[END SS1] เฮียบิ๊กรักมารวยนะ #บิ๊กอยากรวย

ตอนที่ 21 : บทที่ 19 : เลวได้มากกว่านี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    21 ส.ค. 62

บทที่ 19
เลวได้มากกว่านี้

BIG’ s talk

“น้ำตาไหลทำไมครับ?” หลังจากที่ผมอุ้มร่างของเด็กบื้อมาไว้ที่เตียงจัดการเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ตอนนี้ผมนอนตะแคงพลิกตัวหันมาเกลี่ยผมเด็กบื้อเบาๆ แต่สิ่งที่ผิดสังเกตคือน้ำตาที่ไหลออกมาภายใต้ดวงตาที่ปิดสนิท หรือว่าเด็กบื้อของผมกำลังฝันร้าย

“อย่าโกรธเฮียเลยนะ อย่าโกรธเฮียเลย” ผมไม่รู้ว่าทำไม..ผมถึงรู้สึกเจ็บปวดกับท่าทางของเด็กบื้อขนาดนี้ ผมรู้สึกผิดที่ปิดบังและเคยคิดที่จะทำลายอนาคตของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผม...รักมารวยมาก รักแบบที่ไม่เคยรักใครมาก่อน

ทุกคนอยากรู้ไหมครับว่าผมทำเลวไว้กับเด็กบื้อเรื่องไหนบ้าง..ถ้าให้เล่าให้หมดก็คงจะใช้เวลายาวนานสักหน่อย แต่ถ้าอยากฟังผมจะเล่าให้ฟังครับ เริ่มจากเรื่องแรกเลยก็แล้วกันผมรู้จักกับไอ้คิมผ่านทางแตมที่เป็นแฟนเก่าของผม แตมกับคิมเป็นเพื่อนคณะเวลาที่ผมไปหาแตมก็จะต้องเจอกับไอ้คิมอยู่เกือบทุกครั้งจนผมเริ่มสนิทกับมัน มีอะไรผมก็เลือกที่จะเล่าให้มันฟังทุกอย่างแม้กระทั่งวันที่ผมกับแตมทะเลาะกันหนักๆ ก็มีไอ้คิมที่คอยรับฟัง ด้วยความเมาบวกกับความเหงาหรืออะไรก็ตามทำให้ผมเผลอมีอะไรกับไอ้คิมซึ่งนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมมีอะไรกับผู้ชายด้วยกัน...

ใช่ครับ ผมโกหกทุกคนว่าเด็กบื้อคือผู้ชายคนแรกของผม ทุกคนไม่สงสัยเหรอว่าทำไมผมต้องไปตรวจร่างกายขนาดนั้นก็เพราะ..ผมมีอะไรกับไอ้คิมโดยที่ไม่ป้องกันแม้ว่ามันจะไม่ได้บ่อยแต่ก็ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ถึงผมเลวแต่ผมเองก็ไม่เลวพอที่จะเห็นแก่ตัวเอาเชื้อโรคไปติดคนที่ผมรักอย่างนั้น โดยที่ผมกับมันตกลงกันเอาไว้ว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนมันคือเพื่อนธรรมดาแค่นั้นไม่มีความลึกซึ้งแอบแฝงเพราะมันเองก็มีแฟนอยู่แล้วเหมือนกัน จนกระทั่งวันที่ผมถูกแตมบอกเลิก..ผมยอมรับว่าเสียใจมากแต่สาเหตุหลักๆ ก็มาเพราะนิสัยส่วนตัวของผมที่ขี้หึงระแวงไปเองว่าแตมจะแอบไปมีคนอื่นเหมือนอย่างที่ผมทำ สำนวนที่ว่าวัวสันหลังหวะโคตรจะตรงกับผมเลย จนกระทั่งแตมทนไม่ไหวและจบความสัมพันธ์กับผมทันที และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมหาความสนุกเล่นๆ ใส่ตัวโดยพนันกับไอ้คิมว่าถ้าผมสามารถทำให้เด็กบื้อรักผมได้ไอ้คิมต้องให้เงินผมตามที่ตกลงกันเอาไว้ เอาจริงๆ เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องสำคัญเพราะเรื่องสำคัญจริงๆ คือความสนุกและสะใจเท่านั้น แต่ใครจะไปรู้ว่าการที่ผมเอาตัวเองเข้ามาใกล้ๆ มันทำให้ผมถลำลึกไปเอง ผมแพ้ให้กับนิสัยซื่อๆ ของเด็กบื้อ การเอาใจใส่ เรียกได้ว่าทุกอย่างเลยที่ทำให้ผมรักจริงๆ

