OS / SF สายไหมไลควานลิน (All Kuanlin)

ตอนที่ 10 : OS Host club (Seongwoo X Kuanlin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    26 ม.ค. 61

Host club

(Seongwoo X Kuanlin)

คำเตือน : กรุณาวางหมอน ผ้าห่ม และตุ๊กตาเอาไว้ให้ไกลตัวก่อนอ่าน


 



“เรียนจบแล้วโว้ยยยย”

เสียงกู่ก้องร้องตะโกนของเพื่อนสนิทตัวสูงโย่งอย่างยูซอนโฮ ตะโกนโหวกเหวกโวยวายออกมาทันทีที่มอนิเตอร์หน้าห้องเรียนดับลง สิ้นสุดแล้วสินะชีวิตนักศึกษา นับได้ว่าเป็นประสบการณ์ที่โคตรดีถึงจะหนักหน่วงแต่ก็แสนจะคุ้มค่า

 

โดยเฉพาะ ไลควานลิน นักศึกษาตัวขาวชาวไทเปโดยกำเนิด ที่ต้องย้ายถิ่นฐานตามพ่อแม่มาเรียนต่อประเทศเกาหลีใต้เนื่องจากธุรกิจของครอบครัวที่ขยับขยายมาถึงที่นี่ แน่นอนว่าอุปสรรคด้านภาษาในช่วงแรกทำเอาควานลินแทบถอดใจ แต่เพราะมีเพื่อนๆ และคนรอบข้างที่คอยช่วยเหลือเป็นอย่างดีทำให้ผ่านมันมาได้

 

“จบแล้วก็ต้องให้รางวัลตัวเองเปล่าวะทุกคน” 

เจ้าของเอกลักษณ์ฟันเขี้ยวประจำตัวฉีกยิ้มว้างทันทีที่เดินมาหาเพื่อนตัวสูงโย่งกับเด็กหนุ่มไทเปที่โต๊ะเลคเชอร์แถวหน้า

 

“ให้รางวัลยังไงวะอูจิน” 

เป็นเพื่อนซี้ตัวกระเปี๊ยกอีกคนอย่างแดฮวีที่ถามขึ้นมาในขณะที่เดินตามหลังอูจินมาติดๆ

 

“ก็ไปนั่งดริ๊งกันหน่อยไหมล่ะ ที่ประจำของนายน่ะซอนโฮ ฉันอยากลองสัมผัสประสบการณ์แบบที่นายเคยเล่าให้ฟังบ้าง”  

อูจินเอ่ยถามซอนโฮ เจ้าของชื่อยกยิ้มมุมปากทันทีเมื่อนึกถึงสวรรค์บนดิน อันเป็นสถานที่ประจำที่เค้ามักเลือกที่จะไปทุกครั้งเพื่อผ่อนคลายความเครียด

 

“ร้าน Hot Shot น่ะหรอ เอาดิไม่ได้ไปนานและตั้งแต่วุ่นๆ ทำโปรเจคจบ ควานลินนายก็ไปด้วยกันนะ” 

เด็กหนุ่มตัวสูงสะกิดยิกชักชวนให้เพื่อนตัวขาวไปด้วย

 

“นายก็รู้ว่าฉันดื่มไม่เป็น แล้วอีกอย่างฉันไม่ชอบผับด้วยเสียงดังหนวกหูจะแย่”

ควานลินเหวออกมา ทันที

 

“เฮ้ๆ ไม่ใช่ผับบาร์อย่างที่นายเข้าใจซักหน่อย ที่ฉันชวนไปคือโฮสคลับต่างหาก”

 

“โฮสคลับมัน Lady only ไม่ใช่หรือไง แล้วอีกอย่างเข้าไปฉันก็ไม่ดื่มอยู่ดี”

 

“ไลควานลิน เดี๋ยวนี้เค้าไม่มีมาแบ่งแยกแล้วว่าเข้าได้เฉพาะผู้หญิงหรือผู้ชาย เนี่ยเพราะเอาแต่หมกตัวอ่านแต่ตำหรับตำราแบบนี้ไงถึงได้ไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้า” 

อูจินเอ่ยแซวขึ้นมาขำๆ จนคนถูกแซวเบะปากพองลมใส่จนแก้มป่องน่าหมั่นเขี้ยว

 

“ไปเถอะนะควานลินถือว่าไปเปิดหูเปิดตา ไม่ดื่มแอลกอฮอล์ก็ดื่มน้ำอัดลมก็ได้” 

เพื่อนซี้ตัวจิ๋วอย่างแดฮวีเอ่ยขึ้นมาหลังจากเงียบมานาน เขย่าแขนบอบบางของควานลินไปมา กระเซ้าให้ไปด้วยกันให้ได้

 

“เอาเถอะแดฮวี ถ้าเด็กน้อยอย่างควานลินเค้าไม่กล้าไปก็ไม่เป็นไร เราไปกัน 3 คนก็ได้” 

ซอนโฮพูดแหย่ท่าทีน่าหมั่นไส้ จนควานลินหัวเสียลุกขึ้นมาขู่ฟ่อ

 

“ย่า! ซอนโฮ ฉันไม่ใช่เด็กน้อยและฉันก็โตแล้วด้วย โอเคไปก็ไป คืนนี้เจอกันมารับฉันด้วยหน้าหอ”

พูดจบมือขาวก็คว้ากระเป๋าเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากห้องไปทันที

 

ไอ้อาการอยากเอาชนะแบบนี้เนี่ยไม่เด็กน้อยเลยไลควานลิน ยูซอนโฮส่ายหัวเบาๆ ให้กับเพื่อนสนิทชาวต่างชาติคนนี้

 

“พูดแบบนั้นเดี๋ยวควานลินก็โกรธหรอก” แดฮวีมองตามเพื่อนตัวขาวที่งอนตุ๊บป่องกลับหอไป

 

“ให้ควานลินได้ฝึกกินอะไรแบบนี้ไว้บ้างก็ดีเหมือนกันนะเว่ย เผื่อวันไหนโดนมอมขึ้นมาจะได้รู้ลิมิตตัวเอง”

เป็นอูจินที่เสริมขึ้นมา

 

แดฮวีกระพริบตาปริบ ที่อูจินพูดก็ถูก ให้คนอ่อนต่อโลกอย่างควานลินออกมาเผชิญชีวิตจริงที่นอกเหนือจากในห้องเรียนบ้างก็ดีเหมือนกัน

 

“งั้นตกลงตามนี้นะ 3 ทุ่มเจอกัน”

 

“โอเค”

 

“ดีล”

 

 

 

 

 เวลา 21.39 น.

กลุ่มวัยรุ่นอายุพึ่งบรรลุนิติภาวะได้ไม่นานก็มายืนอยู่ตรงหน้าสถานบรรเทิงแห่งหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ป้ายใหญ่เหนือระดับสายตาประดับไปด้วยดวงไฟกระพริบโดดเด่นเขียนบ่งบอกชื่อของสถานที่ ภายนอกตัวร้านดีไซน์ด้วยรูปแบบที่ทันสมัย ด้านหน้าประตูตกแต่งด้วยเก้าอี้ไม้มะฮอกกานีที่ดูวินเทจทว่าร่วมสมัย ที่มุมหนึ่งมีชุดเก้าอี้และโต๊ะไม้สีขาวเข้าชุดประดับด้วยดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมตั้งอยู่บนนั้น ไม่ได้ดูมืดสลัวลึกลับจนน่ากลัวอย่างที่ใครคาดคิด

 

“ปะเข้าไปกันเลยไหม”

 

“เดี๋ยวก่อนซอนโฮ แบบว่า ... ข้างในมันน่ากลัวเหมือนตอนนั้นไหมอะ คือ...” คนตัวขาวยื้อแขนเพื่อนตัวสูงเอาไว้ก่อนที่จะถามคำถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กๆ

 

“ไม่ต้องห่วงเลยควานลินโฮสมีหน้าที่แค่เทคแคร์และดูแลเราราวกับเจ้าหญิง ไม่ใช่พวกตาแก่โรคจิตวิตถารแบบที่เราเคยเจอในผับ”

ควานลินยังถามไม่ทันจบดีเพื่อนตัวสูงก็ชิงตอบมาก่อนเพราะรู้ดีว่าอีกคนต้องการจะถามอะไร

 

“โอเคแบบนั้นค่อยโล่งใจหน่อย” เด็กน้อยที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองโตแต่ตัวถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

เมื่อเดินเข้ามาภายในตัวอาคาร บรรยากาศสลัวๆ แสงไฟสีส้มถูกตกแต่งเอาไว้ประปรายรายทาง เสียงดนตรีสไตล์โมเดิร์นถูกบรรเลงคลอเบาๆ ไม่เหมือนกับบรรยากาศตามผับตามบาร์ที่โหวกเหวกโวยวายเสียงดังอากาศรอบตัวคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นบุหรี่อย่างที่เคยโดนเพื่อนตัวดีลากไปเลยซักนิด

