[END SS1] เฮียบิ๊กรักมารวยนะ #บิ๊กอยากรวย

ตอนที่ 18 : บทที่ 16 : เคลียร์เอยเคลียร์ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    13 ส.ค. 62

บทที่ 16
เคลียร์เอยเคลียร์ใจ

โครม!!

ด้วยความที่ผมไม่มีสติสักเท่าไหร่รวมถึงสมาธิด้วยทำให้ผมเผลอชนของแถวๆ นั้นจนเกิดเสียงดังทำให้ตี๋ที่ยืนอยู่ตรงข้ามหันมามองหน้าผมด้วยสายตาเจ็บปวด..สายตาที่ดูก็รู้ว่าตี๋กำลังโทษตัวเอง ผมไม่อยากให้น้องชายรู้สึกอย่างนั้นแม้ว่าข้างในผมเองก็เจ็บไม่ต่างกัน ผมจึงเลือกทำในสิ่งที่พี่ชายควรจะทำนั่นคือ...

“ที่นี่ที่ไหนใช่ที่รักหรือเปล่าน้า” ผมแกล้งหันไปทางอื่นและทำเหมือนว่าไม่เห็นตี๋ เรียกง่ายๆ ว่าผมแกล้งละเมอไปนั่นแหละครับ ถึงจะรู้ว่าไม่เนียนแต่สถานการณ์มันน่าจะดีขึ้นกว่าการที่ปล่อยให้เงียบทั้งสองฝ่าย

“เฮีย?” ตี๋เรียกผมเสียงสั่นแต่ผมเองก็ทำเป็นเดินโซซัดโซเซไปเรื่อยๆ พยายามไม่โฟกัสว่าตี๋กำลังทำหน้าอย่างไร แต่อยู่ๆ ตัวของผมกลับถูกตี๋เข้ามากอดทางด้านหลัง...

“เฮีย..ผมขอโทษ” ตี๋ซบหน้าลงไหล่ของผม ทำไมผมจะไม่รู้ว่าตอนนี้ตี๋กำลังร้องไห้แม้ว่าตี๋จะพยายามสะกดกลั้นแค่ไหน ผมโคตรเจ็บเลยครับ...แต่ต้องทำเนียนต่อไป

“อยากกินข้าวมันไก่จัง ข้าวมันไก่จ๋ามาหาเฮียบิ๊กเร็ว” ผมยังคงพูดเพ้อเจ้อออกมาต่อโดยที่มีตี๋กอดผมอยู่เหมือนเดิมไม่ยอมปล่อยไปไหน

“เฮียอย่ามาตลกทั้งๆ ที่เฮีย...กำลังร้องไห้” ว้า...ผมถูกจับได้ซะแล้วหละครับ

“ที่เธอเห็นแค่ฝุ่นมันเข้าตา ฉันไม่ได้ร้องไห้...” ขออนุญาตยืมเพลงของอะตอมมาก่อนนะ ตอนนี้หัวสมองของผมคิดมุกไม่ทันจริงๆ

“เฮียบิ๊กผมขอโทษ ขอโทษที่รู้สึกแบบนี้กับแฟนเฮีย ทั้งๆ ที่มันไม่ควรจะเกิดขึ้น”

“ตี๋...” เอาหละถึงเวลาที่ผมควรหันมาคุยกับตี๋ดีๆ สักทีเดี๋ยวน้องชายของผมมันจะโมโห “เราไปคุยกันดีๆ เถอะ”

“ผมคุยดีตั้งนานแล้วมีแต่เฮียนั่นแหละเล่นเหี้ยอะไรไม่รู้” ผมเผลอยิ้มออกมาทั้งๆ ที่ตี๋พึ่งด่าผมว่าเหี้ยไป แต่ไม่เป็นไรครับพี่ชายที่ดีห้ามโกรธน้อง

