OS / SF สายไหมไลควานลิน (All Kuanlin)

ตอนที่ 17 : OS Safe zone (Daniel X Kuanlin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

Safe Zone 





พื้นที่ดาดฟ้าบนอาคาร 9 ชั้นของตึกเรียนรวม อันเป็นสถานที่ต้องห้ามที่ผู้มีอำนาจมากที่สุดในโรงเรียนอย่างอาจารย์ใหญ่ดูจินสั่งเอาไว้ไม่ให้นักเรียนคนใดขึ้นมาเดินเพ่นพ่านบนนี้อย่างเด็ดขาด
เพราะนอกจากกำแพงทำจากปูนซีเมนต์ที่สูงเพียงอกของนักเรียนชายที่มีส่วนสูงตามมาตรฐานแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่รับรองความปลอดภัยได้อีก หากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา



แต่สถานที่อันตรายแถมยังเงียบเชียบห่างไกลจากผู้คนเช่นนี้กลับเป็น Safe zone อย่างดีสำหรับนักเรียนชายร่างสูงโปร่งอย่าง ไลควานลิน



ไลควานลิน นักเรียนชายสัญญาติไต้หวันที่ถูกย้ายเข้ามาเรียนกลางเทอมกระทันหัน เนื่องจากหน้าที่การงานอันก้าวหน้าของหัวหน้าครอบครัวอย่างไลหลิ่นซือ ที่ถูกเลื่อนขั้นให้เป็นผู้จัดการสาขาที่เกาหลีใต้ ของธุรกิจผลิตอะไหล่เครื่องยนต์ของบริษัทชื่อดังแห่งหนึ่ง จึงทำให้ต้องย้ายครอบครัวมาอยู่ต่างที่ต่างถิ่นเช่นนี้แทน



แน่นอนว่าการถูกย้ายเข้าเรียนกลางคันนั้น ก็เป็นทอร์คออฟเดอะทาวน์พอแล้ว ไหนจะใบหน้าหวานๆ ดวงตารูปทรงแอลมอนด์ และริมฝีปากอิ่มสีสดรับกับจมูกสวยยังโดดเด่นเสียจนใครเห็นเป็นต้องเหลียวหลังอีด



ซึ่งความโด่งดังย่อมตีคู่มาพร้อมกับความอิจฉาและการถูกเขม่น โดยเฉพาะกับแก๊งเด็กหลังห้องเพื่อนร่วมชั้นห้องเดียวกัน



ความลินเข้าใจดีว่าโรงเรียนชายล้วนเช่นนี้ย่อมมีการทะเลาะต่อยตีและการกลั่นแกล้งกันภายในโรงเรียนอยู่แล้ว เพราะที่ไต้หวันก็ไม่แตกต่างกัน หากแต่ใครล่ะจะคาดคิด ว่าการกลั่นแกล้งกันของที่นี่จะรุนแรงถึงเพียงนี้



แรกๆ ที่ถูกเอาขยะจำพวกขนม เศษเปลือกลูกอม ขวดน้ำที่ถูกกินจนหมดแล้ว มายัดใต้โต๊ะหรือล็อกเกอร์ควานลินก็พอจะเข้าใจและอดรนทนไหว



แต่พักหลังมานี้ชักจะหนักข้อขึ้นทุกวัน จากเศษขยะธรรมดาๆ กลายเป็นเศษซากจิ้งจกที่ถูกทับจนแบน แมลงสาบที่นอนหงายหลังตายอย่างน่าสงสาร



แม้แต่ถุงยางอนามัยที่ถูกใช้แล้วก็ถูกยัดลงกล่องดินสอลายลูกเจี๊ยบในยามที่คนตัวขาวลุกจากโต๊ะเพื่อไปเข้าห้องน้ำ จนในที่สุดเส้นความอดทนที่มีมาตลอดก็ขาดผึงลง



สองขายาวสาวเท้าไปหลังห้องทันทีที่เปิดกล่องดินสอเพื่อที่จะหยิบปากกาจดงานในวิชาคณิตศาสตร์ แต่กลับพบกับสิ่งแปลกปลอมที่ไม่สมควรจะเข้ามาอยู่ในกล่องเหล็กขนาดจิ๋วนี้



เสียงหัวเราะเย้ยหยันสะใจที่ด้านหลังห้องดังขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นร่างบางสะดุ้งโหยงกับสิ่งที่พบเจอ เสียงปรบมือสลับกับตบโต๊ะด้วยท่าทีที่ขำขันกับเรื่องตรงหน้าเสียเต็มประดา สร้างความหัวเสียให้กับร่างสูงมากขึ้นจนตวาดออกไปเสียงดัง ด้วยสำเนียงเกาหลีเปล่งๆ แต่ก็พอจับใจความได้



"ผมทำอะไรให้พวกคุณหรอครับ ทำไมต้องมาแกล้งกันแบบนี้ด้วย"

"แกล้งอะไร? พวกกูทำอะไรมึงห้ะไอ้เจ๊ก อย่ามาใส่ร้ายนะ!"

"แต่ผมเห็นพวกคุณมาเดินป้วนเปี้ยนแถวๆ โต๊ะของผม"

"พวกกูมีขาก็ต้องเดินมั้ยวะ พ่อมึงมาซื้อที่แถวนี้ไว้หรือไงถึงเดินไปไม่ได้?"