แต่ข้อตกลงของผมกับไอ้คิมมันไม่ได้มีเงินพนันเท่านั้น เพราะ..ไอ้คิมมันต้องการให้ผมรั้งเด็กบื้อเอาไว้ไม่ให้ไปซ้อมในช่วงเย็น หรือถ้าซ้อมผมต้องไปนั่งเฝ้า...ไม่ใช่อะไรแต่เพราะต้องการให้เด็กบื้อเสียสมาธิเท่านั้น มันให้เหตุผลว่าเด็กบื้อของผมทำให้มันต้องตกอันดับการแข่งขัน อะไรที่สามารถทำให้ฟอร์มการเล่นของเด็กบื้อดรอบลงได้และหนึ่งในนั้นก็คือผมเองที่เป็นต้นเหตุให้ฟอร์มการเล่นของเด็กบื้อเป็นไปอย่างที่ไอ้คิมต้องการ แรกๆ ผมก็สนุกหลังๆ ผมไม่สนุกด้วยเพราะผมรู้ว่าฟุตบอลเป็นสิ่งที่เด็กบื้อของผมรักมากที่สุด แต่ความรู้สึกผิดมันเข้ามาจู่โจมหัวใจของผมในแค่ช่วงหลังๆ เท่านั้น ที่ผ่านมาผมทำให้เด็กบื้อสูญเสียโอกาสไปหลายอย่างโดยตั้งใจ ผมผิดผมยอมรับ

เรื่องที่ผมโกหกมันก็มีเท่านี้แหละครับหรืออาจจะมากกว่านี้ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

“.......” ผมนอนกุมมือของเด็กบื้อตลอดทั้งคืนเหมือนกำลังกลัวว่าวันหนึ่งผมจะไม่มีคนที่คอยอยู่ข้างๆ เหมือนอย่างวันนี้ แต่แล้วความรู้สึกบางอย่างของผมมันก็ผุดขึ้นมา ในเมื่อผมกลายเป็นคนเลวแล้วผมก็สามารถเลวได้มากกว่านี้ ใช้ความเลวของผมรั้งเด็กบื้อเอาไว้ ใครจะว่าเห็นแก่ตัวก็ช่างเพราะมันเป็นวิธีเดียวที่ทำให้ผมไม่ต้องเสียเด็กบื้อไป หรือไม่ก็อาจจะเสียไปตลอดการ


Maruay’ s talk

อย่าทำร้ายผมไปมากกว่านี้อีกเลย....

นี่คือสิ่งที่ผมคิดในตอนนี้หลังจากที่บังเอิญไปรู้ความจริงบางอย่าง ความรู้สึกที่เหมือนโดนผลักลงเหวมันเป็นอย่างนี้นี่เอง ผมยอมรับว่าผมโง่แต่ผมแค่ไม่คิดว่าความโง่ของผมมันจะกลายเป็นตัวที่ทำให้ผมพบเจอกับความรู้สึกเจ็บขนาดนี้ เจ็บที่ไว้ใจคนง่ายๆ โดยไม่ฉุกคิดตั้งแต่แรกที่เขาเข้ามาหาผมด้วยเหตุผลแปลกๆ คนอื่นอาจจะไม่เชื่อแต่นั่นเป็นผม ผมเลยเชื่ออย่างไม่มีเงื่อนไข สมเพชตัวเองจริงๆ ครับ ผมอาจจะเป็นไอ้ขี้แพ้คนหนึ่งแต่เชื่อผมซิว่าไอ้ขี้แพ้คนนี้ก็มีหัวใจเหมือนกัน ผมรักได้ผมก็เกลียดได้...

