[END SS1] เฮียบิ๊กรักมารวยนะ #บิ๊กอยากรวย

ตอนที่ 11 : บทที่ 10 : มารวยโศกเฮียบิ๊กเศร้าน้องบุ๊คสร้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    2 ส.ค. 62

บทที่ 10
มารวยโศกเฮียบิ๊กเศร้าน้องบุ๊คสร้อย

Maruay’ s talk

ผมมองภาพพี่ชายน้องชายกอดกันอยู่บริเวณห่างออกไปด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ผมไม่รู้ว่าสองคนนั้นไปคุยอะไรกันแล้วเรื่องนั้นมันเกี่ยวกับผมไหม แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ผมกำลังติดใจกับบางสิ่งบางอย่าง

‘แป้งนี่ที่เราทาเฮียจำกลิ่นได้ ไว้จะซื้อมาใช้เองบ้าง’

‘กลิ่นบริสุทธิ์จริงๆ ด้วย’

ผมรู้แล้วครับว่าอะไรที่เป็นต้นเหตุให้เฮียบิ๊กมาเป็นแฟนผมด้วยวิธีประหลาดๆ แม้จะไม่แน่ใจแต่ผมมั่นใจว่ามันมีเหตุผลเดียวเท่านั้น

กลิ่นผมเหมือนกลิ่นแฟนเก่าของเขา

ความรู้สึกเจ็บที่หัวใจเหมือนถูกใครหยิกมันเป็นแบบนี้นี่เอง อย่าบอกนะครับว่าตอนนี้ผมรักเฮียบิ๊กเข้าแล้วเต็มๆ มันจะดีมากถ้าผมรู้ตัวในเหตุการณ์อื่น ตั้งแต่ผมคบกับเฮียบิ๊กมาไม่มีวันไหนที่เฮียบิ๊กไม่ทำให้ผมหัวเราะหรือยิ้ม เฮียทำให้ผมกลายเป็นคนบ้าที่หัวเราะออกมาคนเดียวเมื่อนึกถึงหน้าตลกๆ ของเฮีย เฮียบิ๊กเป็นผู้ชายที่เทคแคร์แม้จะออกแนวแปลกๆ ไปบ้างก็ถือว่าเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้ผมรัก และวันนี้วันที่ผมติดเฮีย..ผมกลับต้องรู้สึกประหลาดกับคนที่เข้ามาใหม่ ตอนนี้อารมณ์ของผมเหมือนนางเอกเลยครับที่มาดราม่าเพราะรู้ว่าสาเหตุที่พระเอกจีบเพราะดันกลิ่นตัวไปเหมือนแฟนเก่าของเขา แต่มารวยคนนี้ไม่ใช่นางเอกที่จะมาคร่ำครวญดังนั้นมูฟออนครับ

“เด็กบื้อ...โกรธอะไรเฮียรึเปล่าเอ่ย” เฮียบิ๊กเดินกลับมาพร้อมกับไอ้บุ๊คที่ผมสังเกตเห็นว่าตาของไอ้บุ๊คดูแดงๆ จะว่าไปแล้วช่วงนี้เพื่อนผมร้องไห้บ่อยจนอดที่จะเป็นห่วงมันมากๆ ไม่ได้แม้จะรู้ดีว่ามันยังไม่พร้อมที่จะเล่าผมเองก็ไม่มีสิทธิ์ไปบังคับหรือง้างปากมัน

“ผมมีคำถาม”

“เฮียตอบได้ในหมวดวิทยาศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมีและชีวะ” เฮียบิ๊กตอบกวนตีนได้หน้าตาเชยมากครับ ผมถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะเริ่มเข้าโหมตซีเรียสในร้านก๋วยเตี๋ยว “ถ้าจะให้ถนัดจริงๆ เนื้อหา pat 3 ร่วมด้วยก็ได้ครับ”

“เฮีย”

“โอเค ยอมแล้ว...ถามมาเลย” ผมทำเสียงดุใส่เฮียที่ยังทำหน้าทะเล้นเล่นต่อ รู้ว่าฉลาดเรื่องวิชาการแต่เรื่องอื่นๆ ก็โง่พอๆ กับผมอะครับ “ขอกินลูกชิ้นสักคำ” เฮียบิ๊กคีบลูกชิ้นเข้าปากหนึ่งลูกซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมยิงคำถามใส่เฮีย

“ที่คบกับผมเพราะผมดันไปกลิ่นตัวคล้ายแฟนเก่าเฮียใช่ไหมครับ? รักเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ?

