[END SS1] เฮียบิ๊กรักมารวยนะ #บิ๊กอยากรวย

ตอนที่ 10 : บทที่ 9 : นักสืบมารวยและผู้ช่วยบิ๊ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    1 ส.ค. 62

บทที่ 9
นักสืบมารวยและผู้ช่วยบิ๊ก

“ถ้าตี๋รู้โกรธเราสองคนแน่ๆ” ไม่ต้องสงสัยครับตอนนี้ผมและเฮียบิ๊กเราสองคนต่างเปิดอกเปิดใจคุยกันในเรื่องความผิดปรกติของไอ้บุ๊คเพื่อนรัก เฮียบิ๊กมาปรึกษาผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่าช่วงนี้บุ๊คมีปัญหากับใครหรือเปล่าทำไมดูหงุดหงิดและหายออกไปนอนข้างนอกบ่อยๆ ทั้งๆ ที่ไอ้บุ๊คไม่มีเพื่อนคนอื่นนอกจากผมกับมิ้น

“แต่เราสามารถเบิกการ์ดความเป็นพี่ชายและเพื่อนสนิทเข้ามาใช้ได้นะครับ ถ้าโกรธจริงๆ ก็น่าจะเห็นถึงความเป็นห่วงของเรา”

“แต่คอสตูมเราไม่เด่นไปเหรอมารวย” เป็นครั้งแรกที่เฮียบิ๊กถามผมด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ เพราะผมสั่งชุดโคนันมาสองชุดสำหรับผมและเฮียบิ๊กในการทำภารกิจตามสืบเรื่องไอ้บุ๊ค

“ก็ธรรมดานะครับ ไม่อย่างนั้นจะเรียกนักสืบได้ไง” ผมมองตัวเองในกระจกที่ตอนนี้สวมเสื้อสูทสีน้ำเงินผูกโบสีแดงกางเกงขาสั้นเหมือนอย่างโคนันไม่มีผิดแม้ขาจะหักแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคของคนฉลาดอย่างผม ซึ่งเฮียบิ๊กก็สวมชุดเหมือนผมเพียงแค่ต่างไซส์

“นั่นซิเนอะทำไมเฮียคิดไม่ได้” เฮียบิ๊กเกาศีรษะของตัวเองด้วยความสับสนก่อนจะเดินออกไปนอกห้องทิ้งให้ผมเซตผมอยู่คนเดียวเพราะเฮียบิ๊กไม่มีผมให้เซต

“หลักฐานมีอะไรบ้าง” ผมเดินออกมาจากห้องหลังจากที่แต่งตัวเสร็จส่วนเฮียบิ๊กนั่งมองกระดาษที่ผมเขียนความผิดปรกติของไอ้บุ๊คเอาไว้

“ตามที่เฮียเห็นอะครับ ผมเขียนเอาไว้”

“มารวยครับ ถึงเฮียจะไม่ค่อยฉลาดเรื่องนี้แต่เฮียพอจะรู้ว่านี่ไม่ใช่หลักฐานมันเป็นเพียงแค่สมมติฐานเท่านั้น” ผมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เฮียบิ๊กที่ทำหน้าเคร่งเครียด “ตี๋ไม่เคยเป็นแบบนี้ เฮียไม่สบายใจ”

“มันไม่ค่อยมีเรื่องไม่สบายใจเท่าไหร่ ที่ผมเห็นมากสุดก็คือเรื่องลืมรายงานไว้ที่ห้อง”

“เฮียมีน้องชายแค่คนเดียวเฮียไม่อยากเสียน้องไป...”

“เฮียครับไอ้บุ๊คไม่ได้ไปตายนะ....”