“ตื่นแล้วเหรอครับ?” ผมลืมตาขึ้นมาในช่วงเช้าของอีกวันหลังจากที่เมื่อคืนผมไปกินเหล้ากับไอ้บุ๊คและเซย์ ผมไม่ได้เมาแต่ผมแค่อยากระบายให้ใครสักคนรับฟัง จนผมเผลอไปได้ยินเรื่องทุกอย่างจากปากของ...พี่บิ๊กและพี่คิม ผมได้ยินตั้งแต่ต้นได้เห็นทุกอย่างและผมเองก็รู้ด้วยว่าไอ้บุ๊คเองก็เห็นเหมือนกันเพียงแค่มันไม่ได้สังเกตเห็นผมก็เท่านั้น ผมหนีกลับมาที่โต๊ะก่อนเพราะไม่รู้ว่าผมควรทำอย่างไรต่อไป จนกระทั่งทำตามน้ำไปก่อนจนถึงตอนนี้ ผมไม่รู้ว่าผมจะทนได้อีกเท่าไหร่ แต่ที่แน่ๆ ทุกคนไม่ต้องห่วงหรอกครับ คนโง่อย่างไงก็ไม่พลาดโง่ซ้ำสองอย่างแน่นอน

“ครับ”

“เฮียทำอาหารไว้ให้ จะกินก่อนหรืออาบน้ำก่อน” ผมมองเขาที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อ่อ ผมลืมไปว่าผู้ชายคนนี้แสดงละครเก่ง

“อาบน้ำก่อนครับ”

“งั้นเฮียไปรอด้านนอกนะ” เขาหันมายิ้มให้ผม รอยยิ้มที่เหมือนวันแรกที่ผมรู้จักเขา รอยยิ้มที่ไม่มีความจริงใจ รอยยิ้มที่ผมเคยหลงรัก “ทำไมมองเฮียแบบนั้นเอ่ย?”

“ไม่มีอะไรครับ” ผมยันตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายรวมถึงคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมา ถ้าถามว่ารักไหมผมรักนะรักมากแต่ถ้าถามว่าให้อภัยได้ไหมก็คงตอบว่าไม่ แผลมันสดเกินไปจริงๆ ครับ รู้ว่าตอนนี้เขารักผมจริงๆ แต่แล้วไงในเมื่อเขาเลือกที่จะเข้าหาผมด้วยการหลอก ผมก็จะไปจากเขาทั้งๆ ที่รักเหมือนกัน

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จผมก็ไม่เห็นเขาอยู่ในห้องแล้ว ทำให้ตอนนี้ผมเลือกที่จะเก็บของบางอย่างลงกระเป๋า ลาก่อนเตียงนอนนุ่มๆ ที่เคยนอน ลาก่อนห้องนอนที่คุ้นเคย สถานที่นี้มันมีเรื่องราวครั้งหนึ่งของผมแต่ตอนนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว หวังว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นมากกว่าตอนนี้

“มานั่งเร็วเฮียอุ่นอาหารไว้ให้แล้วจะได้กินตอนร้อนๆ” ทันทีที่ผมเดินออกจากห้อง เขาเดินเข้ามาจูงมือผมและพาไปนั่งลงตรงข้ามกับเขาที่จัดแจงทุกอย่าง ผมมองอาหารที่หน้าตาน่าทานเหล่านี้ด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะชะงักเมื่อเฮียบิ๊กยื่นของบางอย่างมาให้ผมตรงหน้า

“อะไรครับ?”

“เปิดดูซิ” ผมรับกล่องจากมือของเขาก่อนจะค่อยๆ เปิดออก..ทันทีที่เห็นของด้านในผมตัดสินใจปิดมันและวางมันลงที่โต๊ะ “อ่าว..ทำไมทำหน้าไม่ดีใจอย่างนั้นหละครับ เฮียตั้งใจเลือกมาให้เราเลยนะ”

“ขอบคุณครับ” ผมไม่สนใจว่าสีหน้าและท่าทางของเขาจะเป็นอย่างไรหรือจะมองผมด้วยสายตาแบบไหนเพราะตอนนี้อาหารตรงหน้าทำให้ผมสนใจมันมากกว่า

