[END SS1] เฮียบิ๊กรักมารวยนะ #บิ๊กอยากรวย

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 : เป็นแฟนกับเฮียแล้วนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

บทที่ 1

เป็นแฟนกับเฮียแล้วนะ

Maruay’ s talk

ทุกคนเชื่อไหมว่าเหตุการณ์เมื่อครู่มันเกิดขึ้นเร็วมาก มากจนผมตั้งตัวไม่ทันเลยครับ อยู่ๆ ผมก็มีแฟนโดยที่ผมเองก็ไม่ปฏิเสธ จะปฏิเสธได้อย่างไงหละครับก็เขาหล่อขนาดนี้...พูดเองก็เขินเองครับ ทำให้ตอนนี้คนที่เรียกแทนตัวเองว่าเฮียนั่งจ้องหน้าและยิ้มให้ผมอยู่บนเตียง

“ผมเป็นแฟนคุณ?”

“ครับ แต่ว่าอย่าเรียกเป็นทางการเลย”

“แต่ผมไม่รู้จักคุณเลย...” เอาไงดีหละ อาการแบบนี้มันเหมือน... “เดี๋ยวผมมานะ” ผมรีบคว้าโทรศัพท์และวิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วและทิ้งตัวลงนั่งบนชักโครก

อาการของคนโดนทำเสน่ห์

ชายที่โดนหญิงทำเสน่ห์โดยวิธีการมังกรรำ หรือโดยน้ำประจำเดือน ชายจะมีอาการใบหน้าคล้ำไร้สง่าราศี วิธีแก้ตามวิธีความเชื่อคนโบราณว่าเอามือไปแตะที่เสาศาลหลักเมือง ควรพาชายที่มีอาการไปไหว้ศาลหลักเมืองก่อนแล้วนำมือไปแตะ จะมีผลดีในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง

ชายที่โดนหญิงทำเสน่ห์โดยวิธีการผูกหุ่นพยนต์ ชายจะมีอาการใบหน้าซีดขาว ขอบตาคล้ำ เพ้อหาแต่สาวผู้ที่ทำเสน่ห์ใส่ วิธีแก้วิธีแก้ตักน้ำที่ซึมเข้าที่ท้องเรือจ้างจำนวนเจ็ดลำ ผู้ที่ไปตักห้ามพูดคุยกับใครจนกว่าจะนำไปให้ผู้ที่โดนทำเสน่ห์อาบและดื่ม และหาหุ่นพยนต์แล้วตัดนำมีดอาคมเชือกอาคมออก

แต่อาการของพี่เฮียคนนั้นไม่ได้มีอย่างที่ในนี้บอกไว้เลย แล้วจะเป็นไปได้ไง หรือต้นตระกูลของผมทำเสน่ห์ใส่ เพราะผมยังไม่มีแฟน

(ไงลูก)

“แม่ครับ แม่ได้ทำของใส่ใครหรือเปล่า”

(มารวยลูกพูดอะไร แม่ไม่เข้าใจ) ผมโทรหาแม่ทันทีเพราะคิดว่าน่าจะเป็นแม่ (เกิดอะไรขึ้นลูก!)

“อยู่ๆ ก็มีคนมาขอผมเป็นแฟนครับแม่”

(แล้วลูกตกลงไปไหม)

“ครับ ตกลงไปแล้ว”

(อ่าว...ทำไมเป็นงั้นหละลูก)

“เขาหล่อ แล้วผมเผลอ....แค่นี้นะครับแม่!” ไอ้มารวยเอ้ย! แค่จะโทรไปถามแต่ดันไปบอกแม่เฉยเลย แม่จะหาว่ามารวยไม่รักนวลสงวนตัวหรือเปล่านะ!!