“มาเคลียร์เอยเคลียร์ใจกันเถอะน้องรัก” ผมเดินนำตี๋มานั่งที่โซฟาแต่แล้วสายตาผมดันเหลือบไปเห็นใครอีกคนที่เวลานี้ผมสามารถมองเห็นใบหน้าได้อย่างชัดเจน

“มึง?” ผมชี้ไปที่หน้าไอ้ผู้ชายคนนั้นคนที่ผมเคยมีเรื่องด้วย อย่าบอกนะว่านี่คือเพื่อนของตี๋แล้วตี๋ดันชอบเด็กบื้อแล้วไอ้เวรนี่ก็ชอบเด็กบื้อของผมเหมือนกัน...ผมสับหมู เอ้ย! สับสนจังครับใครก็ได้ช่วยเรียกสติให้ผมที

“มึงกลับไปก่อน” ตี๋ออกปากไล่ทำให้ไอ้เวรนั่นหยักหน้านิ่งๆ ก่อนจะยกมือไหว้ผมลวกๆ แล้วเดินออกจากห้องของผมไปอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น?

“มันเป็นเพื่อนตี๋? แต่ตี๋เคยบอกเฮียว่าไม่ชอบมันไม่ใช่เหรอแล้วเอามันมาที่นี่ทำไม อย่าบอกนะว่าเพื่อนที่ไปนอนห้องด้วยคือมัน?”

“เฮียเราอย่าพึ่งพูดเรื่องอื่นเลย”

“มันไม่ใช่เรื่องอื่นมันคือเรื่องของตี๋”

“นั่นแหละ เรามาคุยเรื่องไอ้รวยก่อนนะเฮียเอาทีละเรื่องสัญญาว่าจะตอบทุกอย่าง” ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะเริ่มเข้าโหมตจริงจังอีกครั้ง

“เฮียขอโทษที่เฮียทำอะไรให้ตี๋เจ็บตั้งหลายครั้งโดยที่ไม่ตั้งใจ”

“เฮียไม่ต้องขอโทษหรอกเพราะผมรู้ว่าเฮียไม่ได้ตั้งใจเฮียไม่รู้ว่าผมคิดกับมันเกินเพื่อน ตามจริงเรื่องนี้ผมควรเป็นคนขอโทษมากกว่าผมไม่ควรที่จะรู้สึกกับมันแบบนี้ทั้งๆ ที่มันเป็นเพื่อนที่โคตรดีของผม”

“เราจะบอกรวยไหม”

“มันต้องไม่รู้” ผมเองก็ตามใจตี๋ครับถ้าตี๋อยากบอกให้เด็กบื้อรับรู้ผมก็ค่อนข้างที่จะโอเคผมถ้าเป็นผม ผมคงเลือกที่จะบอกเพราะไม่อยากอึดอัดไม่อยากเก็บเอาไว้ในใจ

“เฮียสบายใจได้ถึงตอนนี้ผมจะยังตัดใจไม่ได้แต่ผมกับมันอย่างไงก็ไม่มีทางรักกัน ดูก็รู้ว่าหลงเฮียฉิบหายหมั่นไส้เพื่อนแรด”
“เฮียก็ไม่สบายใจเพราะกลัวว่าตี๋จะรู้สึกไม่ดี ต่อไปนี้เฮียจะระวังตัวมากขึ้นนะ” ผมเลื่อนมือไปกุมมือตี๋แต่ตี๋กลับสะบัดมือผมออกอย่างไม่ไยดี

“เฮียอย่ามาจับขนลุกฉิบหาย”

“ตี๋ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ”

“ผมต้องขอบคุณเฮียมากกว่าสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ไม่อยากจะอวยนะแต่เฮียเป็นพี่ที่ดีที่สุดสำหรับผม” ผมมองหน้าน้องชายของตัวเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลายมันตื้นตันใจอะครับเหมือนกำลังถูกลูกชายเกเรบอกรักแม้มันจะดูห่ามก็เถอะ

