OS / SF สายไหมไลควานลิน (All Kuanlin)

ตอนที่ 5 : SF My Daddy 1/3 (Seongwoo X Kuanlin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    7 ม.ค. 61

SF My Hero 1/?

(Seongwoo X Kuanlin)





ท่ามกลางสายฝนพรำในคืนเดือนมืด บรรยากาศเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดยามรัตติกาล ราวกับอีกาดำสยายปีกโอบกอดค่ำคืนนี้เอาไว้ เสียงกิ่งไม้แห้งเสียดสีกันไปมาท่ามกลางความเงียบเชียบที่ได้ยินแม้เสียงลมหายใจ

 

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ....

 

เสียงหอบหายใจของหญิงสาวที่กำลังพยายามกระเสือกกระสนวิ่งหนีพยามัจจุราชชุดดำดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบชวนอึดอัดนั้น สองขายาวเรียวสวยทว่าเต็มไปด้วยร่องรอยของแผลที่ได้มาจากกการหกล้มจนถลอกปอกเปิกไปหมดพยายามก้าวไปข้างหน้าด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่พอจะมี สองแขนกระชับเด็กน้อยในอ้อมกอดที่หลับตาพริ้มตกอยู่ในภวังค์แห่งความฝันโดยไม่ได้รับรู้ว่าผู้เป็นแม่กำลังตกที่นั่งลำบากอย่างที่สุด เมื่อกำแพงสูงตระหง่านตั้งขวางกั้นอิสรภาพเบื้องหน้าเอาไว้

 

ทางตัน ...

 

หญิงสาวจนมุมทุกหนทาง ภายในหัวตื้อไปหมด ทางหนีเพียงหนึ่งเดียวก็คือหันหันหลังวิ่งกลับไปทางเดิมให้เร็วที่สุดก่อนที่พยามัจจุราชร้ายจะตามมาทัน แต่ทว่าก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อเสียงฝีเท้าหลายคู่ค่อยๆ ดังใกล้เข้ามา จนกระทั่งเสียงฝีเท้าเหล่านั้นหยุดลง และบุคคลชุดดำราวๆ 5-6 คนปรากฏกายขึ้นมาภายในกรอบสายตาของหญิงสาวที่ตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวระคนทำอะไรไม่ถูก

 

“จะหนีไปไหนนังตัวดี” เสียงทุ้มมุ่งร้ายดังมาจากทิศทางด้านหน้า ทำเอาขนที่ท้ายทอยของหญิงสาวลุกซู่ขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวจนถึงขีดสุด หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก มือชื้นเปื้อนเหงื่อค่อยๆ ประคองเด็กน้อยในอ้อมอกลงมาวางไว้ที่พื้นอย่างแผ่วเบาพลางดันร่างกายที่บอบช้ำของตัวเองขึ้นมาด้านหน้ากำบังลูกรักของตนเอาไว้ด้วยหัวใจของผู้เป็นแม่

 

“จะฆ่าจะแกง ทำอะไรฉันก็ได้ แต่ขอร้องอย่าทำอะไร ควานลิน เลยนะ ได้โปรด

หญิงสาวคุกเข่าอ้อนวอนทั้งน้ำตาให้เหล่าชายฉกรรจ์ตรงหน้าเมตตาต่อเด็กน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้านหลัง

 

“หึ ซอนมีเธอไม่มีสิทธิจะร้องขออะไรทั้งนั้น ที่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ได้ก็ถือว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว”

 

“ซังกยุน ได้โปรด วะไว้ชีวิต ละ ลูกชายของชั้นด้วย”

 

“ลูกชายของแกกับชู้น่ะหรอ!! ยังจะมีหน้ามาให้ฉันไว้ชีวิตไอ้เด็กเปรตนี่อีกงั้นหรอ!!”