“ขอจูบปลอบขวัญหน่อย...” เฮียบิ๊กเข้ามาประกบปากผมทันทีพร้อมกับสอดลิ้นเข้ามาด้านในด้วยความหื่นกระหายเหมือนอดอยากจากจูบมานานทั้งๆ ที่จูบกันเกือบทุกๆ ครึ่งชั่วโมง

แอดดดดดด

“ทำอะไรกัน? แล้วดูชุด..จะคอสเพลย์?” เฮียบิ๊กผลักตัวออกจากผมทันทีที่อยู่ๆ ประตูห้องถูกเปิดออกก่อนจะปรากฏเป็นร่างของไอ้บุ๊คที่ยืนขมวดคิ้วมองมาที่ผมสองคน “ทีหลังก็ไปทำในห้องนะผมไม่อยากเห็นหนังสด พึ่งรู้ว่าชุดโคนันมันสามารถกระตุ้นอารมณ์แบบนั้นได้”

“ไปไหนมาตี๋ เฮียไลน์ไปก็ไม่ตอบเลย โทรไปก็ไม่รับ” เฮียบิ๊กลุกขึ้นเดินเข้าไปหาไอ้บุ๊คด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “รู้ไหมว่าเป็นห่วง”

“เฮียจะมาเป็นห่วงอะไรผมวะ”

“ทำไมตี๋พูดแบบนี้ เฮียเป็นห่วงจริงๆ”

“วันๆ ก็อยู่แต่กับไอ้รวยจะมาสนใจอะไรผม มึงก็ด้วยตั้งแต่มีผัวก็ลืมเพื่อน”

“ตี๋...” เฮียบิ๊กเดินเข้าไปหาไอ้บุ๊คพร้อมกับจับไหล่ของไอ้บุ๊คเอาไว้ด้วยความใจเย็นๆ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ผมสังเกตเห็นว่าเฮียบิ๊กกำลังพยายามระงับอารมณ์อยู่ “เฮียไม่เคยทำแบบนั้น”

“ไม่เคยทำแบบนั้นจริงดิ? เอาเป็นว่าไม่ต้องมาสนใจผม ผมดูแลตัวเองได้ เข้าใจนะเฮีย” ไอ้บุ๊คจับมือของเฮียบิ๊กให้ออกจากไหล่ของมันก่อนจะเดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้อง

“เฮียโอเคไหมครับ?” ผมใช้ไม้ค้ำเขย่งไปหาเฮียบิ๊กที่ยืนค้างอยู่ที่เดิม

“เฮีย...เป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่องเลยใช่ไหม”

“ไอ้บุ๊คมันก็พูดไปแบบนั้นอะครับ มันอาจจะกำลังหงุดหงิดอยู่ก็ได้ ไว้ผมจะเข้าไปคุยกับมันให้นะ” ผมจับมือเฮียบิ๊กเข้ามากุมเอาไว้เพื่อให้กำลังใจเล็กๆ ส่งไปให้เฮีย

“มันสะเทือนใจเฮียนะ ตอนที่เฮียคบกับแฟนเก่าบุ๊คมันไม่เคยพูดแบบนี้เลย”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแฟนเก่าเฮีย?”

“มารวยเสียงแข็ง สะเทือนใจกว่าเดิม”

“เดี๋ยวผมจะทุบเฮียด้วยไม้ค้ำนี่แหละนะ” ยอมรับเลยว่าหงุดหงิดและสะกิดใจเป็นอย่างมากกับการที่เฮียบิ๊กพูดถึงแฟนเก่าออกมา แม้ว่าผมจะไม่เคยขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตแต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่สนใจดังนั้น..ดังนั้นไม่มีอะไรครับ

“ทำไมเงียบไป”

“ไม่รู้ครับ”

“ถ้าไม่ชอบก็จะไม่พูดอีก อย่างอนนะ”

“ไม่ได้งอนครับ ผมไปคุยกับไอ้บุ๊คก่อนนะ” ผมเดินเข้าไปหาไอ้บุ๊คในห้อง ซึ่งตอนนี้ในห้องของไอ้บุ๊คไม่มีไอ้บุ๊คอยู่แต่ผมได้ยินเสียงน้ำสงสัยมันน่าจะกำลังอาบน้ำอยู่ งั้นผมนั่งรอ....