“เฮียได้ยินหนูพูดแล้วนะ” ผมชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงห้าวๆ ของคนที่อยู่ด้านนอกส่งเสียงเข้ามาด้านในห้องน้ำ แล้วเมื่อกี้อะไร เรียกแทนใครว่าหนู? นี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ย มารวยสับสนและงงไปหมดเลยครับ

“ออกมาได้แล้ว เฮียคิดถึง” ช่วยบอกผมทีว่าผมไม่ได้หวั่นไหวไปกับน้ำเสียงอ้อนๆ ของ..เขา เขาที่ชื่ออะไรผมยังไม่รู้เลย เรียกเฮียๆ อยู่นั้น ผมว่าเราข้ามขั้นกันไปใหญ่แล้วครับ

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติที่มันกระเจิดกระเจิงไปหมดให้กลับมา และลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องน้ำ ภาพที่ผมเห็นก็คือ ผู้ชาย..เรียกเฮียก็แล้วกัน เฮียยืนกอดกอดอกอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้ายิ้มๆ ทันทีที่ผมเปิดออกมา คือจะใบหน้าของเฮียมันจะละมุนนีไปถึงไหน

“ผมว่าเราต้องคุยกันแล้วแหละ” ผมเดินนำออกมาจากหน้าห้องน้ำ และเลือกที่จะนั่งบนเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานและหันหน้าออกมาเพื่อที่จะได้คุยกับเฮียที่นั่งยิ้มอยู่บนเตียงของผมได้ถนัด

“อยากรู้อะไรหละครับ”

“คือเราเป็นแฟนกันจริงๆ ใช่ไหม?”

“อาฮะ” เฮียพยักหน้า “อยากรู้ไหมว่าทำไมมันเร็วขนาดนี้ เฮียจะบอก แต่เราต้องมานั่งตรงนี้ก่อน” ผมขมวดคิ้วทันทีที่อยู่ๆ เฮียก็ตบที่เตียงข้างๆ เขา

“....”

“ไม่มาก็ไม่บอกนะ” และไอ้ความอยากรู้ของผมก็เอาชนะ ทำให้ตอนนี้ผมลุกขึ้นเดินไปนั่งข้างๆ เฮีย เมื่อผมทิ้งตัวลงนั่ง โดยเว้ยระยะห่างเอาไว้เล็กน้อย

“บอกมาได้แล้วครับ”

“ก็กลิ่นตัวของเรา..หื้มมม” เฮียไม่พูดเปล่ากลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ซอกคอของผมพร้อมกับสูดดมด้วยสีหน้าฟินๆ

“เห้ย มันแปลก” ผมชะงักตัวออกห่างทันที เมื่อสัมผัสกับลมหายใจอุ่นๆ ของเฮียผมก็รู้สึกขนลุกไปหมด

“เฮียเชื่อว่าเวลาที่เราเจอคนที่ใช้ จะช้าจะเร็วอย่างไงก็ต้องเป็นแฟนกัน สู้เป็นตั้งแต่วันแรกดีกว่า เราจะได้ใช้เวลาที่เหลือดูแลกันเยอะๆ”

“แล้วรู้ได้ไงว่าผมจะชอบ”

“ไม่น่ายากนะ” เฮียทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยและพูดออกมา

“ว่าผมง่าย?”

“ใช่ครับ”

“อ่า ก็ง่ายจริงแหละ” ถ้าไม่ง่ายผมก็คงไม่มาเป็นแฟนกับเฮียแกหรอกนะ เอาเถอะ ชีวิตช่วงนี้ผมขาดสีสันมานานพอสมควรแล้ว “แล้วรู้จักชื่อผมไหม?”

“พอรู้ อ่านจากชื่อเฟซ..มารวย ใช่ไหม”

“แล้ว..”

“เรียกว่าเฮียบิ๊กก็แล้วกัน”

“แสดงว่าเฮียชื่อบิ๊ก?”

“ครับ” คล้าย คล้ายมาก แต่ผมอาจจะคิดมากไป คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้งครับ “มาทำความรู้จักกันมากขึ้นไหม?”