“เฮียดีใจจริงๆ ขอกอดที” ผมไม่สนใจว่าตี๋จะขัดขืนหรือไม่เพราะตอนนี้ผมดึงน้องชายเข้ามากอดเพื่อมอบความรักที่มีส่งไปให้ถึง

“เฮียล่าสุดเรากอดกันตอนไหนนะ”

“ห้าหกขวบมั้ง ตี๋ชอบไม่ให้เฮียกอด”

“ก็เฮียชอบทำอะไรเวอร์ๆ หนิหว่า” เราสองคนค่อยๆ ผลักออกจากกันหลังจากที่ผมรู้สึกพอใจในอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นนี้ กอดใดเล่าจะอุ่นเท่ากอดเฮียบิ๊ก

“เราเคลียร์เอยเคลียร์ใจกันแล้วเนอะ”

“เออ คืนนี้นอนนี่ก็แล้วกัน...อีกอย่างถ้าไอ้รวยตื่นมาเฮียก็ให้มันกินยาแก้อักเสบไว้หละ ครั้งแรกมันน่าจะเจ็บ” ก่อนที่ตี๋จะเดินเข้าห้องตัวเองตี๋หันมาบอกผมด้วยสายตาจริงจังเหมือนว่าตี๋เคยผ่านมาก่อนมันทำให้ผมรู้สึกสงสัยอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยปากถามตี๋กลับปิดประตูใส่ทำให้ผมไม่ได้ถาม แต่เอาเถอะครับแค่เราสองคนเคลียร์กันได้ผมก็โล่งอกแล้ว

ผมอยากมีความสุขที่ทุกอย่างมันลงเอยแบบนี้....แต่มันยังมีอีกเรื่องที่ผมกังวล


Maruay’ s talk

“เป็นตาฮักปานนี่ให้เคอรี่มาส่งได้บ่ สั่งซื้อไสหนอ ยี่ห้ออีหยัง.......” และสิ่งที่ทำให้ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในเวลาสายของวันคือเสียงร้องเพลงของเฮียบิ๊กพร้อมกับทำนองเพลงที่เปิดคลอไปด้วยเบาๆ ผมควรรู้สึกดีใจใช่ไหมครับที่ตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงเพลงในการเริ่มต้นของวัน

“เฮีย?”

“อ่าว ตื่นแล้วเหรอ ขอวัดไข้หน่อยนะครับ” แน่นอนว่าการวัดไข้ของเฮียบิ๊กไม่ธรรมดาเหมือนปรกติเพราะเฮียบิ๊กสอดมือเข้ามาในกางเกงนอนของผมพร้อมกับใช้มือจับที่มารวยน้อยเบาๆ “ตื่นจริงๆ ด้วย ไข้ลดลงเยอะเลย”

“ถามจริงนะเฮียใครสอนเฮียวัดไข้แบบนี้”

“นึกสนุกอยากทำเองเลยจับ ไม่ได้มีมาตรฐานอะไรหรอก มาวัดของจริงดีกว่า” เฮียบิ๊กเอื้อมไปหยิบปรอทวัดไข้ที่ผมไม่เคยเห็นในห้องมาก่อนสงสัยจะไปซื้อมาพร้อมกับเซ็ทยาเมื่อคืนแน่ๆ ถือว่าเตรียมตัวมาดีครับ “อันนี้ลดของจริง แต่กินยากันไว้อีกหน่อยดีกว่าเนอะ ส่วนนี่ยาแก้อักเสบกินเผื่อไว้ก็ได้”

“แล้ววันนี้ต้องไปเรียนการแสดงไหมอะครับ” ผมนึกได้จึงถามเฮียบิ๊กออกมาเพราะอย่างที่เคยบอกไปครับว่าช่วงนี้เฮียบิ๊กต้องไปเรียนการแสดงค่อนข้างบ่อยเรียกได้ว่าเกือบทั้งวันเลยครับ

“เรียนครับแต่ว่ายังไม่ใช่ตอนนี้ ตอนนี้ขอทำหน้าที่ดูแลแฟนก่อน เฮียวิ่งแบบพี่ตูนไปซื้อโจ๊กมาให้เราเลยนะ ว่าแต่มารวยครับ” อยู่ๆ เฮียบิ๊กเรียกผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ครับ?”

