[END SS1] เฮียบิ๊กรักมารวยนะ #บิ๊กอยากรวย

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 : เป็นแฟนเฮีย กฎข้อ 1 ก็คือห้ามทิ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

บทที่ 2
เป็นแฟนเฮีย กฎข้อ 1 ก็คือห้ามทิ้ง
Maruay’ s talk

ทุกคนครับ ช่วยบอกผมทีว่าตอนนี้ผมไม่ได้กำลังยิ้ม... หลังจากเมื่อคืนที่ผมมีแฟน คนแรก ใช่ครับ เฮียบิ๊กเป็นแฟนคนแรกของผม ถามว่าตื่นเต้นไหมก็ตื่นเต้นนะครับ อะไรที่มันครั้งแรกผมตื่นเต้นเสมอ ขนาดแม่พาไปกินไก่เอเอฟซีครั้งแรกผมยังตื่นเต้นเลยครับ ถึงการมีแฟนครั้งนี้มันจะแปลกๆ ก็เถอะ อ่อ ส่วนเมื่อคืนเฮียบิ๊กกลับไปประมาณเกือบๆ เที่ยงคืนเพราะผมไล่เฮียแกกลับไป ตอนแรกก็ไม่ยอมนะครับบอกจะให้ผมขนของไปอยู่ด้วย ถ้าผมไปตามที่เฮียบอกผมก็จะกลายเป็นคนง่ายคูณสองเลยครับ เพราะแค่นี้ผมก็ง่ายจะแย่แล้ว

“มารวย!!!” ขณะที่ผมกำลังจะเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อเข้าประตูมหาลัยเพราะหอของผมอยู่ฝั่งตรงข้าม เพียงแค่ข้ามนิดเดียวก็ถึง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ข้าม ก็มีเสียงใครบางคนเรียกผมเอาไว้ ผมจึงหันไปมองก่อนจะเห็นว่าเป็น ‘มิ้น’ เพื่อนสาว..ที่แมนมากๆ ของผมวิ่งตามหลังมา

“หวัดดีมิ้น”

“หวัดดีๆ ทำไมวันนี้มาเช้าจัง” มิ้นมองผมด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนต้องการจะจับผิด จะพูดอย่างไงดีหละครับก็เพราะว่าผม..ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแหละมั้ง ไม่รู้ว่าถ้าเจอเฮียที่มหาลัยผมจะต้องทำตัวอย่างไง “มารวยฉันถามแกแค่นี้เอง ทำไมต้องหน้าแดงอย่าบอกหวั่นไหวกับฉันอีก?”

“เห้ย ไม่ใช่มิ้นๆ ๆ” ผมรีบเดินกอดคอมิ้นทันที จะว่าไปไอ้อาการหวั่นไหวของผมมันก็ไม่ค่อยมีแล้ว ปรกติถ้าผมเจอมิ้นผมจะหวั่นไหวทุกที ก็เพราะว่า..มิ้นเธอน่ารักครับ ถึงจะออกไปทางแมนๆ ก็เถอะ ผมบอกแล้วว่าผมหวั่นไหวกับคนหน้าตาดี

“แล้วเป็นอะไร...”

“แพ้แดดมั้ง” ผมปล่อยมือออกจากคอมิ้นและเดินนำมิ้นออกมา เพราะกลัวว่าปากผมจะเผลอไปพูดกับมิ้นว่าผมมีแฟน ผมยิ่งชอบเผลอพูดอยู่ด้วยทางที่ดีผมต้องออกห่างมิ้นมาก่อน

“ไอ้รวย!” ยังไม่ทันที่ผมจะได้ไปไหนไกล เสียงคุ้นหูที่ฟังก็รู้ว่าใครทักผมขึ้นเสียงดัง “เอ้า! เงิน ทีหลังถ้าไม่มีก็บอก ไอ้เวร” ไอ้บุ๊ควิ่งมาดักข้างหน้าก่อนที่มันจะยื่นเงินมาให้ผม

“ไหนบอกไม่มี”

“ก็ไปเอามาจากเฮียกูไง ไปรอที่หอแม่งตั้งนานเสือกกลับมาเกือบๆ ตีหนึ่งไอ้เวร” ไอ้บุ๊คบ่นอย่างหัวเสียก่อนที่ทั้งมันผมและมิ้นพากันเดินเข้ามาที่โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย วันนี้ตอนเช้าพวกผมมีเรียนรวมครับเลยมากินข้าวที่นี่

