่างคนต่างยังรักแต่เพราะเงื่อนไขของความรักที่ไม่อาจอยู่ด้วยกันได้

 เหมือนที่มินซอกบอก

 มันไม่ได้เริ่มที่ความรักจากทั้งสองคนแต่มันจบด้วยความรัก

 หลายคนอาจจะผิดหวังกับตอนจบ ขอโทษนะคะ

 ความจริง Broken แค่อยากจะสื่อถึงความรู้สึกของลู่หานหลังจากที่เลิกกัน

 แต่คิดว่า ตอนจบของ The word มันเหมือนมีอะไรขาดไป เลยเอามาใส่ไว้ในเรื่องนี้

 ฟิคสั้นๆ 2ตอนนี้ทำให้เหนื่อยมากจริงๆ เหมือนดึงพลังชีวิตมาใช้ล่วงหน้าเยอะมาก

 ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ

 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

 

@jyploy

 

ปล. ติดตามเรื่องต่อๆไปด้วยนะคะ แต่งไว้เยอะ แต่ไม่จบสักเรื่อง 555

ปล.2 เพลงอ่ะค่ะ แอบเห็นมีคนบอกเหมาะกับเรื่องนี้เลยขอยืมมาใส่

ไม่รู้ว่าเป็นของฟิคเรื่องไหน คือขอยืมมาคงไม่ว่าเนอะ ถ้ารู้จักเจ้าของแสดงตัวด้วยนะคะ

ผลงานทั้งหมด ของ Certainly_enough

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

24 ความคิดเห็น

  1. สุดท้ายน้ำตาก็ไหล ท่าจะอินจัดเเหะ 5555
    #24
    0
  2. #23 one minute of love (@saritar_gain2468) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 16:21
    รู้สึกน้ำตาไหลพรากๆเลยอ่ะฮืออออออ T_T สงสารทั้งคู่เบย
    #23
    0
  3. วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 01:27
    ขอเวลาปาดน้ำตาแปดนาที ตอนแรกแอบมโนว่าตอนจบจะกลับมาคืนดีกัน แต่จบแบบนี้ก็โอเค ถึงจะเจ็บแต่ก็เข้าใจกันมากขึ้น พี่ลู่จะได้เข้มแข็งขึ้นกว่าเดิม พี่หมินจะได้ไม่ต้องช้ำทั้งๆที่ยังรักอยู่เหมือนเดิม. เป็นกำลังใจให้ไรท์ก้าาา
    #22
    0
  4. #21 1231
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 13:41
    เศร้าอ่ะ สงสารทั้งสองคนเลย ㅠ ㅠ
    #21
    0
  5. วันที่ 17 เมษายน 2557 / 23:58
    อ่าาาาาจบสวยอ่ะ แต่ก็จบได้เศร้าสุดเหมือนกัน
    #20
    0
  6. วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 22:23
    ลาก่อน

    เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นอีกด้านของความรักในบทนิยาย

    มันกลับไม่เหมือนนิยาย แต่มันคือเรื่องจริงของความรัก

    สุดยอดมากๆ ทุกเรื่องของไรต์ สุดยอดมาก

    เจอกันในเรื่องหน้านะ ไฟท์ติ้ง ไรต์ไฟต์ติ้ง

    ปล. เรามโนว่าพี่หมินกับมาแล้ว ลู่หมิน ก็รักกัน Happy Ending แบบนี้ได้มะ เพราะตอนนี้เราปวดตามาก น้ำตาทะลักเก็บไม่อยู่แล้ว

    ฮือออ ขอไปร้องไห้ต่อก่อนนะ TT^TT
    #19
    0
  7. วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 15:05
    ถึงความรักจะไม่สมหวัง ? ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ยังไงความรักก็คือความรัก มันสวยงามเสมอ



    ไม่มีใครผิด ไม่มีใครถูก จะไม่พูดว่าสงสารพี่ลู่หรืออาเปา เพราะต่างคนต่างก็มีเหตุผลซึ่งกันและกัน