ชายรูปร่างสันทัด ร่างหนาด้วยมัดกล้ามตะโกนขึ้นมาด้วยความโมโห พลางหยิบอาวุธสีดำมะเมื่อมที่ซ่อนไว้ภายใต้เข็มขัดหนังขึ้นมา กวาดกระบอกปืนไปที่หญิงสาวผู้ไร้หนทางสู้

 

“มะ ไม่นะ ได้โปรด” ซอนมีก้มหัววิงวอน น้ำตานองหน้า หันหลังกลับไปโอบกอดลูกน้อยไว้แน่นแนบอก เด็กชายผู้น่าสงสารลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะแรงกอดจากผู้เป็นแม่ ดวงตาใสไร้เดียวสาทอแววเป็นประกายมองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง ถึงแม้จะยังเด็กและไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ด้วยสัญชาติญาณอะไรบางอย่างของเด็กน้อยที่ทำให้รู้ว่าเหล่าบุคคลตรงหน้าไม่ปลอดภัยเหมือนกับไออุ่นของอกแม่ที่โอบกอดอยู่ตอนนี้ เด็กน้อยงอแงร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว

 

ภาพที่อดีตคนรักของร้องไห้ปิ่มขาดใจ กอดกับเด็กน้อยที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกชู้แนบแน่น ทำเอาหัวใจซังกยุนกระตุกวูบ ความโกรธในทรวงสุมเพิ่มขึ้นราวกับกำลังเต็มเชื้อเพลิงลงไปในกองไฟ มือหนายกปากกระบอกปืนขึ้นอีกครั้ง เล็งไปที่ด้านหลังของหญิงสาวที่ตนเคยรักและเกลียดที่สุดในชีวิต

 

“ถ้ารักกันมากนัก ก็ตายไปด้วยกันนั่นแหละ!

 

 

ปัง!!

 

เสียงปืนดังขึ้นมา 1 นัด ก่อนที่ร่างของหญิงสาวตรงหน้าจะล้มลงไปโดยที่ยังมีลูกน้อยแนบอก เด็กน้อยที่ไม่รู้ตาสีตาสาอะไรแผดเสียงร้องไห้งอแงขึ้นมาด้วยความตกใจ


ซังกยุนสาวเท้าก้าวเข้าไป พลางยกอาวุธร้ายที่ใช้ปลิดชีพอดีตคนรักขึ้นมาอีกครั้ง แต่หนนี้ปลายกระบอกปืนนั้นถูกเล็งไปที่เด็กชายซึ่งกำลังร้องไห้อย่างน่าสงสาร ทว่าในขณะที่เรียวนิ้วกำลังจะเหนี่ยวไกปืน เสียงเรียกจากทางด้านหลังทำให้พยามัจจุราชผู้ไร้หัวใจชะงักมือไว้

 

“พี่ซังกยุน”

 

“อะไร” คิ้วหนากระตุกขึ้นทันทีด้วยความหงุดหงิด

 

“ปล่อยเด็กไปเถอะ เด็กไม่รู้เรื่องอะไรด้วย” เสียงจากบุคคลเดิมทางด้านหลังดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนที่จะเดินมาหยุดข้างๆ แล้วใช้มือข้างหนึ่งลดอาวุธสีดำมะเมื่อมนั้นลงมา

 

“มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะ ซองอู ถึงมาสั่งกูได้!” ซังกยุนตวัดตาหันมามองตาขวาง

 

“ผมไม่ได้สั่ง ผมขอร้อง และถ้าพี่ไม่ฟังสิ่งที่ผมขอร้อง การประชุมพิจารณาเลื่อนขั้นผู้ดูแลคาสิโนทางฝั่งตะวันตกอาทิตย์หน้าก็อาจจะต้องเลื่อนไปก่อน”

 

ซองอูปรายตามองบุคคลที่โตกว่าหยั่งเชิง สังเกตุเห็นซังกยุนผู้เป็นญาติห่างๆ ถลึงตาให้ พลางส่งเสียงจิ๊เบาๆ ด้วยความขัดใจ

 

