[เต๋า- คชา] ข้างชีวิต

ตอนที่ 4 : 3.2 บ่าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ธ.ค. 54

ฉันคิดเธอคือคนนั้น
แล้วเธอไม่ตรงกับฉันคิด ไม่ขนาดนั้นฉันต้องพร้อมทำใจ
ฉันคิดเท่าที่อยากคิด คิดไป แม้เป็นแค่ฝัน

คิดไปก็เท่านั้น ช่างมันประไร


            บ่ายจัด… ระหว่างเดินทางกลับหอ

คนตัวโตหนึ่งคน  อยู่เคียงข้างคนตัวเล็กในร่มคันใหญ่

            ฝนตก…

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย  อากาศเย็นสบายจนเต๋ารู้สึกอยากยืนอยู่ตรงนี้ตลอดไป

ร่างสูงยืนดูสัญญาณไฟข้ามถนนเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ระหว่างลิงโลดและลำบากใจ  เพราะคนขี้รำคาญข้างๆดูเหมือนเบื่อที่จะยืนมองถนนที่เต็มไปด้วยรถราขวัก ไขว่อยู่เฉยๆ  มืออุ่นที่เกาะต้นแขนเขาแน่นขณะนี้จึงเริ่มลามไปเกาะไหล่ เกาะบ่า กอดเอว ซบหน้าบนต้นแขน  แถมบางคราวยังยื่นหน้ามาใกล้ๆราวกับจะแกล้งกันซะอย่างนั้น

คนถือร่มลอบถอนหายใจอย่างช้าๆ  และบ่นอยู่กับตัวเองในใจ

            เด็กขี้อ้อน! ไม่เคยรู้เลยว่าทำให้คนอื่นลำบากใจแค่ไหน

หลังจากเลื้อยไปมาบนร่างกายของเขา(?)จนสาแก่ใจแล้ว  คชาก็คงเริ่มไม่รู้จะทำอะไร  คนตัวเล็กจึงเงยหน้าขึ้นมาหาเขาในระยะประชิด  ก่อนเอ่ยถามประโยคที่เต๋าไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าจะได้ยินมันจากปากคชา

            “นี่ … แล้วตกลงเราเป็นอะไรกันเหรอ”

“เอ๊ะ ”

“ก็อย่างที่เวิ่นถามไง  ถ้าเราไม่เป็นเพื่อน เราจะเป็นอะไรได้ล่ะ”

เต๋าแทบหยุดหายใจ  ขณะรับฟังคำถามนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง และอาการขมึงเกลียวที่ช่องท้อง

“สงสัยอะไร”

คนตัวเล็กก้มหน้าลง  ยักไหล่ และส่ายหน้า  พอดีกับสัญญาณข้ามถนนที่ดังขึ้น

“ก็..   ช่างมันเหอะ    ไฟเขียวแล้ว ข้ามถนนๆ”

ฝนตก  ถนนลื่น  และเต็มไปด้วยน้ำที่เจิ่งนอง   เต๋าโอบไหล่คนตัวเล็กกว่าเข้ามาใกล้เพื่อไม่ให้ถูกน้ำฝนสาดใส่    ชายหนุ่มรู้สึกถึงความเงียบที่ปกคลุมระหว่างทั้งสอง   มือหนาจึงบีบกระชับไหล่บางแน่นขึ้น … เพื่อรวบรวมคำถามสารพัดในหัวของตัวเองออกมาเป็นประโยค

“แล้ว..คชาคิดยังไงล่ะ”

“หือ”

“อยากให้… เต๋าเป็นอะไร”

คชาชะงักเท้าเล็กน้อย  ก่อนที่ใบหน้าหวานจะปรากฏรอยยิ้มกว้าง … และคำตอบที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบอกไม่ถูก

“เป็นคนที่อยู่ข้างๆกัน   …ทุกวัน”

……………

            “ถ้างั้น… ”

ถูกกลบด้วยเสียงล้อรถบดถนน  และเสียงแตรดังลั่น

            เอี๊ยดดดดดดดดดดด

.

.

.

.

เต๋าได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังก้อง …..

