[เต๋า- คชา] ข้างชีวิต

ตอนที่ 1 : 1. เช้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 พ.ย. 54

 

 

ในชีวิตของคนเรา อย่างน้อยก็ต้องมีพรสวรรค์ติดตัวมาอย่างหนึ่ง

บางคนรู้ตัว… แต่บางคนก็ไม่รู้ตัว

รู้ตัวก็ดีไป… จะได้รู้จักใช้ รู้จักควบคุมพรสวรรค์ของตัวเองให้ออกมาทำประโยชน์ต่อโลก ต่อสังคม ต่อตัวเอง … อย่างน้อยก็รู้ตัวว่าจะเอามันออกมาใช้มากน้อยเพียงไร

แต่เรื่องมันจะเกิดก็เพราะไอ้คนที่ไม่รู้ตัวนี่แหละที่ชอบสร้างปัญหาให้กับคนอื่นนี่แหละ…

ตราบใดที่เจ้าตัวยังคงไม่รู้สึก… ไอ้โรคชอบใช้พรสวรรค์ของตัวเองไม่รู้เวล่ำเวลาแบบนี้ ให้แก้ยังไงก็คงไม่หาย

เฮ้อ! … เต๋าจะพูดยังไงกับคนๆนี้ดีนะ … คนที่ชอบใช้พรสวรรค์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เล็กจนโตมาทำให้เขาลำบากใจอยู่เรื่อย

พรสวรรค์ขี้อ้อนของเด็กคนหนึ่ง

            ที่ทำเอาหัวใจของเขาเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ทุกวี่วัน







ฉันและเธอ

เธอและฉัน
นั้นเป็นคนสองคนที่สัมพันธ์กันอย่างซับซ้อนยากที่จะเข้าใจ










                “ตื่น…สายแล้วนะ”

อากาศยามเช้าแทรกผ่านเข้ามาใต้ผืนผ้าผ้าห่มที่ถูกตวัดออกอย่างเร็วด้วย ฝีมือของใครบางคน    เสียงครางอื้ออย่างหงุดหงิดก็ดังขึ้นจากคนที่ถูกรบกวน  ขายาวๆพ้นกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเก่งตวัดหาไออุ่นรอบตัวทันที     เปลือกตาที่ปิดสนิทขยับหยุกหยิกเพราะถูกรบกวนจากแสงสว่างที่สะท้อนเข้าตา    แขนเรียวเล็กกวาดไปทั่วทั้งๆที่สติสัมปชัญญะยังมาไม่ครบถ้วนเพื่อจะควาน หาหมอนข้าง หมอน และผ้าห่มกลับเข้ามาคลุมร่างอีกครั้ง    แต่คนตัวใหญ่กว่ารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้คนขี้เซาจมอยู่ในกองผ้าห่มต่อไป  เช้านี้คงหมดหวังที่จะปลุกให้ตื่นอย่างแน่นอน

“คชา  ตื่น!”

“อื้อ …”

“คชา!”

“อีกห้านาทีน่า”

ดวงตาเรียวหรี่ออกข้างเดียวขณะที่เจ้าตัวพยายามยื้อยุดฉุดกระชากผ้าห่ม จากมือของเขา   จนเต๋าโคลงศีรษะด้วยความหนักใจ   ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบด้วยความพยายามระงับอารมณ์อ่อนใจต่อคนบนเตียงเอาไว้ เต็มที่

“ห้านาทีไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแล้วไม่ใช่เหรอคชา  เจ็ดโมงสิบห้าแล้ว ตื่น! ”

เต๋ากระชากผ้าห่มจนหลุดจากมือน้อย   และตบเตียงดังๆ  หวังเพียงแค่ว่าคนตัวเล็กจะตื่น และรู้สึกตัวเสียทีว่าวิชาแรกที่ทั้งสองเรียนนั้นมันเริ่มที่เวลาแปดโมงเช้า

“ขอเพิ่มห้านาทีอีกซักหนึ่งชั่วโมงไม่ได้เหรอ”

คนไม่รู้ตัวว่ามีเรียนเอ่ยเสียงละห้อย   ขณะพยายามซุกหน้าลงกับหมอนใบโตที่กำลังถูกเต๋าแย่งเอาไป

            “คชา!”