“สงสัยเราอาจจะหิว กินก่อนค่อยดีใจก็ได้” ผมรู้ว่าตอนนี้เขากำลังฝืนยิ้มออกมาทำท่าเหมือนไม่คิดอะไรก่อนจะก้มลงกินอาหารเหมือนอย่างทุกครั้งที่เรากินด้วยกัน แต่สิ่งที่แตกต่างไปคือการกินอาหารที่ปราศจากบทสนทนาเหมือนอย่างทุกที

“มารวยครับ..เฮียมีอะไรอยากจะบอก”

“ผมก็มีเหมือนกันครับ” หลังจากที่ผมกับเขากินเสร็จเราทั้งคู่ต่างพูดขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ผมมองเข้าไปนัยน์ตาของเขาส่วนเขาก็มองเข้ามาที่ผมอยู่เหมือนกัน

“เราพูดก่อนก็ได้” ผมพยักหน้าก่อนจะยกน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อไล่เศษอาหารที่อยู่ด้าน ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับพูดในสิ่งที่ผมตั้งใจ

“เราเลิกกันเถอะครับ”

“......”

“ผมรู้ทุกอย่างหมดแล้ว ผมเห็นทุกอย่าง ผมได้ยินทุกอย่างด้วยตาและหูของผม ถึงผมจะโง่แต่ผมก็ไม่ยอมโง่อีกต่อไปแล้ว ขอโทษที่รู้ความจริงก่อนที่พี่จะพูดนะครับ”

“พี่? ..พี่อย่างนั้นเหรอ?” สีหน้าของเขาไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกอะไรนอกจากคำพูดที่พึมพำออกมาเท่านั้น

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ ทั้งคำว่ารัก” ผมเลื่อนตัวลุกขึ้นออกจากเก้าอี้ “และคำว่าเกลียด” ผมเดินหนีออกมาในจังหวะที่เขากำลังช็อกกับการกระทำและคำพูดของผม

หมับ!

“เดี๋ยวก่อน.. เฮียไม่เลิกฟังก่อนได้ไหม ขอเฮียอธิบาย” เขาตามมารั้งแขนผมเอาไว้หลังจากที่ผมเข้าไปเอากระเป๋าในห้องและเตรียมจะเดินออกไป

“อธิบายกับแก้ตัวมันต่างกันไหมครับ? ถ้าไม่ต่างผมไม่ฟัง”

“เฮียยอมรับว่ามันเป็นอย่างนั้นทุกอย่าง..แต่ตอนนี้เฮียรักเราจริงๆ ไม่ได้โกหกหรือแสแสร้งอะไรเลย” ผมมองหน้าเฮียบิ๊กนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มออกมา

“ผมก็รักพี่นะ แต่ผมไปต่อไม่ได้จริงๆ ว่ะ ผมโคตรผิดหวังเลย”

“เฮียขอโทษ..แต่ไม่ไปได้ไหม..ได้ไหม ขอโอกาสเฮียขอโอกาส” เขาดึงตัวผมเข้ามากอดเอาไว้ “ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษจริงๆ ขอโทษ..ไม่ไปได้ไหม ให้โอกาสอีกสักครั้งได้ไหม”

“ถ้าพี่คิดว่าโอกาสมันขอจากใครง่ายๆ พี่จำไว้นะครับว่านั่นไม่ใช่ผม ปล่อย..” ผมดันตัวออกจากอ้อมกอดที่แสนจะคุ้นเคย อ้อมกอดที่ครั้งหนึ่งผมเคยคิดว่ามันปลอดภัย อ้อมกอดที่เคยคิดว่าเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุด แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นอ้อมกอดที่แสนจะเจ็บปวด ผมเกลียดอ้อมกอดนี้ ผมเกลียดทุกอย่างที่ผู้ชายคนนี้ทำ

“ทำไม....”

“สะใจมั้งครับ” ผมเห็นน้ำตาของตาเขาที่ไหลออกมาอย่างช้าๆ ผ่านดวงตาทั้งสองข้าง “น้ำตาของพี่มันเรียกได้จริงๆ ผมเชื่อแล้ว”

“เราใจร้ายมากเลยรู้ไหม...”