กล้ามเนื้อทุกมัดในตัวบีบตัวแน่น  ขณะโอบประคองร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมแขน  ลมหายใจสะท้านหนักหน่วงขณะที่ร้องเรียกชื่อคนที่ห่วงสุดหัวใจ

“คชา.. คชา    โอเคหรือเปล่า… คชา”

คชาตัวเองออกมาจากอ้อมกอดที่โอบรัดแน่นและสั่นสะท้านในขณะนี้   ทั้งเขาและเต๋าเปียกชุ่มทั้งคู่   ทว่า สิ่งที่น่าห่วงไม่ใช่การโดนฝน แต่เป็นเจ้าของไออุ่นที่โอบรอบกายเขาอยู่ในขณะนี้

“ไม่… มิน.. เลือด ไอ้บ้า… นายต่างหากล่ะที่…”

            น้ำตาเอ่อออกมาจากหางตาทันทีที่เห็นอีก ฝ่าย  …  เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากหน้าผาก   เนื้อตัวเต็มไปด้วยโคลนและเปียกโชก   ต่างจากเขาที่ไม่เป็นอะไรเลย

คชาพูดอะไรไม่ถูก   สมองของเขาสับสนจนทำอะไรไม่ถูก   สายฝนตกกระหน่ำลงมาทำให้อุณหภูมิยิ่งลดลงต่ำจนคชารู้สึกชาไปทั้งตัว  

“ไม่เป็นอะไรนะ… ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมคชา… ”

            ร่างเล็กปล่อยให้คนตัวโตกว่าประคองขึ้น ยืน     อุบัติเหตุขนาดนี้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่จะเต็มไปด้วยคนมุงดู  แต่ไม่มีใครที่มีน้ำใจพอจะหยิบยื่นให้ในยามที่เห็นคนป่วย …

คชามองคนข้างกายที่โอบเขาไว้แน่น  ทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายบาดเจ็บมากกว่า  ด้วยความรู้สึกที่สับสน

“ขับรถยังไงของคุณ!!!!!!!!

คชาสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเต๋าตะคอกสุดเสียง   เมื่อเจ้าของรถคันที่ไถลเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองคนกลางถนน ทั้งๆที่ยังอยู่บนทางม้าลายให้คนข้าม เดินลงจากรถมาขอโทษ

            “ขอโทษค่ะ… ฉัน   ไม่ได้ตั้งใจ… คชา!

คชารู้สึกเหมือนถูกรถชนเต็มๆแรงรอบที่สอง    เมื่อหันกลับไปมองเจ้าของรถเจ้าปัญหาอย่างเต็มตา     

ร่างสูงโปร่ง ผอมระหงในชุดเดรสยาวเรียบหรู … ใบหน้าตกแต่งด้วยเครื่องสำอางอย่างดี   แม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางสายฝนไม่ต่างจากเขาก็ตาม    

คนตรงหน้ายังคงเหมือนเดิมไม่ต่างไปจากครั้งสุดท้ายที่พบกัน

           

            “ยู”

           

 


 

เหมือนถ้าเป็นรูปถ่าย ก็คงเป็นฉันและเธอยืนอยู่กันคนละมุม ไกลๆ

แต่ทุกรูปที่เธอถ่ายก็ต้องมีฉันนั้นดำรงอยู่ ……

……

แต่ว่ายืนไม่ตรงกับจุดสนใจ





            “หมอบอกว่า ให้ดูแลแผล ดีๆ ห้ามให้โดนน้ำเด็ดขาด แล้วก็ไม่ต้องเดินมาก เดี๋ยวแผลฉีก  เรื่องใบลาเดี๋ยวคชาทำให้   ช่วงอาทิตย์นี้คงต้องนอนนิ่งๆอยู่กับที่ อยากได้อะไรก็บอก เดี๋ยวคชาดูแลเอง เข้าใจไหม! ไอ้ลูกหมา”

คชาบอกเสียงใส หลังจากจัดการตรวจดูบาดแผลที่ตกแต่งไว้ อย่างดีบริเวณหลังเท้าของคนตัวสูง  ข้อศอก  หน้าผาก  และร่องรอยถลอกเล็กๆน้อยๆที่อื่น  แผลที่ใหญ่ที่สุดคงเป็นแผลที่เท้า  ผลเอกซ์เรย์สมองและอวัยวะภายในก็ไม่เป็นปัญหา  คชาจึงพาเต๋ากลับห้องพักหลังจากรับการรักษาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง           

            “แล้วให้ลูกแมวดูแลเนี่ยนะ … หวังว่านาย  เต๋าคงจะไม่เป็นบาดทะยักตาย ”