“ถ้ามึงไม่ได้เป็นลูกชายคนเล็กของลุงซองจี ป่านนี้สมองมึงกระจายไปแล้วรู้ไว้ซะ” ซังกยุนเอ่ยเสียงเรียบพลางเก็บกระบอกปืนเข้าช่องลับใต้เข็มขัดตามเดิม หึ ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของเขาถูกคุณลุงซองจี 1 ใน 4 ผู้บัญชาการสูงสุดของแก๊ง ไหว้วานให้ไอ้เด็กเหลือขอซองอูนี่มาติดสอยห้อยตามดูงานละก็ เขาไม่มีวันที่จะญาติดีกับมันแน่นอน

 

“ถ้าพี่กล้าระเบิดสมองของทายาทรุ่นที่ 9 ก็ลองดู” ซองอู ยักไหล่แบบไม่ยี่หระอะไร ถึงแม้ว่าเค้าจะอายุเพียงแค่ 15 ปี แต่ความหัวไวเก่งกาจ และฉลาด ก็ทำให้เขาได้รับความไว้วางใจมากพอว่าในอนาคตข้างหน้าจะต้องถูกวางตัวเป็น 1 ในหัวหน้าใหญ่ตามรอยซองจีพ่อของเขาเป็นแน่

 

ซังกยุนส่งสายตามาดร้ายกลับมาให้ก่อนจะหันหลังกลับไปตามทางเดิม ทิ้งให้ลูกน้อง 2-3 คนจัดการกับร่างไร้วิญญาณของอดีตคนรักของตนอย่างไม่แยแสอะไร

 

“แล้วอย่างงี้นายจะทำยังไงกับเด็กคนนี้ต่อ” เป็นยองมิน คนสนิทที่ไว้ในได้ของซองจีที่ส่งมาให้ช่วยดูแลซองอู เอ่ยถามขึ้นมาหลังจากผ่านสงครามประสาทของ 2 เสือร้ายที่บังเอิญถูกจับให้มาอยู่ด้วยกันซะได้

 

“ก็คงจะเอาไปให้คุณนมเลี้ยงแหละครับ เอ่อ... พี่ยองมินอุ้มเด็กเป็นไหม ช่วยอุ้มขึ้นมาให้หน่อย”

ถึงซองอูจะเป็นทายาทหัวหน้าแก๊งผู้ซึ่งอาจเป็นใหญ่เป็นโตในอนาคตแต่ว่าเขาก็ไม่เคยที่จะแข็งกระด้างหยาบคายต่อผู้เป็นผู้ใหญ่ (ยกเว้นไอ้พี่ซังกยุนไว้คนนึงนะ ไอ้คนพรรค์นั้นไม่เห็นจะน่าเคารพตรงไหน) และถึงแม้พี่ยองมินจะเป็นแค่ลูกน้องคนนึงที่ป๊าส่งมาให้แต่ก็ดูแลเขาดีเหมือนน้องชายแท้ๆ คนนึง

 

“เคยแต่จับปืน จับมีด ปาระเบิดโว้ยย ไม่เคยอุ้มเด็ก” ยองมินโวยวายขึ้นมา แต่ขายาวก็ค่อยๆ สาวเท้าเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กน้อยที่สะอึกสะอื้นร้องไห้ตัวโยนโดยมีซองอูเดินตามไปข้างๆ พอมือหยาบกร้านทำท่าจะเอื้อมมือลงไปสัมผัสผิวบอบบางนั้น พลันเด็กน้อยก็แหกปากโวยวายออกมาจนชายร่างยักษ์ 2 คนสะดุ้งโหยงแทบหงายหลัง

 

“ไอเหี้ยยย ไม่เอาแล้ว มึงอุ้มเองเลยซองอู จะเอาลูกเค้าไปเลี้ยง ก็รับผิดชอบเองเลย” 

ยองมินถอยหลังออกมายกมือขึ้นมาทำท่ายอมแพ้ 

 