แอดดดด

“เหี้ยรวย!!”

“.....!!” ผมที่กำลังจะเคลิ้มหลับสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงของไอ้บุ๊คทำให้ผมหันไปมองก่อนจะเห็นว่าตอนนี้ไอ้บุ๊คยืนแก้ผ้าอยู่ตรงหน้าผม เมื่อคิดได้ดังนั้นผมรีบวิ่งไปล็อคประตูเพราะกลัวว่าเฮียบิ๊กจะเข้ามาแล้วเข้าใจผิดมากกว่าเดิม

“ล็อกห้องหาอะไร”

“หาโดเรม่อนมั้ง แล้วทำไมมึงแก้ผ้าออกมา”

“แล้วกูจะรู้ไหมว่ามึงอยู่ สัด” ไอ้บุ๊คเดินไปเอาผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่ขึ้นมาพันรอบเอวแต่..สายตาของผมดันเห็นรอยบางอย่างที่ผมเคยเห็นอยู่ก่อนหน้าเพียงแต่ว่าตอนนี้มันย้ายมาอยู่ตามร่างกายของไอ้บุ๊ค

“มึงพอจะบอกได้ไหมว่าทำไม?”

“กู...” สีหน้าของไอ้บุ๊คตอนนี้มีแต่ความกังวลเต็มไปหมด “กูไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไงดี ไอ้รวย...กูขอกอดหน่อย” ผมเดินกระเพกเข้าไปกอดไอ้บุ๊ค ทันทีที่ผมกอดผมรู้สึกได้ว่าไอ้บุ๊คกำลังซุกหน้าร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง ผมไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้เลย

“มันหนักขนาดนั้นเลยเหรอวะ” ผมลูบหลังไอ้บุ๊คเบาๆ เพื่อปลอบใจที่กำลังอ่อนแอของไอ้บุ๊ค

“ไอ้รวย..ฮึก กูไม่เคย...กูไม่เคย มันครั้งแรกของกู” ผมนิ่งฟังในสิ่งที่ไอ้บุ๊คพูดออกมา “กูพลาดไปแล้วกูทำไงดี..มันแย่มาก กูกลัวจริงๆ”

“ใจเย็นๆ ก่อนนะมึง กูอยู่นี่แล้วมึงจะไม่เป็นอะไร”

“อย่าบอกเฮียนะกูขอร้อง” หลังจากที่ไอ้บุ๊คผลักออกจากผม มันใช้หลังมือเช็ดน้ำตาเงียบๆ “ไม่อยากให้เฮียผิดหวังไปมากกว่านี้”

“แต่เฮียเป็นห่วงมึงมากเลยนะ”

“กูรู้..ถ้ากูพร้อมกูจะบอกเอง”

“แต่ถ้ามึงอยากระบาย กูพร้อมนะ”

“ไอ้รวยไอ้เหี้ยเอ้ย ทำไมกูถึงช้าแบบนี้วะ กูรู้แล้วว่าทำไมเฮียบิ๊กถึงต้องการมึงขนาดนี้ กูขอกอดอีกทีนะเพื่อน” และแล้วไอ้บุ๊คมันก็ดึงผมกลับไปกอดอีกครั้ง

“พูดเหมือนแอบชอบกูเลย”

“.....อืม” ผมไม่รู้ว่าไอ้บุ๊คมันพูดว่าอะไร เพียงแค่มันเปิดใจร้องไห้เพื่อระบายสิ่งที่มันอึดอัดอยู่ผมก็สบายใจไปหนึ่งเปาะแล้วครับ

