โฉมงามมารร้าย [สนพ. เฟยฮุ่ย]

ตอนที่ 33 : [Rewrite] บทที่ 31 - ไม่อาจหลีกเลี่ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    27 ส.ค. 62

บทที่ 31

ไม่อาจหลีกเลี่ยง

 

เป็นเวลาสามวันที่ผ่านไปอย่างเงียบสงบนับตั้งแต่ที่ไปเยือนหอลี่เหมย หยินหลินยังคงต้องไปเข้าร่วมการอบรมเรื่องของสตรีภายในวัง แต่มีสิ่งหนึ่งที่คอยก่อกวนจิตใจนางอยู่ตลอดก็คือเรื่องแผนการของเหล่ามือสังหารที่คนพวกนั้นได้พูดคุยกัน นางเอาแต่คิดถึงมันก็เป็นเพราะว่าคนบางคนนั้นเลือกที่จะหลบหน้าแล้วไม่บอกอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียว


เขาคิดว่านางจะทำตัวนอกแผนอีกรึอย่างไรกัน... แต่แม้ตัวจะไม่มาหยางหงเยี่ยนก็ยังออกคำสั่งอย่างเผด็จการว่าในคืนนี้ห้ามนางออกจากตำหนักหลิงเหมยเด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทว่ายังดีที่เขาไม่ได้ส่งคนมาล้อมตำหนักไม่เช่นนั้นนางคงจะรู้สึกเหมือนกับเป็นนักโทษในคุก


อีกอย่างต่อให้เขาไม่บอกว่าห้ามออก นางที่ถูกขัดเกลามารยาทมาตลอดทั้งวันถึงสามวันเต็ม มีหรือจะอยากออกไปไหนให้ตัวเองเหนื่อยอีก สามวันที่ผ่านมาเปรียบเสมือนนรกเลยก็ว่าได้ ทั้งนั่งนอนยืนเดินทุกอย่างถูกควบคุมให้เป็นระเบียบทุกฝีก้าว แม้แต่จะยิ้มยังต้องฝืนยิ้มให้งดงาม ตัวนางนี่ตะคริวกินทั้งตัวทั้งใบหน้าไปหมดแล้ว!


และดูเหมือนคืนนี้นางจะได้นอนอย่างสงบกว่าวันก่อน ๆ เพราะว่าเหล่านักฆ่าเหมันต์หลายคนถูกจินหมิงตามไปช่วยงาน ทำให้ในตำหนักนางในยามนี้มีคนเหลืออยู่เพียงน้อยนิด สงบเงียบมีความเป็นส่วนตัวในแบบที่ต้องการ


แต่เมื่อหยินหลินกำลังจะล้มตัวเข้านอน เจ้าตัวก็เหมือนจะคิดอะไรได้


หากว่ามือสังหารบุกมาหานางหมายความว่านางอาจจะต้องรับมือเพียงลำพัง จากจำนวนนักฆ่าเหมันต์ที่เฝ้ารอบตำหนักในยามนี้หากเจอกับมือสังหารเกินสิบคาดว่าไม่น่าจะรับมือไหวและเป็นผลให้ถูกฆ่าได้ แต่ถ้าแค่นางกับอวิ๋น...


“อวิ๋น” ริมฝีปากบางแดงสดไร้การแต่งแต้มเอ่ยเรียกชื่อคนคนหนึ่งเสียงแผ่วเบา


ร่างของชายหนุ่มที่ค่อนข้างผอมบางในชุดสีดำสนิทปกปิดทุกส่วนของร่างกายยกเว้นดวงตาเฉี่ยวคมสีดำที่ฉายแววสังหารตลอดเวลาปรากฏขึ้นตรงหน้าของหยินหลิน หากเป็นคนทั่วไปที่พบกับคนที่มีไอสังหารเช่นนี้โผล่มาก็ควรจะหวาดหวั่นไม่มากก็น้อย แต่สตรีที่สวมอาภรณ์สีขาวเพียงชั้นเดียวกลับมีท่าทีสงบเยือกเย็นขณะมองชายชุดดำเบื้องหน้าของตน