 

เมื่อหนุ่มดอกไม้ทั้งสี่ก้าวเท้าเข้ามาภายในสถานที่อโคจรแห่งนี้ ทุกสายตาที่อยู่ภายในร้านพลันจดจ้องมองมาแบบไม่ปิดบังสายตาซักนิด ไม่ว่าจะเป็นตัวลูกค้าที่มาสังสรรค์เองหรือโฮสหนุ่มหล่อและบริกรทั้งหลายที่ใช้สายตามาดมั่นราวกับต้องการจับจองหมายชิมเหยื่อยังไงยังงั้น

 

อาจเป็นเพราะมีลูกค้ายังมีไม่มากนักและทั้งสี่คนที่พึ่งก้าวเข้ามาใหม่นั้นดูโดดเด่นราวกับหลุดมาจากนิยายด้วยกันทั้งหมด โดยเฉพาะไลควานลิน เด็กหนุ่มหน้าหวานตัวสูงหุ่นเพรียวบางที่ถึงแม้จะสวมเพียงเสื้อยืดแขนยาวลายทางขาวสลับดำ กับกางเกงยีนส์สีดำขาดเข่าเข้าชุด แต่ก็เซ็กซี่จนใครต่อใครที่แอบมองลอบกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ ด้วยคอเสื้อที่กว้างเกินพอดี ทำให้มองไปเห็นกระดูกไหปลาร้าเซ็กซี่และไหล่มนวับแวมให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

 

เมื่อพนักงานต้อนรับที่อยู่ใกล้ที่สุดมีสติหลุดออกจากภวังค์แล้วจึงรีบเดินมาถามไถ่เด็กหนุ่มทั้งสี่ด้วยความสุภาพ เมื่อได้ความว่าซอนโฮได้โทรมาจองที่นั่งเอาไว้แล้วจึงพาไปยังมุมหนึ่งซึ่งมีโซฟาบุหนังสีดำกำมะหยี่ที่จองไว้ในทันที

 

ก่อนพนักงานต้อนรับหน้าหล่อคนนั้นจะเดินไป ซอนโฮได้เดินเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างสองสามประโยค พนักงานคนนั้นพยักหน้าหงึกหงักก่อนที่จะหันกลับไปทิศทางเดิม ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของเพื่อนซี้ที่ฉายแววออกมาจากดวงตานั่น ทำเอาควานลินขนลุกซู่ไปหมด

 

“เราสามารถเลือกโฮสที่ต้องการได้จากตรงนี้ แดฮวีฉันรู้ว่านายมองผู้ชายหุ่นหมีคนนั้นอยู่ใช่ไหม ส่วนนายอูจินฉันเห็นนะว่าแอบเล็งคนตัวเล็กๆ ตรงเคาท์เตอร์นั่น ฉันมีขาประจำอยู่แล้วอีกเดี๋ยวคงมา แล้วนายล่ะควานลิน?”

ซอนโฮมองปราดเดียวก็สามารถรับรู้ความต้องการของเพื่อนได้ทันที จะมีก็แต่คนตัวขาวที่ยังมึนงงทำหน้าเหลือหลา ไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มจากตรงไหนดี

 

“ไม่รู้อะ ไม่ได้มองใครเลยเมื่อกี้สับขาเดินมาอย่างไว”

ควานลินตอบเสียงอ้อมแอ้ม เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ให้เพื่อนสนิททั้งสามคนได้เป็นอย่างดี

 

“ฉันกะไว้แล้วว่านายจะต้องเลือกไม่ได้แบบนี้ เพราะอย่างนั้นฉันเลือกให้แล้ว บอกเลยว่าอันดับหนึ่งของที่นี่”

 

“ฉันเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาๆ ที่พึ่งเรียนจบนะ ไม่มีปัญญาจ่ายหรอก”

ความลินเถียงขึ้นมาทันที จริงๆ ไอ้เรื่องเงินทองน่ะทางบ้านเค้าก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าจะให้ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยด้วยเรื่องแบบนี้โดยที่ยังไม่ได้ทำงานหาเงินใช้ด้วยตัวเอง ควานลินคิดว่ามันไม่สมควร

 

“สบายมากอย่าห่วงเรื่องนี้เลย คนนี้น่ะฉันรู้จักดี และที่สำคัญไว้ใจได้แน่นอน”

 

เรื่องราวช่างประจวบเหมาะลงตัวไปหมดราวกับมีใครคิดแผนการเอาไว้ ควานลินรู้จักซอนโฮมานาน เค้ารู้ดีว่าเพื่อนคนนี้เฉลียวฉลาด และมั่นใจได้ว่าจะไม่ขายหรือหลอกเพื่อนอย่างแน่นอน แต่ข้อเสียคือคนเด๋อๆ อย่างไลความลินมักจะตามความคิดของเพื่อนตัวโย่งไม่ทันเท่านั้นเอง 

 

สิ้นสุดคำพูดของเด็กหนุ่มตัวสูง ผู้ที่ถูกเยินยอว่าเป็นโฮสอันดับหนึ่งของร้านก็ก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสวรรค์ปั้นของคนที่เข้ามาใหม่สะกดทุกสายตาที่นั่งอยู่ละแวกนั้นให้หันไปมองเป็นตาเดียว

 

เมื่อพินิจพิจารณาใบหน้าก็พบดวงตาเฉี่ยวคมที่แค่ปราดมองออกไปก็คงจะเชือดเฉือนหัวใจใครต่อใครได้ไม่ยาก จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มตลอดเวลาดูน่าหลงไหล ข้างแก้มซ้ายยังมีกลุ่มดาวสามดวงที่เปล่งประกายออกมา สรุปง่ายๆ ว่าคนตรงหน้านี้มีเสน่ห์ล้นเหลืออย่างหาตัวจับยาก พอได้มาเห็นด้วยตาตนเองก็ปฏิเสธไม่ได้ที่ใครต่อใครจะยกให้เป็นตัวท็อปของที่แห่งนี้

 

 ไลควานลินเผลอจ้องมองอีกฝ่ายนานไปหน่อย เมื่อดวงตาคมคู่นั้นหันมาสบเข้ากับตากลมโตนัยน์ตาหวานของตน ควานลินก็รีบหลบสายตาเสมองไปที่อื่นทันที

 

 

อยู่ๆ หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ

อันตราย ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป

 

 

ขายาวค่อยๆ สาวเท้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงระหว่างทั้งสองคนแปลผกผันกับจังหวะการเต้นของหัวใจของไลควานลินโดยสิ้นเชิง จนเมื่อร่างหนาของผู้ทรงเสน่ห์คนนั้นมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเด็กน้อยที่กำลังจะหัวใจวายตายอยู่รอมร่อ

 

“คนนี้หรอครับซอนโฮ ที่จะให้พี่ดูแลตลอดทั้งคืนนี้

 

ไม่พูดเปล่า ใบหน้าคมนั้นคายนั้นก็โน้มตัวลงมาใกล้ ฝ่ามืออุ่นร้อนทาบทับลงมาบนศีรษะทุยของควานลิน แล้วลูบเบาๆ เหมือนกับเจ้านายที่กำลังลูบหัวลูกแมวตัวน้อยด้วยความเอ็นดู

 

“ใช่ครับ พี่ซองอู ฝากดูแลเพื่อนผมด้วยนะ”

ซอนโฮจัดแจงจับคู่ให้เพื่อนรักที่ยังคงมึนงงเด๋อด๋าอยู่พร้อมผลักหลังให้ควานลินเดินไปหาบุคคลที่พึ่งมาใหม่เสร็จสรรพ เด็กน้อยได้สติจึงหันมาแง้วใส่เจ้าเพื่อนตัวสูงทันที

 

“นี่ซอนโฮนายจะให้ฉันไปไหน”

 

“โทษทีนะควานลิน แต่ตรงนี้ไม่พอสำหรับ 8 คนจริงๆ พี่ซองอูฝากหาที่นั่งให้เพื่อนผมด้วยนะครับ”

 

“ฮะ เฮ้ ดะ เดี๋ยวสิซอนโฮฉันไม่ ...”