พรูดดดด

เฮียบิ๊กพ่นลูกชิ้นออกมาพราะเสียจังหวะกับคำถามที่ผมถามออกไปเป็นเหตุให้เศษลูกชิ้นกระเด็นอยู่บนหน้าของผมเต็มๆ

“เฮียซอรี่ครับเด็กบื้อ” เฮียบิ๊กรีบลุกขึ้นมาใช้กระดาษทิชชูเช็ดเศษลูกชิ้นออกจากใบหน้าของผมด้วยความระมัดระวังปากก็พึมพำออกมาว่าขอโทษ “งื้อออ พังไปหมดเลย”

“ผมแค่อยากได้ยินคำตอบ ตรงๆ เท่านั้น ผมจริงจังนะเฮีย” ผมจับข้อมือของเฮียบิ๊กที่กำลังเช็ดอยู่ออก

“งั้นเฮียซีเรียสแล้วนะ ตี๋เฮียฝากจ่ายด้วย” เฮียบิ๊กปรับโทนเสียงให้เป็นปรกติก่อนจะจับมือผมพาเดินออกมาจากร้านก๋วยเตี๋ยวตรงมาที่สวนสาธารณะแถวๆ นั้น

“ฟังเฮียนะครับ” เฮียบิ๊กดันตัวผมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวส่วนตัวของเขายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับคร่อมผมเอาไว้ มือทั้งสองข้างโน้มลงมาจับเก้าอี้โดยมีผมที่นั่งอยู่ระหว่าง “เฮียยอมรับว่าตอนแรกเป็นเพราะกลิ่นจริงๆ แต่เชื่อไหมว่าตั้งคบมาเฮียไม่เคยเห็นเราเป็นตัวแทนของใครเลย”

“แต่เมื่อกี้แววตาเฮียดูสับสน”

“ครับ สับสนจริงๆ เพราะเฮียเคยรักเขามากแต่มันแค่เคยเราเข้าใจเฮียไหม”

“ผมเชื่อใจเฮียได้จริงๆ ใช่ไหมครับ?”

“มารวยฟังเฮียอีกสักครั้งนะ ถึงเฮียจะดูไร้สาระในหลายๆ เรื่องโอเคเกือบๆ ทุกเรื่องนั่นแหละ แต่เรื่องความรู้สึกของเฮียมันชัดเจนว่ารักใคร” เฮียบิ๊กโน้มหน้าลงมาใกล้ผมขึ้นเรื่อยๆ “เฮียรักมารวยแค่คนเดียว”

“.......” หัวใจของผมมันง่ายไปไหมครับทำไมก่อนหน้านี้ยังดูเจ็บปวดอยู่เลย เพียงแค่เฮียบิ๊กพูดคำว่ารักผมออกมาตรงๆ แบบนี้หัวใจที่เจ็บปวดกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง

“ได้ยินไหมครับ เฮียไม่เคยโกหกใครโดยเฉพาะความรู้สึกตัวเอง หัวใจของเฮียรักได้แค่ที่ละคนเท่านั้น”

“......” ไม่น่าเชื่อจริงๆ ครับว่าผมจะรู้สึกดีมากขนาดนี้แค่ท่าทางที่มั่นใจและคำพูดที่หนักแน่นของเฮียบิ๊กผมแทบจะยกมอบตัวถวายเฮียกลางสวนสาธารณะเลยครับถ้าไม่ติดว่ามีแม่และเด็กนั่งอยู่บริเวณใกล้ๆ

“ที่เงียบแล้วยิ้มนี่เข้าใจไหม?”