"กรุณาอย่าเอาพ่อของผมไปเกี่ยวข้องด้วย"

ควานลินเผลอขึ้นเสียงดังเมื่อถูกเอื้อนเอ่ยถึงบุพการี ร่างสูงกำหมัดแน่น ดวงตาสบกับฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ยอมแพ้

"เด็กใหม่มึงจะเอาใช่มะทำท่าทางแบบนี้!?"



ผลั่ก!



ไม่ทันพูดจบหมัดลุ่นๆ ก็ตรงเข้ามากระแทกที่มุมปากข้างซ้ายของร่างสูงทว่าผอมบางเสียจนหน้าหันตัวปลิวไปตามแรงส่ง ไม่ทันรอให้เด็กหนุ่มผู้ถูกกลั่นแกล้งจะหันมาต่อยคืน ชายฉกรรจ์อีกสองคนก็เข้ามาขนาบข้างล็อกแขนบอบบางไว้แน่นจนกระดุกกระดิกไม่ได้



ในขณะที่ควานลินหลับตาปี๋รอรับชะตากรรม โชคดีที่เสียงเอะอะโวยวายที่ดังขึ้นมาเรียกให้คุณครูยูจินและหัวหน้าห้องอย่างยูซอนโฮที่ถือหนังสือตามเข้าห้องเข้ามาหยุดเหตุการณ์ได้ทันท่วงที



"ความลินไม่เป็นอะไรนะ"

"ครับ ขอบคุณนะครับคุณซอนโฮ"

โชคดีชะมัด นึกว่าจะต้องโดนรุมสกัมแต่เช้าซะแล้ว





ช่วงเวลาพักกลางวันจึงเป็นช่วงเวลาแสนสงบสุขที่ไลควานลินเฝ้ารอ ร่างบางปลีกตัวออกมาจากความวุ่นวายแออัดภายในโรงอาหาร



รีบต่อคิวต่อแซนด์วิชไก่ทอดอย่างง่ายๆ กับนมสตรอเบอรี่หนึ่งขวด ก่อนจะรีบบึ่งไปที่ตึกสูง นิ้วเรียวยาวกดลิฟต์ให้ไปหยุดอยู่ที่ชั้น 8 จากนั้นจึงสาวขาเรียวยาวเดินขึ้นไปอีก 1 ชั้น ใช้แขนบอบบางขยับเก้าอี้ระเกะระกะที่ขวางทางออกไป ผลักบานประตูหนักอึ้งให้เปิดออก



โชคดีที่แสงแดดยามเที่ยงไม่แรงเกินไป อีกทั้งเงาของตึกสูงข้างเคียงยังพาดทับให้ร่มเงาบนดาดฟ้าได้เป็นอย่างดี ร่างบางทรุดตัวลงพิงกำแพงหนาสูงเพียงอก ฝั่งที่แดดส่องลงมาไม่ถึง จากนั้นจึงลงมือจัดการกับอาหารกลางวันทันที



ในขณะที่กำลังละเลียดชิมรสแซนวิชหนานุ่ม และจมอยู่กับตัวเองลำพังบนดาดฟ้าตึกรวมแห่งนี้ จู่ๆ ประตูไม้ที่ควรจะถูกปิดสนิท กลับถูกผลักด้วยแรงที่ไม่เบานัก จนลูกบิดประตูด้านนอกชนเข้ากับผนังกำแพงอย่างแรง



ปัง!



คนตัวขาวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ในสถานที่ที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดขึ้นมาเช่นนี้ นอกจากตัวเค้าแล้วยังจะมีใครกล้าเข้ามาอีกหรอ หากเป็นอาจารย์ซักคนหนึ่งที่ขึ้นมาพบก็คงจะถูกต่อว่า หักคะแนนความประพฤติ ไม่ก็ถูกเชิญผู้ปกครองแน่ๆ



ร่างบางหัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากหน้าอก



แต่แล้วควานลินก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อพบร่างหนาสมส่วนที่ปรากฎกายออกมาหลังบานประตูไม้สีน้ำตาลแก่นั่นไม่ใช่ครูบาอาจารย์อย่างที่คาดคิด



หากแต่ก็โล่งอกได้เพียงอึดใจเดียวเท่านั้น...



เมื่อชายหุ่นกำยำที่เดินเข้ามาใกล้ เด็กน้อยจึงค้นพบว่าคนคนนั้นที่เดินเข้ามาก็คือ คังแดเนียล หรือพี่แดน หัวโจกประจำโรงเรียน โด่งดังเรื่องการชกต่อยเสียจนเด็กใหม่ย้ายเข้ามากลางเทอมอย่างไลควานลินก็ยังรู้จัก



อ่า...
หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ



ด้วยความที่ไม่อยากยุ่งเกี่ยวสุงสิงกับใครเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อีกทั้งคนที่เข้ามาใหม่ยังเป็นบุคคลอันตราย ร่างบางจึงกระวีกระวาดเก็บขนมปังและนมที่พร่องลงไปยังไม่ถึงครึ่งเตรียมตัวโกยลงมาจากดาดฟ้าทันที



"นั่งสิ ที่ประจำของนายไม่ใช่หรอ"



"อะ เอ่อ ครับ... ขอบคุณครับ"



ไม่ใช่ว่าควานลินหวงที่หรืออะไรจึงไม่ลุกหนีไปไหนตามที่ตั้งใจเอาไว้แต่แรก หากแต่สายตาคมปราดของรุ่นพี่ ที่อยู่ๆ ก็ทรุดตัวลงมานั่งข้างๆ ต่างหาก ที่ทำเอาควานลินไม่กล้าขยับตัวไปไหน ได้แต่ทำตามคำสั่งและนั่งกินแซนวิชอกไก่ต่อไปทั้งๆ ที่เริ่มจะกินไม่ลงแล้ว เพราะสถานการณ์อึดอัดตอนนี้น่ะแหละ



แม้จะนั่งข้างๆ กัน แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรกัน มีเพียงเสียงซองพลาสติกใส่ขนมปังที่ดังกรอบแกรบ กับเสียงลมหายใจของผู้เป็นพี่ที่กำลังอัดควันบุหรี่สีเทาเข้าปอดอย่างสบายใจ



เกลียดชะมัดกลิ่นบุหรี่เนี่ย ...