BIG’ s talk

ถึงภายนอกผมจะดูไม่เครียดแต่การที่ตี๋มีปฏิกิริยาแบบนี้ผมโคตรเป็นห่วงเลยครับ แล้วไอ้การประชดนั่นผมอยากจะหาไม้เรียวมาฟาดสักทีข้อหาดื้อฉิบหาย แต่ติดที่ว่ามีสายตาของแฟนมองการกระทำอยู่ทำให้เฮียบิ๊กต้องคีพลุคเอาไว้เดี๋ยวแฟนจะมองผมไม่ดี

“ตี๋เป็นไงบ้างจ๊ะที่รัก” ผมที่นั่งรออยู่ด้านนอกเมื่อเห็นเด็กบื้อของผมเดินออกมาจากห้องของตี๋

“สบายดี เฮียไม่ต้องห่วง”

“เฮียว่ามันแปลกๆ นะ เหมือนตี๋มีเรื่องปิดบัง”

“ให้เวลามันหน่อยครับ บางทีมันอาจจะกลัวว่าทำให้เฮียไม่สบาย”

“แต่ที่ทำอยู่ก็ไม่สบายใจนะ”

“ไปกินเตี๋ยวไหม ผมเลี้ยง” ผมมองหน้าเด็กบื้อที่พยายามหาวิธีชวนผมออกไปข้างนอก ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นห่วง ไปก็ได้ครับพอดีว่าผมเป็นคนใจง่ายถ้าแฟนชวนไปไหนก็ไปทั้งนั้น

“กินหลายชามนะ”

“ถ้าไหวก็ไม่มีปัญหา” ดูท่ายักไหล่แบบนั้นซิโคตรน่ารักเลย ผมนี่อยากจะจับเด็กบื้อใส่กรอบแล้วห้อยคอเอาไว้จังครับ ขยันทำให้หลงแบบนี้เฮียบิ๊กจะไปไหนรอด

“เดินไหวไหมให้อุ้มรึเปล่า”

“รอผมหักสองข้างค่อยอุ้มนะเฮีย” แต่ช่วงนี้มารวยปากจัดมากครับสงสัยต้องหาอะไรมายัดปาก แต่อย่าพึ่งทะลึ่งไปนะเพราะเฮียบิ๊กคนนี้จะเอาความรักมายัดปากมารวยให้หายจัดเลย

“ของรางวัลก่อน เร็ว” ผมย่อตัวลงทำปากจู๋เพื่อรอให้มารวยเข้ามาจุ๊บอย่างทุกที แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะเปลี่ยนไปเพราะ...ปากของมารวยไม่นุ่มเหมือนเดิม ผมจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าสิ่งที่ผมจูบคือ ฝ่ามือของไอ้ตี๋!

“ได้ข่าวว่าจะไปกินเตี๋ยวกัน ผมไปด้วยหวังว่าเฮียจะไม่ว่าอะไรนะ” ผมมองบนให้น้องชายตัวแสบที่ปากหนักปากหนา ทำฟอร์มจัดดูก็รู้ว่าหวงพี่ชายอย่างผม แอบเห็นว่าสายตาตี๋มีมองมาทางผมด้วยความรู้สึกผิดเล็กๆ “มองไรเฮีย”

“มองตี๋หิด”

“เฮีย!”

“ตี๋!!” เอาซิครับเสียงดังมาเสียงดังกลับไม่โกง นายยกตู่สอนมา แฮร่! ตู่ ภพธร นะไม่ใช่ตู่อื่น

“พอเลย ผมขี้เกียจห้ามนะ” เด็กบื้อค่อยๆ ขยับตัวแทรกมาอยู่ตรงกลางระหว่างผมกับไอ้ตี๋หิดนั่น เวลาโมโหน้องจะเรียกมันตี๋หิดแต่ถ้ารักจะเรียกน้องตี๋

“ไปกันตี๋หิด”

“หิดหน้าเตี่ยเฮียดิ”