“แต่ก็ไม่เท่าพี่ ผมพูดถูกใช่ไหม?” ผมขยับออกห่างจากเขาก่อนที่จะเดินหันหลังเตรียมออกจากห้องไป ผมพึ่งรู้ก็วันนี้ว่าการก้าวขาออกจากสิ่งที่คุ้นเคยมันทรมานอย่างนี้นี่เอง

“เฮียเลวใช่ไหม?” แต่ก่อนที่ผมจะออกไปผมหันหน้ากลับพร้อมกับพยักหน้าให้กับคำถามของเขา “เฮียเลวได้มากกว่านี้ เผื่อไม่รู้”

“.....?”

พรึบ!

ตัวของผมทุกกระชากกลับเข้าไปด้านในเหมือนเดิมแต่ครั้งนี้ผมถูกผลักลงบนโซฟาพร้อมกับร่างของเขาที่ตามขึ้นมาคร่อมผมเอาไว้ ใบหน้าของเราสองคนใกล้ชิดกันจนสัมผัสถึงลมหายใจ

“เอาซิครับ..อยากทำอะไรก็ทำ” เมื่อสิ้นเสียงคำพูดของผมเขาก้มลงมาประกบจูบลงบนริมฝีปากของผมเหมือนอย่างทุกที แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือความรู้สึกของผม ผมนอนนิ่งเพื่อให้เขาทำตามใจ ผมเองก็อยากรู้ว่าไอ้การที่เขาบอกว่าเลวได้มากกว่านี้มันจะมากขนาดไหนเชียว

“ถ้าจะไปแล้ว...ก็ช่วยมีอารมณ์ให้มากกว่านี้ไม่ได้เหรอครับ?” ผมรั้งคอของเขาเอาไว้บดขยี้ริมฝีปากของตัวเอง พร้อมกับสอดลิ้นเข้าไปด้านในหยอกล้อกับลิ้นหนาของเขา ร่างกายของเราสองคนปราศจากเสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่สามารถรับรู้ได้ จนกระทั่ง...

“ขอทำให้นะ ครั้งสุดท้ายก็ได้” เขาเลื่อนตัวลงมาด้านล่างให้ปากของเขาเสมอกับส่วนนั้นของผมก่อนจะครอบลงมาเหมือนครั้งนั้นที่เขาเคยทำให้

“แต่ผมไม่ทำนะ” ผมกลั้นใจบอกไปแม้ว่ามันจะขัดกับอารมณ์และความรู้สึกของผมก็ตาม แต่ในเมื่อตอนนี้สมองเป็นใหญ่ผมก็ต้องเลือกฟังสมองมากกว่า

“อื้ม...” ผมยกแขนของตัวเองขึ้นมากัดเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา แม้ว่าบทเรียนนี้มันจะสนุกแค่ไหนแต่ผมไม่ควรลืมว่าถ้าเรียนเสร็จทุกอย่างก็จะจบเหมือนความสัมพันธ์ของเรา

เขายกตัวของผมพลิกคว่ำหน้าลงกับโซฟา ผมรับรู้ได้เลยว่าอีกไม่กี่นาทีผมจะต้องกลับไปเป็นเหมือนครั้งที่แล้ว ประสบการณ์มันสอนให้ผมยอมรับความเจ็บปวด ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ถ้าผมเกร็งผมก็จะเจ็บดังนั้นผมก็จะต้องยอมผ่อนเพื่อให้ตัวเองเจ็บน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในความเจ็บนั้นมันก็ไม่ได้เจ็บอย่างเดียวเสมอไป..

“......”

“.....”