“เข้าใจครับ”

“น่ารักจัง” เฮียบิ๊กบีบแก้มทั้งสองข้างของผมเบาๆ “ถ้าเขามาพูดอะไรทำให้เราไม่สบายใจก็บอกเฮียนะ อย่าเก็บไว้คนเดียว”

“แล้วเฮียคิดว่าผมจะยอมให้เขาพูดอยู่ฝ่ายเดียวรึไง เด็ก ผู้หญิง คนแก่ คนท้อง ผมนี่ถนัดมากครับ”

“รวยครับ บางทีเฮียก็แอบคิดนะว่าเราสองคนนิสัยเริ่มเหมือนกันเข้าทุกที”

“.....ก็มันจริงนิครับ”

“เดี๋ยวเฮียพาไปให้อาหารปลาแก้เครียดนะ” และแล้วผมก็ถูกเฮียบิ๊กล่อด้วยคำพูดหวานๆ ผมตั้งใจกับตัวเองเอาไว้ว่าถ้าหายดีเมื่อไหร่จะถวายตัวให้เฮียบิ๊กอย่างสง่างามตามที่เฮียอดทนรอ

20 นาทีต่อมา

“เฮีย..ผมเครียดกว่าเดิมแล้วว่ะ” ผมมองคนข้างๆ ที่อาสาไปซื้อขนมปังมาให้ปลาที่สวนสาธารณะแต่กลับเป็นว่าตอนนี้ขนมปังทั้งหมดอยู่ในปากของเฮียบิ๊กซะเป็นส่วนใหญ่ ส่วนปลาที่เฮียล่อมาในตอนแรกมองเฮียบิ๊กผ่านสายน้ำด้วยสายตาเคียดแค้นถ้าด่าได้ผมว่าปลาด่าแล้วครับ

“เครียดอะไรครับ”

“เฮียซื้อขนมปังมาให้ปลาจริงป่ะเนี่ย มากินเองทำไม”

“ก็มันอร่อยจริงๆ นะ เฮียอยากจะซื้อร้านไปขายที่ห้องเลย ไม่เชื่อมาลอง” เฮียบิ๊กบิขนมปังเข้ามาจ่อที่ปากของผมทำให้ตอนนี้ผมไม่สามารถเลี่ยงได้เลยต้องอ้าปากรับ

“......”

“อร่อยใช่ไหมละ” ผมยอมรับเลยว่าโคตรอร่อยเลยครับ! ไม่น่าเชื่อว่าเป็นขนมปังปลา “อร่อยเพราะขนมหรืออร่อยเพราะคนป้อนนะ”

“ถ้าตอบตามจริงก็อร่อยเพราะขนม แต่ถ้าตอบเอาใจต้องเพราะเฮียซิค้าบบบ” ผมซบไหล่เฮียบิ๊กโดยที่มีเฮียบิ๊กคอยป้อนขนมปังผมไปด้วย ขอโทษนะเจ้าปลาน้อยข้าไม่สามารถแบ่งให้เอ็งได้จริงๆ

“แม่กั๊บๆ พี่สองคนเขาทำไมแย่งขนมปังปลาแล้วทำหน้าแบบนั้นอะกั๊บ”

“แม่ว่าเราไปกันเถอะลูก แถวนี้น่าจะไม่ปลอดภัย”

“รวยครับ” อยู่ๆ เฮียบิ๊กเรียกชื่อผมหลังจากที่เราสองคนนั่งกินขนมปังพร้อมกับชมนกชมไม้ไปเรื่อยตามภาษาคู่รักออกเดต

“ครับ”

“เฮียอยากจะยืนยันกับเราอีกครั้งนะครับว่า....” ผมขยับท่านั่งตัวตรงพร้อมกับทอดสายตาไปยังเฮียบิ๊กที่ทำหน้าจริงจัง “เฮียมีอารมณ์ได้ทุกที่จริงๆ แม้ว่าเราจะขี้ และตอนนี้...”

“อย่าบอกนะว่า.....” ผมก้มต่ำไปยังเป้ากางเกงของเฮียบิ๊กที่ตอนนี้นูนผิดปรกติ “เฮียยยยย โว้ย! นี่มันสวนสาธารณะนะเฮียจะมามีอารมณ์เรี่ยราดแบบนี้ไม่ได้”

“งั้นเรากลับห้องกันเถอะ” เฮียบิ๊กลุกขึ้นเก็บเศษขยะก่อนจะเดินไปทิ้งขยะส่วนผมก็ค่อยๆ พยุงตัวยืนส่วนมือทั้งสองข้างค้ำที่ไม้ แต่ระหว่างทางมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ ผมยืนมองเฮียบิ๊กที่เข้าไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วยท่าทางอ่อนโยนผิดกับเฮียบิ๊กคนไร้สาระที่ผมรู้จัก