“งั้นก็ทะเลาะกันไปเลย ผมไปละ” เด็กบื้อใช้ไม้ค้ำเตรียมจะเดินออกจากประตูห้อง ด้วยความเป็นแฟนที่ดีผมเลยยอมแพ้ไอ้ตี๋และรีบเข้าไปประคองเด็กบื้อด้วยความเอาอกเอาใจ ผมไม่ได้ประจบประแจงใช่ไหมครับ


ร้านก๋วยเตี๋ยว

“เฮียครับทำไมคนมองเราแปลกๆ” มารวยหันไปมองรอบๆ ข้างที่พากันยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปของเขาและบิ๊กที่นั่งอยู่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง บ้างก็ส่งเสียงหัวเราะชอบใจ บ้างก็แอบกระซิบกระซาบกันให้ได้ยิน

“เฮียหล่อ”

“...เอ่อ”

“แล้วคนดีที่ไหนใส่ชุดโคนันมาแดกก๋วยเตี๋ยว?” เสียงของบุ๊คที่พึ่งเดินกลับมาจากไปซื้อลูกชิ้นทอดร้านข้างๆ ทำให้ทั้งมารวยและบิ๊กกระจ่างทันที “ก่อนคบกันก็ว่าแปลกแล้วพอคบกันแปลกหนักกว่าเดิมอีก”

“ผมก็ว่าแล้ว” มารวยก้มหน้าลงด้วยความอายเพราะไอ้ความทะลึ่งของเขาแท้ๆ ที่ไปสั่งชุดนักสืบว่าด้วยต้องการได้บรรยากาศให้สมจริง

“ตอนนี้เฮียก็เริ่มอายละ ถึงหน้าเฮียจะค่อนข้างด้านก็เถอะ...”

“บิ๊ก....” เสียงใสนั้นที่บิ๊กจำได้ดีว่าเป็นเสียงของใครทักขึ้นมาจากทางด้านหลังแทรกเข้ามาระหว่างบทสนทนาของเขาทำให้บิ๊กค่อยๆ หันไปมองช้าๆ ก่อนจะเห็นว่าเป็น

“หวัดดีเจ๊” บุ๊คยกมือขึ้นสวัสดีด้วยความคุ้นเคยเพราะเขาลืมตัวว่าผู้หญิงที่มาใหม่เป็นใคร “เอ่อ...กูไปกินบนห้องดีกว่า”

“ไอ้ตี๋หิด..” บิ๊กรั้งคอเสื้อของน้องชายตัวดีที่เตรียมจะหนีเอาไว้

“ไม่ทักเราหน่อยเหรอบี๋” ตอนนี้บิ๊กอยากที่จะวิ่งหนีไปให้ไกลโดยไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น สถานการณ์ที่แฟนเก่าและแฟนใหม่เจอกันโคตรน่ากลัวเลย โดยเฉพาะตอนนี้มารวยนั่งนิ่งไม่พูดอะไรทำให้บิ๊กรู้สึกเสียวสันหลังอย่างไงชอบกล

“เรียกเราว่าบิ๊กเถอะแตม มารวยครับนี่แตมเอ่อ..แฟนเก่าเฮียเอง แตมนี่น้องรวยแฟนเรา” บิ๊กพยายามให้เกียรติโดยการแนะนำแฟนเก่าให้แฟนใหม่รู้จัก

“บอกด้วยซิคะบี๋ว่าแตมที่ทำให้บี๋เสียใจจนขยาดผู้หญิง” น้ำเสียงของแตมดูสะใจเมื่อเห็นว่าแฟนใหม่นั่งทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ตกอับขนาดที่มาคบผู้ชายด้วยกัน น้องว่าพี่ธรรมดาหรือเปล่าอะคะ”

“พี่เหมือนตัวร้ายในละครเลยนะครับ” อยู่ๆ มารวยที่นั่งเงียบพูดขึ้นมาทำให้เรียกสายตาเฮียบิ๊กและบุ๊คหันไปมองทันทีเพราะไม่คิดว่ามารวยจะพูดแบบนี้ออกมา “มาพูดแบบนี้มันไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย เหมือนมาประจานตัวเอง”
“พี่ประจานตัวเองตรงไหนคะ?”