“เฮียรังแกเราไปเมื่อคืน เฮีย...อยากรับผิดชอบเรามากกว่า”

“หื้ม? อย่างไงครับเฮีย ถ้าบอกว่าจะขอผมแต่งงานผมถีบเฮียกระเด็นเลยนะ”

“โหดมากแม่ ก็อยากแต่งแหละงานอะ แต่เฮียกับเรายังเรียนไม่จบมีหวังป๊ากับม้าเฮียเอาตายแน่ที่บังอาจเบียดก่อนบวช แต่ที่จะบอกคืออยากพาเราไปหาป๊ากับม้าอยากไปแนะนำให้เป็นทางการเพื่อยืนยันว่าเฮียจะไม่ทอดทิ้งเรา ด้วยเกียรติของลูกเสือ” เฮียบิ๊กยกขึ้นสามนิ้ว “แล้วก็ถ้าไม่ว่าอะไรเฮียก็อยากไปหาพ่อกับแม่ของเราด้วยนะมารวย”

“เฮียจริงจังกับผมจริงๆ เหรอครับ”

“ถ้าไม่จริงจังตื่นขึ้นมาเราคงไม่เห็นเฮียนั่งอยู่ตรงนี้อะครับ” เฮียบิ๊กพูดพร้อมกับยกชามโจ๊กขึ้นมาและตักป้อนให้ผมทีละคำ ตามจริงก็กินได้แต่เห็นถึงความตั้งใจจะทำเป็นไม่พูดไม่ขัดก็แล้วกัน

“ไว้ผมถามพ่อกับแม่ก่อนนะครับ ส่วนป๊ากับม้าเฮียผมโอเคถ้าจะไปวันไหนก็บอกล่วงหน้านะครับ แต่ช่วงนี้ผมเอาเฝือกออกแล้วอาจจะกลับไปซ้อมเหมือนเดิมพี่ๆ ก็ไลน์ตามทุกวัน”

“บอกตามตรงว่าไม่อยากให้ไปเลย อย่ามองหน้าแบบนั้นเฮียหมายถึงเฮียไว้ใจเราแต่เฮียไม่ไว้ใจมัน อีกอย่างเฮียก็ไม่ค่อยมีเวลาอยากไปนั่งเฝ้าทุกวัน แต่...ก็ทำไม่ได้”

“กลับมาก็เจอกันทุกวันนะเฮีย”

“แต่ก็หลับทั้งคู่เฮียไม่อยากรบกวนเรา สัญญากับเฮียได้ไหมว่าถ้าไม่มีเวลาอย่าออกไปหาเวลาอื่นนอกจากเฮียนะครับ” เฮียบิ๊กยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าผมพร้อมกับสายตาอ้อนวอน “นะครับ นะครับ”

“ครับ” ผมยื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวกับเฮียบิ๊กและรับปากตบคำสัญญาตามที่เฮียต้องการ “อย่าไปหลงกลนายเอกของพี่นะ ยิ่งน่ารักๆ อยู่ด้วย”

“น่ารักอย่างไงก็ไม่เท่ามารวยของเฮียบิ๊กหรอกครับ น่ารักที่สุดเลย” เฮียบิ๊กหอมแก้มของผมแรงๆ ก่อนจะผลักออกมาและจัดการป้อนโจ๊กผมต่อ เราสองคนใช้เวลาที่เหลือก่อนที่เฮียจะไปเรียนด้วยการนั่งดูหนังด้วยกันแต่ผมก็ดันเผลอหลับไปจนได้ ตื่นมาอีกทีเฮียบิ๊กก็ไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว แต่สายตาของผมเหลือบไปเห็นโพสอิสแปะเอาไว้