"นาย"

"คะ.. ครับ"

"ไม่ใช่คนเกาหลี?"

"เป็นคนไต้หวันครับ"

"ถึงว่า สำเนียงเกาหลีแปร่งๆ"




บทสนทนาสั้นๆ จบลง ร่างบางรีบจัดการนมสดสีชมพูที่บรรจุกล่องด้วยความรวดเร็วเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนจะรีบพาตัวเองออกจากสถานการณ์ชวนอึดอัดเช่นนี้



ถึงแม้พี่แดนจะไม่ได้โหดร้ายแบบที่ใครๆ เค้าร่ำลือกันมา แต่ก็ยังน่ากลัวอยู่ดี ยิ่งดวงตาสีน้ำตาลเข้มรีเล็กเวลาปราดตามอง บวกกับไฝเม็ดเล็กใต้ดวงตานั้น ยิ่งน่ากลัวน่าเกรงขามไปหมด เห็นที่พรุ่งนี้จะต้องเปลี่ยนที่หลบภัยใหม่ซะแล้ว



หลังจากเก็บขยะทั้งหมดเข้ากระเป๋าแล้ว ก็ผุดลุกขึ้นมา ก้มหัวให้คนข้างๆ ด้วยความนอบน้อม จากนั้นจึงรีบสาวขายาวพาตัวเองออกจากบริเวณนี้โดยเร็วที่สุด



"นาย..."



ผมสะดุ้งโหยงเมื่อถูกคนข้างหลังเรียกเอาไว้ อีกก้าวเดียวแท้ๆ จะก้าวออกจากประตูได้อยู่แล้วเชียว ผมลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันกลับมองรุ่นพี่ที่ยั่งคงนั่งพิงกำแพงเรียบนิ่ง ในมือคีบบุหรี่ที่หายไปแล้วกว่าครึ่ง



"ครับ!"

"พรุ่งนี้มาเจอกันที่นี่"

"..."

"ซื้อแบบที่นายกินวันนี้มาด้วย"

"อ่า ครับ...."



ไลควานลินเอ้ยย ยกระดับจากการถูกรังแกในห้องเรียน กลายเป็นเบ๊หัวโจกขาใหญ่ของโรงเรียนแทนซะอย่างนั้น เห้อออ







เป็นอีกวันที่ควานลินใช้ร่างกายอย่างหนักหน่วง เพราะนอกจากจะต้องวิ่งไปวิ่งมาระหว่างโรงอาหารกับห้องเรียนเพื่อซื้อข้าวเช้าให้กับเพื่อนร่วมชั้นหลังห้องแล้ว



ตอนคาบพละในขณะที่ร่างบางอาสาเอาลูกวอลเล่บอลไปเก็บให้หลังหมดชั่วโมงเรียน อยู่ๆ เสียงประตูห้องเก็บของก็ถูกปิดลงพร้อมๆ กับดวงตาที่มืดสนิท เนื่องจากถูกผ้าอะไรซักอย่างปิดเอาไว้



หลังจากนั้นฝ่ามือฝ่าเท้าของใครต่อใครไม่อาจทราบได้ ก็ประทับลงบนร่างกายบอบบางไปทั่วทุกหนทุกแห่ง เสียงร้องไห้น่าสงสารที่ขอให้หยุดไม่ได้ทำให้คนใจหยาบยั้งมือลงเลยซักนิด



จนคนตัวขาวผู้น่าสงสารไร้เรี่ยวแรงตอบโต้ขัดขืนหรือวิ่งหนี เด็กเกเรเหล่านั้นถึงได้รามือไปในที่สุด








พอถึงเวลาพักกลางวันคนตัวเล็กไม่ลืมนัดหมายของรุ่นพี่ที่เจอกันบนดาดฟ้า เร่งรุดไปซื้อแซนวิช 2 ชิ้น และนมกล่อง 2 กล่อง ทันทีเป็นมื้อกลางวันสำหรับคน 2 คน



เมื่อมาถึงสถานที่นัดหมาย ควานลินก็พบว่าร่างหนานั่งชันเข่าคีบแท่งนิโคตินที่พึ่งถูกจุดในมืออยู่ก่อนแล้ว คนตัวขาวนั่งลงพิงกำแพงเว้นระยะห่างกับคนตัวโตพอสมควร จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นมาว่า



"ขอโทษครับที่มาช้า"

"..."