“โอเค” ผมลุกยืนขึ้นและเดินมาตรงหน้าเฮีย..เฮียบิ๊ก “ผมชื่อ นายมารวย อายุยี่สิบเอ็ดปี อยู่ปีสามนะครับ คณะสหเวช มีเพื่อนไม่มาก สังคมของผมก็มีแต่กีฬา กลับห้องมาก็ทำงาน อ่านหนังสือบ้างเป็นบางครั้ง นิสัยของผมก็น่าจะดีนะครับ เพราะไม่มีใครชมว่าผมเลว”

“ใครเขาแนะนำตัวกันอย่างนี้เล่า”

“แล้วต้องอย่างไงอะครับ หรือต้องเอา CV ผมมาดูไหม”

“มันต้องแบบนี้”

พรึบ!

“เห้ย!” อยู่ๆ เฮียบิ๊กก็ดึงตัวของผมเข้ามาใกล้เขาและกดตัวของผมให้นั่ง...เอ่อ นั่งลงมาบนตักใหญ่ๆ ของเฮีย เกิดมาก็อายุยี่สิบเอ็ดนอกจากตักพ่อที่เคยนั่งครั้งล่าสุดตอนสามสี่ขวบ ก็ยังไม่เคยนั่งตักใครอีกจนกระทั่ง...ตอนนี้

ตึก ตัก ตึก ตัก

ใจกูอีกแล้ว สั่นอีกแล้ว มันก็ไม่แปลกหรอกครับ..ถ้าพวกคุณลองได้มานั่งตักใครแบบนี้รับรองใจเต้นทุกคน! ไอ้เฮียนี่ก็ทำให้ผมใจเต้นเก่ง

“ลิงอุ้มแตง..”

“หนูพูดว่าอะไรนะ เฮียได้ยินไม่ชัด” ผมรีบสะบัดหัวทันทีที่อยู่ๆ ผมก็เผลอพูดออกมาอีกแล้ว..ก็ท่ามันเหมือนซะขนาดนี้ถ้าเฮียบิ๊กลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มผมแบบนี้นะ โคตรเหมือนเลย!

“อะ..อย่าเรียกหนูได้ไหม เพี๊ยะ!” ผมตบปากตัวเองทันทีที่อยู่ๆ ก็ดันติดอ่างมาซะงั้น “อย่าเรียกผมว่าหนู”

“ก็ชื่อมารวยมันบ้านนอก...เฮียขอโทษ” ผมหลับตาและถอนหายใจออกมา “เราอยากมีชื่อเรียกแทนกันไหม แบบ บี๋ เบ้บ ไรแบบนี้เฮียว่าน่ารักดีนะ”

“เอ่อ...มันจะดีหรอครับ”

“ครับ ดีที่สุดเลย^^ แต่เราเรียกเฮียว่าเฮียนั่นแหละ ส่วนเฮียจะเรียกเราว่า..เด็กบื้อ” เฮียบิ๊กทำท่าคิดอยู่นานก่อนที่เขาจะมองหน้าผมและยิ้มขำ พร้อมกับพูดออกมาว่า ‘เด็กบื้อ’ รู้สึกตัวเล็กเลยกู

“อย่าบอกว่าหน้าผมโง่?”

“ใช่ โง่แต่น่ารัก” อยู่ๆ เฮียบิ๊กก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ผมพร้อมกับใช้ปลายจมูกของเขาสัมผัสที่ปลายจมูกของผมเบาๆ และเขี่ยเล่นอยู่อย่างนั้น...ทุกคนคิดว่าผมจะเขินไหม “เด็กบื้อของเฮีย..”

“....” ถ้าตอนนี้มีกล้องถ่ายผมอยู่ อยากให้กล้องมาจับโฟกัสที่ใบหน้าของผมจังเลยครับ ผมทำหน้าไม่ถูกเลยว่าควรจะแสดงออกอย่างไง “เฮียครับ..” ผมค่อยๆ ผลักออกมาจากใบหน้าของเฮียบิ๊ก

“ครับ?”