‘ตื่นขึ้นมาถ้ารู้สึกดีขึ้นไม่ต้องกินยาแล้วนะครับ ส่วนข้าวอยู่ในตู้เย็นเอาออกมาอุ่นกินได้เลย คิดถึงนะ ^^’

เฮียบิ๊กของผมโคตรน่ารักที่สุดในโลกเลยครับ ใครไม่หลงมารวยคนนี้โคตรหลงเลย หลังจากที่ตื่นเต็มที่ผมจัดการไปอาบน้ำให้รู้สึกสดชื่นก่อนจะเดินออกมาอุ่นอาหารที่เฮียบิ๊กเตรียมไว้ให้พร้อมกับเปิดโทรทัศน์เป็นเพื่อน แต่ช่องที่ผมเปิดดันเป็นข่าวบันเทิงพอดี

‘กระแสปังมากสำหรับซีรีส์รักครั้งแรกในคืนหมาหอนของค่ายดาวบ้านดอน สำหรับคู่จิ้นบิ๊กชิ เคมีเข้ากันมากๆ เลยค่ะ สาววายหลายคนฟินกันเป็นแถบๆ ไปเลยเพราะในคาสเรียนนั้นขยันสร้างโมเม้นต์เหลือเกิน เรามีภาพมายืนยันค่ะ’

ผมวางช้อนก่อนที่จะเพ่งสายตาไปยังภาพที่ฉายขึ้นมาในโทรทัศน์เป็นภาพที่เฮียบิ๊กหยอกล้อกับอชิในช่วงพักเบรกหลังคาสการแสดง ดูก็รู้ว่าเฮียบิ๊กทำตอนที่มีกล้องถ่ายแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้หัวใจของผมร้อนรนขนาดนี้ มันไม่สบายใจแต่ก็ไม่อยากเข้าไปแทรกแซง ผมว่าผมต้องจัดการกับอารมณ์ของตัวเองให้นิ่งกับภาพแบบนี้เพราะถ้าถึงช่วงถ่ายทำเมื่อไหร่โมเมนต์มันต้องเยอะมากกว่านี้แน่ๆ ผมหวังว่าผมจะสามารถอดทนได้ดีในระดับหนึ่งนะครับผมยังไม่อยากกลายเป็นคนขี้หึง

“หึงพี่กูเหรอ?” ผมหันไปทางด้านหลังทันทีที่ได้ยินเสียงของไอ้บุ๊ค

“ไหนมึงบอกไปนอนหอเพื่อนไง?”

“กู..กูกลับมาแล้วไง” หน้าไอ้บุ๊คโคตรมีพิรุธเลยครับ “แล้วเมื่อคืนกับเฮียกูเป็นไง เด็ดไหม”

“ถามส้นตีนไรมึงเนี่ย” ไอ้บุ๊คเดินมานั่งข้างๆ ผมก่อนที่จะแย่งข้าวในจานของผมไปกินหน้าตาเฉย อยากบอกเพื่อนว่านิสัยเหี้ยมากแต่ว่ามันเป็นน้องชายแฟนงั้นผมจะไม่ด่ามันดีกว่าได้แต่เก็บไว้ในใจและเสียสละข้าวในจานให้มัน

“อย่าเขินไอ้รวย กูก็อยากรู้ไงเห็นเฮียกูไร้สาระแบบนั้นอยากรู้ว่าบนเตียงจะมีสาระไหม”

“ก็..เออ นั่นแหละ อย่าถามมาก” ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมเขิน ยิ่งคิดผมก็ยิ่งนึกถึงตอร์ปิโดของเฮียบิ๊กที่จัดได้ว่าเป็นอาวุธที่ร้ายแรงที่ทำให้มารวยคนนี้ระทวย

“หน้ามึงหื่นมากไอ้รวย”