“คืนนี้อาจมีแขกมาเยือน ข้าไม่อยากให้ใครต้องมารับบาดเจ็บในตำหนักข้า เพราะฉะนั้น...เอายาพวกนี้ไปลอบใส่ให้พวกนักฆ่าของท่านพ่อ จากนั้นนำร่างของพวกเขาไปไว้ในที่ที่ปลอดภัย” หยินหลินสั่งเขาก่อนจะโบกมือไล่ให้ชายชุดดำจากไป แต่ทว่าร่างบางนั้นยังคงยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน ดวงตาหงส์เหลือบมองเขาด้วยแววตาที่แข็งกร้าว คนผู้นั้นจึงรีบอธิบายกับนาง


“คุณหนูควรนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับคุณชายมากกว่าที่จะรับมือคนเดียวนะขอรับ” เสียงโทนเยือกเย็นเปล่งออกมา


หยินหลินในยามนี้มีสีหน้าแข็งกร้าวกว่าเดิมมากขึ้นเรื่อย ๆ คิ้วเรียวพลันเลิกขึ้นขณะที่เอ่ยประโยคถัดมา “ตกลงนายของเจ้าคือพี่ข้างั้นสิ” แม้จะพูดด้วยเสียงราบเรียบแต่นางจงใจข่มขู่คนฟังในทุกถ้อยคำ


อวิ๋น... ครั้งแรกที่นางพบกับเขาเป็นช่วงเวลาที่นางอายุสิบสามปี หยินหลันเป็นคนที่พาเด็กหนุ่มกำพร้าที่อายุเท่ากันกับนางมาหา ซึ่งก็เป็นเขา... พี่ชายบอกกับนางว่าเขาจะมาเป็นองครักษ์ของนางอีกคนแต่ท่านพ่อไม่รู้เรื่องด้วย เขายกอวิ๋นให้นางโดยไม่มีเงื่อนไข


หยินหลินในยามนั้นคำว่าองครักษ์เปรียบเสมือนกับกล้องที่คอยตามตัวทุกฝีก้าว ทำให้นางเลือกที่จะปฏิเสธในทันที หยินหลันจึงกล่าวว่าหากนางมีเงื่อนไขอะไรให้บอกเขา ขอเพียงแค่นางรับเด็กชายคนนี้ไปเป็นองครักษ์เงาก็พอ หยินหลินเลยตั้งกฎข้อหนึ่งขึ้นมาคือเขาไม่มีสิทธิ์รับคำสั่งใด ๆ จากคนอื่นนอกเหนือจากนางเด็ดขาด และต้องทำตัวเสมือนเงาไม่ให้ผู้ใดรับรู้ ถ้าหากเขาทำได้นางก็ยินยอมให้ติดตาม


ในช่วงเวลานั้น คำขอที่ออกจะเผด็จการขนาดนั้น หยินหลินมั่นใจว่าไม่มีใครตกลงรับขอเสนอนี้แน่ ทว่าเด็กหนุ่มผอมบางที่ขาวซีดคนนี้กลับเงยหน้ามองนางตรง ๆ ด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึก แต่เมื่อสบตากับนางแววตาเย็นชาคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างน่าประหลาดแล้วตอบตกลง


ฝีมือของอวิ๋นนั้นโดดเด่นกว่านักฆ่าคนไหนที่นางรู้จัก เขาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วและไร้ซึ่งเสียงใด ๆ อีกทั้งยังเรียนรู้โดยการศึกษาจากนางจนสามารถเลียนแบบได้ทุกอย่าง ถ้าหากกล่าวว่านางที่เรียนรู้การต่อสู้ได้ไวโดยใช้เวลาไม่กี่ปีนั้นน่ากลัวแล้วละก็ อวิ๋นที่เพียงแค่ดูและหลบอยู่ในเงามืดนั้นน่ากลัวยิ่งกว่า ส่วนมากแล้วเขามักจะไม่ออกมาหากไม่ได้รับคำสั่ง หยินหลินเองก็จะไม่ใช้เขาบ่อยนักเพื่อไม่ให้ใครสงสัยการมีตัวตนของคนคนนี้


“ข้าจะไปทำตามที่คุณหนูสั่งเดี๋ยวนี้” อวิ๋นคำนับให้นาง แล้วหยิบถุงยาที่มือเล็กยื่นให้


ยาสลบชนิดผงที่ถูกสกัดไว้ให้เข้มข้นระดับกลาง หากสูดดมเข้าไปจะทำให้หมดสติถึงสิบชั่วยาม วิธีการใช้สามารถใช้ได้ทั้งแบบผงหรือจะผสมน้ำแล้วใช้เสมือนยาพิษก็ได้ อวิ๋นจะใช้มันแบบไหนหยินหลินก็ไม่ได้สนใจมากนัก ตราบใดที่เขาทำให้นักฆ่าหุบเขาเหมันต์สลบได้ก็พอ