"อะนี่ครับ ของพี่"



แดเนียลเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย


"ก็... พี่สั่งให้ผมซื้อแบบที่กินเมื่อวานมาด้วย ผมก็ซื้อมาฝากนี่ไงครับ"

"ชั้นบอกให้นายซื้อแบบที่นายกินมาด้วย จะได้เอามากินเป็นอาหารกลางวันที่นี่ ไม่ได้บอกให้ซื้อมาให้"

"เห ยังไงนะครับ ช้าๆ ได้ไหม พอดีผมยังไม่ค่อยเก่งภาษาเกาหลีเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยเข้าใจ"

"เห้อ"



แดเนียลยกบุหรี่ขึ้นมาจรดริมฝีปาก อัดควันเข้าจนเต็มปอด จากนั้นก็พ่นออกมาจนหมด กลุ่มควันสีทะมึนที่ถูกบรรจุมะเร็งเอาไว้ล่องลอยไปตามทิศทางของลม ไลควานลินที่เลือกที่นั่งใต้ลมพอดีจึงสูดควันเข้าปอดไปเต็มๆ



"แค่กๆๆๆๆ แค่กๆๆ"



ร่างหนาปรายตามองคนตัวขาว ที่กำลังสำลักควันอย่างน่าสงสาร



"ขยับมานั่งฝั่งนี้"

"ครับ?"



แดเนียลไม่พูดซ้ำแต่ใช้สายตาตวัดมองไปที่ว่างอีกฝั่งหนึ่ง ร่างบางที่ไม่กล้าจะถามอะไรต่อ แต่ก็เข้าใจได้ว่าคนตัวโตต้องการอะไร ขายาวจึงผุดลุกขึ้นและเดินไปนั่งฝั่งที่อยู่เหนือลมแทน



ในขณะที่คนเด็กกว่าเดินผ่านหน้าไป แดเนียลจึงสังเกตุเห็นรอยช้ำที่มุมปาก คิ้ว และจ้ำแดงตามเนื้อตัว เพราะเป็นคนขาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว รอยต่างๆ จึงปรากฎให้เห็นชัดยิ่งขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป



รู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่ธุระกงการอะไรของตัวเอง แต่ก็อดที่จะขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและเอ่ยถามออกไปไม่ได้



"รอยช้ำพวกนั้น ไปโดนอะไรมา"

"อะ เอ่อ พอดีหกล้มในห้องเก็บของน่ะครับ"



แดเนียลไม่ใช่คนโง่ รอยจ้ำเป็นวงและรอยแตกแบบนั้นเกิดจากการถูกยำตีนแน่ๆ



ดวงตาเรียวหรี่เล็กลง จ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังกอดตัวเองห่อตัวให้เล็กลงราวกับกำลังป้องกันตัวเองจากอะไรบางอย่าง



ไอ้สายตาทะลุทะลวงราวกับเสือจ้องจับผิดเหยื่อของพี่แดน ทำเอาควานลินรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ จนต้องเบี่ยงเบนประเด็น ยื่นแซนวิชและนมที่ซื้อมาให้คนข้างๆ แทน



"กินเถอะครับ ผมซื้อมาให้"

"ชั้นไม่ชอบนมสตรอเบอรี่"

"ไว้คราวหน้าผมจะซื้อช็อกโกแลตมาฝากนะครับ"



ร่างหนาไม่ตอบอะไร คีบบุหรี่เข้าปากเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะขยี้ก้นบุหรี่ที่เหลือลงกับพื้นปูนซีเมนต์ ประสานฝ่ามือหนาเข้าด้วยกันรองเอาไว้ที่ท้ายทอย เอนหลังลงกับกำแพงหนาและจึงค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง



ทางด้านร่างบางที่จัดการกับอาหารกลางวันเสร็จก็เอนหลังพิงกำแพงบ้าง แอบลอบมองคนข้างๆ ที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว



พี่แดนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่แบบนี้ดูไร้พิษสงผิดกับตอนตื่นชะมัด เอาจริงๆ ความอึดอัดที่เคยมีเมื่อวันก่อนก็ค่อยๆ เริ่มหายไปแล้ว คนคนนี้ไม่ได้โหดร้ายใจยักษ์มารแบบที่ใครๆ ร่ำลือกันก็จริงอยู่ แต่เวลาทำหน้านิ่งๆ ก็น่ากลัวจนไม่กล้าขัดคำสั่งเลยล่ะ



ในขณะที่เพ่งพิจใบหน้าหล่อเหลา อยู่ๆ เปลือกตาสีมุกที่ควรจะปิดอยู่ก็เปิดขึ้นมาสบเข้ากับดวงตากลมโตของร่างบางพอดี



"เมื่อย"

"คะ ครับ?"



แดเนียลไม่อธิบายอะไรต่อ แต่กลับล้มตัวลงนอนบนตักนิ่มของคนน้อง ขยับตัวยุกยิกอยู่ทีสองทีก็หลับตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทรา ทิ้งให้ควานลินนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจและมึนงง อะไรกันคนเกาหลีเค้าทำแบบนี้กันเป็นเรื่องปกติหรอ? แล้วยิ่งกับพี่แดนคนที่ใครๆ ก็บอกว่าเป็นนักเลงหัวไม้สายบวก มุมแบบนี้ก็มีด้วยหรอ



ไลควานลินได้แต่นั่งตัวลีบ ทำตัวให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยกลัวว่าจะทำให้รุ่นพี่ตัวโตตื่นขึ้นมาทำหน้าโหดใส่



จนเวลาล่วงเลยไปใกล้หมดพักเที่ยงพี่แดนก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมา คนตัวขาวจึงต้องทำใจดีสู้เสือ สะกิดไหล่หนาของคนบนตักเบาๆ



"พี่แดนครับ ตื่นเถอะครับ จะบ่ายโมงแล้ว"



แดเนียลขมวดคิ้วมุ่นเพราะถูกปลุกให้ตื่น ดวงตาเรียวลืมขึ้นมาสบเข้ากับดวงตากลมโตที่มองลงมาพอดี ราวกับมีเวทมนต์ให้ไม่สามารถละสายตาออกจากใบหน้าหวานนั้นได้ แม้จะมีรอยช้ำที่มุมปากและหัวคิ้ว ก็ไม่อาจทำให้ความน่ามองของคนตรงหน้าลดน้อยลงไปแม้แต่นิดเดียว



คนโตกว่ากระพริบตาปริบเรียกสติให้ตัวเองก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่ง ขยี้หัวตัวเองแรงๆ คิดอะไรไม่เข้าเรื่องเลยไอ้บ้าแดน



"ขอโทษนะครับที่ปลุก พอดีผมมีเรียนบ่าย"

"..."