“มิ้นเอาอะไร เดี๋ยวเราไปซื้อให้” ทันทีที่ได้โต๊ะไอ้บุ๊คก็ถามมิ้นทันที “มึงเอาไร”

“เดี๋ยวไปซื้อเอง” ส่วนผมก็บอกตามมิ้น วันนี้ผมอยากกิน..ก๋วยเตี๋ยวก็แล้วกัน แต่ร้านมันอยู่เกือบๆ สุดท้ายทำให้ต้องเดินไกลหน่อย ซึ่งทางร้านมันติดกับคณะวิศวะฯ ผมอยากกินก๋วยเตี๋ยวจริงๆ นะทุกคน ไม่ได้มีอย่างอื่นแอบแฝงเลย

“เส้นเล็กไก่ครับ” โชคดีที่คิวร้านก๋วยเตี๋ยวคนไม่เยอะมาก ทำให้ผมสามารถสั่งได้เลย

“เด็กบื้อ!”

“....!” อยู่ๆ ผมก็หันไปตามเสียงทันทีก่อนจะเห็นว่าเป็น..เฮียบิ๊กยืนยิ้มให้ผมที่อยู่ห่างออกไปและทำท่าเหมือนจะวิ่งมาหาผม แต่ผมยกมือขึ้นห้ามก่อนและเป็นฝ่ายวิ่งไปหาเฮียบิ๊กแทน

“มีเรียนเช้าเหรอครับ?”

“ครับ”

“แล้วกินอะไรยัง”

“ผมสั่งไปแล้ว แล้วเฮียกินอะไรยัง” ยิ่งคุยกันใกล้ๆ แบบนี้ผมก็ยิ่งเขินครับ ไอ้เจ้าคนบ้า... แค่วันเดียวเฮียบิ๊กจะมีอิทธิพลต่อผมขนาดนี้ไม่ได้นะ

“ไปกินกับเฮียไหม”

“ผมมากับเพื่อน เฮียไปกินกับเพื่อนเถอะ”

“ก็ได้..คืนนี้ไปหาอีกได้ไหม? นะครับ” ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรเฮียบิ๊กผู้มือไว ยื่นมือของเขาเข้ามาจับมือของผมเอาไว้และเขย่าเบาๆ ด้วยท่าทางออดอ้อนซึ่งมันขัดกับจิวที่ใส่อยู่และทรงผมสกินเฮดแบดๆ ของเฮีย มันทำให้ดูน่ารักไปหมด

“ผมมีซ้อมบอลนะ” ผมยังไม่ได้บอกซินะครับ ว่าผมมีดีกรีเป็นนักบอลมหาลัยเรียกว่าเป็นตัวจี๊ดเลยก็ว่าได้ เห็นตัวเล็กๆ อย่างนี้ก็ฝีมือเทียบเท่า เมซซี่เจเลยนะครับ เมซซี่มารวย ฮ่าๆ ผมว่าผมจะอวยตัวเองเกินไปแล้ว

“เลิกกี่โมง จะไปรับ”

“ดึกเลยนะ”

“รอได้ มีปั่นโปรเจคที่คณะ น่าจะเลิกพอๆ กัน”

“งั้นเดี๋ยวผมโทรหานะครับ”

“ครับ ตั้งใจเรียนนะเด็กบื้อ” ก่อนที่เราสองคนจะแยกออกจากกัน เฮียบิ๊กยื่นมือของเขาเข้ามาลูบที่ศีรษะของผมเบาๆ “เฮียไปแล้วนะ”

“ครับ สู้ๆ ครับเฮีย”

อ่า อย่างนี้นี่เองที่เขาเรียกว่า..กำลังใจ มันดีจังเลยครับ รู้สึกว่าสามารถเรียนติดต่อกันได้เกือบๆ ร้อยชั่วโมง วิ่งรอบสนามอีกร้อยรอบ หรือทำอะไรก็ได้ เพราะกำลังใจของเฮียยยยย

แรงมากไอ้มารวยเอ้ย! เป็นเอามากนะครับ

หลังจากที่ผมแยกออกมาจากเฮียบิ๊กก็มาเอาก๋วยเตี๋ยวที่สั่งเอาไว้และกลับไปนั่งรวมตัวกับเพื่อนๆ ที่เหลือ

“มึงเฮียกูแปลกมาก”

“อย่างไงวะ” อยู่ๆ ไอ้บุ๊คก็พูดขึ้นมาโดยที่ไม่ได้เกริ่นนำอะไรก่อนทำให้ผมและมิ้นเองอดที่จะสงสัยไม่ได้

“เฮียบอกว่าเฮียมีแฟนแล้ว”

“แปลกตรงไหน”

“คณะเรา..มึงว่าใครวะ ผู้หญิงคณะเราสวยๆ ก็น้อยมาก ถ้าไม่รวมยัยนี่นะ แต่เฮียไม่น่าจะชอบแบนๆ แบบมิ้น”

“ทะลึ่งไอ้บุ๊ค!”