“คือว่าผม..ยังไม่รู้จักเฮียดีเลย พูดอย่างไงดีหละ” ผมเกาหัวตัวเองอย่างใช้ความคิด เพราะกำลังสรรหาคำพูดที่ดูไม่รุนแรงกระทบจิตใจของเฮียจนเกินไป “แบบ เฮียช่วยแนะนำตัวคร่าวๆ ได้ไหม ผมโอเคที่เราจะเป็นแฟนกันง่ายๆ แบบนี้ แต่ข้อมูลพื้นฐานผมต้องรู้บ้าง”

“^^” อ่าวยิ้มให้กูเฉยเลยครับ

“แฟนเฮียรอบคอบจัง” เอ้า! แฟนทั้งคนมันก็ต้องรู้ข้อมูลถูกไหม แฟนนะไม่ใช่ข้าวราดแกงที่จะซื้อโดยที่ไม่รู้จักชื่อเจ้าของร้าน งงไปหมดเลยครับ “เฮียบิ๊ก บริบท อายุยี่สิบสาม ปีสี่แล้ว คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวเคมี นิสัย ไม่บอกได้ไหม เดี๋ยวบื้อก็รู้ครับ” ไอ้รอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบนี้มันหมายความอย่างไงนะ ผมว่าเฮียบิ๊กต้องไม่ธรรมดานะเนี่ย อยู่ๆ สัญชาตญาณบางอย่างก็ระแวงขึ้นมา ผมพยายามจะดันตัวเองให้ออกห่างจากตัวของเฮียบิ๊ก แต่ยิ่งผมดิ้นหรือขยับมาเท่าไหร่ มือของเฮียก็กระชับผมเอาไว้แน่นมากยิ่งขึ้น

“มีอีกเรื่องที่เราไม่รู้ แต่เฮียบอกให้” เฮียบิ๊กโน้มหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างๆ หูของผมเบาๆ และค้างเอาไว้อยู่อย่างนั้น “เฮียไม่ชอบคนขัดใจ...”

“......”

“เข้าใจใช่ไหมครับ?” เฮียบิ๊กค่อยๆ ขยับใบหน้ากลับมาที่เดิม ก่อนที่จะใช้สายตามองที่หน้าของผมนิ่งๆ สายตาแบบนี้ของเฮีย..มันดูน่ากลัวกว่าตอนที่เฮียยิ้ม

“ผมชอบเฮียยิ้มมากกว่า....”

“ก็อย่าขัดใจเฮียนะครับ” และเฮียบิ๊กหน้าดุก็กลายเป็นเฮียบิ๊กหน้ายิ้มทันทีที่เหมือนว่าเขาสามารถทำสีหน้าแบบไหนออกมาก็ได้ “อยากรู้อะไรอีกไหม เฮียรู้ว่ามันแปลก แต่แล้วไง ก็เฮียไม่สน ถึงเราจะไม่ชอบเฮียภายในวันนี้ อาทิตย์นี้หรือเดือนนี้ แต่เฮียมั่นใจว่าเฮียจะทำให้เราชอบและรักเฮียเข้าสักวัน” เฮียบิ๊กยักไหล่ขึ้นอย่างไม่สนใจอะไรเหมือนที่เขาพูด

“.....”

“ต่อไปนี้มารวยเป็นของเฮียบิ๊กนะครับ” คำพูดหวานๆ ของเฮียมันทำให้ผมเคลิ้ม เคลิ้มจนผมไม่ได้สนใจว่าเฮียกำลังทำอะไรกับร่างกายของผม ผมรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่หลังของผมสัมผัสเข้าที่เตียงนอน และเฮียบิ๊กๆ ค่อยๆ เลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมผมเอาไว้

“เฮีย....”

“ขอจูบได้ไหม? แค่จูบ” เฮียบิ๊กยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ จนจมูกของเราสัมผัสกันอีกรอบ น้ำเสียงของเฮียมันดูออดอ้อนขอร้อง จนทำให้ผมอยากใจอ่อน แต่มันติดอยู่อย่างเดียว..

“ผมทำไม่เป็น..”

“เด็กบื้อเอ้ย...อุ๊บ” เฮียเผลอยิ้มออกมาเมื่อผมตอบออกไปแบบนั้น ผมรู้ว่าผมเปิดโอกาสให้เฮียเข้ามา ก็อย่างที่เฮียบอก..ความรักมันไม่จำเป็นต้องยากเสมอไป ในเมื่อเฮียบอกจะทำให้ผมรักเฮียเข้าสักวัน ผมก็ไม่ควรจะปิดใจใช่ไหมครับ?