“ก็ประจานตรงที่ว่าพี่...ทำให้ผู้ชายดีๆ คนหนึ่งเสียใจ มันไม่ใช่เรื่องน่าอวดอะไรเลย” บิ๊กมองหน้ามารวยด้วยความซึ้งใจถ้าไม่ติดว่าเขาอยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวจะดึงมารวยมากอดและหอมหัวสักที “แล้วการที่เฮียบิ๊กมาคบกับผมมันเป็นเรื่องเสียหายตรงไหนเหรอครับ ช่วยบอกผมทีซิ” มารวยดันชามก๋วยเตี๋ยวที่วางอยู่ตรงหน้าออกก่อนจะนั่งเท้าคางมองหน้าแตมด้วยท่าทางกวนๆ

“น้อง..!”

“บอกซิครับผมรอฟังอยู่ ถ้าคิดไม่ออกก็กลับไปเถอะครับผมจะกินก๋วยเตี๋ยวบอกตามตรงว่าผมเห็นหน้าพี่แล้วไม่ค่อยจะเจริญอาหารเลย”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ! แล้วบิ๊กจะเสียใจ” แตมสะบัดหน้าสวยๆ ของเธอออกจากร้านก๋วยเตี๋ยวไปทำให้ตอนนี้บรรยากาศกลับมาคุอีกครั้งเมื่อมารวยมองหน้าบิ๊กนิ่งๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ไอ้รวย..เอ่อ กูขอถามนะ อันนี้เรียกว่าหึงรึเปล่าเอ่ย?” บุ๊คที่เห็นท่าทีของเพื่อนสนิทจึงค่อยๆ สะกิดแขนเพื่อนเบาๆ และถามออกมา “บอกตามตรงว่าอึ้งมาก ไม่เคยเห็นมึงเป็นแบบนี้”

“กูแค่ไม่ชอบคนประเภทนี้ก็เท่านั้น” มารวยยกชามก๋วยเตี๋ยวของตัวเองกลับมาก่อนจะลงมือกินต่อโดยไม่สนใจบิ๊กที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างๆ

“เฮีย....” บุ๊คที่เป็นคนกลางของเรื่องตัดสินใจลากเฮียบิ๊กออกมาจากร้านเพื่อมาคุยเรื่องที่เขาค่อนข้างจะติดใจและไม่อยากให้เพื่อนสนิทต้องมาได้ยิน

“เฮียลืมเจ๊ไม่ได้ว่างั้น?” หลังจากที่เห็นว่าระยะทางบริเวณที่เขาลากบิ๊กออกมาค่อนข้างที่จะไกลพอสมควรบุ๊คจึงถามเข้าประเด็นทันที

“หน้าเฮียมันฟ้องขนาดนั้นเลยหรอ?”

“ก็ประมาณหนึ่ง บอกตามตรงว่าผมเป็นห่วงเพื่อนผม”

“มันไม่ใช่ลืมไม่ได้ แค่บังเอิญเห็นหน้าแล้วความรู้สึกเก่าๆ มันกลับมาก็เท่านั้น...แต่มันไม่ได้รู้สึกรักแล้ว เฮียไม่รู้ว่ะว่ามันคืออะไร คบกันมาก็นานอะเนอะ” จะว่าเป็นเรื่องธรรมดาไหมบิ๊กเองก็ตอบไม่ได้เพราะแตมกับเขาเป็นคนแรกของกันและกันในหลายๆ เรื่องคบกันมานานพอสมควร พอกลับมาเจอกันอีกครั้งเขายอมรับเลยว่าค่อนข้างที่จะเจ็บอยู่แม้ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย แล้วการที่แตมพูดจี้ใจดำเขาตอนอยู่ที่ร้านมันก็เป็นเรื่องจริง “แต่เฮียรักมารวยจริงๆ นะ เพียงแค่ตอนนี้เฮีย....”