 

“ได้เลย ไปกันเถอะครับ”

โฮสหน้าหล่อไม่ทันรอให้เด็กน้อยตัวขาวพูดจบก็ถือวิสาสะคว้ามือนุ่มนิ่มนั้นมาครอบครอง สอดประสานนิ้วเรียวยาวนั้นเอาไว้กระชับแน่นและพาเดินออกมาหาตามโถงทางเดินกว้างทันที

 

ขายเรียวยาวเดินตามคนตรงหน้าไปเรื่อยๆ จนมาหยุดหยุดที่โซน VIP ชั้นสอง ห้องเดี่ยวริมสุดของทางเดินคือสถานที่ที่โฮสหน้าหล่อคนนั้นเลือกเอาไว้ มันดูส่วนตัวเกินไปหรือเปล่านะที่แบบนี้

 

“เอ่อคุณ ผมนั่งข้างล่างก็ได้นะ เมื่อกี้เดินผ่านมายังเห็นมีที่ว่างอยู่เลย”


“ขอโทษด้วยนะครับ แต่ผมไม่ชอบความวุ่นวาย ที่นี่แหละครับส่วนตัวดี ทำอะไรก็สะดวก

สมองยังไม่ทันประมวลคำพูดที่ร่างหนาพูดได้ทัน ก็ถูกฝ่ามือที่กอบกุมอยู่นั้นฉุดดึงเบาๆ ให้เดินตามเข้าไปในห้องมืดสลัวตรงหน้าทันที

 

 

อะไรกันเป็นโฮสต้องเทคแคร์ตามใจเราไม่ใช่หรอ ทำไมถึงบังคับกันซะอย่างนั้น

หรือนี่คือสิทธิพิเศษของเบอร์หนึ่งงั้นหรอ

 

 

เสียงประตูดังแกร๊กขึ้นมา เมื่อถูกปิดลง

ดูเหมือนจะเป็นระบบล็อกอัตโนมัติแฮะ ...

 

 

ห้องคาราโอเกะสุดหรูที่มีห้องน้ำอยู่ในตัว เพียบพร้อมไปด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ โต๊ะกระจกสูงบนโต๊ะถูกจัดวางไปด้วยเครื่องดื่มหลากสีที่ควานลินไม่รู้จักซักนิด โซฟาตัวยาวสีน้ำเงินเข้มทำจากหนังอย่างดี ดูเผินๆ เหมือนจะปรับให้เป็นเตียงนอนได้ปรากฏสู่ดวงตากลมโตของไลควานลิน

 

 

 

สงสัยจะเอาไว้รองรับแขกหลายๆ คน โซฟาถึงได้มีขนาดใหญ่ขนาดนี้

เด็กน้อยคิด

 

 

 

ร่างหนาเดินตรงไปนั่งที่โซฟาโดยมีเด็กน้อยเดินตามมาติดๆ เหตุเพราะฝ่ามือที่กอบกุมกันอยู่ยังไม่หลุดหายไปไหน ทั้งๆ ที่ก็มาถึงห้องขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าคนตัวสูงกลัวว่าควานลินจะหลงทางหรืออย่างไร

 

เมื่อเห็นเด็กน้อยตัวขาวยังยืนนิ่งไม่ไหวติง เอียงหัวน้อยๆ ด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตที่ปกปิดความรู้สึกไม่มิดมองไปที่ฝ่ามือที่จับกันเอาไว้ทีสลับกับมองคนตรงหน้าที ทำให้ซองอูเข้าใจได้ว่าควานลินกำลังสงสัยว่าทำไมถึงไม่ปล่อยมือเสียที

 

“มานั่งตรงนี้สิครับ”

 

“อ๊ะ”

 

พูดยังไม่ทันจบซองอูก็ดึงมือเด็กน้อยให้ลงมานั่งจุมปุ๊กอยู่บนตักแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว มือหนาที่เคยกุมมือนิ่มนั้นไว้เปลี่ยนมาเป็นตระคองกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ แทน

 

“คะคือ ผมเข้าใจว่ามันเป็นหน้าที่ของคุณนะครับ แต่ว่าผมไม่ค่อยจะชินแบบนี้เท่าไหร่”

ควานลินก้มหน้างุดถามโดยไม่มองหน้าคนข้างใต้ กลัวเหลือเกินว่าหัวใจที่เต้นรัวแรงอย่างบังคับไม่ได้จะดังไปถึงหูคนโฮสสุดฮอตคนนี้ ที่กำลังยกยิ้มมุมปากด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

 

“เขินหรอครับ เด็กน้อย”

โฮสหน้าหล่อจงใจกระซิบชิดใบหู แกล้งคนบนตักให้ใบหน้าขึ้นสี

 

“ผมไม่ได้เขิน และผมก็ไม่ใช่เด็กน้อยด้วย”

อยู่ๆ จากเด็กน้อยขี้เขินก็กลายร่างเป็นแมวขู่ทันทีที่ได้ยินประโยคที่สุดแสนจะขัดใจ ควานลินไม่เข้าใจทำไมใครๆ ถึงได้ชอบหาว่าเค้าเป็นเด็กน้อยกันนัก อายุ 22 แล้วนะเป็นผู้ใหญ่แล้วต่างหาก

 

ซองอูหัวเราะเบาๆ ให้กับเด็กน้อยที่โตแต่วัยวุฒิส่วนคุณวุฒินั้นเทียบเท่าอนุบาลสองทันที โดนหลอกให้เปลืองตัวขนาดนี้ก็ยังไม่รู้ตัวอีก สงสัยว่าจะไม่ใช่แค่เด็กน้อยธรรมดาๆ แล้ว นี่มันเด็กน้อยที่สุดแสนจะอ่อนต่อโลกชัดๆ เห็นทีวันนี้ต้องสอนความเป็นผู้ใหญ่ให้รู้จักซักทีล่ะมั้ง

 

“โอเคโตแล้วก็โตแล้ว”

ซองอูยอมปล่อยมือจากเอวบางนั้นอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะช้อนตัวร่างบางลงไปนั่งที่โซฟาอย่าเบามือ ตัวก็สูงถึงหุ่นจะเพรียวบางแค่ไหนแต่ไม่คิดว่าจะเบาขนาดนี้ ถ้าจับหรือขย้ำซักทีไม่รู้ว่าจะหักขามือหรือเปล่า

 

“ว่าแต่จะดื่มอะไรดีครับ”

โฮสเจ้าเสน่ห์คนเดิมเอ่ยถามอีกครั้ง ปลายตามองไปที่แก้วค็อกเทลสีสวยที่วางเรียงรายบนโต๊ะรอให้มือเรียวบางนั้นหยิบขึ้นมาชิม

 

“เอ่อผม..”

 

“อ่อ ดื่มไม่เป็นใช่ไหม ซอนโฮบอกไว้อยู่ผมก็ลืมซะสนิท งั้นรอเดี๋ยวนะครับ”

ซองอูยกหูโทรศัพท์ข้างโซฟาขึ้นมากรอกเสียงลงไป จับใจความได้ว่าให้ปลายสายมาเสิร์ฟน้ำผลไม้และน้ำอัดลมขึ้นมาบนห้องนี้แทน

 

ไม่กี่อึดใจพนักงานเสิร์ฟก็เคาะประตูเรียกให้คนด้านในออกไปเปิดประตูให้ ร่างสูงลุกขึ้นไปเปิดประตูตามหน้าที่ทันที ก่อนที่พนักงานเสิร์ฟคนเดิมจะยกน้ำส้มและน้ำอัดลมหลากยี่ห้อขึ้นมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็วทันใจ มือเรียวบางคว้าแก้วน้ำส้มมาไว้ในมือ แต่ก่อนที่จะยกเครื่องดื่มจรดริมฝีปากอิ่มนั้นก็พลันนึกขึ้นมาได้ จึงหันไปเอียงคอถามคนข้างๆ ด้วยความไร้เดียงสา

 

“ปกติแล้วผมต้องขอให้คุณดื่มด้วยกันใช่ไหม แล้วคุณอยากดื่มอะไรหรือเปล่า”

 

“ปกติแล้วต้องชวนดื่มครับ แต่สำหรับคุณ แค่คุณเท่านั้น เพราะฉะนั้นไม่เป็นไร”

ซองอูแอบเห็นริ้วสีแดงพาดผ่านแก้มขาวลามไปถึงหู

 

“คุณคงเคยชินกับคำพูดคำจาหวานๆ แบบนี้สินะ มิน่าล่ะสาวๆ หนุ่มๆ ถึงได้ติดคุณนัก”

 

“ครับมันเป็นอาชีพของผม แต่ผมก็มีลิมิตของตัวเองว่าสามารถให้ลูกค้าได้แค่ไหน”

 

“แล้วลิมิตของคุณนี่แค่ไหนกัน?”

 

“ผมจะไม่จูบ ไม่ล่วงเกิน และไม่มีเซ็กซ์กับลูกค้าเด็ดขาด”

ควานลินพยักหน้าหงึกหงัก ทำความเข้าใจคนข้างๆ พอได้ยินแบบนี้ก็ค่อยโล่งอก ตั้งแต่ที่โดนขอร้องแกมบังคับให้มาอยู่ในห้องที่มิดชิดปิดสนิทขนาดนี้ก็แอบกลัวหน่อยๆ ว่าจะโดนทำมิดีมิร้ายหรือเปล่า แต่ก็เข้าใจได้ล่ะนะว่าโฮสสุดฮอตอันดับหนึ่งของร้าน คงจะไม่ใจง่ายกับแขกไปทั่วแน่ๆ มันเป็นกลไกทางการตลาดแบบหนึ่งให้รู้สึกว่า ยิ่งน่าค้นหา ยิ่งยากยิ่งยอมจ่ายไม่อั้นสินะ

 

“แต่ผมสามารถให้คุณได้มากกว่าทุกคนที่ผมเคยให้มา”

เด็กน้อยขมวดคิ้วย่นแทบเป็นปม หันหน้ากลับไปถามโฮสต์หนุ่มที่พูดจากำกวมทันที

 

“ทำไมล่ะครับ?”