ริมฝีปากของเฮียบิ๊กทาบลงมาบนริมฝีปากของมารวยเบาๆ และค้างเอาไว้อยู่อย่างนั้น เมื่อเฮียบิ๊กรู้สึกได้ว่าร่างกายของมารวยสั่น มันเป็นปฏิกิริยาของคนไม่เคยจริงๆ และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากครอบครอง อยากเก็บร่างกายบริสุทธิ์ของมารวยเอาไว้คนเดียว ยิ่งเขาสัมผัส...ร่างกายของมารวยก็ยิ่งตอบสนอง มันมากขึ้นและมากขึ้น แต่เขาเองก็ต้องยับยั้งช่างใจเอาไว้ เพราะเขารู้ว่า...บางทีเก็บเปรี้ยวไว้กินหวานมันน่าจะอร่อยกว่านี้ รับรองได้ว่าคนอย่างเฮียบิ๊กรอได้ไม่นาน แล้วทุกอย่างมันก็จะเป็นของเขา

“ให้โอกาสเฮียนะครับ”

“....”

“นะครับ..นะครับ”

“อื้ออออ ครับ” ตาบ้าเอ้ย! แค่ขอร้องทำไมต้องเข้ามาขอใกล้ๆ ซอกคอด้วย เมื่อผมเผลอครางตอบรับออกไปอย่างลืมตัว เฮียบิ๊กก็ก้มลงดูดเม้มซอกคอของผมแรงๆ จนผมรู้สึกเจ็บ..แต่มันก็เจ็บแค่แปบเดียว

“เหมือนนิยายแจ่มใสเลย”

“หื้ม?” เฮียบิ๊กผลักใบหน้าขึ้นมามองหน้าของผมอย่างไม่เข้าใจว่าผมพูดอะไร

“ก็พระเอกแจ่มใสสมัยก่อนเขาจะทำคิสมาร์กเอาไว้จองนางเอก..บอกว่าคนนี้ของเขา และเฮียก็ทำแบบนั้นกับผม” พูดเองเขินเองมันเป็นอาการแบบนี้นี่เอง

“เฮียจองแล้วนะ เดี๋ยวเฮียกลับมา เอา :) ”

บอกผมทีว่ามารวยคนนี้มีแฟนแล้ว!!! เรื่องนี้ไอ้บู๊คต้องรับผิดชอบ..ว่าแต่ไอ้บุ๊คมันยังไม่คืนเงินผมเลย แต่เอาเถอะครับ ค่อยทวงมันใหม่พรุ่งนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #140 QRga (@QRga) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 14:52
    เร็วไปปปปปป
    5556
    #140
    0
  2. #91 Chaichai17 (@Chaichai17) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 11:42
    งงมากจ้า ไวไปไหม
    #91
    0
  3. #51 PhimeenSrii (@s-m-blue) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 07:58
    ยังคงงงอย่างต่อเนื่อง แต่ต้องรู้ให้ได้ ว่ามาถึงจุดนี้ได้ไง!!
    #51
    1
  4. #25 Suntaree Mui (@suntamuimui555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 17:10
    อุต่ะ​ น้องมีชีวิตรอดมาถึงปีสามได้ไงคะรู้คค
    #25
    1
  5. #9 tonkaorin__ (@tonkaorin__) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 09:18
    โอ้ยยยยย มาถึงก็จะจูบน้องอิเฮีย!
    #9
    1
    • #9-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 2)
      31 กรกฎาคม 2562 / 08:45
      อยากทำมากกว่านี้ครับในหัวนี่คิดไปถึงตอนมีลูกแล้วแต่ลืมไปว่ามารวยไม่มีรังไข่ / บิ๊กเอง
      #9-1
  6. #3 chicha_2026 (@chicha_2026) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 08:11
    โธ่~น้องรักคนง่ายจัง หัวอ่อนจังลูกกก
    #3
    1