“ไม่ถามชื่อมาหละ”

“เออ กูลืม” ผมเองก็ไม่เคยเจอพี่ชายของไอ้บุ๊คหรอกนะครับ จะเจอกันทีไรมีอันคาดกันทุกทีเลยตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้ปีสามแล้ว ไอ้บุ๊คมันชอบสรรเสริญเฮียของมันให้ผมฟังว่า เฮียมันเรียนเก่ง หล่อ สุภาพ เรียกได้ว่าตรงข้ามกับมันทุกอย่าง ผมจำได้เลยตอนที่พวกเราเข้ามาปีแรกแล้วไอ้บุ๊คมันไปมีเรื่อง เฮียมันก็มาเคลียร์ให้ เรียกได้ว่าคอยตามเช็ดขี้ไอ้บุ๊คทุกอย่าง

“ไปเรียนได้แล้ว” หลังจากที่พวกผมคุยกันเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งมิ้นเป็นคนเบรกขึ้นมา ทำให้บทสนทนาจบลงเพียงเท่านี้ และพวกเราก็ขึ้นมาเรียนในคาบเช้า


สนามบอล

หลังจากเลิกเรียนคาบบ่ายผมกับไอ้บุ๊คก็แยกกันหลังจากลงมาจากตึก ผมตรงมาที่สนามฟุตบอลที่เป็นสเตเดียมของมหาลัย ส่วนไอ้บุ๊คก็แยกไปเข้าชมรมดนตรีของมหาลัย

“มาเร็วเว้ยวันนี้!” ผมเดินมาเก็บของที่ล็อกเกอร์ด้านในสเตเดียม ก็เจอเข้ากับพี่ๆ ในสโมสรที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดกันเสร็จหมดแล้ว

“ครับพี่” ผมถอดเสื้อนอกออกและเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาตรงนั้นเพราะขี้เกียจเดินไปเปลี่ยนในห้องน้ำที่อยู่ไกลออกไปเล็กน้อย ไหนๆ ก็เป็นผู้ชายเหมือนกันก็เปลี่ยนกันตรงนี้ ไม่มีอะไรให้อายครับมีเหมือนๆ กันหมดทุกคน

“เสร็จแล้วออกไปวอร์มกันก่อนนะเว้ย รีบตามมานะไอ้รวย”

“ครับบบ”

BIG’ s talk

“ไอ้บิ๊ก มึงเสร็จยัง” ตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆ สองทุ่มผมกำลังนั่งปั่นโปรเจคแลปอยู่ในห้องที่คณะกับเพื่อนๆ อีกสามสี่คน

“ใกล้แล้วๆ” ผมเองก็เร่งมือพิมพ์สรุปอยู่ ใจจริงอยากจะรีบทำให้เสร็จๆ เพราะจิตใจของผมมันไปอยู่กับใครบางคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของผม... แค่คิดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเด็กบื้อก็ลอยเข้ามา

“หื้ม หอมจัง....”

“ไอ้บิ๊ก มึงดมคอกูทำไม กูไม่เอานะเว้ย” ผมลืมตาขึ้นมาหลังจากที่อยู่ๆ ผมก็เพ้ออะไรแปลกๆ ดันไปดมที่คอของ ‘ไอ้วสุ’ เพื่อนสนิทของผมที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆ จนมันส่งสายตาแปลกๆ มาที่ผม

“โทษทีเพื่อน พอดีคิดถึงแฟน”

“แฟน? แฟนไหนมึง” ไอ้วสุทำหน้าสงสัย เพราะแฟนล่าสุดที่ผมคบมา..นั่นก็นานมามากแล้วเหมือนกัน มันอาจจะแปลกๆ ที่อยู่ๆ ผมก็ขอมารวยคบแบบนั้น นอกจากเรื่องกลิ่นแล้ว ผมมีเซ้นอะไรบางอย่างที่บอกว่ามารวยคือคนที่ใช่ และผมก็คิดว่าเซ้นนั้นของผมมันเป็นเรื่องจริง