ซองอูค่อยๆ กระเถิบเข้าไปใกล้ไม่ให้เด็กน้อยที่ดวงตาสวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตานั้นตกใจ มือหนาค่อยๆ เอื้อมลงไปวางลงบนกลุ่มผมสีนิลนุ่มลื่นอย่างเบามือ ดวงตาสวยคู่นั้นปรือตากระพริบขึ้นลงช้าๆ จ้องมองคนตรงหน้า เสียงร้องไห้โวยวายเบาลงจนเงียบไป ซองอูยิ้มกว้างอย่างดีใจ เมื่อเด็กน้อยตัวขาวเหมือนจะไว้ใจเขาแล้ว เมื่อเห็นดังนั้นจึงค่อยๆ สอดมือหนาเข้าไปช้อนใต้ร่างเล็กนั้นยกขึ้นมาแนบอก ดวงตาเรียวคมพิจารณาตัวเล็กในอ้อมกอด ผิวขาว ตาโต ปากนิด จมูกหน่อย แก้มยุ้ยๆ น่าหยิก จนซองอูอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปขโมยหอมแก้มเด็กน้อยน่ารักนั่น

 

“ทำไมไม่ร้องแล้ววะ” ยองมินมองเด็กน้อยในอ้อมแขนของคนเด็กกว่า

 

“คนหล่อก็งี้” ซองอูยักคิ้วหลิ่วตา อากัปกิริยาชวนอ้อนตีนซะเหลือเกินในสายตายองมิน

 

“เออ ไอ้คนหล่อ” อยากจะมองบนแรงๆ ให้คนตรงหน้า

 

“ฮือออ พี่ยองมิน น้องโคตรน่ารัก ไอ้เหี้ยพี่ซังกยุนแม่งโคตรเลว จะฆ่าเด็กตาดำๆ ได้ลงคอ”

องซองอูโหมดคิตตี้ ทำเอาคนสนิทอย่างยองมินขนลุก ไอเวร รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่นทายาทรุ่นที่ 9 ของแก๊งมาเฟียชื่อดังอันดับต้นๆ ของประเทศ แต่เสือกแพ้ของน่ารัก

 

“รีบกลับกันเหอะ ก่อนที่พ่อมึงจะมา”

 

“อือ กลับบ้านเรากันนะครับควานลิน ต่อจากนี้พี่ซองอูจะเป็น แด๊ดดี้ให้หนูเอง”

องซองอูก้มลงจุ๊บที่แก้มใสอย่างเอ็นดูก่อนที่จะรีบสาวเท้าก้าวตามยองมินขึ้นรถที่จอดอยู่ซอยถัดไป

 

อ่า คืนนี้คงได้นอนคุยกับคุณม๊ากายุนยาวๆ เรื่องที่ยังไม่มีเมียแต่ดันมีหลานให้ม๊าอุ้มซะแล้ว

 

 

 

 

 

โชคดีที่ควานลินเป็นเด็กน่ารัก  ในตอนที่หูของซองอูกำลังถูกคุณแม่ผู้เป็นใหญ่ในบ้านบิดวนแทบเป็นเลขแปด แม่นมก็อุ้มเด็กน้อยตาใสที่ร้องไห้กระจองงอแงจะหาแต่ซองอูเข้ามา พอเห็นหน้าซองอูเท่านั้นควานลินก็ยิ้มเผล่ทั้งๆ ที่น้ำตายังนองหน้า เล่นเอาคนทั้งบ้านยิ้มตามด้วยความเอ็นดู

 

ด้วยความที่คุณยายหมาดๆ เห่อหลานเสียเต็มประดา จึงรีบจัดแจงให้คนรับใช้จัดห้องเด็กอ่อนให้น้องหลินติดกับห้องนอนใหญ่ของป๊ากับม๊าทันที ใช้เวลาไม่ชั่วโมงห้องใหม่ใสกิ๊งก็เสร็จสมบูรณ์พร้อมใช้งาน แม่นมผู้ที่เห่อคุณหนูคนใหม่ไม่แพ้กันก็เตรียมพาเด็กน้อยตบตูดกินนมนอนตั้งแต่ยังไม่สองทุ่มดี

 