    เป็นฟิคที่ดีมากค่ะ ร้องไห้หนักมาก ถ่ายทอดความรักของอีกมุมมองนึงได้ดี



    ขอบคุณที่แต่งมาให้ได้อ่านนะคะ เลิ้บบบบบ ♥
    #18
    0
  8. วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 21:18
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด เศร้ามว๊ากกกกกกกกก T0T

    #17
    0
  9. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 22:03
    โคตรเศร้าอะ
    #16
    0
  10. #15 TAEYON
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 09:27
    เศร้า ไม่สมหวัง ไม่คืนดี เรื่ิงอดีตมากมายที่ผ่าน

    พาร์ทนี้มันบีบรัดหัวใจจิงๆ

    ไรท์เตอร์เก่งมาก ถึงจะเศร้าแต่ก้สวยงาม



    อย่างงี้สินะที่เรียกว่าจูบลา.. (น้ำตาคลอเบาๆ)



    ปล.ลู่หานจะคิดถึงมินซอกตลอดไป ตลอดไป ตลอดไป

    แต่เอ?ไรท์เตอร์จะใจดีแต่งพาร์ทต่อให้ลู่หานกับมินซอกโคจรมาเจอกันอีกครั้งมั้ยน้า อิ ิิ แอบฝัน~
    #15
    0
  11. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 00:06
    รู้สึกแฮ้ปปี้กับตอนจบแบบนี้ 

    บางทีให้มันจบตอนที่ยังมีความรักคงเหลืออยู่ มันน่าจะดีกว่า จบด้วยความเกลียด

    เพราะถ้าอยู่ด้วยกันต่อไป มีแต่จะเจ็บปวดเสียเปล่าๆ เพราะความสุขที่ได้รัก ได้อยู่ด้วยกัน มันไม่เหลือแล้ว

    อย่างน้อยลู่หานก็ยอมรับได้ แม้ว่าจะไม่เห็นด้วยก็ตาม T___T 

    ปล. เนื้อหาเพลงมันเข้าจริงๆนะ >__ #14
    0
  12. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 22:16
    ต่างฝ่ายก็ต่างเจ็บปวด แต่อย่างน้อยวินาทีสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกันก็คงทำให้รู้ว่าทั้งสองคนยังรักกันอยู่ ;_______;
    #13
    0
  13. #12 소라
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 18:08
    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารมินซอกㅠ ㅠทั้งที่พยายามมาตลอด ลู่นี่ตอนแรกกับตอนนี้เหมือนเปนคนละคนเลย สงสารมินซอกจังㅠ ㅠ
    #12
    0
  14. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  15. #10 paradise90
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 14:05
    ถึงตอนจบจะไม่แฮปปี้ แต่เราก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ตอนนั้นของทั้งสองนะ

    คือเห็นใจตัวละครทั้งคู่มาก โดยเฉพาะมินซอกคงเจ็บปวดมาก ทั้งที่ตัวเองเป็นผู้ถูกกระทำ

    แต่กลับถูกมองว่าเป็นผู้กระทำซะงั้น มินซอกในสถานการณแบบนั้นไหนจะต้องเสียใจที่ถูกแฟน

    ทรยศครั้งแล้วครั้งเล่า ไหนจะต้องเป็นคนตัดสินใจกับความรักอีกว่าจะเอายังไงดี

    จะอยู่ต่อแล้วต้องเจอแต่เรื่องเจ็บปวดอีก หรือจะถอยออกมาทั้งๆที่ก็ยังรักลู่หานอยู่

    ถือได้ว่าไรท์ทำตอนจบได้เก๋ดี บางทีความรักไม่จำเป็นต้องจบแบบแฮปปี้แต่งงานมีลูกมีหลานก็ได้

    เพราะชีวิตจริงก็มีให้เห็นเยอะแยะ จากกันทั้งที่ยังรักมันย่อมดีกว่าจากกันเพราะความเกลียดอยู่แล้วแหละ