“เป็นอะไรครับน้องหนู” สรรพนามที่เฮียบิ๊กเรียกผมฟังดูว่ามันแปลกๆ แต่ผมจะมองว่ามันน่ารักก็แล้วกัน

“ลูกโปร่งของหนู..ติดต้นไม้ ฮึกๆ พี่คนหล่อช่วยหนูด้วยค่ะ” ผมแอบเห็นว่ามุมปากของเฮียบิ๊กยกยิ้มขึ้นเมื่อน้องหนูตัวเล็กเรียกเฮียบิ๊กว่าพี่คนหล่อ

“พี่คนหล่อจะจัดการให้นะครับ อย่าร้องไห้เลยนะ” เฮียบิ๊กเกลี่ยน้ำตาพร้อมกับมอบรอยยิ้มที่อ่อนโยนให้น้องหนูก่อนจะเดินมาหาผม “เฮียขอยืมไม้เราข้างหนึ่งนะครับจะเอาไปเขี่ยลูกโปร่งให้น้องหนู” ผมพยักหน้าและยื่นไม้ไปให้เฮียบิ๊ก ทำให้ตอนนี้เฮียบิ๊กเดินกลับไปซอยลูกโปร่งให้น้องหนู

“รอพี่คนหล่อก่อนนะครับ” เฮียบิ๊กหันไปยิ้มให้น้องหนูพร้อมกับยื่นไม้ขึ้นไปด้านบน ผมหวังว่าเฮียบิ๊กจะไม่ทำให้....

ปัง!!

ลูกโปร่งแตกหรอกมั้งครับ..ยังไม่ทันที่ผมจะคิดจบอยู่ๆ ลูกโปร่งที่เฮียบิ๊กกำลังซอยอยู่นั้นเกิดเกี่ยวไปที่กิ่งไม้ทำให้มันระเบิดออกมา และตอนนี้หน้าของน้องน้อยตอนนี้เตรียมที่จะ...

“แงงงงงงงงงงงง!!” เรื่องซวยมาเยือนผมกับเฮียแล้วครับทุกคน

“มึงจะไปไหน? หนีกูกลับมาทำไม แล้วหายดีแล้วเหรอ?” เสียงเข้มของใครบางคนดังขึ้นตรงหน้าบุ๊คขณะที่เขากำลังเดินกลับหอหลังจากที่ถูกพี่ชายกับเพื่อนสนิททิ้งให้นั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่คนเดียว

“เรื่องของกูอย่าเสือก” บุ๊คพยายามเบี้ยงตัวหลบแต่คนตรงหน้ากลับตามมากระชากแขนของบุ๊คเอาไว้แรงๆ จนบุ๊คเบ้หน้าด้วยความเจ็บ “มึงเป็นเหี้ยอะไรมากไหม ตามกูอยู่ได้”

“พูดกับกูดีๆ”

“มึงเป็นพ่อกูเหรอ? ที่กูต้องพูดดีกับมึง” บุ๊คเดาะลิ้นด้วยท่าทางกวนๆ จนคนตรงหน้ามองบุ๊คด้วยสายตาเหยียดๆ

“ไม่ได้เป็นพ่อแต่เป็นผัว...หรือมึงลืม?”

“ไอ้!!” บุ๊คพุ่งเข้ากระชากคอเสื้อด้วยความโมโหพร้อมกับง้างหมัดขึ้น

“ถ้าต่อยกูเอามึงแน่” น้ำเสียงนิ่งๆ บวกกับสายตาเอาจริงทำให้บุ๊คยอมที่จะลดมือที่อยู่บนคอเสื้อของคนตรงหน้าลง และส่งสายตาที่บ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างมากไปให้แทน

“เลิกยุ่งกับกูเถอะ กูขอร้องมึงก็ได้”

“เอาดิ แต่ไปร้องบนเตียง”

“เหี้ย.....”