“เด็กสหเวชเดี๋ยวพามาเจอ น่ารักมากเลย”

“ไอ้เสือบิ๊กเป็นเอามากเว้ย” เสียงของเพื่อนสนิทอีกคนของผมก็ดังแทรกเข้ามา เสียงนั้นเป็นของ ‘ไอ้เกรท’ “อยากเห็นวะ คนนี้หญิงชาย”

“ชาย”

“ยอดมาก” รสนิยมของผมไม่ตายตัวครับเรียกได้ว่าถ้าถูกใจใคร ไม่ว่าจะเพศไหนผมก็ไม่สน ยุคสมัยนี้แล้วเนอะถ้าจะให้มัวกังวลเรื่องนั้น ผมว่าโบราณตายเลยอีกอย่างทางครอบครัวของผมก็โอเพ่นนะครับถ้าผมจะมีแฟนเป็นผู้ชายถึงจะเป็นครอบครัวคนจีนก็เถอะ เพราะเตี่ยกับม๊าผมเขาเป็นคนหัวสมัยใหม่พอที่จะไม่แคร์เรื่องพวกนี้

“เสร็จแล้ว!” ผมกดเซฟงานพร้อมกับปิดคอมพ์อย่างเสร็จสับ พร้อมกับเก็บของลงกระเป๋าสะพาย

“รีบขนาดนั้นเลย?” เกรททียืนอยู่ตรงหน้าถามออกมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนของเขาดูรีบร้อน ก็เข้าใจว่ามีแฟนแต่ไม่คิดว่าจะกระตือรือร้นขนาดนี้

“เออๆ ไปหละๆ” ผมไม่มีเวลาพูดมากเพราะไม่รู้ว่าป่านนี้เด็กบื้อของผมจะซ้อมบอลเสร็จหรือยัง ถ้าผมว่างผมก็อยากไปนั่งเฝ้านะครับ อยากรู้ว่าอารมณ์นั่งรอแฟนเล่นบอลจะเป็นอย่างไง แค่คิดก็รู้สึกเขินแปลกๆ แล้วครับ

“ห้าสิบบาทค่ะ” ผมแวะเข้าร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อเกลือแร่และน้ำเปล่าติดมือไปเพื่อว่าเด็กบื้อของผมจะกระหายน้ำหลังจากเล่นกีฬา

ตื๊ดดด

‘เฮียผมใกล้เลิกแล้วนะ ตอนนี้กำลังพักไม่ต้องรีบนะครับ ^^’ ผมก้มลงอ่านข้อความทางไลน์ที่เด้งขึ้นมาผ่านหน้าจอแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพราะตอนนี้ก็ใกล้จะถึงสนามแล้วเพียงแค่อีกไม่กี่ก้าวเท่านั้น อีกไม่กี่ก้าวก็จะเจอเด็กบื้อของผม หัวใจไม่ได้เต้นแรงแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วกันนะไอ้บิ๊กเอ้ย

ผมเดินเข้ามาในสเตเดียมที่จริงผมก็คิดว่าเด็กบื้อจะมีซ้อมแค่ที่สนามใหญ่แต่ที่ไหนได้เล่นซ้อมในสเตเดียมแสดงว่าเด็กบื้อของผมน่าจะเก่งเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะครับ มีอีกหลายเรื่องที่ผมยังไม่รู้และเด็กบื้อยังไม่รู้ ผมว่าเวลานี้แหละที่จะทำให้ชีวิตคู่ของการคบกันสนุก เหมือนอยากรู้ก็ยิ่งอยากค้นหา ดีกว่าทำความรู้จักกันจนหมดแล้วค่อยคบผมว่าอย่างนั้นมันไม่ค่อยตื่นเต้น เพราะที่ผ่านมา...ผมก็เคยเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

“เฮีย!” ทันทีที่เดินเข้ามาด้านในสนามเสียงของเด็กบื้อตะโกนออกมาเสียงดัง ทำให้ผมชูมือขึ้นและโบกให้เล็กน้อย บรรยากาศในสเตเดียมก็ใหญ่ดีครับแต่ที่แปลกๆ ไปก็น่าจะเป็น เอ่อ...เหล่าผู้หญิงสวยๆ ที่ผมคาดว่าน่าจะเป็นแฟนนักบอลนั่งรวมกันและหันหน้ามามองทางผมด้วยสายตาแปลกๆ

“แฟนน้องรวยเหรอคะ?” ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ไหนเอ่ยทักขึ้น ส่วนผมเองก็เดินเข้าไปใกล้ๆ พวกเธอ