    ฮือออออ ร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ



    ขอบคุณที่เขียนฟิคดีๆสนุกๆให้ได้อ่านนะคะ^^



    ฝากถึงไรท์เรื่องต่อไปขอแบบแฮปปี้หวานซึ้งโรแมนติกนะคะ จะได้ลบเลือนความเจ็บปวดจากเรื่องนี้บ้าง55555
    #10
    0
  16. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 00:39
    มินซอกใจแข็งมากนะ แต่ถ้าลู่หานหรือใครที่รู้เรื่องในอดีตของลู่หาน

    เล่าให้มินซอกฟังบ้าง มันอาจจะไม่เลวร้ายแบบนี้



    ลู่ไปหาหมอเถอะนะ เราจะร้องไห้ตามแล้วจิงๆ สงสารทั้งสองคนเลย



    มันเหมือนเป็นข้ออ้างจิงๆนั่นแหละ ถ้าซอกหลับไปหาลู่ ก็อาจจะมีเหตุการณ์เดิมๆกลับมาอีก



    ปล.ไรท์ขราาา รีบมาต่อเถอะนะ จุ๊บๆ
    #9
    0
  17. #8 plhc
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 00:28
    ไม่ว่าทางเลือกไหนก็ดูไม่แฟร์สำหรับทุกฝ่ายเลย

    ถ้ายอมคืนดี ก็ไม่แฟร์กับมินซอก เพราะลู่หานเองก็ไม่รู้ว่า

    จะแก้นิสัยนั้นได้มั้ย จะทำผิดให้มินซอกเสียใจอีกรึปล่าว

    ถ้าไม่ยอมคืนดี ลู่หานเองก็น่าสงสาร มีปมแล้วมีปมอีก

    จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้มั้ยเนี่ย รอไรต์มาอัพผลสรุป

    ไม่ว่าจะออกมาแบบไหนมันก็คงมีเหตุผลของมัน
    #8
    0
  18. #7 paradise90
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 00:19
    รอค่าาาา ลุ้นมากกก กับบทสรุปของเรื่องนี้
    #7
    0
  19. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 22:57
    สงสารพี่ลู่อ่า พี่หมินเข้าใจพี่ลู่เถอะนะให้โอกาสอีกซักครั้งเถอะ ฮื้อ
    #6
    0
  20. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 22:52
    = = พี่ลู่ควรไปหาหมอรักษา ไม่ควรปล่อยไว้แบบนี้ เธอเป็นโรคประสาทอ่อนๆ ควรพบแพทย์ก่อนออกมาเจอผู้คนมาก

    จริงอยู่ว่าลู่หานอดีตเคยโดนแม่ทิ้ง พ่อทำร้ายปางตาย เพราะแบบนั้นมันเลยเป็นปมในใจ 

    แต่...

    ลู่หานไม่มีสิทธิ์ทำร้ายความรู้สึกมินซอกแบบนี้ด้วยเหมือนกัน

    เพราะมันก็เหมือนกับว่าลู่หานยทำร้ายคนรักเหมือนที่พ่อและแม่ทำร้ายตัวเองนั่นละ

    แล้วคนรักกัน เขาควรจะมีความซื่อสัตย์ต่อกัน พร้อมที่จะบอก จะแชร์ความรู้สึก

    ไม่ใช่เก็บเอาไว้ กลัวว่าอีกคนจะรับไม่ได้ แล้วไปทำเรื่องแย่ๆลับหลังแบบนี้

    นั่นเขาไม่เรียกว่ารักกันหรอกนะลู่หาน เท่ากับเธอจะมีใครก็ได้ เพราะเธออยู่คนเดียวไม่ได้ 

    ไม่จำเป็นต้องเป็นมินซอก จะเป็นใครก็ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ดึงเซฮุนเข้ามาเอี่ยวด้วยหรอก

    แล้วโอกาสแก้ตัวน่ะ มินซอกให้ไปเท่าไหร่ แล้วคนที่ทำลายมัน ก็ตัวลู่หานเอง 

    ///อยากตบอี้ชิงมาก/// เธอสงสารเพื่อนตัวเอง แล้วมินซอกไม่น่าสงสารหรอ? 