 

“เพราะคุณพิเศษ

 

ควานลินเม้มปากแน่นท่าทีเลิ่กลั่กน่ารักเหลือเกินในสายตาของคนโตกว่า ซองอูชำเลืองมองคนตัวขาวข้างๆ ที่กำลังกระดกน้ำส้มอึกๆ ราวกับกระหายน้ำนักหนาก็อดที่จะยิ้มขำไม่ได้ พอเห็นคนตัวเล็กดื่มน้ำอย่างเอร็ดอร่อยนักก็รู้สึกหิวน้ำตามไปด้วย

 

มือหนาจึงหันไปคว้าแก้วที่บรรจุของเหลวสีใสที่แช่มะกอกเพื่อตัดความแรงของเหล้าเอาไว้มาถือ ก่อนจะใช้แขนหนั่นกล้ามของตนเอื้อมไปคล้องกับแขนบอบบางที่กำลังถือแก้วน้ำส้มที่หมดไปเกือบค่อนแก้วเอาไว้ ใบหน้าคมโน้มเข้าไปใกล้ใบหน้าหวาน สายตาที่แพรวพราวช้อนมองไปที่เด็กน้อยที่กำลังงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่จะเข้าใจว่าอีกคนกำลังทำ Love Shot อยู่

 

เมื่อเห็นดังนั้นเด็กน้อยหัวไวก็จรดริมฝีปากอิ่มลงกับขอบแก้วยกดื่มพรวดทีเดียวหมด คนโตว่าเห็นดังนั้นก็ยกแก้วคอกเทลสีใสดื่มรวดเดียวหมดแก้วบ้าง ดวงตากลมโตจ้องมองลำคอแกร่งและลูกกระเดือกแข็งแรงสมความเป็นชายเคลื่อนที่ขึ้นลงตามจังหวะของเหลวที่ไหลผ่านลำคอก็แอบลอบกลืนน้ำลายดังเอื้อก ทำไมแค่ยกแก้วดื่มก็ทำให้ใจสั่นได้ขนาดนี้กันนะ

 

“จ้องขนาดนี้อยากดื่มบ้างหรือไงครับ”

 

“ที่คุณดื่มนั่นเรียกว่าอะไรหรอ”

 

Vodka Martini ค่อนข้างแรง ถ้าคุณจะดื่มผมไม่แนะนำ”

 

“งั้นแก้วสีน้ำตาลอ่อน ที่มีเปลือกส้มฝานนั่นล่ะ”

 

“อันนี้ก็ไม่ได้ครับ Old Fashioned ผสมทั้งเหล้า โซดา และวิสกี้ มือใหม่อย่างคุณขืนดื่มเข้าไปหลับยาวยันเช้าแน่ๆ”

เด็กตัวขาวปากยื่นทันทีเมื่อโดนขัดใจ

 

 

“ไม่เอาน่า คุณอยากเมาจนลับบ้านไม่ถูกหรือยังไง”

โฮสที่นี่ก็แปลก ปกติมีแต่จะต้องเชียร์ให้ดื่มหนักๆ ไม่ใช่หรอ แต่กับคุณเบอร์หนึ่งคนนี้ทำไมถึงห้ามนู่นห้ามนี่นักนะ ควานลินนึกในใจ ใบหน้าเริ่มเง้างอโดยไม่รู้ตัว

 

“งั้นคุณแนะนำหน่อยสิ ว่าผมดื่มอะไรได้บ้าง”

 

“แต่ ... ซอนโฮฝากผมไว้ว่าห้ามไม่ให้คุณดื่มแอลกอฮอล์ครับ”

 

“คุณเทคแคร์ใครอยู่กันแน่ผมหรือเจ้าซอนโฮ”

ควานลินยกมือขึ้นมากอดอกทันทีเมื่อถูกขัดใจอีกครั้ง ปากงุ้ยๆ ที่ยื่นออกมาช่างน่าเอ็นดู ถ้าได้กัดดูซักครั้งคงจะดีไม่น้อย

 

“โอเคครับโอเค ถ้าเมาขึ้นมาโดนผมจับปล้ำขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ”

ซองอูเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่ทว่าดวงตาแวววับที่ฉายออกมาทำไมถึงดูจริงจังนักนะ

 

“ไม่มีทางหรอก เมื่อกี้คุณพึ่งบอกเองนี่หน่าว่าจะไม่มีเซ็กซ์กับลูกค้าเด็ดขาด”

 

“ครับผมจะไม่มีเซ็กซ์กับลูกค้าเด็ดขาด แต่ผมก็บอกแล้วไงว่ากับคุณน่ะเป็นคนพิเศษ

ควานลินหันหน้าหนีทันทีด้วยความขวยเขิน ที่เราหน้าแดงเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วนะกับคำพูดจาหวานเลี่ยนของคนคนนี้ อันตราย องซองอูอันตรายจริงๆ

 

“เอ่อ งั้น แก้วสีส้มอ่อนที่มีเชอรี่แก้วนั้นล่ะครับ”

ควานลินเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อรู้สึกได้ว่าหัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ เชื่อแล้วว่าทำไมใครต่อใครถึงได้ติดใจนักกับการมาผ่อนคลายที่โฮสต์คลับแบบนี้

 

“อ่า ถ้าเป็นแก้วนั้นเรียกว่า Mai Tai มีเหล้ารัม คูราโซ่ น้ำสัปปะรด น้ำมะนาว น้ำเชื่อม โอเคเลยครับถ้าคุณจะลอง”

 

มือหนาคว้าแก้วค็อกเทลมาไว้ในมือขวาทันที ก่อนที่จะเอื้อมมือที่ถือแก้วสีสวยนั้นอ้อมหลังรวบคนข้างๆ มาใกล้ แล้วจึงยกเครื่องดื่มสีสวยจรดปากอิ่มค่อยๆ ป้อนค็อกเทลสีสวยผ่านลำคอระหงจนหมด ท่าทางในตอนนี้ราวกับว่าคนตัวโตกำลังกอดคนตัวเล็กอย่างกลายๆ แผ่นหลังที่สัมผัสแนบชิดกับหน้าอกแกร่งนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นจนแผ่ซ่านไปทั้งร่างกาย ใบหน้าหล่อเหลาที่ขยับเข้ามาใกล้ใบหูสามารถรู้ได้จากลมหายใจร้อนที่รินรดต้นคอจนขนลุกซู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกฮอล์หรือเพราะความอุ่นร้อนจากคนข้างๆ กันแน่จึงทำให้เลือดสูบฉีดไปรวมกันสีแก้มใสจนขึ้นสีแดงเช่นนี้

 

มืออีกข้างที่ว่างเปล่ารับแก้วใสที่ไม่หลงเหลือของเหลวอยู่แล้วเอาไว้เตรียมจะวางลงบนโต๊ะกระจกด้านหน้า มือข้างขวาที่เคยทำหน้าที่ส่งแก้วค็อกเทลเข้าปากเล็กก็ตีเนียนวางลงบนลาดไหล่บางที่คอเสื้อกว้างเผยให้เห็นไหล่มนแวบออกมาให้ได้ใจสั่นเล่นๆ

 

“อ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิผมยังไม่ได้ทานเชอรี่เลย”

 

“คุณชอบเชอรี่หรอครับ”

 

“ครับ ยิ่งตอนทานกับไอศกรีมสตรอเบอรี่หรือวนิลลานะยิ่งอร่อย”

เด็กน้อยเล่าถึงของโปรดที่ชอบนักหนาด้วยแววตาเป็นกระกายจนคนตัวโตอดที่จะแกล้งไม่ได้

 

“งั้นก็มาเอาเองสิครับ ด้วยปากของคุณนะ”

 

ซองอูคาบก้านเชอรี่ไว้ในปากโดยที่ลูกเชอรี่สีแดงลอยแนบชิดริมฝีปากบางอยู่อย่างนั้น ควานลินมุ่นคิ้วเล็กๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยากกินเจ้าผลไม้สีแดงสดนั้นมากหรือเพราะแอลกอฮอล์ที่เข้าไปในกระแสเลือดกันแน่ถึงทำให้คนตัวขาวกล้าที่จะขยับใบหน้าหวานเข้าไปใกล้คนเจ้าเล่ห์เรื่อยๆ จนระยะห่างของใบหน้าแทบจะเป็นศูนย์ ควานลินใช้ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากโดยที่ไม่รู้ตัวเมื่อต้องใช้สมาธิ เล่นเอาโฮสหนุ่มลอบกลืนน้ำลายเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางยั่วยวนโดยไม่ได้ตั้งใจ เยลลี่สีสวยน่ากินยังลอยไปมาอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เพราะถูกเจ้าน้องชายตัวแสบสั่งเอาไว้