“ครับ”

“ยินดีต้อนรับสู่วงการแฟนนักบอลค่ะ เราชื่อนิด้านะคะ” นิด้า? อ่อ! ดาวมหาลัยปีผมนี่เองก็ว่าทำไมผมคุ้นหน้าเธอเหลือเกิน หลังจากที่นิด้าแนะนำตัวส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือก็แนะนำตัวกับผมด้วยท่าทางเป็นกันเอง ที่สำคัญพวกเธอลากผมเข้ากรุ๊ปไลน์ สมาคมแฟนนักบอล อีกต่างหาก.... เอ่อ ผมทำตัวไม่ถูกเลยครับ

“น้องรวยน่ารัก นิด้าคิดว่าน้องรวยจะพาผู้หญิงน่ารักๆ มาซะอีก ที่ไหนได้เป็นหนุ่มหล่อดีกรีอดีตเดือนมหาลัยรุ่นเดียวกับนิด้าเลย”

“อ่า ครับ” ผมได้แต่ยกมือขึ้นเกาผมแก้เก้อ แต่ก็ลืมไปว่าผมไม่มีผมให้เกา.....เศร้าจังไอ้บิ๊ก

“น้องรวยโชคดีจังเลยมีแฟนหล่อๆ อย่างบิ๊ก พวกเราอิจฉา” ทุกคนครับตอนนี้บิ๊กเสียอาการมาก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไงดี เขินนะ แต่ก็นั่นแหละครับ สังคมของเด็กบื้อก็คือสังคมของผมเหมือนกันทนเขินไปก็ไม่เสียหายอะไร

“เฮียยยย” ผมหันไปตามเสียงอ้อนๆ ของไอ้เด็กบื้อที่วิ่งเมาเกาะรั้วกั้นระหว่างที่นั่งคนดูและสนาม ผมค่อยๆ ลงไปหาพร้อมกับของที่ซื้อมา

“เหนื่อยไหมครับเด็กบื้อ” ผมหยิบผ้าเย็นออกมาแกะจากซอง “เฮียเช็ดให้นะครับ” ผมยื่นผ้าเย็นไปซับที่หน้าของเด็กบื้อเบาๆ ส่วนไอ้เด็กนี่ก็หลับตาพริ้มเหมือนชอบ เด็กมันยั่วครับไม่รู้ฤทธิ์ของเฮียบิ๊กซะแล้ว

“เหนื่อยนิดหน่อยครับ” หลังจากเช็ดที่หน้าเสร็จผมก็แปะผ้าลงบนคอของเด็กบื้อเอาไว้แทน เลื่อนมือมาสัมผัสที่ผมเปียกเบาๆ

“รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนะครับ จะได้ไปกินข้าวกัน”

“โอเคครับ” เด็กบื้อหละมือออกจากรั้วและรีบวิ่งอย่างอารมณ์ดีหายเข้าไปด้านใน ส่วนผมก็กลับมาที่สมาคมเมียๆ นักบอลต่อ ผมอึดอัดนะเพราะผมไม่ใช่โพเมียแต่ผมโพผัว...ถึงจะยังไม่สมบูรณ์ก็เถอะ ผมได้ข่าวมาว่านักบอลอึด ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันครับว่าเด็กบื้อของผมมันจะอึดซักแค่ไหนกันเชียว

“บิ๊กไปทานข้าวกับพวกเราไหม” นิด้าที่ดูจะพูดกับผมเป็นพิเศษถามขึ้นอีกครั้งหลังจากที่แฟนของเธอเดินมารับ แต่แฟนของผมนี่ซิครับยังไม่ออกมาเลย

“เอาเลย ขอบคุณที่ชวนนะครับ” ผมยิ้มให้นิดาพรางก้มเก็บขวดน้ำและของที่ผมซื้อมา เป็นจังหวะที่ผมเห็นเด็กบื้อเดินแนบชิดกับผู้ชายคนอื่น กระตุกเลยครับ ทั้งคิ้วและตีน

ผมไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาเด็กบื้อที่ตอนนี้ถูกไอ้ผู้ชายตัวสูงโอบเอวเอาไว้ ผมรู้ว่าสีหน้าของผมตอนนี้บ่งบอกว่าไม่ค่อยพอใจกับภาพที่เห็นสักเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนแฟนของผมเขาจะไม่ค่อยรู้ตัว

“รวยเราส่งแค่นี้นะ แล้วก็กลับดีๆ นะครับ ค่อยๆ เดินระวังด้วย” ผู้ชายที่โอบเอวเด็กบื้อปล่อยมือออกก็จริงแต่..มันก็ไม่ควรที่จะเอาไปแตะบนหัวของเด็กบื้อแบบนั้น นั่นผมทำได้คนเดียว

พรึบ!