เต๋าเรียกชื่อคนที่จมปุกนอนขดตัวอยู่บนเตียงราวกับเด็กอายุหกขวบพร้อมกัด ฟัน    สายตาเอือมระอามองคนที่ตอนนี้ลืมตาทั้งสองข้างพร้อมกระพริบปริบๆให้เขาอย่าง หวานเยิ้ม  …ด้วยความรู้สึกที่แยกไม่ออกระหว่างเหนื่อยใจและเอ็นดูอย่างสุดซึ้งกับความ พยายามในการนอนต่อของคชา!

“ต๋าว~”

เสียงหวานเลียนแบบเขา   ก่อนจะเลื่อนกายไถลมาตามหมอนนุ่มๆที่ถูกเต๋าดึงมาที่ปลายเตียง   ร่างเล็กในชุดนอนตัวโคร่งที่ไม่ค่อยเรียบร้อยนักกลิ้งข้ามเตียงมาหาเขา   ความประมาทและดูถูกความสามารถของคนขี้เซาอย่างคชา ทำให้ชายหนุ่มไม่ทันระวังมือเล็กจะพุ่งเข้ามายึดลำแขนแข็งแรงเอาไว้แน่นและ ฉุดให้ร่างสูงล้มตัวลงบนที่นอนโดยที่หอบเอาผ้าห่ม ผ้านวม หมอน และตุ๊กตาหมีตัวสีขาวนุ่มในอ้อมแขน   พอสบโอกาส  คชาก็รีบคว้าผ้าห่มมาตวัดรอบกายพร้อมกลิ้งไปแทรกตัวอยู่ในอ้อมกอดระหว่างหมี คนตัวใหญ่และหมีตุ๊กตาตัวเล็ก

“งั้นก็มานอนด้วยกัน สายด้วยกันไม่มีใครว่าหรอก”

“แต่เราไม่ได้เรียนด้วยกันนะเฮ้ย!!! ”

ด้วยสัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอดที่เรียนรู้จากทุกเช้า   หลังจากพูดจบ คชาก็รีบซุกหน้างัวเงียของตนลงกับอกกว้าง พร้อมกับตวัดขายาวๆก่ายกับขาของอีกฝ่ายโดยไม่ฟังอีร้าค่าอีรมใดๆทั้งสิ้น   รวมกับแขนที่เกี่ยวกอดหมีร่างใหญ่จนแน่นเพื่อป้องกันการถูกฉุดให้ลุกออกจาก ที่นอน!   โดยไม่ปล่อยให้เต๋าได้พูด หรือแสดงอาการต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

หรือความจริง ต้องพูดว่า  ‘ไม่กล้า’ แม้แต่จะต่อต้านมากกว่า






ฉันรู้จักเธอรู้จักฉัน
เหมือนมันจะมากกว่านั้นแล้วมันก็เท่านั้น ฉันไม่รู้ทำไม








“คชา…”

สรุปคือ   ท่าคชาพิฆาต หลักสูตรของเจ้าสำนักขี้เซา(และขี้อ้อน)  ก็ทำให้การต่อสู้ของยกแรกในเช้าวันนี้  เด็กชาย คชาตัวเล็กเป็นฝ่ายชนะน็อคเด็กชายเต๋าตัวโตไปโดยปริยาย    ซึ่งบทลงโทษวันนี้ก็คือการที่คนตัวโตนอนตัวแข็งพร้อมกลั้นหายใจอยู่ภายใต้ อ้อมกอดของคนตัวเล็กที่กำลังหลับตาพริ้มราวกับเจ้าชายนิทรา