แต่เด็กร่าเริงก็ยังคงเป็นเด็กร่าเริง ด้วยความแปลกที่ แปลกถิ่น แปลกหน้ากับคนใหม่ๆ ที่แอบเข้ามาแวะเวียนหยอกล้อเล่นหัวกับเด็กน้อยน่ารัก จนปาเข้าไปห้าทุ่มเสียงหัวเราะคิกคักก็ยังดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนเล็กห้องนั้น จนกระทั่งเที่ยงคืนกว่าความเหน็ดเหนื่อยก็ถาโถมร่างเล็กๆ จนตาปรือคล้อยหลับไป แต่ทว่าเพียงอึดใจเดียวก็ลืมตาโพลงขึ้นมาร้องไห้งอแงไม่ยอมนอนเสียให้ได้ นานๆ เข้าแม่นมก็จนปัญหาจะสรรหาวิธีมาปลอบโยนคุณหนูคนเล็กของบ้าน จึงตัดสินใจอุ้มเด็กน้อยตาหวานที่บัดนี้ดวงตานั้นคลอไปด้วยน้ำตา เดินลงไปเคาะห้องนอนใหญ่ของลูกชายคนเล็ก ด้วยหวังว่าจะมีวิธีทำให้เจ้าตัวเล็กหยุดร้องไห้เสียก่อนที่น้ำมูกน้ำตาไหลจะท่วมบ้านหลังนี้

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ...

 

“ว่าไงครับป้า หืมม น้องหลินงอแงหรอ” ซองอูเดินงัวเงียมาเปิดประตู เห็นตัวเล็กน้ำตานองหน้าจึงเอ่ยถาม ฉับพลันที่เด็กน้อยเห็นซองอู ก็ดิ้นขลุกออกจากอกแม่นมโผเขาไปหาอ้อมกอดอันปลอดภัยของคนตัวสูงทันที เล่นเอาแม่นมใจหายใจคว่ำ เกรงว่าจะทำคุณหนูหลุดมือ

 

“ป้าครับ เดี๋ยวคืนนี้ให้น้องหลินนอนกับผมก็ได้”

 

“แต่ว่า ...”

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมดูแลได้จริงๆ”

ซองอูยิ้มร่าเอ็นดูเมื่อเด็กดื้อ เริ่มคอพับคออ่อนจะหลับแหล่ไม่หลับบนอ้อมกอดอุ่นๆ นี้ทันที

 

 

 

 

 

นั่นคือวันแรกที่เด็กน้อยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวตระกูลอง ควานลินในวัย 6 ขวบ เติบโตขึ้นมาเป็นอย่างดี เด็กน้อยขี้งอแงในวันนั้นโตขึ้นมาเป็นเด็กน้อยช่างพูดในวันนี้

 

“คุณนมฮะ เมื่อไหร่แด๊ดดี้จะกลับมา” เด็กน้อยตัวขาวนั่งเท้าคางมองเข็มนาฬิกาที่ชี้บอกเวลา 18.30 น.

 

“วันนี้มีประชุมน่าจะกลับมืดนะคะคุณหนู” แม่นมยิ้มอ่อนโยนวางมือบนผมนิ่มอย่างเอ็นดู

“วันนี้น้องหลินก็ไม่ได้กินข้าวพร้อมแด๊ดดี้อีกแล้วล่ะซี่ เห้อ”  แก้มยุ้ยพองลมเข้าไปอย่างขัดใจ แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรพลางใช้มือน้อยๆ หยิบส้อมขึ้นมาจิ้มไส้กรอกรมควันหอมฉุยเข้าปากเคี้ยวตุ้ยจนลักยิ้มขึ้นที่ข้างแก้มใส

 

“ทานเสร็จแล้วไปอาบน้ำแต่งตัวนะคะ”

 

“งื้ออ น้องหลินยังไม่อยากอาบน้ำ น้องหลินอยากรอแด๊ดดี้” ตัวเล็กทำปากงุ้ย เบะปากเล็กๆ ทำท่างอแง

 

“คุณองไม่ชอบเด็กดื้อนะคะ คุณหนูก็รู้”

 

“แด๊ดดี้ไม่ชอบเด็กดื้อไม่ยอมอาบน้ำหรอครับ คุณนม”

 

“ใช่ค่ะ แล้วถ้าคุณหนูอาบน้ำให้ตัวหอมๆ คุณองกลับมาจะได้จุ๊บแก้มหอมๆ ของคุณหนูไงคะ”

 

“...”