"งั้นผมขอตัวไปเรียนก่อนนะครับพี่แดน"

"เดี๋ยวก่อนนาย"



ร่างหนาเอ่ยเรียกคนตัวเล็กที่ยังไม่รู้จักชื่อให้หันกลับมาก่อนที่ขายาวนั้นจะก้าวพ้นขอบประตูไป ลอบมองไปป้ายชื่อที่หน้าอกข้างซ้าย และดาว 1 ดวงที่ปักอยู่ใกล้ๆ กัน



ไลควานลิน เกรด 10 งั้นหรอ

"พรุ่งนี้มาเจอกันอีกที่นี่"

"..."

"เอาข้าวกลางวันของนายมากินด้วย แต่ไม่ต้องเอามาเผื่อชั้น เข้าใจไหม?"

"อ่า เข้าใจครับ"



ควานลินตอบไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจซักนิด ทำไมต้องสั่งให้มาเจอกันทุกกลางวันด้วยล่ะ จะใช้ไปซื้อของหรือรีดไถเงินแบบที่พวกเด็กเกเรหลังห้องทำหรือก็ไม่

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ....









วันนี้โชคดีที่วิชาคณิตศาสตร์อาจารย์ปล่อยเร็วกว่าที่คิด ทำให้ควานลินไม่ต้องกระหืดกระหอบรีบไปต่อแถวซื้อขนมปังเหมือนทุกที



ด้วยความที่มาเร็วกว่าทุกทีทำให้วันนี้ร่างบางซื้อขนมปังเมล่อนขึ้นชื่อของร้านได้สำเร็จ ดีใจจัง ซื้อไปฝากพี่แดนด้วยท่าจะดี คนแบบนั้นไม่มีทางมาต่อคิวซื้อของอะไรแบบนี้แน่ๆ น่าสงสารแย่ถ้าจะอดกินของอร่อยๆ แบบนี้ ถึงเจ้าตัวจะบอกว่าไม่ต้องซื้อมาฝากก็เถอะ



ควานลินไม่ลืมที่จะซื้อนมช็อกโกแลตสำหรับพี่แดน และนมสตรอเบอรี่สำหรับตัวเองที่สหกรณ์ด้วย ด้วยความอารมณ์ดีที่จะได้กินของอร่อย และวันนี้ทั้งวันยังไม่ถูกเจ้าพวกเด็กหลังห้องรังแก เพราะพวกนั้นปั่นงานค้างกันอย่างเอาเป็นเอาตายไม่มีเวลามาแกล้งเค้าน่ะสิ ควานลินจึงเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีมาตลอดทาง



เมื่อมาถึงสถานที่นัดหมาย ลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 8 อันเป็นชั้นสุดท้ายก่อนที่จะต้องเดินขึ้นบันไดไปอีกชั้น ร่างบางจึงตัดสินใจแวะห้องน้ำทำธุระให้เสร็จเรียบร้อยก่อน



เพราะเป็นช่วงเวลาพัก บนอาคารเรียนจึงไม่มีผู้คนหลงเหลืออยู่ ห้องน้ำชายที่ถูกสร้างเอาไว้ด้านในสุดยิ่งเงียบสงัดน่าวังเวงไปกันใหญ่



ขณะที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จ กำลังล้างมือเตรียมตัวออกจากห้องน้ำ ฉับพลันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับบทสนทนาที่ดังขึ้น



"มึงแน่ใจนะว่าเห็นมันเข้ามาในนี้"

"แน่ใจสิวะ ก็กูส่งงานอาจารย์แม่เสร็จออกมาจากห้องพักครูก็เจอไอเจ๊กควานลินมันเดินเข้าห้องน้ำไป"

"ดี กำลังคันไม้คันมืออยู่เหมือนกัน วันนี้ยังไม่ได้แกล้งมันเลยมัวแต่ปั่นงาน"

"เออกูก็ด้วย ไม่ได้แกล้งมันแล้วกลัวคืนนี้จะนอนไม่หลับว่ะ ฮ่าๆๆ"



เมื่อได้ยินบทสนทนาที่เอื้อนเอ่ยถึงชื่อตัวเอง ควานลินที่ไม่รู้จะหนีไปไหนก็หันรีหันขวาง ตัดสินใจวิ่งเข้าห้องน้ำห้องในสุดและจัดการล็อกประตูเอาไว้ทันทีเพื่อป้องกันตัวเอง



"ไลควานลิน กูรู้นะมึงอยู่ในนี้ ออกมา!"



เสียงตะโกนดังเข้ามาใกล้ขึ้นจนคนตัวขาวสะดุ้งโหยง หัวใจเต้นตึกตักด้วยความหวาดกลัว สองมือปิดปากเอาไว้ไม่ให้เผลอส่งเสียงอะไรออกมา



"เห้ยมึง ห้องนี้น่าสงสัยว่ะ แม่งล็อกประตูเอาไว้"


ปังๆๆ


"เปิดประตูกูรู้นะว่ามึงอยู่ในนี้!!"