“กูจะบอกแล้วห้ามถามกูอีกนะ” ผมขยับเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะเอามือป้องปากแล้วกระซิบข้างๆ หูของไอ้บุ๊คเบาๆ “เด็ดแบบตูดก็จะฉีกอ่ะเพื่อน”

“เหี้ยจริง”

“ฮ่าๆ ๆ” ผมนั่งขำกับไอ้บุ๊คโดยลืมเรื่องที่ทำให้หัวใจของผมร้อนรนไปอย่างสนิท ตราบใดที่คนของผมไม่เล่นด้วยผมก็ไม่มีอะไรที่ต้องกังวล โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่เราสองคนพึ่งผ่านกันมามันก็เป็นเครื่องยืนยันความสัมพันธ์ของผมกับเฮียบิ๊กได้ในระดับหนึ่ง


BIG’ s talk

“กูยอมแพ้...” ผมยื่นเงินทั้งหมดไปตรงหน้าของใครบางคนใครคนนั้นที่ทำให้ผมได้มาเจอกับเด็กบื้อ มันเป็นเรื่องที่ผมไม่เคยบอกใคร ไม่เคยพูดถึง มันเป็นเรื่องที่ผมละอายใจมากที่สุด...เรียกได้ว่าเป็นด้านมืดของผมอีกด้านที่ไม่มีใครเคยรู้แม้กระทั่งเพื่อนสนิททั้งสอง น้องชาย รวมถึง...เด็กบื้อของผม

“มึงคิดว่าถ้าแฟนมึงรู้จะเป็นอย่างไง?” และสิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือการที่เด็กบื้อรู้ความจริงทุกอย่าง ผมกลัว กลัวว่าเด็กบื้อจะรับไม่ได้และทิ้งผมไป

“.....”

“มึงเป็นคนที่เหี้ยมากนะไอ้บิ๊กมึงรู้ตัวไหม” ผมยอมรับว่าผมเหี้ยแต่ความเหี้ยมันจะต้องจบไปพร้อมกับผม ทุกคนจะต้องไม่รู้สิ่งที่ผมกำลังจะทำ

“แต่มึงไม่ใช่เหรอวะที่ให้กูทำแบบนี้”

“ตอนนั้นมึงสนุก กูสนุก ก็แค่ความสนุกใครจะไปรู้ว่าเด็กนั่นจะทำให้มึงติดใจขนาดเอาเงินมากขนาดนี้มาให้กูแล้วพูดว่าง่ายๆ ว่ามึงยอมแพ้”

“กูยอมจริงๆ ...”

‘เหม็น....’

จุดเริ่มต้นทุกอย่างมันเกิดจากความบังเอิญ บังเอิญที่ทำให้ผมติดใจ วันแรกที่ผมเจอเด็กบื้อที่หน้าเซเว่นในช่วงที่ผมนั่งสูบบุหรี่อยู่ระหว่างรอเพื่อนอีกกลุ่มของผม ใครจะไปรู้ว่าเด็กที่นั่งกินมาม่าโง่ๆ นั้นจะทำให้ผมบังเอิญไปเจออีกทีโดยความไม่ตั้งใจของ


มารวยเฉยๆ ไม่ใช่มารวยแคล้ว : ไอ้บุ๊ค!! ลบกูออกจากเพื่อนทำไม มึงโกรธอะไรกู

มารวยเฉยๆ ไม่ใช่มารวยแคล้ว : หรือว่าเรื่องเงิน?

มารวยเฉยๆ ไม่ใช่มารวยแคล้ว : มึงโกรธกูจริงๆ หรอที่ทวง

นั่นคือเหตุบังเอิญที่สอง...ที่ทำให้ผมได้เจอกับเด็กบื้ออีกครั้งในเฟซบุ๊ค

‘คุยกับใครวะไอ้บิ๊ก?’