“ผมเข้าใจนะเฮีย” เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่บุ๊คดึงผู้เป็นพี่ชายมากอดปลอบเพราะเห็นสายตาที่ค่อนข้างสับสน แม้ว่าเขาเองก็ไม่ใช่คนที่คอยปลอบใจคนอื่นได้เก่งแต่เขาคิดเพียงแค่ว่าถ้าต้องการให้กำลังใจใครสักคนแค่กอดอุ่นๆ มันก็ช่วยได้มากเลยทีเดียว

‘กูกอดมึง..เพราะกูไม่อยากให้มึงร้องไห้ ได้โปรดอย่าผลักกูเลยบุ๊ค’ อยู่ๆ น้ำเสียงของใครบางคนดันแทรกเข้ามาในความรู้สึกของเขา คนที่เขาเกลียดคนที่เขาไม่ชอบคนที่ทำร้ายย่ำยีศักดิ์ศรี...และเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาอบอุ่น

“ตี๋...ตี๋ร้องไห้ทำไม?? !” บิ๊กที่ถูกน้องชายดึงเข้ามากอดลูบหลังเบาๆ แต่ไม่นานเขากลับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เปียกชื้นอยู่บนไหล่ของเขาซึ่งเป็นตำแหน่งที่บุ๊คซบเอาไว้ ตัวของบุ๊คสั่นน้อยๆ ทำให้ผู้เป็นพี่รับรู้ได้ว่าตอนนี้น้องชายของเขาก็อ่อนแอไม่แพ้กัน

“ผมขอโทษนะเฮีย....”

#มารวยอาร์ยูวโอเค?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #128 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 22:07
    เฮียแสดงออกมากระวังน้องเอาแจกันฟาดนะ
    #128
    0
  2. #39 khimpsn (@khimpsn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 03:19
    บุ๊คตัดใจจากน้องรวยไม่ได้หรอ หรือยังไงว้ะ อมกกก เฮียด้วยเป็นหอยไรมาสับสนไรตอนเน้ ทวงรวยคืนให้บุ๊คคคค!!
    #39
    1
    • #39-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 10)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:46
      บุ๊ค....บอบช้ำมากครับ
      #39-1
  3. #32 Suntaree Mui (@suntamuimui555) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 20:44
    มารวยองค์แม่ลงมาก​ลูก
    #32
    1
  4. #23 tonkaorin__ (@tonkaorin__) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 22:59
    เฮียบิ๊ก! คิดถึงเรื่องราวเก่าๆได้ แต่อย่าแสดงออกดิ เพราะคนที่เป็นแฟนปัจจุบันเค้าก็เศร้านะ!
    #23
    1
    • #23-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 10)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:51
      เฮีย.......ขอโทษครับ
      #23-1
  5. #22 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 13:44
    น้องบุ๊คคค หนูลูกกอดกอดนะ เฮียดูแลน้องหน่อยวัอยยยย/หมั่นไส้ไรเฮียป่าวเนี่ยกัดตัลลอด
    #22
    1
    • #22-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 10)
      1 สิงหาคม 2562 / 13:58
      ดูออกว่ารักเฮีย / บิ๊กเอง
      #22-1
  6. #21 211241 (@211241) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 13:25

    มารวยไม่ถูกใจสิ่งนี้
    #21
    1
    • #21-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 10)
      1 สิงหาคม 2562 / 13:57
      มารวยไม่ยอมครับ เอาเรื่องให้ถึงที่สุดแล้วหยุดที่รักเธออออ ฮิ้ววว / บิ๊กเอง
      #21-1