BIG’ s talk

หลังจากที่ผมเคลียร์ใจกับเด็กบื้อและน้องหนูที่ทำลูกโปร่งน้องแตกได้เสร็จตอนนี้ผมก็พาเด็กบื้อกลับมาที่หอนอนดูเน็ตฟิกซ์บนเตียงนุ่มๆ เปิดแอร์เย็นๆ ตามคอนเซปล่อเหยื่อเข้าห้อง แต่...เหยื่อของผมตอนนี้ดัน ทิ้งให้ผมนอนเหี่ยวแห้งอยู่คนเดียวบนเตียง

“ครอก ฟี่” ผมเอื้อมมือเข้ามาลูบผมที่ปรกหน้าเด็กบื้อเบาๆ ในสายตาผมตอนนี้เด็กบื้อคือสิ่งสำคัญที่ผมไม่สามารถขาดหายไปได้จริงๆ ถึงคนภายนอกอาจจะบอกว่าไม่เหมาะสมบ้างผมหลอกฟันเด็กบื้อบ้าง ผมไม่โกรธนะเพราะผมยังไม่ได้ฟันเลย ผ่าม พ่าม!!
“มารวยเฮียไม่มีทางไปไหนได้แล้วครับ” ผมกำลังจะก้มหน้าลงไปจูบบริเวณหน้าผากของเด็กบื้อแต่อยู่ๆ โทรศัพท์ของผมดังขึ้นก่อนจะขึ้นเป็นเบอร์โทรศัพท์ของใครบางคนที่ผมลบทิ้งไปแล้ว ใช่ครับ นี่เป็นเบอร์ของแตม ผมไม่เข้าใจว่าเธอจะโทรมาทำไมทั้งๆ ที่เป็นคนบอกเลิกผมเอง เพื่อความสบายใจของเด็กบื้อผมเลือกที่จะไม่รับและปล่อยให้โทรศัพท์ดับไปในที่สุด

“มาจุ๊บต่อดีกว่า” ไม่มีอะไรที่สามารถจะหยุดการจูบหน้าผากของผมได้เพราะตอนนี้ปากของผมได้ประทับอยู่บนหน้าผากของเด็กบื้อเป็นที่เรียบร้อยพร้อมกับกดแช่เอาไว้อยู่อย่างนั้น

“เฮีย...ถ้าจะดูดก็ดูดปากนะ ไม่ใช่มาดูดหน้าผากผมโคตรเปียกเลย” สงสัยว่าผมจะจูบแรงไปหน่อยทำให้เด็กบื้อที่นอนหลับในตอนแรกตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางหงุดหงิด “เช็ดน้ำลายด้วย”

“ได้ครับ” ผมเลิกชายเสื้อของตัวเองขึ้นมาเช็ดบริเวณหน้าผากที่เต็มไปด้วยน้ำลายของผม “โรแมนติกไหม”

“ที่สุดไปเลยครับ” ทำไมผมฟังดูน้ำเสียงของเด็กบื้อดูไม่ได้ตื่นเต้นเลย แต่ไม่เป็นไรผมค่อนข้างจะชินแล้วอย่างนี่แหละที่เขาเรียกว่าคู่สร้างคู่สม


#ตอนนี้มาหลากหลายอารมณ์เลยจ้าา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #129 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 22:11
    เฮียทำไมเฮียทำตัวเลยนิสัยพระเอกแบบหลุดโลก555
    #129
    0
  2. #41 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 20:12
    เฮียโว้ยย รวยโว้ยยยยย พวกเอ็งเป็นคณะตกเหรออออ /บุ๊คเมื่อไหร่จะรอดจากใครคนนั้นหรือล่อลวงมันคืนเลยหนู
    #41
    1
    • #41-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 11)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:45
      เฮียจะเปิดร้านหมูกะทะแล้วนะ
      #41-1
  3. #40 khimpsn (@khimpsn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 03:28
    ใครทำบุ๊คคคคค!!!!!!
    #40
    1
    • #40-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 11)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:46
      เจ้าของเสื้อบอลเบอร์เก้าครับ
      #40-1
  4. #35 tonkaorin__ (@tonkaorin__) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:02
    โอ้ยยยย น้องเหมือนเกิดมาเพื่อคู่เฮียจิงๆ
    #35
    1
    • #35-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 11)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:47
      ไปไหนไม่รอดจริงๆจ้า
      #35-1
  5. #33 Suntaree Mui (@suntamuimui555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 22:21
    เม้นได้คำเดียว​ น้องงงงงงงง
    #33
    1
    • #33-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 11)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:47
      น้องน่ารักจนเฮียอดใจไม่ไหว
      #33-1