ร่างบางกอดตัวเองแน่น กลัวไปหมด สะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่คนข้างนอกทุบประตูจนแทบพัง



"ไม่เปิดใช่ไหม มึงอยากลองดีกับกูใช่ไหมไอ้เจ๊ก ได้!"



กึกกัก... ซ่าาาาา...



คนใจร้ายคว้าถังน้ำที่ถูกเติมจนเต็มสาดเข้าไปในห้องน้ำที่ถูกล็อกไว้ คนตัวเล็กที่ไม่รู้จะหลบไปไหนเปียกซ่กไปทั้งตัว เสียงกึกกักที่หน้าประตูทำควานลินอดไม่ได้ที่จะเอาหูไปแนบบานประตูเอาไว้



"ถ้าไม่ออกมา ก็ไม่ต้องออกมาเลยแล้วกัน!"



ร่างบางตาเบิกโพลงเมื่อรับรู้ว่าเสียงที่ดังข้างหน้าประตูนั้นเกิดจากบานประตูที่ถูกขัดเอาไว้ด้วยด้ามไม้กวาด ควานลินพยายามกระแทกประตูให้เปิดออกก็ไม่สามารถเปิดออกได้



"พวกคุณจะทำอะไรน่ะ เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้นะ!"

"หึ ถ้าอยากอยู่ในนั้นก็อย่าหวังว่าจะออกมาได้อีก"

"ได้โปรด อย่าขังผมไว้ในนี้ คุณซังบิน คุณซังกยุน ช่วยเปิดให้ผมทีเถอะนะครับ ฮึก ฮืออออ"



เสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าออกไปแล้ว ซึ่งก็หมายความว่าตอนนี้ควานลินถูกทิ้งให้อยู่ในห้องน้ำคนเดียว โดยที่ไม่มีใครรู้



"ช่วยด้วย ใครก็ ฮึก ดะได้ ช่วยผมด้วย ฮือออ"



ร่างบางทรุดตัวลงนั่งพื้น ซบหน้าลงกับเข่าร้องไห้อย่างคนไม่รู้หนทาง









นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่คนตัวเล็กร้องไห้อยู่แบบนั้นจนสลบไป กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเพราะถูกช้อนตัวอุ้มขึ้นมา จากใครซักคนที่หน้าตาถมึงทึงบึ้งตึงจนน่ากลัว



พี่แดนงั้นหรอ?



ด้วยความที่สติยังมาไม่เต็มร้อยและความอ่อนเพลีย ควานลินจึงผลอยหลับไปอีกครั้ง ในอ้อมกอดอบอุ่นนั้น



เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่ครูพยาบาลปลุกให้ลุกขึ้นมากินยา จะข่มตาให้หลับอีกก็ทำไม่ได้ จะให้กลับไปที่ห้องเรียนก็ยังไม่อยากกลับตอนนี้ ร่างบางจึงขออนุญาตครูพยาบาลขึ้นห้องเรียน ทั้งที่จริงแล้วสถานที่ที่ต้องการจะไปคือบนดาดฟ้าอาคาร 9 ชั้นต่างหาก



เมื่อเปิดประตูไม้สีน้ำตาลบานเดิมออกไป ก็พบแผ่นหลังกว้างใหญ่ดั่งมหาสมุทรอันแสนจะคุ้นเคย ยืนหันหลังสูบบุหรี่อยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจ พี่คนนี้นี่วันวันหนึ่งสูบบุหรี่กี่มวนกันนะ



ร่างบางเดินตามไปขนาบข้างคนพี่ แดเนียลเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงใครบางคนที่มาหยุดยืนข้างๆ จึงหันกลับไปมองด้วยความสงสัย พอรู้ว่าคนที่เดินมายืนข้างๆ คือใครก็หันหน้ากลับไปสูบบุหรี่ตามเดิม



"พี่แดน"

"..."



ร่างหนาเลิกคิ้วเสหน้ากลับไปมองคนตัวขาวที่กำลังก้มหน้างุด กำมือไว้แน่น



"พี่รู้ได้ยังไงครับว่าผมอยู่ที่นั่น

"ก็นายผิดนัด"

"เอ่อคือ ผมขอโทษครับ"

"ฉันไม่ชอบคนผิดสัญญา เลยไปตามนายที่ห้องกะว่าจะต่อยให้หน้าหงายซักที แต่ดันไปได้ยินไอ้พวกเด็กเวรมันหัวเราะคิกคัก คุยกันสนุกสนานแล้วเอ่ยชื่อนายขึ้นมา"

"..."

"ฉันเลยจัดการง้างปากเจ้าพวกนั้นนิดหน่อย มันถึงยอมบอกว่าจับนายขังไว้ในห้องน้ำนั่น"

"ง้าง... ปาก คือ?"

"เฮ้อ ช่างมันเถอะ"

"แต่ว่ายังไงก็ขอบคุณนะครับที่มาช่วยผมไว้"

"อืม"

"เอาจริงๆ พี่ก็ไม่ได้ใจร้ายแบบที่คนอื่นคิดนะครับ"

"คนอื่นจะคิดยังไงก็ช่าง"

"อ่าครับ..."

"ฉันอยากรู้แค่ว่านายน่ะคิดยังไงมากกว่า"

"ครับ?"