เมื่อเงาดำได้จากไป หยินหลินที่เหนื่อยล้ามาหลายวันก็ล้มตัวลงนอนแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราในทันทีที่หัวถึงหมอน


 

ท่ามกลางหมอกควันในเรือนหลิงเหมย ชายหนุ่มในชุดสีดำยังคงยืนหันหลังอยู่เช่นเดิม แผ่นหลังกว้างยังคงอ้างว้างโดดเดี่ยว บรรยากาศรอบตัวของเขามีความเย็นที่มากกว่าเดิม


หยินหลินมองมือของตัวเองที่กำลังเอื้อมไปแตะไหล่ของคนตรงหน้าด้วยสายงุนงง แต่ไม่ทันที่จะชักมือกลับมาร่างสูงที่หันหลังให้เธอก็พลันหันมา นัยน์ตาสีดำจ้องมองนางอย่างโหยหาราวกับรู้จักกันมาเป็นเวลานานแสนนาน ริมฝีปากได้รูปคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเคยเห็นจากที่ไหนมาก่อน


เขารูปโฉมงดงามราวรูปสลัก นัยน์ตาสีดำดูหม่นแสงชวนให้คนรู้สึกอยากปลอบโยน ในขณะที่หยินหลินตัดสินใจเอื้อมมือไปจะจับใบหน้านั้น หยดน้ำตาที่เป็นสีโลหิตก็ไหลออกมา ทำให้นางชะงักถอยหลังไป


ดวงตาคู่นั้นจากเศร้าพลันแปรเปลี่ยนเป็น ผิดหวัง น้อยใจและโกรธแค้น...


ทันใดนั้นเองมือหนาคู่นั้นก็พลันบีบคอของนางด้วยแรงมหาศาลจนไม่อาจปัดหนีได้ แม้จะพยายามดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่อาจหลุดพ้น แต่แทนที่จะรู้สึกเจ็บที่คอของตัวเอง นางกลับรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจอย่างน่าประหลาด


ราวกับวิญญาณของนางเองจะเจ็บปวดมากกว่าร่างกายนี้...


 

หยินหลินสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกอีกครั้ง คราวนี้นางรู้สึกว่าตัวเองเหงื่อออกท่วมตัว ความทรงจำในความฝันยังคงชัดเจนราวกับเป็นเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น


มือเล็กลูบที่คอของตัวเองอย่างแผ่วเบา แม้จะไม่เจ็บแต่กลับรู้สึกอุ่นร้อน


เหตุใดถึงฝันแบบนี้...ทว่า ความฝันพวกนี้มันเริ่มขึ้นเมื่อสามวันก่อน วันที่นางรู้สึกเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้เพราะกระบี่เหมันต์


หรือเขาจะเกี่ยวข้องอะไรกับกระบี่เล่มนี้ ...


แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาง หรือนางเป็นเหมือนตัวเชื่อมต่อ เป็นเหตุที่ทำให้มาอยู่ที่แห่งนี้เช่นนั้นหรือ


เคล้ง!


ในช่วงเวลาที่นางสับสนและจมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเองนั้น ก็มีกริชเล่มหนึ่งพุ่งทะลุบานประตูตรงมาทางนางด้วยความเร็ว แต่เพราะอวิ๋นที่หลบซ่อนอยู่ในความมืดปากริชของเขามาขวางทิศทางของมันเอาไว้จนทำให้เบี่ยงไปทางอื่นได้ก่อน


กริชนั้นทำให้หยินหลินหลุดจากภวังค์ แววตาสีดำในยามนี้สุขุมขึ้นอีกครั้ง นางหยิบชุดคลุมที่เก็บไว้ข้างตัวมาสวมทันที พร้อมกับไม่ลืมที่จะพกกระบี่เหมันต์ออกมาด้วย แต่ก่อนจะออกไปนางก็พลันสั่งให้เงาของนางคอยระวังหลังให้ตนเอง


“ไม่ต้องออกมา แค่ระวังหลังข้าไว้ก็พอ” นางกล่าวก่อนจะพุ่งตัวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว


ข้างนอกตำหนักหลิงเหมยในยามนี้ เต็มไปด้วยมือสังหารชุดดำจำนวนเกือบสามสิบคน จำนวนคนมากขนาดนี้ถ้าไม่ใช่คนจากข้างในแล้วละก็ไม่มีทางลอบเข้ามาได้เองเป็นแน่ หรืออีกทางหนึ่งคือมีคนคอยหนุนอยู่ หากเป็นอย่างหลังแล้วละก็คนผู้นั้นจะต้องเกี่ยวข้องกับแผนการของพวกพ่อค้าในวันนั้นแน่


คนที่เกี่ยวกับการค้า เสนาบดีการคลังหรือ...