“แอ๊เดี๋ยวเถอะ”

            คชาย่นจมูกใส่  ใจหนึ่งอยากทำร้าย  แต่ใจหนึ่งก็เห็นแก่ความเจ็บปวดของคนที่อุตส่าห์เอาตัวรับเขาไว้ตอนที่ล้ม หลบรถ   จนเป็นรับบาดแผลทั้งหมดไปคนเดียว

            นิ้วเล็กเลื่อนไปแตะบนผ้ากอซที่แปะแผลบนหน้าผากของเต๋าเอาไว้อย่างเบามือ   พิจารณาอย่างเพลินๆ จกกระทั่งเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น   

            “ไม่ไปเหรอ… ”

“เอ๊ะ?

“ข้างล่างน่ะ…เค้ารออยู่ไม่ใช่เหรอ”

คชาชะงักกึก หัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปเมื่อครู่ เหมือนกำลังถูกใครบางคนกำเอาไว้แน่นอย่างไม่กลัวว่าเขาจะเจ็บ   ดวงตาเรียวสวยเลื่อนมาสบตาคมคร้ามคู่นั้น …

ยูริรับผิดชอบทุกอย่างในการกระทำครั้งนี้… หล่อนจัดการทุกอย่างตั้งแต่พาคชาและเต๋าไปโรงพยาบาล ค่ารักษาพยาบาล  และเป็นคนพาพวกเขามาส่งที่หอ

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายของคชา   ที่การพบกันครั้งนี้เป็นการพบกันแบบที่ฉุกละหุกเหลือเกิน … เขาจึงไม่ได้พูดคุยกับหล่อนอย่างจริงจัง…

“คชามีใครหรือยัง” นั่นเป็นเพียงเรื่องเดียวที่หญิงสาวเอ่ยถาม 

ต่อหน้าเต๋า

“บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะลืม”

“แต่ถ้าลืมไม่ได้… ก็กลับไปก็ได้นี่”

“เต๋า”

คชามองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา …  เต๋ารู้เช่นเดียวกับที่เขารู้  ว่าความรักครั้งที่ผ่านมามันล้มเหลวเพียงไร … และเขาเสียใจมากแค่ไหน

แต่น่าแปลก…ที่เต๋ากลับดูเหมือนจะพยายามหยิบยื่นโอกาสนี้ให้เขาอีกครั้ง

อยากคุยด้วย… จะได้ไหม”   

            ยุล

            จะรอนะ

 

                คชาไม่มั่นใจว่าหญิงสาวจะยังรออยู่หรือไม่

…. หากน้ำเสียงอ้อนวอนนั้นยังคงติดอยู่ในใจ

“อยากไปกับเขาไม่ใช่เหรอ ”

เต๋ายิ้มบาง … ก่อนเบือนหน้าไปทางหน้าต่าง   

รู้สึกอ่อนแอจนไม่อยากสบตาใคร

            “ถ้า… เต๋าอยากให้ไป  คชาก็จะไป… นะ “

กระแสเสียงนั้นมีร่องรอยที่สับสน …

ทว่าเจ็บปวด..

 

คชายังไม่ลืมหรือ?  ….  ความรักครั้งนั้น ที่จบลงด้วยความเจ็บปวด

ทั้งๆที่คชาไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย  

แต่คนข้างๆเขาก็ไม่เคยแม้แต่จะเรียกร้อง … หรือตามดันทุรังให้อีกฝ่ายลำบากใจ

คชาถอยห่างออกมาเฉยๆ  ร้องไห้อยู่คนเดียวเงียบๆในมุมมืด   ดวงหัวใจที่แตกสลาย และน้ำตาที่หลั่งรินอยู่ลึกที่สุด

เจ็บปวดแค่ไหน …ทำไมเขาจะไม่รู้

และคชารักแค่ไหน….ทำไมเขาจะไม่รู้    

 

ในเมื่ออยู่เคียงข้างกันทุกวัน … ทุกเวลา …

                เราเป็นอะไรกัน ?

เต๋าหลับตาขณะที่คำถามนี้ลอยวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง

            เป็นแค่…ใครซักคน

 

ที่อยู่เคียงข้างคชา

            แค่คนที่อยู่ข้างๆ….

            “มันไม่ได้อยู่ที่เต๋าหรอกคชา.. มันอยู่ที่คชา…  อยู่ที่หัวใจคชามากกว่า”

 

ไม่เคยเป็นอะไรมากกว่านั้น

และคงไม่มีวันเป็น

“หัวใจของคชา… หรือ?