เต๋ากัดฟันกรอด… เจ็บใจ  …และสะเทือนใจกับความอ่อนด้อยของตัวเอง

ก็มันเป็นซะแบบนี้   คนอย่างเขาจะทำอะไรได้…

นอกจากนอนกัดฟันข่มอารมณ์ตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างนี้อีกหนึ่งวัน

ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก…. ใหญ่เกินกว่าที่ผู้ชายหัวใจอ่อนแออย่างเขาจะรับมือได้ทุกวัน

“คชาโว้ย!! จะไม่ตื่นจริงๆใช่ไหม”

………

เต๋าเกาหัวแกร่กๆ

แพ้ทาง…. แพ้จริงๆ

            ชายหนุ่มเหลือบมองใบหน้าได้รูปที่ซุกไซ้ คลอเคลียอยู่บนอกของเขาราวกับลูกแมวก่อนถอนหายใจหนัก   มือใหญ่คว้าผ้าห่มที่อยู่ใกล้มือไปห่มให้ด้วยความรู้สึกที่อยากจะฟัดแก้ม นิ่มๆนั้นหนักๆให้หายหมั่นเขี้ยวซักยกหนึ่ง

            “เยี่ยมมาก   ให้มันได้อย่างนี้ทุกวันเถอะ  ไอ้ตัวเล็ก!”

            ฮึ่ม  …. ไม่ต้องมานอนอมยิ้มเลยนะ….

เมื่อกี้ประชดโว้ย ประชด!!

……………



TBC.

33 ความคิดเห็น

  1. #33 NH•TBRN (@Amezon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 21:56
    อั้ยยย้ะะ น่ารักเบาเบาา 
    คชาขี้อ้อนอ้ะะะ ~~
    #33
    0
  2. #10 ตุ๊งหนึ่ง (@toongneung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 16:18
     เต๋า น่าจะดึงผ้าห่มคลุมหัว เเล้วเเอบหอมเเก้มเลย ดูดิ๊ ว่าจะตื่นมั้ย 55555
    #10
    0
  3. #9 My-Akazuya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 22:39
    ถ้าความพยายามในการนอนต่อของคชา จะน่ารักน่าฟัดขนาดนี้

    เปลี่ยนคนปลุกเป็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ไปแทน 55+

    อ้อนเป็นลูกแมวน้อยแบบนี้ แล้วเต๋าจะใจแข็งได้ไงเนอะ

    เฮ้อ อำนาจทำลายล้างสูง แต่ไม่รู้ตัว แถมหยิบมาใช้ได้ทุกวัน

    แล้วเต๋าจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปชนะครับตัวเล็ก



    น่ารักมากเลยจ้า พี่ชอบบบบบบบบบ >__<

    #9
    0
  4. #8 roseless (@roseless) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 10:48
     อยากมีพรสวรรค์แบบนี้มั่งอ๊า >////<
    ไปอ่านมาแล้วในบล็อกนะคะ แล้วตามมาอ่านในนี้อีกที
    อิอิ หวังว่าไรท์เตอร์จะทำเป็นเรื่องยาว~ยาว
    ชอบเรื่องนี้มากค่ะ พี่คชาน่ารักมากๆเลย
    ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะ
    #8
    0
  5. #7 ภูผาหินเพลิง (@kironiba) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 00:21
    โอ๊โอ้ ชอบโหมด แบบเน้! น่ารักๆๆๆๆ ! คชาขี้อ้อน
    #7
    0
  6. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 19:24
    หึ้ยย คชาอ้อนมากก><
    #6
    0
  7. #5 แซงทางโค้ง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 10:28
    เต๋าเป็นพ่อพระจริงๆ

    ทนได้ยังไง



    เป็นเรา เราจะไม่ทน 555
    #5
    0
  8. #4 TAKARA KUN (@TAKARAKUN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 00:40

    น่ารักมากเลยพ่อคนขี้เซา

    เล่นเอาคนปลุกไปไม่เป็นกันเชียว

    #4
    0