    จะให้มินซอกกลับไปโดนลู่หานทำร้ายความรู่้สึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อไปน่ะหรอ?? 

    คนที่ผิด คือ ลู่หาน ดังนั้นอย่ามาพาลนะค่ะอี้ชิง 
     
    //อยากจับพี่ลู่โขกพื้นห้องน้ำมาก// มานั่งร้องไห้ฟูมฟาย ว่ามินซอกทิ้งตัวเองไป เหมือนแม่ที่ทิ้งตัวเองไป

    มันเหมือนกันตรงไหน?? คนที่ทำให้มินซอกทิ้งไป คือ ลู่หาน เองไม่ใช่หรอ?? 

    ทำอะไรเอาไว้ ก็รับผลกรรมนั้นไปละกันนะลู่หาน ไปให้เซฮุนเยี่ยวยาเลยไป 

    แล้วบอกขาดมินซอกไม่ได้ ทำไมไม่ไปตามง้อเองละ?? ส่งอี้ชิงไปพูดทำไม ?? ไม่ได้พยายามเลยสักนิด


    ปล. ให้ทายว่าอินมากแค่ไหน ... QAQ รอบทสรุปที่เหลือนะฮับ แต่ถ้ามินซอกให้โอกาส อิฉันจะเคืองเมนตัวเองไปสามวันเลย


    #5
    0
  21. #4 Mvp Ppn
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 22:14
    ทำไมซอกต้องรู้เป็นคนสุดท้ายหล่ะ ทั้งๆที่รักกันทำไมไม่แชร์ความสุข ความทุกข์ด้วยกัน ถ้าเป็นเราเราจะไม่สนใจมานั่งฟังด้วยซ้ำเอาจริงๆ #อินจัด
    #4
    0
  22. #3 소라
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 21:59
    -3-ลู่ก้เกินไปอะ ถ้ารักกันแล้วไม่ยอมบอกอะไรให้มินซอกฟังสักอย่างแบบนี จะว่ามินซอกใจร้ายก้ไม่ถูกนะ ถ้าลู่ยอมเล่าให้มินซอกฟังมินซแกต้องทำให้ลู่ไม่เหงาจนต้องไปหาน้องฮุนอย่างนี้ (เหรอ?)

    แต่ขนาดมินซอกกลับมาลู่ก้ยังแอบอยู่กะฮุนอยู่ดี ลู่มันก้ไม่รุจักหยุดด้วยอะ เราว่ามินซอกทำถูกแล้ว ไม่งั้นกลับไปก้จะเปนเหมือนเดิมๆ

    ถ้าลู่ยังแก้นิสัยอยู่คนเดียวไม่ได้ ไม่ไว้ใจซอกอีก สุดท้ายเรื่องก้จะลงเอยแบบเดิมไม่จบไม่สิ้น แล้วทั้งสองฝ่ายก้เจ็บด้วยกันทั้งคู่

    เราอยากให้สองคนดีกันจิงๆนะ แต่เจอแบบนี้เราเปนมินซแกเราก้พูดไม่ออกเหมือนกัน เห้ออออออ

    รอบทสรุปอีก20%จ้าาา
    #3
    0
  23. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 21:42
    เอาจริง มินซอกก็ใจแข็งใช่เล่นนะเนี่ย เริ่มสงสารพี่ลู่ ;^;
    #2
    0
  24. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 21:05
    อ่า อี้เล่าซ๊ะฉันเศร้าเลย T     T
    ซอกก็คงเจ็บไม่แพ้กันหรอกนางคงกำลังต่อสู้กับจิตใจตัวเองพอสมควร
    พี่ลู่ก็น่าสงสารแต่แอบคิดเล็กๆพาแกไปรักษาอาการหน่อยไหม?
    ดูเหมือนอยู่คนเดียวไม่ได้ขั้นรุนแรง ชอบทำร้ายตัวเอง คิดว่าตัวเองไม่มีค่า โอ้ยตายแล้วจะทำยังไงดีนี้?
    รอต่อนะไรเตอร์ สู้ๆ
    #1
    0