           

คชาเอ่ยเพียงแค่นั้น  ก่อนที่ความเงียบจะโรยตัวลง    เขาได้ยินเพียงเสียงกระดิ่งโมบายล์เล็กๆที่คชาซื้อมาติดไว้ที่หน้าต่าง    แต่แทบจะไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจของใครอีกคนที่อยู่ร่วมห้อง   จนเต๋าต้องหันกลับมาด้วยความสงสัย   

คชาหันหลังให้เขา …   มือจับอยู่ที่ลูกบิดประตู   แผ่นหลังสั่นสะท้านอย่างประหลาด

            “….   ถ้าเต๋าบอกมาคำเดียวว่าไม่ให้ไป  คชาก็จะอยู่”

 

เต๋าแทบกลั้นหายใจเมื่อได้ยินคำนั้น   ก่อนที่ประตูจะถูกปิดลง  พร้อมกับร่างเล็กที่หายลับไปหลังประตู

“เพราะความจริงแล้ว…. 

ดวงตาคมเบิกกว้าง   ก่อนที่ร่างสูงถลาไปประตูทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นจนจบ   ทว่า…  แผลสดใหม่ที่เพิ่งได้รับกลับทำให้เขาทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

 

            “คชาอยากอยู่กับเต๋ามากกว่าใครทั้งหมดนะ”








TBC.

ป.ล. บางคนอาจสงสัยว่าทำไมไม่ใช้ยู...ไปเลย

เหตุผลง่ายๆคือเราไม่อยากให้มีชื่อเธอในฟิคของเรา

จบ! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #27 NVIP (@nuiijan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2555 / 15:32
    พี่เต่าห้ามสิ
    บอกพี่ชาว่าอย่าไป
    #27
    0
  2. #26 My-Akazuya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 09:29
    คชาเป็นลูกแมวน้อยจริงๆนะเวลาอยู่กับเต๋าอ่ะ เด็กน้อยขี้อ้อนแบบนี้น่ารักโฮกกกกก

    พยายามคิดภาพตาม ที่เลือยบนตัวเต๋านี่ เห็นใจคนโดนเลื้อยบางไหมตัวเล้ก

    หัวใจทำงานหนักแย่แล้ว >___<



    เต๋าครับแมนมาก ให้ตัวเองเจ็บแทนตัวเล็ก เอาใจไปเลยจ้า

    ตกใจกับอุบัติเหตุไม่เท่าไหร่ เจอคู่กรณีเนี่ยสิ เฮ้อ สงสารเต๋าอ่ะ

    ใครบางคนที่เคยสำคัญกับคนของเรากลับมา แล้วเราจะกล้ารั้งเค้าไวได้ยังไง

    กดไลค์กับประโยค มันขึ้นอยู่ที่หัวใจคชา โอยคนฟัง ฟังแล้วปวดใจ T^T

    แต่มาน๊อคตายกับประโยคทิ้งท้ายของตัวเล็กมากกว่า

    อ๊ากกกกก เต๋าจะตามน้องไปทันไหมเนี่ย ลุ้นๆ



    ขอบคุณที่ไม่ใช้ชื่อเต็มของใครบางคนในฟิคนะจ๊ะ ไม่อยากเห็นด้วยเหมือนกัน 55+
    #26
    0
  3. #25 เคเอฟซี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 18:14
    รอตอนต่อไปค่ะไรเตอร์ :)

    ชอบปอลอมากกกกกกกกกกกกกก [เขียนตัวหนาและขีดเส้นใต้ !!!!!!]
    #25
    0
  4. #24 แซงทางโค้ง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 18:02
    นายเอกของเราปากตรงกับใจอย่างนี้สิ ชอบ!!!
    #24
    0
  5. #23 roseless (@roseless) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 11:03
     ยู..อะไรน้อ จะใช้คนที่เราคิดอ๊ะป่าว 
    ใช่แน่ๆเลยอ่ะ -_-
    ตกลงเจ้าสองคนนี้ จะอ้ำๆอึ้งๆกันอีกนานมั้ยยะ - -?
    ฮึยยย!!
    ประทับใจพี่เต๋าตอนเอาตัวบังให้พี่คชา T^T
    ซาบซึ้งตอนนี้สุดแล้ว
    #23
    0