ทำไมเขาต้องส่งคนมาสังหารนางด้วยเล่า มีแต่เรื่องที่ไม่น่าเข้าใจเต็มไปหมดเลย ให้ตายสิ “แผนการของพวกเจ้าคือมาสังหารบุตรสาวของนักฆ่าเหมันต์เนี่ยนะ” นางเค้นหัวเราะออกมาขณะพูดกับมือสังหารตรงหน้า ดูท่าจำนวนเยอะขนาดนี้แค่กระบี่เล่มเดียวไม่น่าสู้ไหวแน่


คิดเช่นนี้ มือซ้ายก็พลันเลื่อนกริชอาบยาพิษของตัวเองมาถือ จากนั้นจึงใช้วิชาตัวเบาดีดตัวเองขึ้นไปเหนือลม แล้วปากริชในมือลงไปที่พื้น กริชพิษที่กระทบพื้นแตกกระจายราวกับถ้วยแก้วจากนั้นควันพิษก็แตกกระจายตัวออกมา แต่พวกนั้นที่เตรียมรับมือตลอดเวลาสามารถหลบหลีกได้อย่างว่องไว มีเพียงห้าคนเท่านั้นที่ตายเพราะพิษ พวกที่เหลือหลบเข้าไปตามมุมมืด ทำให้หยินหลินเพิ่มความระวังมากกว่าเดิมถึงสองเท่า


ในเมื่อกริชพิษยังหลบได้งั้นครานี้เป็นเข็มพิษก็แล้วกัน คิดเช่นนั้นมือบางข้างซ้ายก็ซ่อนเข็มนับสิบเล่มไว้ตามซอกนิ้ว รอเพียงใครสักคนบุกเข้ามา นางก็พร้อมตวัดกระบี่ใส่ตามด้วยเข็มในมือซ้ำเติมไปอีก วิธีนี้นางจะได้ไม่ต้องออกแรงให้มาก


ฝ่ายมือสังหารเองก็ไม่ปล่อยให้นางต้องรอนาน พวกมันพุ่งเข้ามาหาทีละคนสองคน หยินหลินหลบการโจมตีได้อย่างพลิ้วไหว แล้วใช้กระบี่ในมือตัดเส้นเอ็นที่ขาคนพวกนี้ไม่ให้เคลื่อนไหวได้ นางพยายามที่จะไม่ให้กระบี่ได้รับเลือดมากเกินไปเพื่อป้องกันตัวเองเสียการควบคุม แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่กลัวคมของกระบี่ พวกเขาพุ่งมาหานางชนิดที่พร้อมจะถวายชีวิต


เป็นผลทำให้หยินหลินต้องสังหารพวกเขาด้วยกระบี่รายแล้วรายเล่า พิษทุกชนิดแม้จะออกพิษด้วยความไวชั่วพริบตาแต่เวลาเป็น คนพวกนี้ก็ยังเคลื่อนไหวได้ เพราะงั้นเจ้าพวกที่ถูกยาพิษนางต่างก็พากันฝืนลุกอย่างบ้าคลั่ง หวังให้นางฆ่าพวกเขาด้วยกระบี่ทุกราย


พวกเขาเกือบสามสิบชีวิตเป็นเช่นนี้ราวกับถูกล้างสมอง ต้องขอบคุณอวิ๋นที่คอยดูหลังและปาอาวุธลับใส่พวกมันบางคนทำให้นางไม่ต้องใช้กระบี่มากกว่าในยามนี้ ทว่าช่วงเวลาที่คิดว่าพวกมันกำลังหมดไป...มือสังหารคนหนึ่งกับกระบี่บางก็พุ่งตรงมายังนาง


รูปร่างบอบบางเช่นนี้ แม้จะสวมชุดสีดำก็ยังเห็นส่วนเว้าโค้งชัดเจน ดวงตาที่โผล่มาสะท้อนให้เห็นความวาวใสราวกับว่าเป็นสตรี แต่ทว่ามือสังหารที่ถูกส่งมาหากจะพูดกันตามตรง...ไม่เคยมีสตรี