 

ริมฝีปากอิ่มเผยอออกเล็กๆ ก่อนจะงับเชอรี่ที่ค้างเติ่งอยู่บนริมฝีปากบางนั้นอย่างอ้อยอิ่ง ถึงแม้จะระวังไม่ให้ปากสัมผัสกันแต่ด้วยพื้นที่ผิวของผลไม้ลูกจิ๋วทำให้ต่อให้หลีกเลี่ยงไปก็ไร้ผลอยู่ดี เมื่อกลีบปากอวบอิ่มสีพีชสัมผัสเบาๆ ที่ริมฝีปากหยักได้รูปจนคนเจ้าเล่ห์ที่เคยคิดว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่าใจเต้นไม่เป็นส่ำ ใครจะไปคิดว่าสัมผัสเพียงแผ่วเบาแค่นั้นทว่าทำเอาโฮสหนุ่มสะท้านไปทั้งร่างกาย

 

ควานลินผละออกมาจากร่างหนาทันทีเมื่อได้สิ่งที่ตนต้องการ ปากเล็กๆ เคี้ยวตุ้ยจนแก้มยุ้ยขึ้นลักยิ้มน่ารัก ทิ้งให้คนที่ถูกยั่วยวนโดยไม่รู้ตัวใจสั่นหวั่นไหว ข่มอารมณ์ปรารถนาที่อยู่ภายใต้ส่วนลึกที่สุดของจิตใจไม่ให้ออกมา

 

“หวานจัง”

เด็กน้อยชมผลไม้ชนิดโปรดรสฉ่ำหวาน ที่ต้องอาศัยความกล้าไม่น้อยกว่าจะได้มันมา

 

“หมายถึงเชอรี่หรือปากของผมล่ะ?”

 

“กะ..ก็ต้องเชอรี่สิ!

ควานลินตะโกนเสียงหลงขึ้นมาทันที ที่คนข้างๆ พูดจาชวนหน้าขึ้นสี องซองอูยกยิ้มมุมปากเมื่อได้แกล้งคนตัวขาวจนก้มหน้างุดไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตาอีกเลย

 

เมื่อเขินอายจนไม่รู้จะเริ่มบทสนทนาจากตรงไหน มือเรียวจึงคว้าเอาค็อกเทลที่อยู่ใกล้ๆ และหน้าตาดูอันตรายน้อยที่สุดขึ้นมาดื่มก่อนจะพบว่าค็อกเทลแก้วนี้รสชาติกลมกล่อมถูกปากเป็นที่สุด รสหวานหอมของแครนเบอรี่ ลูกพีช และส้มเข้ากันอย่างไม่น่าเชื่อ จนควานลินอดที่จะหันไปถามผู้เชี่ยวชาญหน้าหล่อว่า

 

“คุณอันนี้เรียกว่าอะไรอะ อร่อยจัง รสชาติไม่แรงเท่าไหร่ด้วย

 

“อ่อ แก้วนี้หรอครับ...”

ซองอูเว้นวรรคคำพูดก่อนที่จะปรายตามองของเหลวสีแดงสวยที่พร่องลงไปเกือบค่อนแก้วในมือของคนตัวขาว แล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ควานลินคิดว่าเจ้าเล่ห์ที่สุดที่เคยเห็นตั้งแต่เกิดมาบนโลกใบนี้

 

?

 

ค็อกเทลแก้วนั้นเรียกว่า Sex on the beach ครับ คุณชอบหรอ

 

!!!

 

“ผมไม่ค่อยชอบ Out door เท่าไหร่ ผมว่า ‘Sex on the sofa’ สิน่าเร้าใจกว่าเยอะ”

 

ควานลินตาโตเลิ่กลั่กวางค็อกเทลชื่อประหลาดลงบนโต๊ะแก้วทันที อากัปกิริยาไร้เดียงสานั่นทำเอาโฮสจอมเจ้าเล่ห์อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้

 

“เอ้า ไม่ดื่มแล้วหรอครับ ”

 

“เอ่อ ผมว่าผมเริ่มมึนๆ หัวนิดหน่อยแล้ว เดี๋ยวดื่มน้ำอัดลมดีกว่าน่าจะช่วยได้”

 

ควานลินไม่ได้โกหก เพราะตอนนี้เค้าเริ่มจะมึนหัวแล้วจริงๆ แถมอาการหน้าร้อนเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นมาอย่างรุนแรงก็ทวีคูณขึ้นมาเรื่อยๆ ต้องเป็นเพราะแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดที่มากเกินไปแน่ๆ ทำให้เป็นแบบนี้ ไม่ใช่เป็นเพราะคำพูดชวนใจสั่นของคนข้างๆ เลยซักนิด

 

มือขาวคว้าแก้วเครื่องดื่มทรงยาวที่มีของเหลวสีน้ำตาลยกขึ้นกระดกพรวดๆ ลงคอ แทบไม่ทันรับรู้รสชาติทันที ด้วยความหวังอย่างยิ่งว่าโคล่าช่วยดึงสติให้กลับมาครบ 32 มากยิ่งขึ้น

 

 

รสชาติแปลกๆ

 

 

นั่นคือรสสัมผัสแรกที่ได้รับ ก่อนที่จะเริ่มไม่เป็นของตัวเอง

 

อยู่ๆ ร่างกายก็เปลี่ยนสถานะเป็นของเหลว เมื่อร่างบางค่อยๆ ไหลไปเอียงแอบแนบชิดกับคนข้างๆ อย่างหาที่พึ่ง ใบหน้าขาวผินกลับไปมองใบหน้าคมของโฮสหนุ่มที่ยังงุนงงว่าอยู่ๆ แมวดื้อก็กลายเป็นแมวอ้อนอย่างไม่ทันตั้งตัว คางเรียววางเกยลงไปบนไหล่กว้างนั้น ดวงตาหยาดเยิ้มที่ช้อนมองขึ้นไปสบกับดวงตาคม ก่อนที่จะยิ้มแผล่ออกมาอย่างไม่มีเหตุผล

 

ซองอูขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจก่อนที่หางตาจะหันไปเห็นของเหลวสีน้ำตาลที่เหลืออยู่ก้นแก้วใบนึง ที่ดูเหมือนพึ่งถูกจัดการโดยคนตัวขาวที่กำลังจะไหลไปรวมกับโซฟาเมื่อไม่นานมานี้

 

 

เดี๋ยวนะ...

นั่นมัน Long Island เหล้าเกือบร้อยเปอร์เซ็นไม่ใช่หรอ

อย่าบอกนะว่าเด็กนี่เข้าใจว่าเป็นโคล่าเลยเผลอดื่มเข้าไปเลยกลายเป็นสภาพนี้

 


เห้ออ

เด็กน้อยจริงๆ อย่างที่ซอนโฮว่า

 

 

ซองอูส่ายหัวเบาๆ ให้เด็กเด๋อข้างๆ ถ้าเป็นคนอื่นที่ไว้ใจไม่ได้ เจ้าเด็กตัวขาวคนนี้จะเป็นอย่างไรเค้าไม่อยากจะนึกเลย โดยเฉพาะเมื่อตอนที่อีกฝ่ายกำลังเมาชนิดที่เรียกได้ว่า เมาเลื้อย แทบสิงรวมร่างกันกับเค้าขนาดนี้

 

ถึงซองอูจะทำอาชีพเป็นโฮสต์แต่เค้าก็เป็นสุภาพบุรุษมากพอที่จะไม่ล่วงเกินอีกฝ่ายตอนเมา หรือต่อให้ไม่เมาถ้าควานลินไม่ยินยอมเค้าก็ไม่มีวันจะขืนใจคนที่เค้าชอบอย่างแน่นอน และที่สำคัญลูกผู้ชายอย่างเค้าก็ได้สัญญาไว้กับน้องชายต่างบิดาตัวแสบอย่างเจ้ายูซอนโฮเอาไว้แล้วว่าจะไม่ล่วงเกินเพื่อนรักตัวขาวน่าตาจิ้มลิ้มคนนี้เด็ดขาดถ้าอีกฝ่ายไม่สมยอม ต่อให้ซองอูจะชอบควานลินมานานแค่ไหนก็ตาม

 

 

 

 

แต่ถ้าฉวยโอกาสนิดๆ หน่อย พอให้ชื่นใจ คงไม่ผิดกติกาหรอกเนอะว่าไหม

 