ผมลุกขึ้นสวมเสื้อกับกางเกงที่วางอยู่บนพื้นห้องหลังจากที่เสร็จ.. ส่วนเขานอนมองผมด้วยสายตานิ่งๆ

“เราจะเอาอย่างนี้จริงๆ เหรอ? ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยใช่ไหม”

“รู้ซิครับ รู้มากด้วย แต่ผมแยกออกว่าอันไหนความรักอันไหนเซ็กส์”

“แต่ที่เฮียทำมันคือความรัก”

“แต่ที่ผมทำมันก็แค่เซ็กส์” ผมยักไหล่อย่างไม่สนใจแม้ว่าด้านในมันจะแหลกเหลวไปแล้วก็ตาม ทันทีที่สวมเสื้อผ้าเสร็จผมหันกลับไปมองหน้าเขาอีกครั้ง

“อย่าไปทำแบบนี้กับใครอีกนะครับ ให้ผมเป็นคนสุดท้ายที่จะเจ็บแบบนี้ก็พอ” ทันทีที่เดินออกมาจากห้อง น้ำตาที่พยายามอดกลั้นไว้ตั้งนานของผมมันกลับไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

ใจผมอยากให้โอกาส แต่สมองมันสั่งว่าให้พอ...ผมเจ็บจนไม่สามารถที่จะเดินต่อไปไหวเลยครับ แรงที่จะใช้ก้าวเดินมันแทบจะไม่มี จนกระทั่งผมยอมแพ้ทิ้งตัวทรุดนั่งลงกับพื้นลิฟท์ที่กำลังเลื่อนลงมาชั้นล่าง ผมไม่สนใจว่าลิฟต์จะเปิดที่ชั้นไหน หรือใครที่จะเข้ามาแต่ตอนนี้ผมรับรู้เพียงแค่ว่า....ผมไม่ได้เข้มแข็งเหมือนที่ปากของผมพูดออกมาเลย

ติ่ง!

“ไอ้รวย!!!” ผมไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น แม้กระทั่งน้ำเสียงหรืออ้อมกอดของใครที่เข้ามากอดผมเอาไว้ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก

“ไอ้เซย์พามันกลับหอมึงก่อนได้ไหม...”

“เดี๋ยวกูช่วย”

“กูขอโทษแทนเฮียกูนะไอ้รวย..ที่ทำมึงเจ็บขนาดนี้ กูไม่น่า...”

“พูดตอนนี้มันก็ไม่ทันหรอก แค่ตอนนี้เราอยู่ข้างๆ รวยก็พอ”

“อืม..”

“ในฐานะเพื่อน”

“เออ! ย้ำจังไอ้เหี้ยนี่!!!”

#มันจบแล้วจริงๆเหรอ.... (ไม่จริง!!!)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #139 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 09:09

    สงสารน้อง
    #139
    0
  2. #118 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 19:12

    สงสารน้องมากฮือๆๆๆๆๆ
    #118
    0
  3. #112 ratree12042519 (@ratree12042519) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 14:33

    มันเจ็บแป๊บๆ
    #112
    0
  4. #111 Pon23 (@Pon23) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 09:35

    เฮียเเบบ​ น้ำตาฉัน
    สงสารน้อง​ น้องต้องเจ็บขนาดไหนรู้บ้างไหม​ ฮืออออออออ
    ทำไมเฮียเป็นคนเเบบนี้
    /อินจัด/
    #111
    0
  5. #109 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 15:57
    เฮ้ยยยย เนื้อเรื่องเข้มข้นมากกกสงสารน้องมารวยสุดอะจะเจ็บขนาดไหนเนี๊ยลูกกก กอดน้องนะ พี่บิ๊คทำตัวตลกมาตลอดนะแก ทำเรื่องราวน่าปวดหัวได้แก้กันสมองบวมแน่ ฮึ่ยยยย อย่าว่าแต่รวยเลยฉันก็อุตส่าห์หลงเธอ แก้ตัวดีๆซะเลย /เม้นยาวตัลลอดด
    #109
    1
    • #109-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 21)
      21 สิงหาคม 2562 / 16:06
      เราชอบมากค่ะ เม้นยาวๆชอบมากกกกกกกกกกกก กลุมหัวใจจจจจจ ขอบคุณนะที่หลงเฮียเดี๋ยวเฮียจะกลับมาทำให้หลงอีก
      #109-1
  6. #108 Pookky_panita (@Pookky_panita) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 15:45
    ถ้าเราเป็นรวย เราก็จะเลือกทางนี้ แล้วเอาแฟนไปเย้ยด้วยอ่ะ
    #108
    0