‘ไอ้คิมมึงรู้จักเด็กนี่ป่าววะ ชื่อมารวย’

‘มารวย...ไหนๆ กูดูหน้าหน่อย อ่อรู้จักๆ น้องในทีม ซื่อๆ โง่ๆ ดี มันทักมึงมาทำไมวะ’

‘สงสัยทักผิดมั้ง..ช่างเถอะ’

‘ไอ้บิ๊ก..กูคิดอะไรสนุกๆ ให้มึงทำ.......’

‘.......กูตกลง’

ถ้ามันย้อนกลับไปได้ผมจะไม่ตกลงออกไปส่งๆ แบบนั้น ผมจะไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาดแต่ผมรู้ว่ามารู้สึกตอนนี้มันสายไปแล้ว เพราะทุกอย่างมันย้อนกลับมาทำร้ายผม

“ไอ้คิมกูยอมแล้ว..”

“กูยังอยากสนุกอยู่ว่ะไอ้บิ๊ก”

“แต่นั่นก็น้องในทีมมึงไม่ใช่เหรอ..ทำไม?”

“เหตุผลส่วนตัว”

ผมควรทำอย่างไรต่อไปให้ความลับทุกอย่างมันจบเท่านี้...ผมไม่อยากเสียเด็กบื้อไปจริงๆ ช่วยผมทีครับว่าผมควรทำอย่างไง


#เฮียขอโทษ......
#ให้อภัยเฮียได้ไหม..ส่วนเรื่องอะไรที่เฮียปิดเอาไว้มันจะค่อยๆเปิดออกมาหวังว่าเด็กบื้อจะให้อภัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #137 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:24
    พนันจีบน้องแน่เลย เฮียยยย เฮียหยุดตอนนี้ทันแต่ไปต่อไม่ได้แล้วนะเฮียย
    #137
    0
  2. #88 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 10:19
    ฮั่นแน่ มีความซับซ้อนซ่อนเงื่อนนะเรา. ไหนจะเรื่องบุ๊คที่กระตุ้นต่อมอยากรู้เหลือเกิน แล้วเรื่องเข้เข้ของบิ๊คอีก พี่บิ๊คเตรียมตัวโดนลงทัณฑ์ได้เลย คณะตลกของพี่ม่าเบาๆก็พอเนอะ /ปล.จะเปิดเรื่องน้องบุ๊คไหมคะไรท์ น่าจะแซ่บบบบ
    #88
    2
    • #88-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 18)
      16 สิงหาคม 2562 / 13:19
      เอาไหมมมมมมมมมน้าาา อยากอ่านป่าว ถ้าอยากอ่านจะแอบๆเปิดน้าา
      #88-1
    • #88-2 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 18)
      16 สิงหาคม 2562 / 13:24
      เปิดเลยค่าาา ตามอ่านแน่นอนนน
      #88-2
  3. #86 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 19:34
    พนันกับเพื่อนว่าจะจีบน้องแน่นอนเลย อีเฮียแกเตรียมจองศาลาวัดและโลงไว้รอเลยนะ5555555555
    #86
    0
  4. #85 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 17:56
    เฮีย! เฮียผิดต่อมารวย ผิดต่อตี๋ ผิดต่อรีทๆๆๆ น่ะ!!!!
    #85
    0
  5. #84 Nutto21 (@Nutto21) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 09:31
    อาวเฮียไม่เหมือนที่คุยกันไว้....เอาความรู้สึกน้องมาเล่นสุดท้ายก็แพ้ความรู้สึกตัวเอง.....อุ่มน้องรวยหนีแม่ง!
    #84
    0
  6. #83 PayTinp2 (@PayTinp2) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 22:04
    กุว่าละอยู่ดีๆเฮียมันจะมารักมาตามตื้อ​มารวยไว้ขนาด​นี้

    ควรบอกความจริงกับมารวยอะมาถึงขนาด​นี้​แล้ว รู้จากปากแฟนยังดีกว่ารู้จะปากคนอื่นอะ
    #83
    0
  7. #82 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 21:08
    เฮียทำเเบบนี้ทำมายยย
    #82
    0