"ช่างมันเถอะ"

"อ่า ครับ"



เมื่อบทสนทนาจบลง นิ้วเรียวยาวก็คีบแท่งมะเร็งที่สูบค้างไว้ขึ้นมาจ่อปากอีกครั้ง สูดควันดำเข้าปอดและเงยหน้าปล่อยออกมาสู่อากาศ



ร่างบางทำจมูกฟุตฟิตเพราะเหม็นกลิ่นควัน ดวงตาคมเหลือบมองเห็นจากทางหางตา จึงนึกได้ว่าเด็กนี่ไม่ชอบควันบุหรี่ แต่ก็ไม่ได้ดับแท่งนิโคตินในมือแต่อย่างใด กลับเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการหยิบกล่องนมสตรอเบอรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ยื่นส่งไปให้เด็กน้อยข้างๆ



"กินนี่สิ ยังไม่ได้กินข้าวกลางวันไม่ใช่หรอ ไอ้ที่ซื้อมาน่ะเปียกจนกินไม่ได้แล้ว"

"อันนี้.."

"ยี่ห้อที่นายชอบกินหมด เหลือแต่อันนี้"

"ขอบคุณนะครับ"



ควานลินยิ้มแกะหลอดเจาะดื่มทันทีแล้วแอบลอบยิ้มเบาๆ นานแล้วนะที่ไม่ได้ถูกคนอื่นใส่ใจแบบนี้ ใจที่เต้นตึกตักเร็วขึ้นแบบนี้นี่มันผิดปกติหรือเปล่านะ



แล้วยิ่งได้เห็นคนตัวโตคีบบุหรี่ในมือโดยมีภาพฉากหลังเป็นพระอาทิตย์สาดแสงลงมายิ่งดูดีซะจนใจเต้นเร็วยิ่งกว่าเดิมจนแทบไม่เป็นจังหวะ



ถึงภาพเหล่านั้นจะเซ็กซี่แบดบอยยังไงแต่สุขภาพสำคัญที่สุดไม่ใช่หรอ ควานลินปล่อยหลอดออกจากริมฝีปากอิ่ม ยื่นนมกล่องที่เหลือกว่าครึ่งไปให้คนข้างๆ



"พี่แดนลองดื่มนมดูมั้ย ดีต่อสุขภาพกว่าสูบบุหรี่เยอะเลยนะครับ"

"ถ้าฉันลองดื่มนมแล้วนายกล้าลองเจ้านี่บ้างไหมล่ะ"

"เอ่อ ผมสูบไม่เป็นหรอกครับ"



แดเนียลยกยิ้มมุมปากก่อนจะงับหลอดชิมรสนมสดสีชมพูหวานแหวว โดยที่ไม่ยอมถือกล่องเองด้วยซ้ำ ดวงตาสุดแสนจะเจ้าเล่ห์สบมองเข้าไปนัยตาหวานของควานลิน จนคนน้องทนแววตาร้อนแรงของคนตรงหน้าไม่ไหว ต้องทำทีเป็นก้อนเมฆโง่ๆ ที่อยู่เบื้องหลังน่าสนใจเสียเต็มประดา



"หวานเกินไป ไม่เห็นอร่อยเลย"

"งั้นคราวหน้าผมจะให้ลองนมจืดนะ"

"ฉันลองแล้ว ตานายบ้าง"



พูดจบแดเนียลก็ยื่นแท่งนิโคตินร้อนให้กับคนตัวเล็กทันที



"คือผมสูบไม่เป็นจริงๆ ครับ"

"ไม่เห็นจะยาก"



แดเนียลยกมวนบุหรี่ที่หดสั้นลงมากจ่อปากและสูดควันสีดำเข้าเต็มปอดเป็นครั้งสุดท้าย บี้แท่งมะเร็งลงกับขอบกำแพง และหันไปเผชิญหน้ากับเด็กน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่



ใช้มือหนาบีบคางเล็ก บังคับให้ริมฝีปากสีสดเผยอออกมา และประกบกลีบปากบางของตนลงไปที่อวัยวะเดียวกันของคนตัวเล็ก ค่อยๆ ปล่อยควันดำที่ถูกเผาไหม้เข้าไปในโพรงปากเล็กเพื่อที่จะสอนเด็กน้อยให้รู้จักรสชาติขมปร่าของมัน



เพราะไม่คุ้นเคยกับการสูดดมควันจำนวนมาก ประกอบกับการถูกบังคับให้รับควันบุหรี่โดยไม่รู้ตัวทำให้ร่างเล็กสำลักควันออกมาอย่างน่าสงสาร



"แค่กกกๆๆๆ แค่กๆ มะไม่ไหว"



มือหนาลูบแผ่นหลังบอบบางเบาๆ ให้คลายอาการ ส่วนมือหนาก็เกลี่ยน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะการไอโครกซักพักจนควานลินดีขึ้น



"ลืมไปว่าไม่เคย"

"ไม่เอาแล้วยอมแพ้"

"ขออีกที คราวนี้ไม่สำลักแน่นอน"

"ยังงะ อะ อื้อออ"



กลีบปากบางก้มลงมาประทับที่ริมฝีปากหนานุ่มหยุ่นอีกครั้ง เด็กน้อยที่ไม่ประสีประสาหลับตาปี๋เม้มปากแน่น จนคนพี่ต้องบีบคางแหลมเบาๆ ให้เด็กน้อยตัวขาวเผยอปากออกมา จากนั้นจึงเลื่อนฝ่ามือไปประคองที่ท้ายทอย เพื่อที่จะได้เป็นคนนำเกมปรับเปลี่ยนองศาในการจูบให้ถนัดมากขึ้น