“อ่าโทษทีครับผมเห็นแมลงเต่าทองมันเกาะเลยปัดออก” ด้วยความที่มือมันกระตุกไปก่อน ผมจึงเอื้อมมือไปปัดมือไอ้หมอนั้นให้ออกไปจากหัวของเด็กบื้อ

“แมลงเต่าทอง?”

“ครับ แมลงเต่าทอง” ผมเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่และออกแรงจับแขนของเด็กบื้อให้เข้ามาประชิดตัวผมใกล้ๆ อาการหวงมันออกครับขอโทษทีพอดีตอนนี้ปิดไม่มิด!

“เห้ย! คุณ รวยมันเจ็บนะ” ยิ่งไอ้หมอนั่นแสดงออกว่าเป็นห่วงเด็กบื้อของผมเท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองควบคุมตัวเองไม่ค่อยจะได้

“แฟนผมไม่เจ็บหรอกครับ”

“แฟน?”

“เอ่อ...เฮียไปกินข้าวเถอะ ผมหิววววว ไปก่อนนะเซย์แล้วเจอกันเว้ย” ยังไม่ทันที่ผมจะได้จัดการไอ้หมอนั่นต่อ เด็กบื้อก็ลากผมออกมาจากตรงนั้นด้วยความรวดเร็ว

“ใครครับ” หลังจากที่เดินออกมาได้สักพักผมก็เอ่ยปากถามเด็กบื้อขึ้นด้วยอารมณ์ที่ผมรู้ว่าผมไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

“เซย์ครับเพื่อนในทีม”

“สนิทกัน? ทำไมต้องโอบกันมา”

“คือว่าตอนเปลี่ยนชุดผมล้มครับเลยเจ็บข้อเท้านิดหน่อย แต่ไม่ได้เป็นอะไรแล้วครับเฮีย เห้! อย่าทำหน้าเป็นห่วงซิ คิ้วขมวดแล้ว ไม่หล่อนะนั่น” เด็กบื้อหันหน้ามามองและใช้นิ้วมือของเขาจิ้มมาที่ระหว่างคิ้วของผมที่ผูกกันเป็นปม “จะแก่ไวมาก”

“หึ ไอ้เด็กบื้อ” ใครจะหงุดหงิดลงครับถ้าเจอแบบผม “เด็กบื้อ”

“ครับผม?” ผมเอื้อมมือไปผสานระหว่างมือของเด็กบื้อที่อยู่ข้างๆ

“กฎข้อแรกก็คือห้ามทิ้งเฮียนะครับ เฮียไม่ชอบใจเลยเวลาที่เห็นเราไปอยู่ใกล้คนอื่นแล้วคนนั้นมันมาถูกเนื้อต้องตัวเรา”

“เอ่อ...นั่นเพื่อนผมนะ”

“แต่ผมแฟนคุณนะ”

“อ่า ไม่ก็ไม่แล้วครับ” ผมเอ็นดูทุกครั้งที่ผมทำให้เด็กบื้อหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงได้ “เสียลุคนักบอลหมดเลยอะเฮีย” คงยังไม่มีใครบอกซินะครับว่าเวลาคนเขิน มันตีความหมายได้หลายอย่าง แต่สำหรับความหมายที่ผมจะตีก็คือ...โคตรน่าเอาเลย!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #122 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 18:48
    เฮียอันตรายสุดและ555
    #122
    0
  2. #92 Chaichai17 (@Chaichai17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 11:43
    อิเฮียยยย
    #92
    0
  3. #26 Suntaree Mui (@suntamuimui555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 17:36
    เอิ่ม​ ขอญาติแหวะได้ไหมคะเฮีย​ อะไรจะขนาดนั้นนน​
    #26
    1
    • #26-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 3)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:50
      ก็แบบว่าคนมันรักกันนนนนน
      #26-1
  4. #10 tonkaorin__ (@tonkaorin__) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 09:22
    น้อง! เจ้าซื่อบื้อ!
    #10
    1
    • #10-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 3)
      31 กรกฎาคม 2562 / 08:44
      อย่าว่าแฟนเฮียนะ แฟนเฮียน่ารัก / บิ๊กเอง
      #10-1