สตรีชุดดำไม่ยอมให้หยินหลินได้พักใช้ความคิด นางสะบัดกระบี่บางเล่มนั้นใส่อย่างชำนาญ หยินหลินต้องเอากระบี่มากันเอาไว้ไม่เช่นนั้นมันคงได้ปาดคอของนางไปแล้ว และพอสวนกลับด้วยเข็มพิษสตรีตรงหน้าก็หลบได้ ฝีมือการต่อสู้ของคนผู้นี้เหนือชั้นกว่ามือสังหารคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด ดู ๆ แล้วจะต้องเป็นพวกหัวหน้าใหญ่ ๆ เป็นแน่ บางทีนางควรจะจับเป็นเอาไว้ไปสอบสวน


กระบี่บางพุ่งเป้ามาที่คอของหยินหลินอีกครั้ง คราวนี้นางเอนตัวไปด้านหลังหลบพ้นได้หวุดหวิด แล้วเลื่อนตัวไปทางด้านหน้าใช้กระบี่เหมันต์ฟันไปที่เอวบางของมือสังหารสาวจนโลหิตติดมา รอยแผลที่บาดลึกทำเอามือสังหารกุมห้ามเลือดตัวเองไว้แน่น


แววตาดำสดใสคู่นั้นมองหยินหลินด้วยความโกรธเคืองและตั้งท่าจะจากไป หยินหลินเองก็ไม่ยอมแพ้ตามนางไป แต่แล้วจังหวะที่จะโดดตามนางก็โดดอาวุธลับของสตรีผู้นั้นปาเฉี่ยวแขนไป ความเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นทำให้หยินหลินหยุดความคิดที่จะตาม นางมองแผลที่แขนตัวเองที่แม้จะไม่ลึกมาก แต่แสงจันทร์ที่ส่องลงมาบนชุดสีแดงในยามนี้ มันทำให้เห็นว่าเลือดที่ไหลออกมาไม่ใช่สีแดงหากแต่เป็นสีดำ...


'ยาพิษ'


ยาพิษ...แทบทุกชนิดนางสามารถขับพวกมันออกจากร่างได้ ทว่าสิ่งนั้นมักจะต้องแลกมากับการที่ร่างกายป่วย ขั้นแรกของการขับพิษนั้นคือแรงทั้งหมดจะสูญหาย หากพิษแรงแค่ไหนนางจะยิ่งหมดแรงมากเท่านั้น ยิ่งเป็นพิษที่ไม่เคยโดนมาก่อนนางอาจถึงขั้นหมดสติ...


หยินหลินได้หมายหัวสตรีผู้นั้นเอาไว้เรียบร้อย ดวงตาคู่นั้นยามนี้ได้ถูกบันทึกในหัวของโฉมงามเป็นที่เรียบร้อยต่อให้ตายนางก็ไม่อาจลืมมันไปได้แน่ นางจะจัดการพวกมือสังหารพวกนั้นให้หายไปจากแผ่นดินนี้เอง ในเมื่อบังอาจมาหาเรื่องนางถึงที่แบบนี้ พวกนั้นคงพร้อมจะรับการโต้กลับแล้วสินะ นางกัดฟันมองแขนที่ชาของตัวเองเขม็ง ไอสังหารปรากฏรอบร่างบางแต่นางไม่อาจได้ระบายมันออกมา เวลาต่อมานั้นร่างทั้งร่างก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงและสติสัมปชัญญะก็พลันดับวูบไปทันที



-------------------------------------------------------------

เปิดจองรูปเล่ม "โฉมงามมารร้าย" 

ราคา 580.- บาท

สั่งภายในวันนี้ - 5 ก.ย ฟรีค่าจัดส่ง และแถม Magnet





สามารถสั่งซื้อผ่านไรท์ได้ทางข้อความหรือทิ้งความเห็นตอบกลับเอาไว้ และที่เพจ "Agitator K."

หรือสั่งซื้อโดยตรงกับทางสนพ. ได้เลยที่เพจ "FeiHui-Books"

*จะทำการจัดส่งประมาณกลางเดือนกันยายน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

660 ความคิดเห็น

  1. #658 sawaneerung (@sawaneerung) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 00:49

    เหมือนจะเก่งแต่ก็ไม่เก่ง

    #658
    0
  2. #395 bbambieee (@bbambieee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:20
    สนุกค่าาาา
    #395
    0