เมื่อเผลอตัวเปิดปากให้ลิ้นร้อนของพี่แดนถือวิสาสะแทรกสอดเข้ามาสำรวจภายในโพรงปากของตน รสสัมผัสแรกที่รู้สึกได้ทันทีนั่นคือความขมปร่าของนิโคตินที่คละคลุ้งอยู่ในปาก



อย่างที่บอกว่าควานลินไม่ชอบกลิ่นของบุหรี่ แต่ทว่ากลิ่นมิ้นต์จางๆ ที่เจือปนอยู่ทำให้รสชาติที่เกลียดแสนเกลียดนั้นดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อมารวมกันกับรสชาติหวานหอมของนมสตรอเบอรี่ที่พึ่งดื่มเข้าไป ก็ทำให้เด็กน้อยมัวเมาได้ไม่อยาก



สัมผัสแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้รับ ทำให้สมองของควานลินขาวโพลนไปหมด ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ ขนาดแค่จะยืนให้ตรงยังทำได้ยาก สองแขนเล็กจึงคว้าเอาบ่าแกร่งตรงหน้าไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวก่อนที่จะยืนไม่ไหวและทรุดลงไปซะก่อน



เป็นเวลาเนิ่นนานที่ทั้งคู่แลกเปลี่ยนรสชาติที่แต่ละคนชื่นชอบให้แก่กันและกันผ่านน้ำลายสีใสเหนียวเหนอะ ลิ้นทั้งสองที่กระตวัดกวัดเกี่ยวสลับกันชิมรสชาติที่ตัวเองไม่เคยได้ลิ้มรสมาก่อน



กระทั่งคนตัวบางที่ถูกอีกคนกระทำการเอาแต่ใจ ช่วงชิงทั้งความหวานภายในและอากาศจากปอดไปซะหมด จนเริ่มหายใจขาดห้วง แดเนียลจึงยอมผละออกมาด้วยความเสียดาย



"เป็นไงบ้างรสชาติอร่อยไหม?"

"มะไม่ไม่เห็นอร่อยเลย"



ควานลินเอ่ยตอบเสียงกระท่อนกระแท่น เพราะกำลังหอบหายใจหนักกอบโกยอากาศเข้าสู่ปอด ซ้ำยังเขินซะจนก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบคนตรงหน้า



"แต่ว่าพี่เริ่มชอบนมสตรอเบอรี่ซะแล้วล่ะ"

"เอางี้... พี่มีขอเสนอ"

สรรพนามที่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนไปของร่างหนา ทำเอาควานลินใจเต้นตึกตักทันที

"ข้อเสนอ?"

"พี่จะเลิกดูดบุหรี่ก็ได้"

"จริงหรอครับ"

"แต่ขอเปลี่ยนมาดูดปากเราแทน โอเคนะตกลงตามนี้"

"ห้ะ มะไม่โอ อื้อ อื้อออมม"

.
.



.

talk

ย้ายบทความจากในจอยมาลงในเด็กดีค่ะ
ใครที่รออ่านท่านเซบและเอ็ดอยู่ รอตอนหน้าน้า :) 








T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

316 ความคิดเห็น

  1. #204 iamaoitme (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 02:02
    <p>บังอาจที่สุดที่มาแกบ้งลูกฉัน พี่แดนจัดการให้น้องแล้ว ฮื่อๆๆๆๆ ดิฉันในขณะนี้ ยิ้มจนเหงือกแห้งแล้ว โอ๊ยยยยเขินสุดๆๆๆ เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ</p>
    #204
    0
  2. #203 miso_mmm (@misoyim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 05:51
    แงงงง ชอบมากกกกก แงงงง้ เหมือนอ่านการ์ตูนวายญี่ปุ่นเลยอะ ขอบคุณพี่แดนที่ไปช่วยน้อง ขอให้เลิกบุหรี่ได้นะคะ อิอิ
    #203
    0
  3. #202 Je_dada555 (@Je_dada555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 14:07
    ชอบบบบบบบบบบบมากกกกกกกกกกกคะ คือฟินทะลุปรอตเลยยยย &#128566;
    #202
    0
  4. #201 NICSHIDAE (@NICSHIDAE) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 15:00
    อ่านจากจอยมาแล้ว ชอบมาก มาอ่านซ้ำในนี้ก็ชอบมากกก อยากได้มีต่อมากๆเลยค่ะ
    #201
    1
  5. #200 5207hh (@5207hh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 00:18
    โหหหหหชอบมากค่ะ ใจสั่นเวอร์มาใจดีกับน้องแบบนี้ สงสารน้องลินที่โดนแกล้งตลอด แต่มีพี่แดนมาช่วยแล้ว โครตเท่เลยย
    #200
    0
  6. #199 paupu (@paupu18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 01:42
    ชอบบบพี่แดนแบดมาก จัดการพวกนั้นให้น้องแล้วใช่มั้ยอ่า อยากอ่านต่อมากๆ
    #199
    0
  7. #197 Kangggg (@Kangggg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 00:10
    พี่แดนนนนนนนน ทำไมดูหล่อจังงงงงง ช่วยน้องหน่อยนะะ
    #197
    0
  8. #196 plengzzzzzzzzz (@plengzzzzzzz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:08
    พี่แดนเท่มากกกกกกก น้องน่ารัก
    #196
    0
  9. #194 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:44
    พี่แดน ดูแลน้องด้วยน่ะ
    #194
    0
  10. #193 pigie (@pigie) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:26
    สงสารหลิน พี่แดนไปจัดการไอพวกหลังห้องให้หมดเลยนะะะ
    #193
    0