 

 

ในเมื่อคนตัวเล็กที่ใช้ไหล่กว้างของซองอูต่างหมอน เบียดลำตัวแนบชิดกันขนาดที่ไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่านไปได้ขนาดนี้ กำลังฮัมเพลงในลำคออย่างสบายใจเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีที่เปิดจากคาราโอเกะเบาๆ มือหนาที่เคยวางพาดบนบ่าเล็กมาตั้งแต่ต้นจึงถือโอกาสค่อยๆ เลื่อนลงไปลูบไล้เอวคอดที่อยากจะสัมผัสมาเนิ่นนาน

 

รู้ว่าผอม แต่ไม่คิดว่าอีกคนจะเอวบางขนาดนี้

 

นิ้วหัวแม่มือลูบวนอยู่บริเวณเอวนิ่มนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ กลิ่นกายหอมๆ ของควานลินกระทบเข้ามาในจมูกเพราะระยะห่างที่ใกล้กันมากเกินไป ซองอูขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้ลำคอขาวเพื่อสูดดมกลิ่นหอมอย่างเต็มที่

 

แต่อยู่ๆ ร่างบางก็หยุดฮัมเพลงซะดื้อๆ ทิ้งให้ซองอูเลิกคิ้วสงสัยก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

 

“หิวน้ำจัง”

พูดจบมือเรียวบางก็คว้า Cosmopolitan สีชมพูใสขึ้นมาเตรียมยกดื่มทันที แต่ฉับพลันก็ถูกมือหนาคว้าแก้วค็อกเทลสีสวยที่พึ่งหยิบขึ้นมาไปต่อหน้าต่อตา

 

“ฮื้อออ เราจะกินน”

แมวน้อยหันควับมาขู่เสียงอู้อี้ ทั้งๆ ที่เมาหัวแทบทิ่มพื้นแล้วแท้ๆ

 

“พอแล้วครับ เอามานี่ผมดื่มเอง”

โฮสต์หนุ่มยกแก้วจรดริมฝีปากทันทีที่พูดจบ ด้วยความเป็นห่วงว่าควานลินจะเมามากไปกว่านี้จึงตัดสินใจฉกชิงแก้วใสในมือกระดกพรวดเดียวหมด แต่ซองอูกลับพบว่าสิ่งที่เค้าทำนั้นช่างเป็นการกระทำที่ผิดอย่างมหันต์เมื่อคนตัวเล็กหันมาจ้องตาเขม็ง เมื่อถูกขัดใจ

 

“ด้ายย แย่งกันใช่มั้ย”

 

เพราะเป็นคนไม่ชอบยอมแพ้ ไวเท่าความคิดแขนบอบบางของควานลินก็โอบโน้มคอของคนตรงหน้าลงมาประกบเข้าที่ริมฝีปากของตน ค่อยๆ ใช้ลิ้นเล็กแทรกเข้าไปลิ้มรสชาติของเครื่องดื่มที่คนตรงหน้าแย่งไปอย่างไม่ยอมแพ้ โฮสหน้าหล่อตกใจกับการกระทำของคนตรงหน้าจนเผลอเปิดปากออกมา ทำให้เด็กแสบสามารถเข้ามาลองลิ้มชิมรสเปรี้ยวอมหวานของ Cosmopolitan ได้อย่างย่ามใจ

 

ลิ้นเล็กที่ไม่ประสีประสาอะไรพยายามกวาดต้อนน้ำหวานจนหมดไม่เหลือซักหยด ทั้งๆ ที่เป้าหมายในคราแรกที่รุกเข้าไปประกบจูบกับคนตรงหน้านี้ก็คือต้องการลิ้มชิมรสเครื่องดื่มสีสวยเท่านั้น แต่ควานลินคิดผิดเพราะเชื้อเพลิงที่ถูกจุดจะไม่มีวันมอดลงไปง่ายๆ หากไม่หาอะไรมาดับมัน

 

จูบที่เงอะงะจากคนเด็กกว่าในตอนแรก กลับร้อนแรงขึ้นเมื่อลิ้นร้อนที่มีประสบการณ์มากกว่าค่อยๆ รุกล้ำเข้ามาในโพรงปากของตนบ้าง สองลิ้นที่เกี่ยวตะหวัดแบบไม่มีใครยอมใครยิ่งส่งผลให้อุณหภูมิภายในห้องร้อนระอุยิ่งขึ้น ทั้งๆ ที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ แต่ก็ไม่อาจทัดทานความเร่าร้อนของรสจูบที่ทั้งสองคนมอบให้กัน

 

ซองอูละออกมาจากปากอิ่มสีสดที่เริ่มบวมเจ่อก่อนที่จะเปลี่ยนมาไล่ชิมรสเครื่องดื่มสีชมพูรสเปรี้ยวอมหวานที่ไหลลงมาตามมุมปากของคนน้องลากลงมาถึงลำคอขาวจนหมด จากนั้นจึงกลับขึ้นไปประกบจูบที่ปากอิ่มอีกซ้ำๆ จนเสียงแลกน้ำลายกันดังระงมไปหมด

 

มือหนาที่เริ่มอยู่ไม่สุข สอดเข้าไปในเสื้อยืดแขนยาวสีขาวสลับดำคอกว้างนั่น ก่อนที่จะลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังขาวเนียนอย่างไม่รู้จักเบื่อ จูบที่ทั้งคู่ตะโบมใส่กันบวกกับสัมผัสวาบหวามที่ซองอูมอบให้ ทำเอาควานลิน ครางเสียงหวานออกมาในลำคอปลุกปั่นอารมณ์ให้โฮสหนุ่มพุ่งทะยานสูงขึ้นไปอีก

 

 

แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็ผุดขึ้นมาดึงสติคนพี่เอาไว้ ซองอูผละออกมาจากริมฝีปากหวานอย่างเสียดายก่อนที่อะไรๆ จะเลยเถิดไปมากกว่านี้

 

ควานลินที่มีโอกาสได้ตักตวงอากาศเข้าสู่ปอดก็หายใจเข้าถี่เสียจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ อารมณ์ที่ถูกโหมกระพรืออยู่ๆ ก็ถูกทำให้ค้างเติ่งจนคนตัวเล็กนิ่วหน้าเอียงคอด้วยความสงสัย อาจเป็นเพราะฤทธ์ของแอลกอฮอล์ที่ทำให้จู่ๆ ควานลินก็เอ่ยคำถามชวนหน้าอายขึ้นมา

 

 

“ทำไม?”

 

“เราควรหยุดตรงนี้ ก่อนที่ผมจะทนไม่ไหว”

 

“ไม่ไหวก็ไม่ต้องทนสิครับ”

 

“คุณเมามากแล้วนะ ผมว่าเราควรกะ...อื้ออ”

 

ในเมื่อคนตัวโตทำทีท่าจะขัดใจตนอีกครั้ง เด็กเอาแต่ใจอย่างควานลินจึงสานต่อสิ่งที่ค้างคาเอาไว้เอง ริมฝีปากอิ่มประกบลงไปที่ปากหยักได้รูปโดยไม่รอให้ร่างสูงพูดจบ เด็กน้อยยันตัวเองขึ้นมานั่งลงบนตักแกร่งด้วยท่าทีที่น่าหวาดเสียว เล่นเอาคนถูกรุกหายใจไม่เป็นจังหวะ เมื่อจุดอ่อนไหวของทั้งคู่อยู่ใกล้กันเพียงผ้าบางๆ ขวางกั้น

 

 

 

ในเมื่อเด็กน้อยสมยอมและมีอารมณ์ร่วมเช่นนี้

ถือว่าไม่ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าน้องชายตัวแสบใช่ไหม

 

 

 

องซองอูยกยิ้มมุมปาก พลางนึกขอบคุณเจ้า Long Island แก้วนั้น ที่มอมเมาจนควานลินใจกล้าขึ้นมาหลายขุม คิดได้ดังนั้นคนแก่ประสบการณ์กว่าจึงเริ่มรุกกลับทันที

 

กลีบปากบางดูดดึงริมฝีปากอิ่มสีสด ที่สดซะยิ่งกว่าเชอรี่ที่แช่อยู่ใน Manhattan ซองอูใช้ฟันหน้ากัดเบาๆ ที่เยลลี่เด้งดึ๋งทำเอาควานลินครางฮือเพราะไม่ชอบใจ

 

“งื้ออ อย่ากัด”

 

เมื่อถูกคนคัวเล็กห้ามจึงเปลี่ยนไปดูดดึงขบเม้นที่ริมฝีปากล่างซ้ำๆ แทน จนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบดังก้องทั่วทั้งห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้กลีบปากหนาเริ่มจะบวมเจ่อ ซองอูใช้ลิ้นร้อนเข้าไปช่วงชิงความหวานภายในอีกครั้ง ควานลินที่เริ่มเรียนรู้การจูบแบบผู้ใหญ่เพราะถูกสอนโดยผู้เชี่ยวชาญอย่างโฮสอันดับหนึ่งของจึงสามารถตอบรับสัมผัสหนักหน่วงที่คนโตกว่ามอบให้ได้เป็นอย่างดี