 

“อื้อ ก็ได้ครับ น้องหลินจะไปอาบน้ำให้ตัวหอมๆ รอแด๊ดดี้”

 

ตัวเล็กวิ่งดุ๊กๆ กลับไปที่ห้องนอนใหญ่ของคุณชายคนเล็กของบ้านทันที ตั้งแต่คืนนั้นที่เด็กน้อยร้องไห้งอแงไม่ยอมนอน จนมาพล็อยหลับบนอกของซองอู ควานลินก็ไม่เคยกลับไปที่ห้องนอนเล็กของเด็กอ่อนที่คุณยายทำไว้ให้อีกเลย 


ก็จะให้ทำยังไงล่ะ น้องหลินไม่ชอบนอนคนเดียวนี่นา และอีกอย่างนอนกอดคุณหมีตัวใหญ่อย่างแด๊ดดี้เนี่ย อุ่นกว่านอนกอดน้องบราวนี่ที่แด๊ดดี้ซื้อให้เมื่อวันเกิดปีที่แล้วตั้งเยอะ

 

หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายจนเสร็จสิ้น ร่างเล็กก็กระโดดขึ้นเตียงกางหนังสือนิทานที่เลือกไว้แล้วว่าจะให้แด๊ดดี้อ่านให้ฟังคืนนี้ พลิกหน้าหนังสือไปมาระหว่างที่รอจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ จนมารู้สึกตัวอีกทีตอนที่แก้มใสถูกขโมยหอมไปดังฟอดใหญ่ ตัวเล็กจึงลืมตาขึ้นมายิ้มหวานให้กับคนที่นั่งอยู่ปลายเตียง

 

“แด๊ดดี้!” เด็กน้อยลุกขึ้นโผเข้ากอดร่างสูงเข้าเต็มรัก พลางเอาหัวทุยๆ ถูไปมาที่อกแกร่งนั้นอย่างออดอ้อน

 

“น้องหลินคิดถึง ทำไมวันนี้กลับช้าจังครับ” ตาแป๋วเงยขึ้นมาสบกับดวงตาคมที่ทอดมองมาอยู่ก่อนแล้วด้วยความเอ็นดู ซองอูยกยิ้มขึ้นมาวางมือลงบนกลุ่มผมนิ่มสีดำแล้วลูบเบาๆ

 

“ช่วงนี้งานเยอะมากเลย ขอโทษที่ให้รอนะครับ พรุ่งนี้สัญญาจะรับกลับมาทานข้าวเย็นพร้อมน้องหลินให้ได้เลย”

 

“เย้ แด๊ดดี้สัญญาแล้วนะครับ” ตัวเล็กยิ้มหวานตาหยี แก้มบุ๋มลงไปเป็นลักยิ้มน่ารัก ทำเอาคนตัวโตอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปจุ๊บแก้มใสนั่นซ้ำๆ

 

จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

 

จนเป็นเด็กน้อยเองที่ทนรำคาญไม่ไหว เอามือเล็กๆ ดันหน้าคนโตกว่าออกไป

 

“ฮื่อออ แด๊ดดี้พอเลย กลับบ้านช้าวันนี้ไม่ให้จุ๊บแล้ว”

 

“ฮ่าๆ งั้นแด๊ดดี้ไปอาบน้ำก่อนนะครับ น้องหลินเลือกนิทานไว้เลยวันนี้อยากฟังเรื่องไหน”

 

“โอเคครับ” ควานลินยิ้มร่า

 

 

ใช้เวลาไม่นานนักซองอูก็อาบน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก้าวขึ้นเตียงมาพร้อมทั้งคว้าเด็กน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างคุ้นเคย

 

“แด๊ดดี้วันนี้เหนื่อยไหม”  ปากเล็กๆ ส่งเสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยถาม

 

“เหนื่อยสิครับ แต่พอเจอหน้าน้องหลินก็หายเหนื่อยแล้ว”

 