 

การเรียนรู้อย่างรวดเร็วของเด็กน้อยทำเอาเชื้อเพลิงที่ถูกจุด โหมกระหน่ำขึ้นมาอีก

 

 

โซฟาตัวกว้างที่ดูกว้างเกินไปสำหรับคนสองคนมีประโยชน์ขึ้นมาทันที เมื่อถูกนำมาใช้ในสถานการณ์นี้ แผ่นหลังบอบบางถูกมือหนาประคองลงมาอย่างทะนุถนอมให้สัมผัสลงไปบนโซฟานุ่ม ไม่ช้าร่างหนาก็เคลื่อนลงมาทาบทับร่างบางเอาไว้ พลางแทรกกายไปที่ระหว่างขาเรียวยาวทั้งสองข้างโดยที่ทั้งคู่ยังไม่ยอมละจูบอันแสนจะเร่าร้อนออกจากกัน

 

จนเป็นควานลินที่ทนไม่ไหว หายใจไม่ทันเพราะยิ่งเนิ่นนานก็ดูเหมือนคนบนร่างจะยิ่งส่งมอบสัมผัสที่หนักหน่วงมาให้ ควานลินดันไหล่โฮสหนุ่มเบาๆ ให้ผละออกมาเพื่อที่จะตักตวงอากาศเข้าปอดก่อนที่จะขาดอากาศหายใจตายคาอกแกร่งนี้

 

และแน่นอนว่าคนใจร้อนอย่างซองอูไม่ยอมอยู่เฉย ในขณะที่ปล่อยให้ร่างบางหอบหายใจหนัก ใบหน้าหล่อเหลาราวสวรรค์สร้างก็เปลี่ยนไปหยอกเย้ากับอวัยวะอื่นแทน จมูกโด่งเป็นสันคลอเคลียอยู่ที่หลังใบหูให้คนตัวเล็กจั๊กจี๋จนต้องหดคอหนี จากนั้นจึงใช้ลิ้นร้อนไล่ลิ้มชิมรสชาติอันหวานหอมไปทั้งร่างกายของคนตัวบาง

 

มือหนาที่อยู่ไม่ซุกสอดเข้าไปในเสื้อยืดที่ถูกร่นขึ้นมาเหนือหน้าท้องขาวอีกครั้ง ลูบไล้ไปตามหน้าอกแบนราบที่กระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ จนมาเจอตุ่มไตที่แข็งขืนชูชันรอให้ตนปรนเปรอ มือหนาไม่รอช้าเข้าไปบีบคลึงนวดเค้นยอดอกสีสวย ปากบางที่ละออกมาจากลำคอละหงเปลี่ยนไปครอบครองที่ยอดอกอีกข้างทันทีเพื่อนความเท่าเทียม ลิ้นร้อนหยอกล้อไล่เลียตุ่มไตสีหวานอย่างเชี่ยวชาญ จนควานลินเผลอไผลแอ่นอกขึ้นมารับสัมผัสวาบหวามเหล่านั้นอย่างเต็มที่

 

อยู่ๆ เสื้อแขนยาวและกางเกงสีขาดเข่าสีดำของคนตัวเล็กก็ดูเกะกะซะจนซองอูต้องช่วยถอดทิ้งไปเหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์สีน้ำเงินเข้าตัวบางที่ปกคลุมจุดอ่อนไหวของคนใต้ร่างเอาไว้ ปากบางจูบไล่ลงมาตั้งแต่ลำคอระหง หน้าอกขาว หน้าท้องแบนราบ และจูบซับเนื้อผ้าบ๊อกเซอร์ตัวบางจนสัมผัสได้ถึงแก่นกายเล็กที่แข็งขืน

 

เมื่อความอดทนสิ้นสุดลงอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายก็หล่นลงไปกองที่พื้นทันที ซองอูปรนเปรอเด็กน้อยชักรูดขึ้นลงด้วยความเชี่ยวชาญไม่นานของเหลวขาวขุ่นจำนวนมาก็ถูกปลดปล่อยออกมา ในขณะที่ควานลินหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยนอนหมดแรงอยู่บนโซฟานั้น โฮสหนุ่มจอมคนเจ้าเล่ห์จึงได้ทีใช้นิ้วแตะน้ำรักต่างเจลหล่อลื่นสอดเข้าไปในช่องทางสีหวานที่ยังไม่เคยถูกใครลุกล้ำมาก่อนจนควานลินสะดุ้งเฮือก

 

“อ๊ะ คะคุณ”

 

เด็กน้อยครางออกมาเพราะสัมผัสแปลกใหม่ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ซองอูขยับเป็นจังหวะช้าๆ และค่อยๆ เพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปจนคนตัวเล็กเผลอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างเพราะความเสียวซ่านทันที

 

จากจังหวะเชื่องช้าก็ค่อยๆ เร็วขึ้นจนควานลินจะเดินทางไปสู่ประตูสวรรค์อีกรอบ แต่พลันนิ้วทั้งสามที่ขยับเข้าออกก็หยุดไปเสียอย่างนั้น จนร่างบางมุ่นคิ้วเพราะถูกแกล้งให้อารมณ์ค้างเติ่ง

 

ซองอูรีบหันมาจัดการกับเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบาง กางเกงสแลค และชั้นในของตัวเองออกอย่างเร่งรีบ เผยให้เห็นแก่นกายขนาดใหญ่ที่แข็งขึนเต็มที่ มือหนาขยับชักนำตัวเองสองสามครั้ง จึงค่อยๆ แทรกกายลงไปที่หว่างขาเรียวเล็กและประกบจูบกลีบปากหนาที่บวมเจ่อทันที ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังเคลิบเคลิ้มกับรสจูบดูดดื่มที่อีกคนมอบให้ มือหนาจึงค่อยๆ ดันความใหญ่โตเข้าไปในช่องทางสีหวานที่ถูกเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว

 

“อ๊ะ คุณ!

 

ควานลินผวาขึ้นมากอดคอซองอูเอาไว้ด้วยต้องการหาที่พึ่งทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นที่ช่วงล่างของลำตัว ความจุกเสียดประดังเข้ามาทำเอาคนตัวเล็กน้ำตารื้น ซองอูเห็นดังนั้นจึงค่อยๆ จูบอ่อนโยนซับน้ำตาของคนใต้ล่าง และดึงความสนใจโดยกายใช้มือปรนเปรอแก่นกายของคนตัวเล็กจนควานลินเผลอเชิดหน้ากัดริมฝีปากเอาไว้  เมื่อเห็นดังนั้นคนเจ้าเล่ห์จึงค่อยๆ ดันตัวตนเข้าไปในอีกฝ่ายจนมิด แช่ค้างไว้อย่างนั้นจนเด็กน้อยปรับตัวได้

 

 


 

จากนั้นบทรักจึงเริ่มต้นขึ้น

 



 

จากความเจ็บปวดในคราแรกกลับกลายเป็นสัมผัสแปลกใหม่ที่เสียวซ่านจนความลินครางออกมาเสียงหวานกระเส่าที่แสนจะปลุกเร้าอารมณ์

 

“อ๊ะ อ๊ะ คะคุณ บะเบาหน่อย”

 

“เรียกว่าพี่ก่อนสิครับ”

โฮสหนุ่มหน้าหล่อกระซิบริมฝีปากชิดหูจนเด็กน้อยขนลุกซู่

 

“มะไม่”

 

“งั้นจะมาหาว่าพี่ใจร้ายไม่ได้นะ”

 

“อ๊ะ อ๊า พะพี่ พี่ซองอูครับ บะเบาหน่อย”

 

“น่ารัก”

แต่คนเจ้าเล่ห์มีหรือจะรักษาสัญญา แทนที่จะทำให้เบาลงตามที่ตกลงกันไว้ กลับส่งตัวตนเข้าไปจนลึกสุดขยับความใหญ่โตนั้นอย่างเร็วและแรงขึ้นจนควานลินตัวสั่นคลอนไปตามจังหวะที่อีกคนมอบให้

 

“พะพี่ซองอู”

 

“หืม”

 

“ระแรง แรงอีก อะ”

 

“ควานลิน พี่จะเสร็จแล้ว”

 

“พี่ซองอู หละหลินก็ไม่ไหวแล้ว อ๊ะอ๊ะ อ๊า”

 

 


เมื่อปลดปล่อยออกมาพร้อมกันเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมเข้าจังหวะของทั้งคู่ก็ถาโถมเข้ามา ทั้งสองคนนอนกอดก่ายกันใต้ผ้าห่มผืนบาง ภายในห้องคาราโอเกะวีไอพีที่ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้

 

 



 

 

11.30 น.

 

เสียงสั่นครืดๆ จาก IPhoneX เครื่องสีดำ ปลุกให้ร่างหนาตื่นขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ตอนแรกก็ตั้งใจจะตัดสายทิ้ง แต่พอเห็นรายชื่อของคนที่โทรเข้ามา ก็ไม่อาจไม่รับสายของน้องชายผู้มีพระคุณได้

 

 

 

ยูซอนโฮ is calling …

 

“ฮัลโหล”

 

“พี่ซองอู พี่มึงไม่กลับบ้านนี่คือยังไงวะ อย่าบอกนะว่าพี่มอมเหล้าละพาเพื่อนผมไปทำมิดีมิร้าย”

เสียงตะโกนโวยวายดังออกมาจากโทรศัพท์เครื่องจิ๋วจนมือหนาแทบจะเอาเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กนั่นออกจากหูไม่ทัน

 

“ใจเย็นๆ ได้ไหม พี่สัญญาแล้วไงว่าจะไม่ทำอะไรน้องควานลิน...”

 

“เออพี่พูดงี้ผมก็โล่งใจหน่อย”

 

“ถ้าน้องไม่ยอม”

 

!!!

 

“....”

 

“พี่ซองอูอยากบอกนะ! ว่า!

 

“เออ ก็คนมันหล่อช่วยไม่ได้จริงๆ”

 

“ไอ้พี่เวร ผมไม่เชื่ออะ คนอย่างความลินไม่มีทางกล้า One night stand กับใครแน่ๆ”

 

“พี่ก็ไม่ได้กะฟันแล้วทิ้งเปล่าวะ ซอนโฮนายก็รู้ว่าพี่ชอบความลินจริงๆ”

 

“เออก็รู้แต่แบบ พี่มึงมอมเหล้าไอ้หลินใช่มะ คิดไว้แล้วว่าใช่ ต้องใช่แน่ๆ”

 

“ไม่ใช่โว้ย น้องกระดกวอดก้าเข้าไปหมดแก้วเพราะคิดว่าเป็นโคล่าแล้วพี่ห้ามไม่ทัน พอเหล้าเข้าปากปุ๊บก็เปลี่ยนจากคนเป็นแมวอ้อนเลยทันที รู้ปะเมื่อคืนน้องโคตรน่ารักสะกิดพี่ยิกๆ แทบไม่ได้นอน”

 

“พอ พอ พอ อย่ามาขิงใส่ได้มะรำคาญ ... เออแล้วนี่จะทำยังไงต่อ”

 

“ไปขอขมาแม่น้องที่ไต้หวัน เสร็จแล้วก็ขอแต่งงานเลย นี่คือแผนที่คิดเอาไว้  เวิร์คมั้ย”

 

“เกินเบอร์ไปเยอะ”

 

“เออน่าเดี๋ยวที่เหลือพี่คิดเอง แค่นี้ก่อนนะจะนอนต่อแล้ว เพลียมาก”

 

“เออๆ แล้วพาเพื่อนผมไปส่งหอดีๆ ด้วยล่ะ”

 

ตื๊ด.

 

 

 

 

ซองอูวางโทรศัพท์ลงบนพื้นที่ว่างบนโซฟานุ่ม ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้คนในอ้อมกอดอุ่นสบายมากขึ้น ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันจะข้ามขั้นตอนไปซักหน่อย แต่จะขอลองพยายามดูซักครั้ง

 

แต่ว่า ... จีบหลังจากได้กันแล้วนี่มันแปลกๆ ป้ะวะ

 

เอาน่า เมื่อคืนยังเข้ากันได้ดีขนาดนี้ จะขอเข้าข้างตัวเองว่าพอจะมีหวังและกันนะ :)

 

 

 

 

 

 Talk

จบเนอะ บอกตรงๆ คิดพล็อตมาได้ตั้งนาน แต่จบไม่ลงค่ะ เลยจบงงๆ แบบนี้ TT

ตั้งปณิธานกับตัวเองแล้วแท้ๆ ว่าจะไม่บาป เพราะสายไหมไลควานลินเป็นฟิ8ใสๆ แต่ก็ทำไม่ได้ทุกทีเลย

ฉากนั้นแอบไม่บรรยายเยอะนะคะ กลัวโดนแบน 555555555

ถึงโมเม้นจะแห้งเหือด แต่เราจะสู้ค่ะ! เราจะอยู่! 55555 ทุกคนก็อยู่ด้วยกันไปนานๆ เลยน้า

เอนจอยรีดดิ้งคับบ จุ้บบบ










 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

316 ความคิดเห็น

  1. #147 Wonhony (@tintinya2010) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:44
    ฟินเว่อร์รักกกกกกก ขอบคุณที่แต่งองหลินมาให้อ่านเสมอเลยนะคะเรื่องนี้สนุกมากเขินสุดดดด ฮื่อออ
    #147
    0
  2. #141 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:06
    อยากอ่านตอนคุณเขาจีบอ่ะค่ะไรต์ น่ะ~ อ้อนนนนนน//ทำสายตาแบบหนูหลินอ้อน ฮี่ๆๆๆๆ คุณองแบบแซ่บมากอ่ะ
    #141
    0
  3. #129 takachima_taiga (@tsugiyoshi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:03
    ความร้อนแรงนี้ท่านได้แต่ใดมา โอ๊ยยย เขินๆๆ > <
    #129
    0
  4. #128 _useee (@_useee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:12
    มีอีกตอนไหม ชอบ ฮือออออออออ
    #128
    0
  5. #127 miso_yim (@misoyim) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 01:50
    กริ๊กดดดด ร้องแรง แซ่บ พริกสิบเม็ดดดดด กริ๊ดดด ชอบมากๆเลยจ้า ฮืออออ ชอบทุกอย่างชอบซองอูชอบความลิน ชอบบบบ อยากให้มีมาต่อจังค้ะ พล็อตน่าต่อมากเลย อย่กรู้ว่าจะเข้ากันได้ดีจริงมั้ย อยากรู้ว่าซองอูชอบควานลินตอนไหน ฮืออ ขอบคุณมากค่ะไรท์ เลิฟๆจ้า
    #127
    0
  6. #126 nineniogk (@nineninenio) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 01:08
    อ่านไปก็หน้าร้อนไป ฮือออ เขินหนักมาก หมอนเหมินนี่ไม่เหลือ จิกกระจาย 55555 ชอบพล็อตนี้จังโฮสท์สุดหล่อ กับเด็กน้อย
    #126
    0
  7. #125 bearbearkd (@bearbearkd) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 00:38
    สะกิดยิกๆเลยเหรอ โอ๊ย เหล้าเปลี่ยนคนจริงๆ55555
    #125
    0
  8. #124 ไอแอมปอย (@iampoyloveu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 23:13
    ฮืออ เขินเลยยย น้องเมาแล้วอ้อนหนักมาก ใครจะไปทนไหว
    #124
    0
  9. #122 ป9387 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 21:03
    กรี๊ดดดด คือน้องเมาละอ้อนงี่อ่อ ใครจะทนไหวววว
    #122
    0
  10. #121 bellnylinny (@bellnylinny) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 13:15
    ก็ทำตามที่ไรท์บอกไม่ได้อ่ะ ก็คส้าสิ่งของใกล้ตัวมาจิกอยุ่ดี ฮือออออ คนพี่ชอบน้องตั้งแต่ตอนไหน นานแล้วใช่มั้ย อยากรู้ๆ
    #121
    0
  11. #118 Elllsaaaa (@KookKeng04) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 11:17
    พี่เค้าชอบน้องมาก่อนแล้วใช่มั้ยย ฮืออ ข้ามขั้นกันไปมากกก
    #118
    0
  12. #117 la_aong_mhok (@la_aong_mhok) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 00:08
    ชอบมากเลย ขอบคุณไรต์เตอร์ค่ะ เอาจริงๆตั้งแต่อ่านมาทุกตอนคือทุกอย่างลงตัวมาก เราอ่านเพลินมากเลยแล้วก็ฟินสุดๆ555555 ขอบคุณจริงๆนะคะ เริ้ปๆ
    #117
    0
  13. #116 Monkeynoon (@monkeynoon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 23:19
    พี่ซองอูแอบชอบน้องหลินมาก่อนเจอกันมั้ย55555 พี่เค้าดูจริงจัง
    #116
    0
  14. #115 Lai_linlin (@iamalone0w0) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:36
    ..กรี้ดดดดดดดดสำสไนฟ่ไบ้ไยฟ่ำสห่ำรไาด่หบหมไวไาๆากสยผนก่สหสำใำส คือขนาดเอาหมอนไปไว้ไกลตัวแล้วนะ เรายังพยายามไปคว้ามาอ่ะ5555
    #115
    0