“งั้นวันนี้น้องหลินไม่อยากฟังนิทานแล้ว แด๊ดดี้จะได้พักผ่อน”

 

“ไม่เอาสิ แค่เล่านิทานเองไม่เหนื่อยหรอกครับ ไหนน้องหลินอยากฟังเรื่องไหน”

ซองอูเอื้อมมือขึ้นไปคว้าเอาหนังสือนิทานที่หัวเตียงมาเลือก แต่มือเล็กๆ ก็จับห้ามเอาไว้

 

“ไม่เอาอะน้องหลินเบื่อแล้ว วันนี้ไม่อยากฟังก็คือไม่อยากฟัง แด๊ดดี้อย่าดื้อซี่”

ควานลินบุ้ยปากอย่างที่ชอบทำเวลาที่ถูกขัดใจ ท่าทางน่ารักนั่นเรียกเอารอยยิ้มจากซองอูได้อย่างง่ายดาย

 

“โอเคๆ งั้นนอนเลยเนอะ ฝันดีนะครับเด็กดีของแด๊ด”

พูดจบซองอูก็เอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่หัวเตียง ห้องทั้งห้องห้องปกคลุมไปด้วยความมืดมิด แขนยาวคว้าเด็กน้อยมากอดไว้หลวมๆ แล้วจึงหลับตาลงเตรียมเข้าสู่นิทรา

 

“แด๊ดดี้ลืมอะไรรึเปล่าครับ?”

 ตาแป๋วท่ามกลางความมืดมิดนั่นจ้องมองซองอูตาใส

 

“หืม ลืมอะไรครับ” ตัวโตลืมตาขึ้นมาสบเข้าไปลูกแก้วใสแจ๋วไร้เดียงสานั่นด้วยความงุงงง

 

“เห้ออออ คนแก่เนี่ยขื้ลืมจังนะ” ถอนหายใจออกมาเบาๆ แก้มใสพองลมเข้าปากอย่างที่ชอบทำ ปากงุ้ยๆ เบะออกมาราวกับถูกขัดใจ แต่เด็กดีอย่างน้องหลินไม่เคยโกรธแด๊ดดี้จริงจังอยู่แล้ว หลังจากบ่นงุ้งงิ้งเสร็จจึงใช้มือเล็กๆ ประคองแก้มของร่างหนาข้างกายไว้ จากนั้นจึงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ

 

จุ๊บ

 

Good night kiss ครับแด๊ดดี้” ควานลินยิ้มตอบ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายิ้มร่ากลับมาหลังจุ๊บเมื่อกี้นี้

 

จุ๊บ

 

Good night kiss ครับน้องหลิน” ซองอูค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง กระชับคนในอ้อมแขนแน่นขึ้น พลางคิดกังวลไปต่างๆ นาๆ กับอนาคตที่จะเกิดขึ้น น้องหลินตอนนี้ยังเด็กอยู่จึงชอบทำอะไรน่ารักๆ แบบนี้ให้เขาได้ใจเต้นเสมอ แต่ถ้าโตกว่านี้ล่ะ น้องหลินจะยังยอมให้เขาจุ๊บทุกคืนก่อนนอนแบบนี้อีกไหมนะ? แล้วถ้าวันนึงน้องหลินรู้ความจริงว่า เขาไม่ใช่พ่อที่แท้จริงจะโกรธไหม?

 

กลัว กลัวไปหมดเสียทุกอย่าง

กลัวที่ไม่รู้ว่าวันที่สวยงามแบบนี้จะจบลงเมื่อไหร่

กลัวว่าวันนึงถ้าเด็กน้อยเกลียดเขาขึ้นมาจะทำอย่างไร

 

กลัวที่สุดก็เห็นจะเป็นหัวใจของตัวเองนี่แหละ องซองอู

 

 



talk

เหมือนเราจะเห็นคุณตำรวจกวักมือเรียกเข้าคุกอยู่รำไรๆ 5555555555555

ฟิคบาปๆ ที่ทุกคนรอคอย ตอนนี้ปฐมบทค่ะ ตอนหน้าจะมาในไม่ช้านี้

เรื่องนี้เป็น Shot fic นะคะ คาดว่าน่าจะจบภายใน 3-4 ตอน

จะมีดราม่าไหม ต้องรอดูค่ะ 

แต่อยากให้ทุกคนเชื่อใจเรานะชื่อฟิคก็บอกอยู่แล้วน้าา ว่าสายไหมไลควานลิน อิอิ 

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจเล็กๆ ให้ไรเตอร์มือใหม่คนนี้ด้วยนะคะ เยิ้บบ ><





 nt>


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

316 ความคิดเห็น

  1. #315 kopn_ (@kopn_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 19:06
    คุกค่ะคุก
    #315
    0
  2. #300 earnnearn (@earnnearn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:08
    เอาข้าวผัดกับโกโก้ไหมคะ555
    #300
    0
  3. #227 พี่โจ้คนคูล.🌿 (@mtuanna93) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 22:29
    อ่านซองจีเป็นจีซองเฮยเลย
    #227
    0
  4. #130 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:54
    คุกๆๆๆๆ ไปค่ะเราจะเข้าคุกไปด้วยกัน
    #130
    0
  5. #98 kukk1kk (@rakprom) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 02:34
    กริ้ดดดดดดด ชอบพลอตแบบนี้55555555
    #98
    0
  6. #80 MmN<3 (@hireami) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 14:55
    ชอบการบรรยายมากๆเลยค่ะ เห็นภาพมากกก
    และลินลินก็น่ารักมากกกกก เป็นเด็กแก้มยุ้ยที่ช่างพูดหรอคะ หื้ม อยากบีบๆๆๆๆ
    เข้าใจเลยว่าทำไมแด๊ดกลัวหัวใจตัวเอง
    #80
    0
  7. #77 ❥rainywinter (@iphonemin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 18:35
    เรายอมเดินเข้าคุกแต่โดนดีเลยค่ะ ฝากซื้อโอเลี้ยงและข้าวผัดด้วยนะคะ 555555
    #77
    0
  8. #74 Elllsaaaa (@KookKeng04) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 18:19
    เด็กน้อยน่ารักมากกก
    #74
    0
  9. #66 jsmt2804 (@phonnaree) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 20:10
    คุณองงงงงคนดี
    #66
    0
  10. #59 takachima_taiga (@tsugiyoshi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 18:31
    ฮื่อออ ทำไมดีอย่างนี้ &#12640; &#12640; น้องหลินน่ารักมั่กๆๆๆๆ
    #59
    0
  11. #52 la_aong_mhok (@la_aong_mhok) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 07:55
    แงงงง เราชอบแนวนี้เราอยากเข้าคุกค่ะ เราพร้อมแล้-แค่กๆ
    #52
    0
  12. #47 miso_yim (@misoyim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 01:27
    ขอบคุณคุณอง ที่รับเลี้ยงน้องหลิน แงงง กลัวแทนคุณอง หัวใจคุณองคงไม่แข็งแรงพอ อิอิ
    #47
    0
  13. #45 Wonhony (@tintinya2010) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:36
    ไม่อบากจะคิดถึงตอนโต ตอนที่ควานลินรู้ว่าคุณองไม่ใช่พ่อแท้ๆแล้วจะเป็นยังไงมากๆค่ะ ฮื่ออออ
    #45
    0
  14. #44 Jung_YouMe. (@jiratsayapha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 20:37
    จะรอตอนโตนะรู้กกกก
    #44
    0
  15. #43 bearbearkd (@bearbearkd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 19:49
    นี่คือความในใจจากเมนน้องหลินสายคุณแม่ ปากลูกก็จะงุ้ยๆพองลม TT
    #43
    0
  16. #42 khao-chae (@khao-chae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 17:13
    พี่จะรอหนูโตนะลูกกกกก
    #42
    0
  17. #41 nineniogk (@nineninenio) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 17:02
    โอ๊ยยยยย ขอเดินเข้าคุกอย่างภาคภูมิใจเลย ตอนกู๊ดไนท์คิสเขินหนักมาก แงงงงง ไรท์สู้ๆนะคะ
    #41
    0